จะฝันถึงเธอ ทุกคืนที่มีแสงดาว

วรรณกรรมเพื่ออาเซียน #1

by Prabhassorn Sevikul, ประภัสสร เสวิกุล

นวนิยายเล่มแรกในโครงการ วรรณกรรมเพื่ออาเซียน

440 pages, Paperback

Published October 1, 2011

About the author

Associated Names:
* Prabhassorn Sevikul (English)
* ประภัสสร เสวิกุล (Thai)

Prabhassorn Sevikul joined Thailand’s Ministry of Foreign Affairs in 1969 and was posted to Laos, Germany, Turkey, New Zealand and Chile before retiring in 2008. Prabhassorn began writing poetry and short stories as a teenager, before penning his first of more than 50 novels in 1982.

Reviews

[Rajita P.]

นวนิยายเล่มแรกในโครงการวรรณกรรมเพื่ออาเซียนนี้ เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มชาวไทยที่บอกเล่าเรื่องราวความผูกพันธ์กับเด็กสาวชาวอินโดนีเซีย ที่มีฉากหลังเป็นประเทศอินโดนีเซียช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นเรื่องที่ค่อนข้างหนักสำหรับผู้อ่อนประวัติศาสตร์อย่างฉัน แต่ช่วงตั้งแต่กลางเล่มซึ่งเริ่มเข้าใจฉากของเรื่องแล้วก็สนุกจนอ่านรวดเดียวจบ

[Whale Read]

นวนิยายสั่งทำ ที่เขียนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ในอาเซียนถูกบังคับอ่านในมหาลัย

น่าจะเพื่อให้ลดความอคติต่อประเทศเพื่อนบ้าน
เล่มนี้คือ อินโดนีเซีย

ตลกดี แต่ตัวนิยายก้เป็นนิยายรักทั่วไป

มีคนบอกบ่อยๆว่าฉันชอบเหม่อลอยทั้งที่จริงๆแล้วฉันก้แค่มองอะไรเพลินๆเท่านั้น "
คนเราอาาจจะปิดบังอะไรๆได้ร้อยแปดแต่ไม่มีวันที่จะซ่อนเรื่องเหล่านั้นจากดวงตาตัวเองได้เลย

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดๆ ไม่ว่าจะเป็น แม่น้ำ ภูเขา ก้ไม่ได้ สวยเท่ากันทุกมุมทุกเวลา แต่จะมีบางมุมที่สวยเป็นพิเศษ บ้านหลังนี้ก้คงเช่นเดียวกัน

แต่สำหรับคนบางคนมุมที่สวยเป็นพิเศษนั้นเกิดขึ้นกับฉันตลอดเวลา . . . : ))
ทุกคนต่างก้เผชิญ ความฝันและความหว้าเหว่ มาแล้วทั้งนั้น ต่างกันแค่แต่ละคนมีการต่อสู้กับมันอย่างไร บางคนอาจเอาไปซ่อนใต้แผ่นซีดี ซุกใต้กองหนังสือ หรือ บางคนอาจวิ่งหนีความเหงาไปในหมู่ เพื่อนฝูง

และเพราะความฝันนั้นทำให้ฉันมีลมหายใจที่อบอุ่นในโลกที่เยือกเย็น

ฉันไม้รู้หรอกว่าฉันหลงอยุ่ในโลกแห่งความฝันมานานเพียงใด และจะอยุ่ต่อไปอีกนานเท่าใด มีคนเคยบอกว่าโลกแห่งความฝัน ไม่มีมิติ ไม่มีเวลา ไม่มีลิมิต ดังนั้นคนบางคนอาจฝันถึงเรื่องบางเรื่องไปตลอดชีวิต

บางครั้งฉันอาจเป็น เพียงคนๆหนึ่งที่ยืนกางร่ม มองดูเธอเปียกปอนอยุ่กลางสายฝน โดยไม่อาจฉุดรั้งเธอให้เข้ามาหลบฝน หรือยื่นร่มให้แก่เธอได้
**เมื่อโลกแห่งฝันพังทลายลง ฉันจึงไม่มีที่ที่ใช้หลบซ่อนตัวยามที่บาดเจ็บที่ที่ฉันจะนอนทอดร่างบนพื้นหญ้า และเฝ้ามองแสงดาวในคืนที่เหงาและหว่าเหว่ หรือที่ๆฉันจะค้นหาความหลังอันอบอุ่นได้อีก . . .**

