What do you think?
Rate this book
Leyendas del Rin
Victor Hugo viajó mucho a lo largo del río Rin, uno de los más bonitos de Europa, y escuchó muchas historias legendarias; leyendas llenas de duendes, hadas, demonios, caballeros y encantamientos. Aquí se han seleccionado las más divertidas, las que disfrutarán más los lectores de todas las edades, empezando por los más pequeños. Las ilustraciones de Karishma Nangani Chugani encantarán a los lectores de todas las edades.
69 pages, Paperback
First published January 1, 1985
3 people are currently reading
108 people want to read
About the author
Victor Hugo
6,409 books13.2k followersAfter Napoleon III seized power in 1851, French writer Victor Marie Hugo went into exile and in 1870 returned to France; his novels include
The Hunchback of Notre Dame
(1831) and
Les Misérables
(1862).
This poet, playwright, novelist, dramatist, essayist, visual artist, statesman, and perhaps the most influential, important exponent of the Romantic movement in France, campaigned for human rights. People in France regard him as one of greatest poets of that country and know him better abroad.
This poet, playwright, novelist, dramatist, essayist, visual artist, statesman, and perhaps the most influential, important exponent of the Romantic movement in France, campaigned for human rights. People in France regard him as one of greatest poets of that country and know him better abroad.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 18, 2019
دوستانِ گرانقدر، این داستان یا بهتر بگویم افسانهٔ موهوم، مربوط به کلیسایی کهن در شهرِ < اکس لاشاپل> در آلمان میباشد
----------------------------------------------
در روزگارانِ کهن، مردمِ شهرِ <اکس لاشاپل> تصمیم گرفتند تا کلیسایی بزرگ در آنجا بسازند... زمانی که شش ماه از زمانِ ساخت گذشته بود، پولِ آنها تمام شد و کارگرها دست از کار کشیدند و کلیسا نیمه کاره ماند و پس از مدتی علف هایِ هرز و خرابی سراسرِ آنجا را فرا گرفت
بزرگانِ شهر و نمایندگانِ مجلس، هرچه جلسه گذاشتند و این در و آن در زدند، پولِ لازم فراهم نشد، تا آنکه روزی مردی بلند قد و خوش پوش به نامِ <اوریان> واردِ مجلس شد و گفت من حاضرم پولِ موردِ نیاز را به شما بدهم و همراه خودش ارابه ای پُر از سکه هایِ طلا آورده بود که به آنها نشان داد و گفت: سکه ها را به شما میدهم ولی یک شرط دارد و آن این است که در زمانِ بازگشاییِ کلیسا، روحِ اولین کسی که واردِ آن میشود به من تعلق داشته باشد... با این گفته ترس نمایندگان مجلس را فراگرفت و فهمیدند که او شیطان است، ولی از آنجایی که به این پول نیاز داشتند، شرطِ را پذیرفتند
دوسال بعد ساختِ کلیسا تمام شد، ولی از آنجایی که این خبر بینِ مردم از طریقِ زن هایِ نمایندگانِ مجلس، گوش به گوش چرخیده بود، هیچیک از اهالی حاضر نبود واردِ کلیسا شود
خلاصه بزرگان و نمایندگان با اسقف هایِ اعظم مشورت کردند و هیچیک راه حلی نمیدانست، تا آنکه یکی از راهب هایِ مسیحی گفت: آقایان مگر شما به او قول دادید که روحِ انسان به او میدهید؟؟ گفتید که روحِ یک موجودِ زنده را به او میدهید... من میگویم گُرگی را که دیروز مردم اسیر کردند را به کلیسا بفرستیم تا <اوریان> روح او را بگیرد
مردم گرگ را تا نزدیکِ دربِ کلیسا برده و سپس او را آزاد کردند... از طرفی <اوریان> نیز دهانش را گشوده بود و چشمانش را بسته بود... ولی به محضِ آنکه گرگ را دید، نالهٔ دلخراشی در کلیسا کشید و به پرواز درآمد و سپس با خشم لگدی به دربِ کلیسا زد که شکافِ بزرگی در آن ایجاد شد... امروزه کسانی که به دیدنِ این کلیسا میروند، این شکافِ تاریخی را میبینند
