What do you think?
Rate this book
Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου
- GenresSelf Help
384 pages, Paperback
Published March 9, 2016
6 people are currently reading
79 people want to read
About the author
Νικόλας Σμυρνάκης
11 books18 followersΟ Νικόλας Σμυρνάκης είναι συγγραφέας, δημιουργός της φιλοσοφίας του Ανθρώπου στο ΝηΣί (IslandofMan Philosophy) και ιδρυτής του IslandofMan Academy. Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) και είναι κάτοχος τίτλου MBA (International MBA – ΑΣΟΕΕ). Για σειρά ετών δίδασκε το μάθημα «Στρατηγική και Καινοτομία» σε κολέγιο. Έχει διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (ποίησης, μυθιστορήματος, διηγήματος) και έχει λάβει δύο βραβεία διαδικτύου e-awards (καλύτερο άρθρο και συλλογικό συγγραφικό έργο). To 2024 έλαβε το βραβείο Public στην κατηγορία Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση για το έργο Τα γράμματα της Αγάπης (εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ). Έχει υπάρξει δύο φορές ομιλητής στο TEDx. Με τις ομιλίες του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έχει απευθυνθεί σε χιλιάδες ανθρώπους. Από τις εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν 7 βιβλία του: Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου, Να ευτυχήσω για να πετύχω ή να πετύχω για να ευτυχήσω;, Γράψε τη δική σου Ιστορία, Τυρίνος: ο κλέφτης φόβων (παραμύθι), Η Αλήθεια, Τα γράμματα της Αγάπης, Ψέματα που μας έμαθαν για Αλήθειες.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
December 14, 2016
Αγόρασα το βιβλίο με αρκετές προσδοκίες, αφού το ξεφύλλισα στο βιβλιοπωλείο και μου κίνησε το ενδιαφέρον. Δεν είχα ξαναδεί κάτι αντίστοιχο γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα, ωστόσο έχω διαβάσει δεκάδες αντίστοιχα γραμμένα από διάσημους (π.χ. Tony Robbins, Jim Rohn και παλαιότερους όπως ο Napoleon Hill και ο David Schwartz) και λιγότερο διάσημους αμερικανούς, κυρίως, συγγραφείς από το χώρο που ονομάζουμε "προσωπική ανάπτυξη". "Επιτέλους", σκέφτηκα, "μία ελληνική προσπάθεια".
Διαβάζοντας το βιβλίο βρέθηκα στη θέση άλλες στιγμές να ενθουσιάζομαι, άλλες να μένω αδιάφορος και άλλες να αναρωτιέμαι "τι θέλει να πει ο ποιητής". Και κάποιες άλλες στιγμές να διαφωνώ κάθετα, καθώς οι επιστημονικές γνώσεις μου υποστηρίζουν κάτι αντίθετο από αυτό που διάβασα. Υπάρχουν ολόκληρα κεφάλαια και σημεία σε άλλα κεφάλαια που είναι πραγματικά εξαιρετικά, όπως π.χ. τα κεφάλαια 14 και 15 περί ενθουσιασμού, τα 16 και 17 περί εμποδίων και υπερνίκησής τους, το 21 περί διαχείρισης χρόνου και το 25 περί τρόπου συμπεριφοράς και επικοινωνίας του ηγέτη. Κάποιες τεχνικές είναι πολύ ενδιαφέρουσες όπως π.χ. η "ρουτίνα εκπληκτικής απόδοσης" στο κεφάλαιο 30 που μπορεί να χρησιμοποιεί κάποιος για ξεκινάει τη μέρα του με πολύ όρεξη και ενέργεια.
Υπάρχουν όμως και κεφάλαια που θα μπορούσαν να παραληφθούν ολόκληρα, όπως π.χ. το 27 περί γλώσσας σώματος που είναι υπερσυμπυκνωμένο και προσπαθεί να δώσει σε ελάχιστες σελίδες γνώση που κανονικά αναπτύσσεται σε ένα πολυσέλιδο βιβλίο ή σε ένα πολύωρο σεμινάριο. Ή το κεφάλαιο 25 περί φροντίδας του σώματος που είναι πολύ συνοπτικό για να είναι χρήσιμο και όπου περιέχονται υπεραπλουστευμένες συμβουλές του τύπου "τρώτε λιγότερο κρέας" χωρίς να τεκμηριώνονται επαρκώς ή να υποστηρίζονται με επιστημονικές παραπομπές (οπότε είναι πιο ασφαλές να τις αγνοήσει ο αναγνώστης).
