"Καλώς το παλικάρι μου" λέει ο Ουρανός στον Κρόνο που ζύγωνε απ' την άκρη της παραλίας κρατώντας κάτι περίεργο στο χέρι, κρυμμένο απ' την αντηλιά. "Γεια σου, φάδερ" απαντά εκείνος. "Ήρθα να παίξουμε ρακέτες". "Μπαλάκια δε βλέπω". "Κι ούτε θα ξαναδείς".
Πόσα ξώγαμα είχε τέλος πάντων ο Δίας; Τι έπινε η Πυθία κι έβγαζε τέτοιους αλλοπρόσαλλους χρησμούς; Ήταν όντως δώδεκα οι άθλοι της Ηρακλάρας ή μήπως ο Ευρυσθέας του 'παιξε μπινιά στο ενενήντα; Κι η κοπελιά η Ειλείθυια ήταν στ' αλήθεια τόσο στόκος όσο αφήνει να εννοηθεί τ' όνομά της ή πρόκειται για παρεξήγηση και την κακολογούνε τζάμπα; Σ' αυτά και σ' άλλα φλέγοντα ερωτήματα έρχεται ν' απαντήσει η Νεοελληνική μυθολογία. Παρωδώντας τους μύθους του Ησίοδου με τρόπο παραληρηματικό και σ' έναν διαρκή διάλογο με την αξεπέραστη Ελληνική μυθολογία του Τσιφόρου, το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας αναπλάθει όλες τις αγαπημένες ιστορίες των παιδικών μας χρόνων, φωτίζοντας την ιλαρή πλευρά της συναρπαστικής περιπέτειας που οι αρχαίοι Έλληνες σκαρφίστηκαν για να ερμηνεύσουν τον κόσμο. Γιατί χωρίς τους θεούς, τους ημίθεους και τα ατέλειωτα καμώματά τους η αλήθεια που γύρευαν και γυρεύουν ακόμα οι φιλόσοφοι ίσως και να 'ναι λίγο βαρετή.
" Γιατι χωρις τους θεούς τους ημίθεους και τα ατελείωτα καμώματα τους η αλήθεια που γύρευαν και γυρεύουν ακόμα οι φιλόσοφοι ίσως και να "ναι λίγο βαρετη"
Διασκεδαστικό,ευχάριστο,κυλάει σαν νεράκι,σε ξεδιψάει αρκετά αλλα παραμένει άχρωμο,άγευστο και άοσμο. Λατρεύω Κορτώ αλλα τα συγκεκριμένο πονημα δεν με τρέλανε!! Λίγο βαρετό,όπως ακριβώς θα ήταν η ζωή μας χωρις θεούς και ημίθεους...
Βιβλίο παραλίας. Διαβάζεται στη στιγμή. Σε μερικά σημεία έχει γέλιο, αλλά γενικά ξεφεύγει. Δηλαδή καφρίλα. Εμπνέεται από την ελληνική μυθολογία του μεγάλου Νίκου Τσιφόρου, απέχει όμως πολύ, όπως παραδέχεται και ο ίδιος προς τιμήν του.
Δεν είχα καμία απολύτως προσδοκία από το συγκεκριμένο βιβλίο οπότε δε μπορώ να πω ότι στενοχωρέθηκα που τελικά δε μου άρεσε.Αν και οφείλω να ομολογήσω ότι υπήρξαν κανα δυο στιγμές που πραγματικά γέλασα θεωρώ ότι το συγκεκριμένο έργο αποτελεί μάλλον μια άτυχη στιγμή του Κορτώ δεδομένου ότι τον θεωρώ έναν άνθρωπο ευφυέστατο με υψηλού επιπέδου χιούμορ για να καταφεύγει σε τέτοιες κατώτερες του μετρίου προσπάθειες που δεν έχουν να προσδώσουν τίποτα στη συγγραφική του πορεία. Αν ήταν καλοκαιράκι και το διάβαζα στην παραλία συντροφιά με κανά μοχίτο κάτι μπορεί να γινόταν αλλά μέσα στο καταχείμωνο κρυώσαμε κυριε Αυγουστε μου κρυώσαμε
Θέλει να είμαι ο Τσιφόρος αλλά στο πιο καλιαρντό του. Γίνεται ; Γίνεται ! Το πρόβλημα δεν είναι η ευθεία αναφορά στον Τσιφόρο-σιγά τα ιερά και τα όσια-αλλά το ότι ήταν ένα μάθημα μυθολογίας με απίστευτο namedropping που κατάντησε βαρετό. Μόνο οι γκόμενες του Δία πιάνουνε έναν τόμο. Βαριέμαι. Νεξτ.