*********************************
عزیزانم، این کلیساها که همگی با پولِ مردمِ تنگدست و کشاورزانِ بیچاره ساخته شده است، جایگاهِ جهل پروری و فرومایه پروری بوده و میباشد.. شکافِ اصلی، نه تنها آن شکاف در دیوارِ کلیسا نبوده است، بلکه شکافی بوده است که همان دینفروشان و اسقفهایِ بیخرد و گرگ صفت، میانِ مردمِ ایجاد کرده بودند، که این حقیقت را همچون این داستان نمیتوان افسانه به شمار آورد.. هنوز هم این شکاف در بسیاری از جوامع دیده میشود .. این کشیشها و اسقفهایِ بیشرف و کثیف، صدها سال و سده ها، با مراکزِ تفتیشِ عقاید و ریختنِ خونِ انسانهایِ اندیشمند و بیگناه، تمدن و پیشرفتِ دانش را به تعویق انداختند.. این بی همه چیزهایِ پست و بد سرشت، این کلیساهایِ مسخره را از پولی که از جیبِ مردمِ ساده لوح و بیچاره بیرون میکشند، بنا میسازند تا شعورِ همین انسانهایِ بدبخت را به بردگی درآورند
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ آشنایی با این داستان، کافی و مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
----------------------------------------------
در روزگارانِ کهن، مردمِ شهرِ <اکس لاشاپل> تصمیم گرفتند تا کلیسایی بزرگ در آنجا بسازند... زمانی که شش ماه از زمانِ ساخت گذشته بود، پولِ آنها تمام شد و کارگرها دست از کار کشیدند و کلیسا نیمه کاره ماند و پس از مدتی علف هایِ هرز و خرابی سراسرِ آنجا را فرا گرفت
بزرگانِ شهر و نمایندگانِ مجلس، هرچه جلسه گذاشتند و این در و آن در زدند، پولِ لازم فراهم نشد، تا آنکه روزی مردی بلند قد و خوش پوش به نامِ <اوریان> واردِ مجلس شد و گفت من حاضرم پولِ موردِ نیاز را به شما بدهم و همراه خودش ارابه ای پُر از سکه هایِ طلا آورده بود که به آنها نشان داد و گفت: سکه ها را به شما میدهم ولی یک شرط دارد و آن این است که در زمانِ بازگشاییِ کلیسا، روحِ اولین کسی که واردِ آن میشود به من تعلق داشته باشد... با این گفته ترس نمایندگان مجلس را فراگرفت و فهمیدند که او شیطان است، ولی از آنجایی که به این پول نیاز داشتند، شرطِ را پذیرفتند
دوسال بعد ساختِ کلیسا تمام شد، ولی از آنجایی که این خبر بینِ مردم از طریقِ زن هایِ نمایندگانِ مجلس، گوش به گوش چرخیده بود، هیچیک از اهالی حاضر نبود واردِ کلیسا شود
خلاصه بزرگان و نمایندگان با اسقف هایِ اعظم مشورت کردند و هیچیک راه حلی نمیدانست، تا آنکه یکی از راهب هایِ مسیحی گفت: آقایان مگر شما به او قول دادید که روحِ انسان به او میدهید؟؟ گفتید که روحِ یک موجودِ زنده را به او میدهید... من میگویم گُرگی را که دیروز مردم اسیر کردند را به کلیسا بفرستیم تا <اوریان> روح او را بگیرد
مردم گرگ را تا نزدیکِ دربِ کلیسا برده و سپس او را آزاد کردند... از طرفی <اوریان> نیز دهانش را گشوده بود و چشمانش را بسته بود... ولی به محضِ آنکه گرگ را دید، نالهٔ دلخراشی در کلیسا کشید و به پرواز درآمد و سپس با خشم لگدی به دربِ کلیسا زد که شکافِ بزرگی در آن ایجاد شد... امروزه کسانی که به دیدنِ این کلیسا میروند، این شکافِ تاریخی را میبینند
*********************************
عزیزانم، این کلیساها که همگی با پولِ مردمِ تنگدست و کشاورزانِ بیچاره ساخته شده است، جایگاهِ جهل پروری و فرومایه پروری بوده و میباشد.. شکافِ اصلی، نه تنها آن شکاف در دیوارِ کلیسا نبوده است، بلکه شکافی بوده است که همان دینفروشان و اسقفهایِ بیخرد و گرگ صفت، میانِ مردمِ ایجاد کرده بودند، که این حقیقت را همچون این داستان نمیتوان افسانه به شمار آورد.. هنوز هم این شکاف در بسیاری از جوامع دیده میشود .. این کشیشها و اسقفهایِ بیشرف و کثیف، صدها سال و سده ها، با مراکزِ تفتیشِ عقاید و ریختنِ خونِ انسانهایِ اندیشمند و بیگناه، تمدن و پیشرفتِ دانش را به تعویق انداختند.. این بی همه چیزهایِ پست و بد سرشت، این کلیساهایِ مسخره را از پولی که از جیبِ مردمِ ساده لوح و بیچاره بیرون میکشند، بنا میسازند تا شعورِ همین انسانهایِ بدبخت را به بردگی درآورند
---------------------------------------------
امیدوارم این ریویو در جهتِ آشنایی با این داستان، کافی و مفید بوده باشه
<پیروز باشید و ایرانی>
January 19, 2025
Die vorliegende Auswahl beginnt in Aachen und endet am Rheinfall bei Laufen. Das sind Reiseberichte in Briefform, oftmals Nachtstücke, Hugo als ein Pionier im Auskundschaften von Lost Places. Er sucht Burgen, Schlösser und Kirchen auf und erzählt schaurig-schöne Erlebnisse, Abenteuer, Sagen und Legenden rund um diesen Strom, historische Anekdoten und verbürgte Ereignisse.