Στα περισσότερα κεφάλαια τα πράγματα είναι είτε ανάμεικτα είτε αδιάφορα (για μένα, αλλά ίσως όχι για κάποιους αρχάριους στο χώρο), ως προς το περιεχόμενο. Ως προς τη δομή του βιβλίου, θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερη ίσως αν γινόταν περισσότερη προσπάθεια από το συγγραφέα ή από την επιμέλεια. Η ροή του λόγου αλλά και των κεφαλαίων μοιάζει συχνά σα να είναι η ροή ενός πολυμαθούς εγκεφάλου που δεν μπορεί να τακτοποιήσει τις σκέψεις του με έναν τρόπο που να είναι εύπεπτος από το ευρύ κοινό και να μην κουράζει.
Η χρήση δευτέρου προσώπου δεν με ενόχλησε καθόλου, ωστόσο το ύφος του συγγραφέα είναι εξαιρετικά επιτακτικό και απόλυτο, με πολλά "πρέπει", "κάνε", "σκέψου" κ.λπ. και αυτό προσωπικά με ενοχλεί λίγο, ιδίως επειδή δεν στηρίζεται σχεδόν καθόλου από παραδείγματα της πραγματικής ζωής (μόνο ελάχιστα από τα οποία τα περισσότερα είναι αυτοβιογραφικά του συγγραφέα) που να επιδεικνύουν την εφαρμογή και την ορθότητα αυτών, ούτε και ο συγγραφέας έχει προσωπικά την εγκυρότητα που έχει π.χ. ένας Tony Robbins. Επίσης θα περίμενα σε ένα τέτοιο βιβλίο με εκατοντάδες, κυριολεκτικά, προτροπές και συμβουλές, να υπάρχουν παραπομπές σε αξιόπιστη βιβλιογραφία και τέτοιες δεν υπάρχουν (ούτε καν κάποια βασική βιβλιογραφία). Σε κάνει να αναρωτιέσαι από πού έχει αντλήσει όλες αυτές τις γνώσεις ο συγγραφέας, πώς αποδεικνύεται η ορθότητά τους, αλλά και δεν σου επιτρέπει να ψάξεις περισσότερο βιβλιογραφικά κάποιο από τα θέματα που παρουσιάζονται και μπορεί να σε ενδιαφέρει. Με ενόχλησε επίσης η υπερβολική συχνότητα φράσεων-συνθημάτων, αρκετά από τα οποία είναι ευήκοα και ευανάγνωστα αλλά δεν ανταποκρίνονται εντελώς στην πραγματικότητα και μου μοιάζουν λίγο με προσπάθεια εντυπωσιασμού.
Προσωπικά αποκόμισα την αίσθηση, από το ύφος και το στυλ γραφής, ότι το βιβλίο αποτυπώνει τη διδασκαλία κάποιου γκουρού που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και προσπαθεί να πείσει για τις αλήθειες του με τη δύναμη των λέξεων και να προσελκύσει κόσμο στα σεμινάριά του. Είναι φανερό ότι ο συγγραφέας έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (φαίνεται μάλιστα και από τα λογοπαίγνια που κάνει πολύ συχνά), όμως θα προτιμούσα να φαίνεται αυτό λιγότερο στο βιβλίο και το ύφος να ήταν λιγότερο επιτακτικό και περισσότερο επεξηγηματικό. Επίσης, από τις γνώσεις μου μπορώ να βεβαιώσω ότι κάποιες ιδέες και ισχυρισμοί είναι λανθασμένα, όπως π.χ. ότι "αν διαγράψουμε συγκεκριμένες λέξεις από το λεξιλόγιό μας που έχουν συνδεθεί με αρνητικά συναισθήματα, τότε θα πάψουν τα αρνητικά συναισθήματα" (σελ. 129), "ότι λες ακούς, ό,τι ακούς πιστεύεις, ό,τι πιστεύεις γίνεται" και "όλα γίνονται αν τα θεωρείς εφικτά" (σελ. 135) και αρκετά άλλα ακόμα. Πρόκειται για ενδυναμωτικές ιδέες που δυστυχώς σε ένα ποσοστό ΔΕΝ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, όπως έχουν αποδείξει η ψυχολογία, η νευροεπιστήμη, η βιολογία.