Μου άρεσε απο παιδάκι η ελληνική μυθολογία, με γοήτευε. Και η Λίμνη των Κύκνων σε παραμύθι αλλα αυτό είναι άσχετο και είναι και πολλή μεγάλη ιστορία όπως αποδείχτηκε και με εκφράζει σχεδόν απόλυτα. Αλλα ας το αφήσω για άλλη στιγμή.
Συνεπώς το πόνημα του Κορτώ, έχει το γνώριμο κάφρικο χιούμορ του αλλα σε κάποια σημεία σαν να προσπαθούσε παραπάνω να βγάλει γέλιο σε αντίθεση με τα προηγούμενα ευθυμογραφήματα του. Επίσης μου άρεσαν κάποιες λεπτομέρειες για το πως προέκυψαν τα ονόματα κλπ αλλα θα τις ήθελα πολύ περισσότερες. Ήταν όμως απολαυστικό όπως πάντα.
Ευχάριστο, εύπεπτο βιβλιαράκι που μας θυμίζει με χιούμορ τους ελληνικούς μύθους. Το απόλαυσα, όμως όχι όσο τα αυτοβιογραφικά του ευθυμογραφήματα. Θα διάβαζα με ενδιαφέρον μια συνέχειά του με μύθους άλλων λαών.
Δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Κορτώ που διαβάζω, οπότε ήμουν προϊδεασμένη για την αίσθηση του χιούμορ που έχει. Επίσης έχω διαβάσει και την μυθολογία του Τσιφόρου. ** Βλέπω μυθολογία από τον Κορτώ, είμαι και σε μια φάση τώρα που πρέπει να αρχίσω να απαντάω σε ερωτήσεις για τους Θεούς του Ολύμπου, τους Ναούς και ότι άλλο αρχαίο υπάρχει στη χώρα μας και πέσει στην αντίληψη των παιδιών (όχι ρε φίλε, απάντησε εσύ στην ερώτηση 6χρονου "Πού είναι τώρα αυτοί οι πολλοί Θεοί που μένουν στον Όλυμπο μαμά;" ) αναφέρει και τον Τσιφόρο πίσω, το πήρα να το διαβάσω. Και η αλήθεια είναι ότι πέρασα καλά μαζί του, ήταν κάποιες σκηνές που γελούσα δυνατά. Πολύ δυνατά, σαν χαζή, ευτυχώς πάντα στο σπίτι μου. Ήταν βέβαια και κάποιες στιγμές που θεωρώ ότι ο τρόπος που τα έγραφε ήταν λίγο σαν να προσπαθούσε να βγάλει την αστεία ατάκα, σαν να εκβίαζε το γέλιο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με πείραξε. Άλλο ένα μικρό πρόβλημα ήταν οι τεράστιες προτάσεις που χρησιμοποιεί περιστασιακά, άλλες φορές μου άρεσαν, ήταν σαν να τον έχω δίπλα μου και να μου μιλάει, άλλες φορές έχανα το νόημα και αναγκαζόμουν να ξαναδιαβάζω όλη την πρόταση από την αρχή. Σε γενικές γραμμές σίγουρα ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, ίσως λόγω της γλώσσας που χρησιμοποιεί να μην το σύστηνα σε όλους αλλά πάντως είναι ευχάριστο και διαβάζεται γρήγορα και εύκολα.
