Dichter op de Zeedijk

by Kees van Beijnum

Het jonge leven van Constant Wegman speelt zich af In en rond het café-hotel van zijn grootmoeder, een gelegenheid van twijfelachtige reputatie op de Amsterdamse Zeedijk. Om te overleven in de harde werkelijkheid van kroegen en bordelen creëert hij een eigen wereld, een veilige haven voor romantiek en dromen. Dichter op de zeedijk is het tedere, opgewekte verhaal van een jeugd te midden van toegewijde alcoholisten, gevallen engelen, een onverschrokken grootmoeder én een zeventiende-eeuwse dichter. in deze semi-autobiografische roman wordt met hartstocht een portret geschilderd van een roemruchte buurt.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Novels

309 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1995

About the author

Kees van Beijnum (1954) bracht hij het grootste deel van zijn jeugd door in de cafés en hotels van zijn familie op de Amsterdamse Zeedijk. Voordat hij begin jaren negentig besloot zich aan het schrijven te wijden was hij werkzaam in de journalistiek. Zijn eerste boek Over het IJ - Een reconstructie van een moord (1991) oogstte in brede kring bewondering. 'Eindelijk een eigen equivalent van Truman Capote's In Cold Blood,' schreef René Zwaap.

Begin 1994 debuteerde Van Beijnum als prozaïst met de roman Hier zijn leeuwen, die werd genomineerd voor de Debutantenprijs en de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Een jaar later publiceerde hij de semi-autobiografische roman Dichter op de Zeedijk, een succesvol boek dat zijn weg vond naar veel lezers en critici en werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs. In 1998 verscheen De ordening, gebaseerd op het levensverhaal van de weduwe
Rost-van Tonningen. In 2003 werd het boek verfilmd en genomineerd voor een Gouden Kalf.

De oesters van Nam Kee, Van Beijnums vierde roman, verscheen in 2000. Het is een geestig, met vaart geschreven boek over hunkering: naar waarheid, naar liefde en vooral naar echtheid. Het verscheen op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. De boekverfilming, met in de hoofdrollen Katja Schuurman en Egbert Jan Weber, werd een groot succes. Nadat hij overstapte van Nijgh & Van Ditmar naar De Bezige Bij kwam Van Beijnum in 2002 met de roman De vrouw die alles had, in het najaar van 2004 gevolgd door Het verboden pad.

Begin 2008 stond Van Beijnum volop in de schijnwerpers met zijn roman Paradiso, die overal goed werd besproken en binnen korte tijd uitgroeide tot een bestseller. Het is het verhaal van een man die op het punt staat zijn huwelijk te verbreken als opeens zijn vrouw onvindbaar blijkt. Voordat hij haar kan verlaten, moet hij haar eerst terugvinden.

Ter gelegenheid van de Literaire boekenmaand schreef hij voor De Bijenkorf de novelle Zoon van (2009). Zijn roman Een soort familie (2011) werd juichend ontvangen en genomineerd voor de AKO Literatuurprijs.

In 2014 verscheen zijn tiende roman, De offers. NRC Handelsblad gaf vier sterren: ‘Personages om in je hart te sluiten. Een boek dat onmiddellijk ontzag inboezemt.’ In 2017 publiceerde hij Het mooie seizoen.

Reviews

[Jan · Rating 3 out of 5]

Scenes uit het leven van de jonge Constant Wegman op de Zeedijk te Amsterdam – een locatie en in een tijd die de auteur daar zelf heeft meegemaakt. Oma bestiert een café-hotel. Zij is een tamelijk kleurrijk karakter. Dat kan helaas niet over de hoofdpersoon gezegd worden. Dat is een nogal eenzelvige jongen. Dat mag, maar is wat flets opgetekend. Hij heeft aspiraties om dichter te worden en dan ontmoet hij in gedachten een aantal malen een dichter uit een vervlogen tijd, met een andere moraal. In die korte episoden leeft het boek voor mij wat op, maar het blijft een nachtkaars. Voor mij is het aardige de geografische herkenbaarheid; ik ben redelijk bekend in Amsterdam.
De laatste zin lijkt wel een tegenhanger te zijn van de eerste zin van ‘De uitvreter’ van Nescio. JM

