เถื่อนเจ็ด The Savage Seven

by วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล

7 เรื่องราวการเดินทางเสาะหาชีวิต บน 7 เส้นทางที่พ่อแม่คงไม่อยากให้คุณไป ไม่ว่าจะจับจระเข้ด้วยมือเปล่าในแอมะซอน กินองุ่นที่ปลูกในซากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิล โดนทหารอิหร่านเอาปืนจ่อหน้า ดมกลิ่นศพในรวันดา เหยียบขี้อันแฉะนุ่มที่อินเดีย จิบเบียร์บนเทือกเขาหิมาลัย หรือขี่อูฐกลางทะเลทรายจอร์แดน วรรณสิงห์ใช้ดินแดนสุดดิบเถื่อนเหล่านี้เป็นเครื่องมือในการเรียนรู้ชีวิต และทำความเข้าใจพื้นที่ข้างในตัวเองที่เข้าถึงยากที่สุด

Genres: Nonfiction, Travel

424 pages, Paperback

Published March 1, 2016

Reviews

[Pongsak Sarapukdee]

เล่าเรื่องได้สนุกน่าติดตาม มีอารมณ์ขันแทรกเป็นระยะให้ได้เผลอขำออกมาแบบไม่รู้ตัวอยู่บ่อยครั้ง เรื่องการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ที่รวันด้า น่าจะเป็นเรื่องที่พีคที่สุดของเล่มนี้ สะท้อนแง่มุมด้านมืดของมนุษย์ได้ชัดเจนจนน่าขนลุก การได้เห็นโลกในที่ต่างๆผ่านสายตาของวรรณสิงห์นั้น ไม่ใช่แค่อธิบายว่าที่นั้นหน้าเป็นยังไง แต่จะแทรกด้วยคำถาม ว่าทำไม? อยู่ด้วยเสมอ

[ดินสอ สีไม้]

แม้จะขึ้นชื่อว่า เถื่อนเจ็ด
แต่หนังสือเล่มนี้ก็ไม่ได้ผจญภัยไต่ระห่ำเอ็กซ์ตรีมอย่างที่คิดเอาไว้
เป็นคล้ายๆ ฉากหลังของรายการพื้นที่ชีวิต
ที่มีสีสันมากกว่า มีอารมณ์ขัน มีฮา และมีตัวตน .. มากกว่าในรายการ

[Torn Marom]

เถื่อนเจ็ดคือหนังสือที่ให้รสชาติหลากหลายอารมณ์ตามสถานที่และเรื่องราวที่คุณสิงห์ได้พาเราไปเจอ ยิ่งเราอ่านไปเรื่อยๆก็ยิ่งเห็นการเดินทางที่ได้เปลี่ยนความคิดของคุณสิงห์ด้วยประสบการณ์ที่เขาได้มาระหว่างทาง และในขณะเดียวกันก็ชวนเราตั้งคำถามถึงความหมายของสิ่งต่างๆและวิธีที่เรามองต่อโลกใบนี้ เรารู้สึกว่าเนื้อหาจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆจากบทแรกไปสู่บทสุดท้ายอิงจากเวลาที่เราอ่านและโน๊ตที่เราจด 555 โดยเฉพาะเรื่องความเกลียดชังที่รวันดาและความหมายที่หิมาลัย น่าจะสองบทที่เราอินที่สุด โดยเฉพาะเรื่องราวในรวันดาที่ถึงแม้จะรู้เรื่องราวมาก่อนหน้านี้แล้วแต่ก็ยังอินมากๆจนถึงไปเปิดเทปรายการพื้นที่ชีวิตตอนนั้นดูหลังอ่านบทนี้จบ ส่วนบทอื่นๆก็อ่านง่าย ย่อยง่ายและเป็นเรื่องใกล้ตัวที่ทำให้เราอินไปด้วยได้ง่ายๆ
.
เราไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าด้วยความี่คุณสิงห์เป็นทั้งนักคิด นักทำสารคดี นักเดินทาง และอื่นๆอีก ซึ่งสิ่งเหล่านี้ได้ทำให้คุณสิงห์มีประสบการณ์มากมากจากหลากสถานที่หลายผู้คนทั่วทุกมุมโลก ทำให้สายตาที่ใช้มองโลก นิยามที่มีต่อสิ่งต่างๆ รวมไปถึงวิธีที่เขาสร้างผลงานจากประสบการณ์ทั้งหมดของเขาผ่านตัวหนังสือกว่า 400 หน้านี้คือสเน่ห์ที่ทำให้วางหนังสือเล่มนี้ไม่ลง หนังสือที่ไม่ใช่แค่หนังสือบันทึกประสบการณ์การเดินทาง หนังสือสารคดี หรือหนังสือปรัชญา เพราะเถื่อนเจ็ดคือหนังสือที่จะชวนให้เราหยุดพักสักนิดเพื่อทบทวนสิ่งต่างๆที่เราเคยเจอในอดีจ กำลังเจออยู่ในปัจจุบัน และจะเจอในอนาคต และยังเป็นหนังสือที่บอกให้เรารู้ว่าบางสิ่งในชีวิตที่เรากำลังตามหา ตัวอักษรก็ไม่สามารถให้เราได้ มีแต่การเดินทางเท่านั้นที่สามารถให้คำตอบกับเราได้