Wir werden aber auch Zeugen persönlicher Erlebnisse wie die nächtliche Evakuierung aus einem Gasthof, weil das Nachbarhaus in Flammen steht und niederbrennt. Ein Bewohner kommt dabei ums Leben. Oder wenn er erzählt, wie er bei einem nächtlichen Spaziergang über einen Friedhof in in ein frisch angelegtes Grab einsinkt.
Die wiedergegebenen Zeichnungen des Autors sind oft düster, immer atmosphärisch und sehr romantisch.
Die Auswahl dieses Bändchens macht Lust auf viel mehr Hugo.
Wir werden aber auch Zeugen persönlicher Erlebnisse wie die nächtliche Evakuierung aus einem Gasthof, weil das Nachbarhaus in Flammen steht und niederbrennt. Ein Bewohner kommt dabei ums Leben. Oder wenn er erzählt, wie er bei einem nächtlichen Spaziergang über einen Friedhof in in ein frisch angelegtes Grab einsinkt.
Die wiedergegebenen Zeichnungen des Autors sind oft düster, immer atmosphärisch und sehr romantisch.
Die Auswahl dieses Bändchens macht Lust auf viel mehr Hugo.
October 7, 2024
Reisebetrachtung? Aus dem 19. Jahrhundert? Vom Rhein? - Gähn...
So dachte ich aber ich habe mich geirrt. Victor Hugos Deutschlandreise ist erstaunlich gut geschrieben und da er sich in erster Linie auf Geschichte und Kirchenbauten bezieht erstaunlich unverändert. Witzige Episoden und skurrile Erlebnisse sind kunstfertig mit Reisebetrachtungen und politischem verbunden und das alles in einer Zeit, in der die sich ausbreitende Eisenbahn und langsam die Postkutsche ersetzt aber eben noch nicht überall. Auch wenn er manchmal mit den Zahlen etwas daneben liegt, habe ich einiges gelernt und ein paar interessante Reiseideen gewonne.
So dachte ich aber ich habe mich geirrt. Victor Hugos Deutschlandreise ist erstaunlich gut geschrieben und da er sich in erster Linie auf Geschichte und Kirchenbauten bezieht erstaunlich unverändert. Witzige Episoden und skurrile Erlebnisse sind kunstfertig mit Reisebetrachtungen und politischem verbunden und das alles in einer Zeit, in der die sich ausbreitende Eisenbahn und langsam die Postkutsche ersetzt aber eben noch nicht überall. Auch wenn er manchmal mit den Zahlen etwas daneben liegt, habe ich einiges gelernt und ein paar interessante Reiseideen gewonne.
November 9, 2021
An Ode to the Rhine. Victor Hugo traveled along the Rhine in 1840 and reported extensively in letters, which he later published. He was also a gifted visual artist, and many of his works depict ruins of castles that can be found in multitude along the riverbanks. Fifteen of those illustrations are also included in this booklet. This translated edition is a sort of "best of", and not the full translation of his letters, but nevertheless captures well Hugo's fascination with the river's landscape and the history that took place around its bed. The text is full of poetic descriptions that I, as a Hugo fan, can't help but be enamored of. In addition to a travelogue and interpretation of what he encounters, Hugo also mixes in historical knowledge (for example, the legend about the Archbishop Hatto and his mouse tower, or the coronation ceremony of the German emperors). Very informative and entertaining.
March 2, 2020
Eine Liebeserklärung an Heidelberg und europäische Geschichte.
Dieser Ausschnitt aus Victor Hugos Rheinreise hat den typischen wunderschönen und sympathischen Stil den man aus seinen anderen Werken kennt. Das Buch ist wie die Abschweifungen und Exkursionen in die Vergangenheit in seinen Romanen, nur dass sie einen hier nicht aus einer Handlung raus reißen sondern als eigenständiges Werk dastehen. Eindrücke, Entdeckungen und Anektdoten bilden diesen besonderen Reisebericht von 1840. Wer den Autor noch nicht kennt sollte aber lieber vorher kurz mal reinlesen, ob man den Schreibstil mag.
