წინამდებარე წიგნის მიზანია, ფრიდრიხ ნიცშეს ფილოსოფიის "პერსპექტიულობა" აჩვენოს. გარდა იმისა, რომ თვით ნიცშეს ფილოსოფიაში "პერსპექტივა" და "პერსპექტივიზმი" მთავარი, საკვანძო კონცეპტებია, მისი შემოქმედების საუკუნოვანი ინტერპრეტაციის ისტორიაც საოცრად პერსპექტიული აღმოჩნდა. გერმანელი ფილოსოფოსის მოძღვრებამ მისი გარდაცვალების შემდეგ განიცადა განსაკუთრებული აღმავლობა და მრავალი ნაყოფიერი, ორიგინალური და საინტერესო დავისა თუ კამათის საგანი გახდა. ეს იმის დასტურია, რომ თვით ნიცშეს შემოქმედება იძლევა სხვადასხვა, ხშირად ერთმანეთისაგან პოლარულად დაპირისპირებული გაგებისა და განმარტების საშუალებას.
საერთო ჯამში, საინტერესო სტატიების კრებულია, სადაც მართებული აქცენტებია გაკეთებული. ამის მიუხედავად რჩება უკმარისობის შეგრძნება. მაგალითად, "მამარდაშვილი და ნიცშე" არ არის თემა, რომელიც შეიძლება ოთხიოდ გვერდზე გაიშალოს მხოლოდ. თუმცა წიგნის ფორმატიდან გამომდინარე, გასაგებია. ჩვენ განვიცდით სერიოზულ მონოგრაფიათა ნაკლებობას. ის საქმე, რასაც რობაქიძის უნივერსიტეტში არსებული ფილოსოფოსთა ჯგუფი აკეთებს, თავად თენგიზ ირემაძისა და გიორგი თავაძის თაოსნობით, ნიცშეს ფილოსოფიის კვლევასთან და თარგმნასთან დაკავშირებით (ჯერჯერობით გამოცემულია მხოლოდ "Ecce Homo") , უთუოდ აღსანიშნი და დასაფასებელია.