[Nattapan]

Yes..."Growing old is easy (and inevitable), Growing up is painful." (Brian Lee)

[REMEMI3ER]

เป็นหนังสือที่อยู่ในลิส must have item ของตัวเอง เป็นหนังสือที่อ่านจบแล้วรู้สึกว่า ชีวิตคนเรามันสวยงามโคตรๆ ไม่ได้สวยงามที่เต็มไปด้วยความสุข แต่มันคือการเติบโต เป็นหนังสือที่อ่านแล้วมีแต่คำว่า "เข้าใจ" อยู่ในหัว เข้าใจความรู้สึกนึกคิด เข้าใจคนอื่นมากขึ้น อยากที่จะเข้าใจตัวเองและสิ่งต่างๆมากขึ้น ตอนจบของหนังสือ..ช่างสวยงามเหลือเกิน "แล้วเราจะรู้เอง เมื่อชีวิตเดินทางมาถึงเวลาของมัน..." : )

[Ka_nisha]

เรื่องราวเถื่อนสมชื่อจริงๆ อ่านจบบทหนึ่งก็ไปดูรายการพื้นที่ชีวิต

[Nuttawat Kalapat]

เถื่อนเจ็ด เป็นหนังสือ บันทึกการเดินทางท่องเทื่ยว ในวัย ก่อน 30 ปี ของ วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล เราจะได้เห็นความคิดความอ่านของเอาในอีกแง่มุมต่อแต่ละสถานที่ ในเวลานั้นที่เป็นช่วงรายการ พื้นที่ชีวิต ที่เป็นช่วงทีเขาเดินทางมากที่สุด
.
เล่มที่ 83/2021 (191)
เถื่อนเจ็ด
แปลจากหนังสือ: The Savage Seven
ผู้เขียน: วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล
สำนักพิมพ์: a book
จำนวนหน้า: 424 หน้า
.
การไปนั่งจับจระเข้ด้วยมือเปล่าในแอมะซอน นั่งตกปลาปิรันยามาย่าง
การสำรวจบ้านร้างบริเวณโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชอร์โนบิลที่หน้าตาอย่างกะบ้านผีสิง
โดนทหารอิหร่านเอาปืนจ่อหน้า
สำรวจซากอารยธรรมการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ ที่รวันดา
เหยียบขี้อัน และ เผชิญ a lot of ศพที่อินเดีย
จิบเบียร์บนเทือกเขาหิมาลัย
หรือขี่อูฐกลางทะเลทรายจอร์แดน
ล้วนเป็นเรื่องราวที่สนุก
.
เออ เดินทางมากไปมันก็มีมุมเหนื่อยและเหงา
.
สอดแทรกความอารมณ์ดี แถมช่วงท้าย มีรำพึงรำกัน ถึงหญิงสาวด้วยนะ (ฮ่า)
.
บางประเทศเหตุการณืมันพีคมากสอนได้หลายอย่าง แต่บางประเทศก้ไม่ได้มีรายละเอียดอะไรมากนัก
.
ปล รูปในหนังสือ สวย
ให้ 8.5/10

[Suwitcha Chandhorn]

