صدرالدين الهي، نويسنده كتاب از سال ٥٧ در خارج از كشور زندگي ميكنه. كتاب بيشتر خاطره گويي از تعدادي شخصيت هاي ادبي و سياسي هست طي دوره تحصيل و كار و گوشه چشمي هم به سعدي دارد. به گفته نويسنده در نه و ده سالگي گلستان و بوستان رو با پدرش خونده. مسئله اي مهم كه تو اين كتاب براي من وجود داره و با شواهد و قرائن موجود هم خودش اثباط ميكنه اين هست كه هرچي از تاريخ امروز به عقب برگرديم ميبينيم سعدي خواني رواج بيشتري داشته از امروز. به عبارتي ديگه سعدي سهم بيشتري از حافظ در فرهنگ و زندگي روزمره داشته. دليلش؟ نميدونم. تعداد كتابهاي خوبي كه در مورد سعدي نوشته شده بسيار كم هست و معمولا هم به سختي گير مياد.
صدرالدین الهی به توصیه پدرش از کودکی با سعدی دمخور بوده و در لحظهلحظه عمرش یاد شیخ اجل را در سر داشته است. این کتاب روایتی از همزیستی او با سعدی در این هشتاد و چندسال است. کتابی که در آن خردهروایتهایی بسیار شیرین از خاطرات الهی وجود دارد و الهی به علت درک محضر بزرگانی چون ناتل خانلری حبیب یغمایی، لطفعلی صورتگر و... روایتهایی از علقه این اساتید به سعدی را نیز در آن گردآورده است.