Θα έλεγα ότι το βιβλίο έχει κάποια αξία κυρίως για τους αρχάριους στο χώρο της προσωπικής ανάπτυξης, όμως αυτοί ακριβώς είναι που μπορεί να παρασυρθούν από κάποιες ιδέες και συμβουλές που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και που μπορεί επίσης να δυσκολευτούν πολύ να εφαρμόσουν τα προτεινόμενα χωρίς περισσότερες επεξηγήσεις και παραδείγματα. Για όποιον θα ήθελε να καταλάβει καλύτερα τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το ύφος και το στυλ γραφής και τη ροή που θα ταίριαζαν σε ένα τέτοιο βιβλίο, αλλά και τις υπόλοιπες παρατηρήσεις μου σε κάποιο βαθμό, προτείνω να διαβάσει το "Η μαγεία της μεγαλόπνοης σκέψης" του Schwarz ως μέτρο σύγκρισης.
Διαβάζοντας το βιβλίο βρέθηκα στη θέση άλλες στιγμές να ενθουσιάζομαι, άλλες να μένω αδιάφορος και άλλες να αναρωτιέμαι "τι θέλει να πει ο ποιητής". Και κάποιες άλλες στιγμές να διαφωνώ κάθετα, καθώς οι επιστημονικές γνώσεις μου υποστηρίζουν κάτι αντίθετο από αυτό που διάβασα. Υπάρχουν ολόκληρα κεφάλαια και σημεία σε άλλα κεφάλαια που είναι πραγματικά εξαιρετικά, όπως π.χ. τα κεφάλαια 14 και 15 περί ενθουσιασμού, τα 16 και 17 περί εμποδίων και υπερνίκησής τους, το 21 περί διαχείρισης χρόνου και το 25 περί τρόπου συμπεριφοράς και επικοινωνίας του ηγέτη. Κάποιες τεχνικές είναι πολύ ενδιαφέρουσες όπως π.χ. η "ρουτίνα εκπληκτικής απόδοσης" στο κεφάλαιο 30 που μπορεί να χρησιμοποιεί κάποιος για ξεκινάει τη μέρα του με πολύ όρεξη και ενέργεια.
Υπάρχουν όμως και κεφάλαια που θα μπορούσαν να παραληφθούν ολόκληρα, όπως π.χ. το 27 περί γλώσσας σώματος που είναι υπερσυμπυκνωμένο και προσπαθεί να δώσει σε ελάχιστες σελίδες γνώση που κανονικά αναπτύσσεται σε ένα πολυσέλιδο βιβλίο ή σε ένα πολύωρο σεμινάριο. Ή το κεφάλαιο 25 περί φροντίδας του σώματος που είναι πολύ συνοπτικό για να είναι χρήσιμο και όπου περιέχονται υπεραπλουστευμένες συμβουλές του τύπου "τρώτε λιγότερο κρέας" χωρίς να τεκμηριώνονται επαρκώς ή να υποστηρίζονται με επιστημονικές παραπομπές (οπότε είναι πιο ασφαλές να τις αγνοήσει ο αναγνώστης).
Στα περισσότερα κεφάλαια τα πράγματα είναι είτε ανάμεικτα είτε αδιάφορα (για μένα, αλλά ίσως όχι για κάποιους αρχάριους στο χώρο), ως προς το περιεχόμενο. Ως προς τη δομή του βιβλίου, θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι αρκετά καλύτερη ίσως αν γινόταν περισσότερη προσπάθεια από το συγγραφέα ή από την επιμέλεια. Η ροή του λόγου αλλά και των κεφαλαίων μοιάζει συχνά σα να είναι η ροή ενός πολυμαθούς εγκεφάλου που δεν μπορεί να τακτοποιήσει τις σκέψεις του με έναν τρόπο που να είναι εύπεπτος από το ευρύ κοινό και να μην κουράζει.