เป็นหนังสือเดินทางที่บรรยายการเดินทางไปในสถานที่ซึ่งคนไทยส่วนใหญ่ไม่ค่อยคุ้นเคย ที่ต่างจากเล่มอื่น ๆ คือไม่เอาแต่พร่ำว่าฉันไปอย่างไร ใช้จ่ายเท่าไหร่ แต่บรรยายถึงประสบการณ์ที่ได้รับกับความรู้สึกของตนเอง ซึ่งดี เพราะสถานที่แปลก ๆ เหล่านี้คนไม่ค่อยได้ไปก็ย่อมอยากรู้ว่าได้ไปเจออะไรมาบ้าง บทส่งท้ายวกกลับมาถึงการเดินทางภายใน ซึ่งเขียนได้น่าประทับใจและเป็นผู้ใหญ่ดี

เป็นหนังสือที่ให้มากกว่าที่คาดไว้เล่มหนึ่ง

4.5

[Uminaka16]

อาจเพราะคาดหวังไว้มากเกินไป อ่านแล้วจึงค่อนข้างผิดหวังในหลายๆ ตอน อาจเพราะในแต่ละที่ตัดมาเป็นตอนสั้นๆ ไม่เห็นความต่อเนื่องทางอารมณ์มากนัก และอาจเพราะเป็นการถ่ายทำรายการ มันเลยไม่ได้ฟีลของการออกเดินทางตามหาอะไรที่แท้จริง

ชอบที่สุดคือตอนเชอร์โนบิล เพราะเป็นที่ๆ ไม่ค่อยรู้รายละเอียดมากนัก และผู้คนสถานที่ในปัจจุบันมันให้ภาพของการถูกทิ้งร้างได้ดี

[Chanyarak Khemthong]

เป็นหนังสือเชิงสารคดีที่ให้ความรู้ และแนวความคิดในหลากหลายมิติ เมื่อได้หยิบขึ้นมาอ่านแล้ววางไม่ลง รู้สึกถึงการงอกงามทางความคิด โดยส่วนตัวมีความรู้สึกที่ดีกับงานเขียนทุกเล่มของวรรณสิงห์ ประเสริฐกุล และจะติดตามผลงานตลอดไป.

[Chutinun CT]

พกไปอ่านตอนไปเที่ยวคนเดียว อ่านเพลิน เหมือนได้ไปในทุกๆที่กับพี่สิงห์ไปด้วยเลย
อ่านแล้ว อยากมีโอกาสได้ไปบ้าง ไม่ว่าจะที่ไหน มุมมองแปลกๆของพี่สิงห์ ก็ทำให้ยิ้มได้เสมอ
ชอบในการแทรกเรื่องราวระหว่างทริปมากๆ
เหมือนมีเพื่อนมาเล่าใหัฟังในระหว่างที่อ่านหนังสือเลย

ชอบรูปประกอบ อยากให้มีรูปเยอะๆ

[World Vanich]

ผมมักได้ยินวรรณสิงห์พูดว่าการเดินทางทำให้เข้าใจผู้คนและสรรพสิ่งรอบกายอย่างไร้เงื่อนไขและข้อแม้
หนังสือเล่มนี้เป็นการขยายความเข้าใจของสถานที่ที่วรรณสิงห์เดินทางไป
ชอบสุดคือ ตอนอิหร่าน กับ รวันดา มันทำให้เข้าใจ 2 ประเทศนี้มากขึ้นอย่างมาก

[Lalita]

กลางๆ ถามว่าชอบไหม ก็ชอบเพราะไปแต่ละสถานที่ที่เราไม่เคยรู้ว่ามีแบบนี้ ชอบตอนแทรกมุขตลก และคล้ายๆ เบื้องหลังของรายการ อ่านเพลิดเพลิน

แต่ครึ่งเล่มหลัง จะรำพึงรำพันการค้นหาความหมายของชีวิตมากไปหน่อย คือไม่เก็ตคนพูดแนวนี้ ไม่อิน

โดยรวมขอให้ 3.5 ดาวละกัน

[Kewalin Kanjanakan]

มีชีวิต มีการเดินทางเพื่อตามหาชีวิต
อ่านแล้วกลับไปดูพื้นที่ชีวิตอีกรอบเลย

[Viria]

สนุก ได้อ่านประสบการณ์และความคิด

[Ploy' Nutchaya]