Dieser Ausschnitt aus Victor Hugos Rheinreise hat den typischen wunderschönen und sympathischen Stil den man aus seinen anderen Werken kennt. Das Buch ist wie die Abschweifungen und Exkursionen in die Vergangenheit in seinen Romanen, nur dass sie einen hier nicht aus einer Handlung raus reißen sondern als eigenständiges Werk dastehen. Eindrücke, Entdeckungen und Anektdoten bilden diesen besonderen Reisebericht von 1840. Wer den Autor noch nicht kennt sollte aber lieber vorher kurz mal reinlesen, ob man den Schreibstil mag.
April 25, 2017
Conjunto de cartas que Victor Hugo envía a su amigo, el artista Louis Boulanger durante sus viajes al Rin (1838-39-40). Reflexiones históricas, filosóficas y políticas con demasiada miga como para exponerlas aquí, (aunque un buen "huguer" ya sabrá por dónde irán los tiros). Catálogo de enclaves míticos y de gran peso histórico que Hugo va presentando y desarrollando, contrastando la grandeza del pasado con la decadencia del presente. Con estos viajes se inspiraría el maestro para escribir el drama "Los burgraves", cuyo prefacio maravilloso destila buena parte de la ideología social de Victor Hugo, donde reivindica -y presagia- una Europa unida, libre de fronteras, y donde sueña con una humanidad sin más patria que el mundo mismo.
Se trata de un libro de viajes muy distinto al que pocos años después iría escribiendo también de forma epistolar durante su viaje a los Pirineos. En Los Pirineos afloraba constantemente los sentimientos más humanos del poeta y sobre todo del hombre. En El Rin se deja llevar por la grandeza del pasado y la historia, la melancolía de épocas no vividas, el romanticismo del que viaja y disfruta con lo que le permite su imaginación y cultura donde ya no se puede admirar lo que un día hubo. Visitar y columbrar a partir de los restos que han quedado aquello que no pudo pervivir. Los ídolos que cayeron, los que le siguieron, los que les vencieron, los que creyeron que su gloria sería eterna, lo que murió y lo que nació, etc. La belleza de unas ruinas se encuentra en la memoria. Y lo que despierta en el alma está en Victor Hugo.
En este libro veremos al Sr. Hugo visitando ruinas y castillos por el día y por las noches, buscando cualquier resto del pasado que hizo grande a Europa, pero también parte de aquello que le hizo a él como individuo. Por el camino nos explica alguna que otra leyenda germánica, como aquella del arzobispo perseguido y devorado por las ratas en Mäusethurm, la torre que ya desde pequeño le causó terror a partir de un pequeño lienzo colgado en su habitación, cuya leyenda le refirió la criada que allí colgó el cuadro. Y ¿quién no puede compartir la fascinación que allí experimenta el poeta? Todos tenemos una torre medieval en la mitología personal de nuestra infancia, y muchos fantaseamos con ella a lo largo de nuestra vida adulta.
¿Qué más inspira este viaje? Una leyenda germánica que Victor Hugo inventa, inspirado al pie de las murallas de un castillo derrumbado, porque "la soledad actúa siempre de este modo sobre la inteligencia; hace que se desarrolle la poesía que hay siempre en el hombre: pastor y soñador son una misma cosa." Se trata de la "Leyenda del apuesto Pécopin y de la bella Bauldour". No hay que dejarse engañar por el título rimbombante. No es una historia de dimes y diretes amorosos en una selva alemana, ni es un cuento de caballerías y amor cortés. Es una hermosísima fábula gótica, llena de magia, y con una fuerza tal que parece que venga corriendo de boca en boca desde el medievo. Si te gusta Victor Hugo, tienes que leer este cuento.
Se trata de un libro de viajes muy distinto al que pocos años después iría escribiendo también de forma epistolar durante su viaje a los Pirineos. En Los Pirineos afloraba constantemente los sentimientos más humanos del poeta y sobre todo del hombre. En El Rin se deja llevar por la grandeza del pasado y la historia, la melancolía de épocas no vividas, el romanticismo del que viaja y disfruta con lo que le permite su imaginación y cultura donde ya no se puede admirar lo que un día hubo. Visitar y columbrar a partir de los restos que han quedado aquello que no pudo pervivir. Los ídolos que cayeron, los que le siguieron, los que les vencieron, los que creyeron que su gloria sería eterna, lo que murió y lo que nació, etc. La belleza de unas ruinas se encuentra en la memoria. Y lo que despierta en el alma está en Victor Hugo.