[Tidde Van Mourik · Rating 2 out of 5]

Kees van Beijnum kan niet schrijven. Dat is niet erg en kan de besten van ons overkomen, maar de meesten van ons zijn dan ook geen schrijver. Ik was er al onbehoorlijk snel achter na tevergeefs de eerste pagina’s van ‘De Vrouw Die Alles Had’ te hebben doorgespit op zoek naar een mooie zin. Dat boek heb ik tot mijn grote spijt weg moeten leggen - het eerste van zulk ondermaats kaliber uit m’n opa’s boekenkast - en dus kreeg ik te maken met een overweldigende tegenzin toen bleek dat het volgende boek nóg een Van Beijnum betrof.

Gelukkig was deze enigszins te doen. Van Beijnum doet in ‘Dichter op de Zeedijk’ tenminste heel goed alsóf hij kan schrijven en daarmee kom je een heel eind. Dezelfde zeurderige toon is nog steeds pertinent aanwezig maar omdat het een Semi-Autobiografische Coming-of-Age Roman betreft MOET het wel ergens over gaan, soort van. Al is waarover me nog steeds niet echt helemaal duidelijk.

Het leukste moment was, by far, het moment dat Joost van den Vondel voor een paar hoofdstukken ineens ‘s nachts aan de hoofdpersoon verscheen om een beetje te kletsen over niks. Dat was tof want het boek was ineens niet meer zo saai, maar het stopte ook heel plotseling weer en ik acht de kans aanwezig dat Kees van Beijnum daadwerkelijk vergeten was om verder te gaan met z’n surrealistische Vondel-verhaallijn.

Anyway, alle liefde voor de binnenstad! Als dit boek iets goed gedaan heeft dan is het een waardering in mij oproepen voor de Wallen en alles daaromheen. Welterusten.

[Natascha De · Rating 3 out of 5]

Ik vond het op momenten lastig om doorheen te komen. Het pakte me niet geheel ook al vond ik bepaalde delen wel mooi, zoals de vriendschap tussen de hoofdpersoon en een oude man en de beschrijvingen van de stad Amsterdam, in het bijzonder de buurt rondom de Zeedijk. Het coming of age aspect vind ik niet heel goed uitgewerkt, uitgediept. Ik had wel meer verdieping gewild in hoe de hoofdpersoon veranderde naarmate hij langzaam volwassen werd. Desalniettemin heb ik het uitgelezen omdat ik van mening ben dat deze schrijver dat verdient.

[Wouter]

Zijn grootmoeder richtte zich tot de droogkloot. ‘Het probleem met hem is dat hij voor zijn leeftijd veel te veel met zijn neus in de boeken zit. Hij kan het verschil tussen wat hij leest en de werkelijkheid niet meer onderscheiden. Hij gaat er te veel in op.’

[Eva Bazen · Rating 3 out of 5]

Sferische semi-autobiografische scènes uit het leven van de jonge Constant Wegman die opgroeit in zijn oma’s hotel op de wallen. Veel meer dan uitvoerige beschrijvingen van stamgasten en het leven in een straal van een kilometer rond de Zeedijk is het niet, maar ik mis er wel het Amsterdamse (kroeg)leven door!

[Niekdiehard · Rating 3 out of 5]

Dit boek beschrijft het jonge leven van Constant Wegman. Hij leeft in zijn eigen wereldje, hij is constant weg man. Het speelt zich allemaal af rond het café-hotel van zijn grootmoeder op de Amsterdamse Zeedijk. Het verhaal kabbelt voort zonder kop of staart, is vrijwel geheel plotloos, en totaal humorloos. De karakters zijn volkomen plat, nergens worden ze interessant genoeg om met ze mee te leven. Volgens de achterflap: "... een hartstochtelijk portret van een roemruchte buurt". Op een gegeven moment vertelt de broer van Muis, een van de personen in het boek, een verhaal. Kees van Beijnum omschrijft het als volgt: "... al die onbenullige hoogtepunten en drama's die, afgaande op de geestdrift waarmee hij ze onder woorden bracht, kleur en smaak gaven aan het dorpsbestaan.". Ik denk dat deze zin beter op de achterkant van dit zouteloze brok proza had kunnen staan.