ฉันไม่โกรธที่เธอพรากโลกแห่งความฝันไปจากฉันเพราะถึงอย่างไรเธอก้เป็นคนสร้างโลก นี้ขึ้นมา โลกที่เธอเคยเรียกว่า โลกของเรา

ฉันอาจจะไม่เข้าใจเธอ แต่มันไม่สำคัญอะไรหรอก เพราะฉันยอมรับในสิ่งที่เธอทำ และถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยเหลือเธอได้ก้ขอให้บอกมาทันที

เก๊กเหม็ง ลัทธิเหมินจู้อี้ kudeta รัฐประหาร มาจาก coup de grace ฝรั่งเศส

ตนราชะเซียม = เจ้าชายสยาม สมเด็จเจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธ์ุ เสื้อกุยเฮง
อาจาด
สุปราดา พ่อของวิชยา

เพลงจันทร์ครึ่งซีกเถา

[Muggle Mat]

มิตรภาพระหว่างสองเชื้อชาติ ไทย-อินโดนีเซีย นับว่าเปิดโลกประวัติศาสตร์ของประเทศเออีซีให้เข้าใจง่ายๆได้อีกหนึ่งเรื่อง
.
เดินเรื่องด้วยการเติบโตของชานนท์ เล่าตั้งแต่สมัยเด็กๆที่อยู่บันดุง กลับไปเติบโตที่สยาม แล้วกลับมาทำงานที่จาการ์ตา แทรกประวัติศาสตร์การปกครองของอินโดฯอยู่ตลอดเรื่อง เริ่มในยุคที่เรียกร้องอิสระภาพ ได้คืน แล้วก็เรียกร้องกันอีก อำนาจนี่เป็นอะไรที่น่ากลัวที่สุดแล้ว มีทั้งคนที่อยากได้ และคนที่หลงอยู่กับอำนาจที่มีอยู่ในมือ สามารถเปลี่ยนคนดีๆกลายเป็นคนน่ากลัวได้อย่างน่ากลัว!
.
สำหรับเรา ซูกิ๊ดโน่ เป็นตัวละครที่น่าสนใจ แต่เห็นมุมมองจากด้านเจ้าตัวน้อยไปหน่อย เพราะถูกเล่าผ่านจากวิชยาและชานนท์ เลยกลายเป็นตัวละครที่เราเห็นการเปลี่ยนแปลงแบบตามน้ำไป จากเด็กหนุ่มที่รักชาติรักอุดมการณ์ กลายเป็นนายทหารที่อยากอำนาจ ตำแหน่ง ชื่อเสียง คือเสียดายอ่ะเอาจริง อุตส่าห์แอบเชียร์ให้เป็นผู้ชายในอุดมคติ!
.
ส่วนตัวละครที่โชคดีที่สุดคือชานนท์ เป็นคนที่มีกัลยาณมิตรที่ดีมาก ผู้ใหญ่คอยให้การสนับสนุนทั้งสมัยอยู่บันดุงและกรุงเทพฯ แต่ชะตาชีวิตของคนเราก็นะ บางครั้งก็เลือกได้บางครั้งก็เลือกไม่ได้ ไม่มีอะไรดีเสมอต้นเสมอปลาย
.
บทสรุปโอเคเลยนะ อย่างน้อยตอนจบก็ยังได้เห็นมิตรภาพดีๆระหว่างชานนท์กับวิชยาว่ายังจะอยู่ตลอดไป

[Zen]

เป็นหนังสือที่ดึงดูดเราเพราะชื่อหนังสือล้วนๆเลย เป็นการเล่าเรื่องถึงเด็กสองคนจากคนละชนชาติ คนหนึ่งจากไทยอีกคนจากอินโดเนเซียแต่กลับมีอะไรที่คล้ายกันมากกว่าที่คิด โทนเรื่องเปิดมาด้วยความไร้เดียงสาช่วงเด็กแต่ยิ่งอ่านก็รู้สึกยิ่งสงสารตัวละครทุกตัว โดยส่วนตัวคิดว่าสงสารครอบครัวของวิชยาทุกคน แม้กระทั้งตอนจบยังมีความรู้สึกว่าจบแบบปลายเปิดให้ผู้อ่านได้คิดเองว่าความสัมพันธ์ของตัวละครจะเป็นอย่างไรต่อไป เราเป็นคนชอบอ่านวรรณกรรมอิงประวัติศาสตร์อยู่แล้วยิ่งของคุณประภัสสรรู้สึกว่าเขาเขียนด้วยภาษาที่สละสลวยดีค่ะ