En este libro veremos al Sr. Hugo visitando ruinas y castillos por el día y por las noches, buscando cualquier resto del pasado que hizo grande a Europa, pero también parte de aquello que le hizo a él como individuo. Por el camino nos explica alguna que otra leyenda germánica, como aquella del arzobispo perseguido y devorado por las ratas en Mäusethurm, la torre que ya desde pequeño le causó terror a partir de un pequeño lienzo colgado en su habitación, cuya leyenda le refirió la criada que allí colgó el cuadro. Y ¿quién no puede compartir la fascinación que allí experimenta el poeta? Todos tenemos una torre medieval en la mitología personal de nuestra infancia, y muchos fantaseamos con ella a lo largo de nuestra vida adulta.
¿Qué más inspira este viaje? Una leyenda germánica que Victor Hugo inventa, inspirado al pie de las murallas de un castillo derrumbado, porque "la soledad actúa siempre de este modo sobre la inteligencia; hace que se desarrolle la poesía que hay siempre en el hombre: pastor y soñador son una misma cosa." Se trata de la "Leyenda del apuesto Pécopin y de la bella Bauldour". No hay que dejarse engañar por el título rimbombante. No es una historia de dimes y diretes amorosos en una selva alemana, ni es un cuento de caballerías y amor cortés. Es una hermosísima fábula gótica, llena de magia, y con una fuerza tal que parece que venga corriendo de boca en boca desde el medievo. Si te gusta Victor Hugo, tienes que leer este cuento.
April 14, 2021
A guverna naţiuni înseamnă a-ţi asuma o responsabilitate; a vorbi minţilor înseamnă a-ţi asuma alta; şi oamenii inimoşi, cât de plăpânzi ar fi, de îndată ce-şi asumă o sarcină, o fac serios. Să culeagă fapte, să vadă lucrurile cu proprii ochi, să aprecieze greutăţile, să coopereze, dacă poate, la soluţii este însăşi condiţia misiunii scriitorului, dacă e sincer înţeleasă. Nu se cruţă, caută, încearcă să înţeleagă; şi, după ce a înţeles, se străduie să explice. El ştie că perseverenţa este o forţă. Şi această forţă poate fi întotdeauna adăugată slăbiciunii sale. Picătura de apă care cade de pe stâncă străpunge muntele; de ce oare picătura ce cade dintr-o minte n-ar străpunge marile probleme ale istoriei?
Scriitorul care vorbeşte aici s-a dăruit, deci, cu toată conştiinţa şi cu tot devotamentul operei grave care i-a stat în faţă; şi, după trei luni de cercetări, într-adevăr foarte diferite, i s-a părut că din această călătorie de arheolog şi de curios, din recolta lui de poezie şi de amintiri, poate aduce idei imediat utile ţării sale.
Cercetări foarte diferite, cuvântul este exact; dar el nu-i folosit aici într-un sens peiorativ. Tot căutând să sondeze problema viitorului pe care o oferă Rinul, autorul nu se ascunde, şi de fapt se va observa că cercetarea trecutului l-a preocupat, nu mai profund, ci mai stăruitor. Este de altfel de înţeles. Trecutul se află acolo, în ruine; viitorul, numai în germene. N-ai decât să deschizi fereastra spre Rin şi vezi trecutul; ca să vezi viitorul, trebuie să deschizi o fereastră în tine însuţi.
Scriitorul care vorbeşte aici s-a dăruit, deci, cu toată conştiinţa şi cu tot devotamentul operei grave care i-a stat în faţă; şi, după trei luni de cercetări, într-adevăr foarte diferite, i s-a părut că din această călătorie de arheolog şi de curios, din recolta lui de poezie şi de amintiri, poate aduce idei imediat utile ţării sale.
Cercetări foarte diferite, cuvântul este exact; dar el nu-i folosit aici într-un sens peiorativ. Tot căutând să sondeze problema viitorului pe care o oferă Rinul, autorul nu se ascunde, şi de fapt se va observa că cercetarea trecutului l-a preocupat, nu mai profund, ci mai stăruitor. Este de altfel de înţeles. Trecutul se află acolo, în ruine; viitorul, numai în germene. N-ai decât să deschizi fereastra spre Rin şi vezi trecutul; ca să vezi viitorul, trebuie să deschizi o fereastră în tine însuţi.
Read
January 2, 2026Die Strecke ist meine neue Lieblinsstrecke
Displaying 1 - 8 of 8 reviews