Η χρήση δευτέρου προσώπου δεν με ενόχλησε καθόλου, ωστόσο το ύφος του συγγραφέα είναι εξαιρετικά επιτακτικό και απόλυτο, με πολλά "πρέπει", "κάνε", "σκέψου" κ.λπ. και αυτό προσωπικά με ενοχλεί λίγο, ιδίως επειδή δεν στηρίζεται σχεδόν καθόλου από παραδείγματα της πραγματικής ζωής (μόνο ελάχιστα από τα οποία τα περισσότερα είναι αυτοβιογραφικά του συγγραφέα) που να επιδεικνύουν την εφαρμογή και την ορθότητα αυτών, ούτε και ο συγγραφέας έχει προσωπικά την εγκυρότητα που έχει π.χ. ένας Tony Robbins. Επίσης θα περίμενα σε ένα τέτοιο βιβλίο με εκατοντάδες, κυριολεκτικά, προτροπές και συμβουλές, να υπάρχουν παραπομπές σε αξιόπιστη βιβλιογραφία και τέτοιες δεν υπάρχουν (ούτε καν κάποια βασική βιβλιογραφία). Σε κάνει να αναρωτιέσαι από πού έχει αντλήσει όλες αυτές τις γνώσεις ο συγγραφέας, πώς αποδεικνύεται η ορθότητά τους, αλλά και δεν σου επιτρέπει να ψάξεις περισσότερο βιβλιογραφικά κάποιο από τα θέματα που παρουσιάζονται και μπορεί να σε ενδιαφέρει. Με ενόχλησε επίσης η υπερβολική συχνότητα φράσεων-συνθημάτων, αρκετά από τα οποία είναι ευήκοα και ευανάγνωστα αλλά δεν ανταποκρίνονται εντελώς στην πραγματικότητα και μου μοιάζουν λίγο με προσπάθεια εντυπωσιασμού.
Προσωπικά αποκόμισα την αίσθηση, από το ύφος και το στυλ γραφής, ότι το βιβλίο αποτυπώνει τη διδασκαλία κάποιου γκουρού που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και προσπαθεί να πείσει για τις αλήθειες του με τη δύναμη των λέξεων και να προσελκύσει κόσμο στα σεμινάριά του. Είναι φανερό ότι ο συγγραφέας έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (φαίνεται μάλιστα και από τα λογοπαίγνια που κάνει πολύ συχνά), όμως θα προτιμούσα να φαίνεται αυτό λιγότερο στο βιβλίο και το ύφος να ήταν λιγότερο επιτακτικό και περισσότερο επεξηγηματικό. Επίσης, από τις γνώσεις μου μπορώ να βεβαιώσω ότι κάποιες ιδέες και ισχυρισμοί είναι λανθασμένα, όπως π.χ. ότι "αν διαγράψουμε συγκεκριμένες λέξεις από το λεξιλόγιό μας που έχουν συνδεθεί με αρνητικά συναισθήματα, τότε θα πάψουν τα αρνητικά συναισθήματα" (σελ. 129), "ότι λες ακούς, ό,τι ακούς πιστεύεις, ό,τι πιστεύεις γίνεται" και "όλα γίνονται αν τα θεωρείς εφικτά" (σελ. 135) και αρκετά άλλα ακόμα. Πρόκειται για ενδυναμωτικές ιδέες που δυστυχώς σε ένα ποσοστό ΔΕΝ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, όπως έχουν αποδείξει η ψυχολογία, η νευροεπιστήμη, η βιολογία.
Θα έλεγα ότι το βιβλίο έχει κάποια αξία κυρίως για τους αρχάριους στο χώρο της προσωπικής ανάπτυξης, όμως αυτοί ακριβώς είναι που μπορεί να παρασυρθούν από κάποιες ιδέες και συμβουλές που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και που μπορεί επίσης να δυσκολευτούν πολύ να εφαρμόσουν τα προτεινόμενα χωρίς περισσότερες επεξηγήσεις και παραδείγματα. Για όποιον θα ήθελε να καταλάβει καλύτερα τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το ύφος και το στυλ γραφής και τη ροή που θα ταίριαζαν σε ένα τέτοιο βιβλίο, αλλά και τις υπόλοιπες παρατηρήσεις μου σε κάποιο βαθμό, προτείνω να διαβάσει το "Η μαγεία της μεγαλόπνοης σκέψης" του Schwarz ως μέτρο σύγκρισης.
July 27, 2019
Ένα βιβλίο "έμπνευση" για μια καλύτερη ζωή... Για να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας & τους γύρω μας... Τον κοσμο!
June 14, 2022
Εξαιρετικό!!
July 16, 2016
Η επιτυχία κρυβόταν στο κομοδίνο μου του κ. Σμυρνάκη είναι ένα βιβλίο που ενδεχομένως και να βοηθήσει στο κυνήγι της επιτυχίας ακόμη και το σθένος να την αναζητήσουν στην Ελλάδα όπως τα περισσότερα του είδους τονώνουν τη αυτοπεποίθηση κάθε αναγνώστη
Displaying 1 - 4 of 4 reviews