Απογοήτευση! Ενα αστερακι για τον κοπο που μπηκε ο συγγραφέας να κανει ερευνα για το γενεολογικο δεντρο του καθε Θεου, ημιθεου και τερατος της μυθολογίας! Το μονο καλο που στην πρωτη σελιδα μνημονευει τον Τσιφορο και την μυθολογια του και ετσι καταλαβα ποιο βιβλιο να διαβασω για να σκασει λιγο το χειλακι μου. Γιατί αν περιμενα απο τον Κορτω... Κριμα γιατι ειναι ευφυης και με αλλα βιβλία του εχω γελασει πολυ αλλα σε αυτο επαναπαυεται στις ευκολιες του.
Το βιβλίο είναι όντως «στην καλύτερη ένας ταπεινός φόρος τιμής στον μέγιστο Τσιφόρο» και στην Ελληνική Μυθολογία, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην εισαγωγή του, και «όχι όπως αυτό το καθιστά επ΄ουδενί συνέχεια του θησαυρού αυτού των ελληνικών γραμμάτων». Έτσι, γνωρίζοντας την μεγάλη αγάπη του για τον Τσιφόρο νομίζω ότι ήταν μια καλή προσπάθεια. Μια χιουμοριστική αφήγηση που με έκανε να γελάσω.
Σε γενικές γραμμές είναι βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα, όπως και όλα τα "ελαφριά" βιβλία του Κορτώ. Βγάζει γέλιο και είναι ένα διασκεδαστικό ανάγνωσμα. Ο συγκεκριμένος τρόπος γραφής του συγγραφέα μου ήταν γνωστός κυρίως απ'το "Έρως ανίκατε μάσαν", θεωρώ όμως ότι στη "Νεοελληνική Μυθολογία" έχει μια (ίσως και 2) δόση υπερβολής που λίγο με κούρασε. Πολλές "ατάκες" και σχόλια χωρίς λόγο. Νομίζω ότι θα ήταν εξίσου αστείο και με πολύ λιγότερες φιοριτούρες.
Οπως ολα τα βιβλια του διαβαζονται γρηγορα. Αυτη τη φορα ομως το διαβασα γρηγορα γιατι ηθελα απλως να το τελειωσω (ποτε δεν αφηνω βιβλιο στη μεση). Ειναι αληθεια οτι και στα προηγουμενα βιβλια (Κατερινα - Επειδη ειναι η καρδια μου) του με ειχε απασχολησει αυτος ο παραληρηματικος και μακροπεριοδος λογος αλλα φαινεται οτι το ειχα ξεπερασει γιατι προφανως με ενδιεφερε το θεμα. Στο συγκεκριμενο βιβλιο δεν βρηκα κατι το ενδιαφερον περαν καποιων πληροφοριων για τη μυθολογια οι οποιες ομως ειναι βυθισμενες σε ενα ωκεανο ευφυολογηματων, λογοπαιγνιων και ορολογιας συγχρονης σε σημειο που πραγματικα να αισθανεσαι οτι ο συγγραφεας ειναι ενας απο εμας και κατεβαζει τις ιδιες σειρες, ακουει την ιδια μουσικη και κανει χαβαλε με τους φιλους του για τα ιδια πραγματα με εσενα. Αυτο ακριβως ομως ειναι τελικα που δεν μου αρεσε στο βιβλιο γιατι δεν θελω ο συγγραφεας να μου μοιαζει, δεν θελω να προβλεπω το αστειο του και το ευφυολογημα του. Τελος συστηνω, οπως κανει και Κορτω αλλωστε, να διαβασουμε ολοι το αντιστοιχο εργο τουΤσιφορου αλλα και ολα του τα βιβλια γιατι ειναι αξεπεραστος.