คาดหวังกับเล่มนี้ไว้เยอะพอสมควรจากคำโปรยหลังปก ส่วนตัวเราคิดว่ามันมีคำที่บรรยายอารมณ์ ความคิดของผู้เขียนมากเกินไป แต่รวมๆแล้วตัวสถานที่และผู้คนน่าสนใจมากค่ะ

[Meensrcn]

เล่าเรื่องได้สนุกดีค่ะ รู้สึกเหมือนได้ไปเที่ยวด้วยเลย วิธีการเขียนก็น่าติดตาม ชอบมากค่ะ

[Kittisak Kaewneam]

อ่านสนุกตามบุคลิกของผู้เขียน นำเสนอมุมมองที่มีต่อสถานที่ที่ไปพบเจอสลับกับการค้นหาความหมายในใจตัวเอง ท้ายๆ มีเศร้า เหมือนว่าหนังสือไม่ได้ถูกเขียนในคราวเดียวกันแต่ก็ไปกันได้

[Ichsarut Yauvasuta]

ชอบดูรายการเลยตามมาอ่านหนังสือ และไม่ผิดหวังที่ตามมาอ่านต่อ ให้รายละเอียดและมุมมองในการใช้ชีวิตในการทำรายการของพี่สิง

[IDonut]

รู้สึกดิบกว่าเถื่อนแปด อ่านสนุก น่าติดตาม มีทุกแง่มุมให้เข้าใจ แต่บางบทดูเหมือนจะเล่าเรื่องราวสั้นไปนิดนึง

[Anan]

แต่ละตอนท่องเที่ยว ไม่ค่อยลงลึกรายละเอียดมากนัก
แต่ชอบตอนภาพถ่ายเชอร์โนบิล ทำให้ไปหาความรู้เพิ่มเติมในเหตุการณ์ครั้งนั้นเลย

[Eed Anantakit]

ประสบการลุยถ่ายสารคดีในที่แปลกๆทั้งอันตรายและกันดาร ที่คัดมาเจ็ดที่ นำไปสู่การค้นพบและตกผลึกในชีวิตของผู้เขียน ผ่านลีลาและสำนวนแบบคนรุ่นใหม่. ที่หลายๆคนใฝ่ฝันอยากใช้ชีวิตแบบนี้

[Benchaphorn Thammathorn]

“ความกลวงเปล่า คือสภาวะที่สาหัสที่สุดสำหรับจิตวิญญาณ”

[Inkey's Bookpacker]

“สิ่งหนึ่งที่ได้เห็นในฐานะนักเดินทาง คือการได้รู้ว่าคนส่วนใหญ่บนโลกนี้ไม่ได้เป็นนักเดินทาง”

#หยิบมาเพราะ
ติดตามพี่สิงห์มาจากรายการเถื่อน และอยากเข้าใจความคิด ความสงสัย และ passion ในการเดินทางในแบบวันนะซิง

#ภาพรวม
เป็นหนังสือที่เล่าเรื่องของความสนุกระหว่างการเดินทางได้สนุกสนานดี แง่คิดและมุมมองต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเมือง สังคม ศาสนา ความแตกต่าง และแม้แต่ความเหลื่อมล้ำ ก็ปรากฎชัดเจนด้วยจากสถานที่ที่ไป และมุมมองสะท้อนจากคนเขียน

ช่วงท้ายพี่สิงห์เขียนเรื่องเกี่ยวกับการถวิลหา “บ้าน” และเล่าประสบการณ์ความรักให้ฟังนิดๆหน่อยๆ แต่ก็ให้แง่คิดได้ดีมากจริงๆ

[Suhaila Binyoh]

ในรอบ5ปี ที่ไม่ได้ตามอ่านหนังสือของคุณพี่สิงห์
เล่มนี้กลับมา พร้อมกับมุมมองในการท่องเที่ยวใหม่ๆ

กาลเวลาทำให้ตรรกะความคิดของคนเปลี่ยน
หรือเพราะสถานการณ์นำพา ...

เล่มนี้ถึงจะมองไม่ตรงกัน แต่เราก็ยังคงรอที่จะอ่านเล่มใหม่เสมอ

[Peeranut LE.]

ชอบมากครับ อยากให้ซัก 1000 ดาว อยากให้มีเล่ม 2 จังเลย

[Pattaraporn Pupongsa]

.

[Keeraoffice]

สนุก