[Hanneke Wildschut · Rating 4 out of 5]

Constant Wegman woont met zijn oma in haar hotel-café op de Zeedijk. Constants moeder is opgenomen na zijn geboorte en zijn vader is waarschijnlijk een Amerikaan waar zij een week mee opgetrokken is.
Constant heeft zijn eigen wereldje met vrienden die in het café komen of in de buurt wonen. Ook de meisjes van de wallen kent hij en zij kennen hem. Constant heeft na een ijlkoorts contact met de geest van Joost van den Vondel die hem honderduit vraagt over de nieuwe tijd én Constant helpt met dichten. Eén bardame, Muis, maakt grote indruk op Constant en zij luidt het eind van zijn kindertijd in. Zij verdwijnt naar haar geboortedorp en hij voelt zich thuis op zíjn Zeedijk.

[Arjen · Rating 4 out of 5]

Kees van Beijnum captured a frozen decade in time, Amsterdam in the mid sixties to the mid-seventies. A decade before I was born, but it still feels gripping like memories of the time of my own childhood - minus the red light district part and the café life. I laughed out loud a few times because of the witticisms of oma, the colorful characters that frequent the café and the confusion main character Constant faces growing up from a little boy to a teenager.

[Marlies Vaz · Rating 5 out of 5]

Prachtig verhaal over een jongen die opgroeit in een café-hotel op de Zeedijk middenin de rosse buurt van Amsterdam, rond 1960. Hij woont daar met zijn grootmoeder. Een oplettende en toch dromerige jongen die in zijn eentje rondzwerft en vrienden wordt met een oude zeeman die hem allerlei verhalen vertelt. Een aanrader!

[Wil Van der heide · Rating 4 out of 5]

Wat zou hij zich druk maken om dat stelletje labbekakken. Niet zij, maar hij kende hier ieder steegje, iedere brugleuning. Zij wisten niets. Zij wisten niet eens hoe grandioos het was om hem te zijn. Om Constant Wegman te zijn.

[Lennert De · Rating 3 out of 5]

Traag word je meegezogen in het dagelijkse leven op de Zeedijk en in de wereld van Constant, die opgroeit in het cafe. Tussen de kroeggevechten, prostituees en verloren zielen.
De eerste helft van het boek pakte me niet, maar de tweede helft gingen de karakters meer leven, het einde is fijn.

[Moon · Rating 3 out of 5]

Levend in zijn eigen fantasiewereld ziet Constant toch alles wat er om hem heen gebeurd. De Zeedijk is de wereld en decor van zijn toneelstuk van het leven.

[Janneke]

Het café was vol toevallige bekentenissen en half opgevangen zinnen.

[Mingus Kramer · Rating 5 out of 5]

Mooiste roman die ik tot nu heb gelezen. De opmerkelijk herkenbare details van gedachten zijn ziek.

[Jan · Rating 3 out of 5]

Mooie grotendeels autobiografische roman over een jongen die opgroeit aan de Amsterdamse Zeedijk voor de grote verloedering in de jaren zeventig. Een warm portret van een buurt met z'n vele cafés, bordelen, schilderachtige kroeggangers, passerende zeelieden en vaste bewoners. Constant die woont in het hotel/café met een twijfelachtige reputatie van zijn grootmoeder leeft grotendeels in een eigen fantasiewereld en beziet de buurt op zijn heel eigen manier.

[Josje · Rating 5 out of 5]

Heerlijk dromerig en aandoenlijk boek, waarin fantasie en werkelijkheid in elkaar overlopen. Bij vlagen hilarische scenes in en om het café De rode laats op de Zeedijk. Een inkijkje in de rosse buurt van Amsterdam in de jaren 60-70(?) door de ogen van een kind.

[joostvrieler · Rating 4 out of 5]

Geloofwaardige ontmoeting tussen een zeventiende-eeuwse dichter en een twintigste-eeuws jongetje in de boeiende context van de Amsterdamse Zeedijk. Mooi geschreven, mooi beschreven en een aanrader.

[Tjibbe Wubbels · Rating 3 out of 5]

Amsterdammers...