Αρκετά αστεία ευθυμογραφήματα (με χιούμορ που επαναλαμβανόταν συνεχώς και έχανε όποια καλά στοιχεία είχε) μα με μια δόση υπερβολής που κατέληξαν κουραστικά. Θα το χαρακτήριζα πρόχειρο μα χρησιμεύει για χαλάρωση και είναι ένα σχετικά ευχάριστο ανάγνωσμα
Αν η Ελληνική Μυθολογία γινόταν τηλεοπτική σαπουνόπερα στα μέσα των 90'ς, -ή έστω επιθεώρηση-πιστεύω αυτό το βιβλίο θα ήταν το σκριπτ που θα χρησιμοποιούσαν. Είναι σαν εκείνη την ελληνική μυθολογία που διαβάζαμε παιδάκια, αλλά "μεταφρασμένη" με όρους κ βιώματα του σήμερα (βλ. 2016), απλά σε σέτινγκ 90ς, στην ελληνική επαρχία. Πιο μπας-κλας πεθαίνεις λέμε! Ασε που ήταν φάσεις που ένιωθα ότι τον είχε πιάσει τον συγγραφέα λογοδιάρροια και δεν κατάφερνε να πάρει ανάσα η πένα του από τα συνεχόμενα "μαργαριτάρια" που αράδιαζε. Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το εννοώ αυτό με τον καλύτερο και πιο θετικό τρόπο έβερ! Μιλάμε, *πέθανα* στο γέλιο! Απανωτά!
Και τώρα με βάζει σε σκέψεις ό άτιμος, να αρχίσω να ψάχνω και τα έργα του Τσιφόρου προς τέρψη και μόρφωση. Λυπηθείτε μας, κύριε! Έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε!
Ίσως είναι πολλές οι προσδοκίες όταν πιάνει κάνεις ένα καινούριο βιβλίο του Κορτω. ίσως είναι ο Τσιφορος που το τόλμησε πρώτος. Ίσως η έμφαση στα σεξουαλικα θέματα της μυθολογίας που λογικό είναι να εμπνέουν περισσότερο αλλά κάπου κουράζουν μέσα στην επανάληψη τους. Για αυτούς και ίσως και μερικούς ακόμα λόγους, το βιβλίο αυτό δεν θα μου μείνει αξέχαστο.
Το πρώτο που εκτίμησα στο βιβλίο είναι η ετυμολογίατων ονομάτων-είναι κάτι που δε το περίμενα! Στη συνέχεια έχουμε το χιούμορ, τη ζωντανή αφήγηση , το ύφος τύπου "είμαι για καφέ με το κολλητάρι και του λέω τι τράβηξα σήμερα το πρωί στην εφορία και μ' έχει πιάσει απίστευτη λογοδιάρροια και ξεχνάω να βάλω τελεία". Οκ...(αν και αυτός ο μακροπερίοδος λόγος είναι λίγο κουραστικός σε κάποια σημεία, χάνεις τον ειρμό σου)
Απ' την άλλη έχουμε όλους αυτούς τους μύθους που ωραία, ναι, μια χαρά μας τους παρουσιάζει έτσι ζωντανά, αλλά λίγο κάπου χάνεται το νόημα, όταν αφήνει το μύθο και πιάνει τα "σουβλάκια". Οπότε το ίδιο το ύφος που είναι θετικό και ζωντανό και αστείο, το ίδιο καταντάει κουραστικό και σε μπερδεύει μετά από ένα άλλο σημείο.
Συνεπώς έχουμε ένα καλό βιβλιαράκι, ευχάριστο, ό,τι πρέπει για τις ξέγνοιαστες μέρες του καλοκαιριού και αν είσαι ανίδεος σαν εμένα και δε μπορείς ποτέ να θυμηθείς πώς λέγαν τη μάνα του Απόλλωνα. Δεν είναι όμως ανάγνωσμα για το 14χρονο ανήψι σου, ούτε αν είσαι ψωροπερήφανος γιακάκιας και θες να γεμίσεις τη σοβαρή βιβλιοθήκη σου.
