Dame Agatha Mary Clarissa Christie, Lady Mallowan, DBE (née Miller) was an English writer known for her 66 detective novels and 14 short story collections, particularly those revolving around fictional detectives Hercule Poirot and Miss Marple. She also wrote the world's longest-running play, the murder mystery The Mousetrap, which has been performed in the West End of London since 1952. A writer during the "Golden Age of Detective Fiction", Christie has been called the "Queen of Crime". She also wrote six novels under the pseudonym Mary Westmacott. In 1971, she was made a Dame (DBE) by Queen Elizabeth II for her contributions to literature. Guinness World Records lists Christie as the best-selling fiction writer of all time, her novels having sold more than two billion copies.
This best-selling author of all time wrote 66 crime novels and story collections, fourteen plays, and six novels under a pseudonym in romance. Her books sold more than a billion copies in the English language and a billion in translation. According to Index Translationum, people translated her works into 103 languages at least, the most for an individual author. Of the most enduring figures in crime literature, she created Hercule Poirot and Miss Jane Marple. She atuhored The Mousetrap, the longest-running play in the history of modern theater.
Усе дэтэктыўныя раманы Агаты Крысці прыкладна аднолькавыя па памеры, відаць, гэтага патрабаваў выдавец, дый, шчыра кажучы, такі памер кнігі ўдалы: не кароткі, каб быць занадта простым, і не доўгі, каб быць занадта заблытаным. Можна і за вечар прачытаць, а можна і расцягнуць на некалькі дзён. Адно сумна ў дэтэктывах: калі прачытала раз, то перачытваць нецікава, ну, ці пачакаць шмат год, каб забыліся дэталі.
Сумны кіпарыс Дэталі, якія з'яўляюцца кропкава то там, то тут, і не губляюцца, а цягнуцца тонкай ніткай, з'яўляючыся важнай часткай апавядання. Ніводнай лішняй дэталі, ніводнага лішняга слова — дзіўлюся і захапляюся розумам Агаты Крысці, тым, як яна прадумвала сюжэт. Я была падумала, што забойца будзе не адзін, было б нечакана, але канец аказаўся даволі прадказальным. Што, аднак, не прымяншае займальнасці і складанасці твора.
Зло пад сонцам Добрая рэч, і канец лагічны. Нягледзячы на часы, у якія жыла і стварала Агата Крысці, я не бачу ў яе непрыемных, ганебных ці прынізлівых характарыстык жанчын, а толькі такія, якія патрэбныя для апісання гераінь, нават, калі гераіні дурніцы. Гэтак жа і ў гэтым рамане.
Пасля пахавання Не, ну, не! Забойца Р. — Ц., а цётку забіла С.! Прынамсі, мне падалося, што злачынцай зрабіць Дж. неяк... проста, банальна. Як быццам аўтарцы не хапіла імпэту давесці складаны твор да яркай кульмінацыі.
Трэцяя Новы характар і сітуацыя гераіні, які я раней не сустракала ні ў адным дэтэкціве. Зноў спадарыня Крысці мяне здзівіла. А што займальна, то гэта тое, як аўтарка ўлічвае сучаснасць: сколькі жыве, столькі вывучае час, людзей, абставіны, і ўключае ўсё гэта ў свае раманы. Няма паўтарэнняў, я не магу сказаць, што яна піша шаблонна і нудна.
Канкрэтна ў тым выданні, што я чытала, раздражняюць выдзяленні курсівам. Гэта нейкае накіроўванне чытача ў вызначаным напрамку думкі, залішняе, на мой погляд. Але гэтыя выдзяленні не ва ўсіх творах, таму, думаю, залежала ад перакладчыцы. І ёсць заўважная колькасць памылак друку. Не крытычна, але непрыемна.