Η νεοελληνική μυθολογία είναι το πρώτο βιβλίο του κορτώ που διαβάζω και σίγουρα ήταν ευχάριστο και έυπεπτο για τη σχετικά δύσκολη και αγχώδη περίοδο που πέρασα. Τα γνωστότερα κομμάτια της νεοελληνικής μυθολογίας (κοσμογονία, διαμοιρασμός ρόλων μεταξύ των 12 θεών, παιδιά του Δια και των υπολοίπων, οι άθλοι του Ηρακλή, η ιστορία του Θησέα) εξιστορούνται με μια σκωπτική ματιά και κάποιες κατά τη γνώμη μου καφρολογίες. Πάντως, γέλασα αρκετά με αυτό το βιβλίο (αυτός είμαι!) και δεν θα μπορούσα να του δώσω λιγότερο από τρία αστέρια. Επίσης να αναφέρω ότι ο συγγραφέας κλείνει το μάτι στον Τσιφόρο στην εισαγωγή του, αναγνωρίζοντας το βιβλίο του "Ελληνική Μυθολογία" ως πηγή έμπνευσης. Δεν το έχω διαβάσει, οπότε δεν γνωρίζω το κατά πόσο η έμπνευση αυτή ήταν όντως γόνιμη ή αν ήταν δημιουργική αντιγραφή. Θα επανέρθω και ίσως αναθεωρήσω.
Η Νεοελληνική Μυθολογία του Κορτώ είναι ένα βιβλίο για όλους: για όσους έχουν διαβάσει ελληνική μυθολογία και ξέρουν τις ιστορίες θα τις δουν με άλλο μάτι και για όσους δεν την έχουν διαβάσει ίσως σταθεί αφορμή για να το κάνουν και να ανακαλύψουν τον μαγευτικό της κόσμο. Για όσους έχουν διαβάσει την αντίστοιχη του Τσιφόρου και για όσους δεν ξέρουν καν ποιός είναι και ευκαιρία να μάθουν κιόλας εδώ που τα λέμε. Κατά τ' άλλα, είναι στο γνώριμο ύφος του συγγραφέα, με το λίιιιγο τραβηγμένο χιούμορ και τις προτάσεις που ξεκινάει να σου διηγείται για το ταξί που πήρε προχθές να πάει για κάτι δουλειές και καταλήγεις να διαβάζεις δυο σελίδες μετά (και στην ίδια πρόταση πάντα) για κάτι μπουγάτσες που είχε φάει κάποτε στη Θεσσαλονίκη και πολύ τις λιγουρεύεται τώρα, έχοντας εντωμεταξύ ξεχάσει τι ακριβώς ξεκίνησε να σου λέει (νάτο, το κάνω κι εγώ...). Δεν σε πειράζει όμως γιατί στο ενδιάμεσο έχεις γελάσει (παραδέξου το) και στο κάτω κάτω της γραφής ποιανού τα σάλια δεν τρέχουν για μια ζεστή, αχνιστή μπουγάτσα;
Το γνώριμο χιούμορ του Κορτώ αν και λίγο "υπερβολικό" σε κάποια σημεία. Αν μη τι άλλο πάντως, γέλασα με την ψυχή μου και είδα την ελληνική μυθολογία από μια άλλη, πιο σύγχρονη σκοπιά!
Τι ωραίο ταξίδι γεμάτο γέλιο!!!Φυσικά αυτό το βιβλίο δε στοχεύεται σε αυτούς που θέλουν να μάθουν μυθολογία αλλά αυτούς που θέλει να σκάσει το χειλάκι τους και να λάμψει το ματάκι τους σε αυτή την εποχή που ζούμε.Γιατί καλές οι Σταχτοπούτες και οι Χιονάτες,αλλά τώρα χρειαζόμαστε έναν Ηρακλή και έναν Θησέα να σκοτώσει τα "τέρατα".