Ένα μέτριο βιβλίο, και αυτό γιατί: 1. Αναφέρεται στους εχθρούς του Μεταξά, πολιτικούς και στρατιωτικούς με ειρωνικό και υποτιμητικό λόγο, 2. Δεν αναφέρει πως ο πέτυχε ο Μεταξάς την οικονομική ευμάρεια της χώρας. 3. Δεν αναφέρει λεπτομέρειες ενεργειών και πράξεων. 4. Παίρνει ο συγγραφές καθαρή πολιτική θέση και αφιερώνει πολλές σελίδες για ειρωνείες, κακίες αντιθέτων με τα πιστευτού πολιτικά κόμματα. 5. Δεν είναι αντικειμενικός, παράδειγμα δεν σχολιάζει και δεν κριτικάρει τα προσπάθειες δολοφονίας του Βενιζέλου, ούτε την συνέχιση της μικρασιατικής εκστρατείας στην μικρά Ασία από τους ομοϊδεάτες του. Όταν γράφεις ένα βιβλίο για τον Μεταξά δεν χρειάζεται ούτε να κακολογήσεις, ούτε να μειώσεις αντιπάλους, αρκεί και μόνο να γράψεις την αλήθεια τα γεγονότα για να τον τιμήσεις. Και επειδή ο Μεταξάς προσπάθησε να ενώσει όλους τους Έλληνες τα βιβλία για τον Μεταξά θα πρέπει να έχουν και αυτά αυτόν τον εθνικό σκοπό. Από τα θετικά του βιβλίου : 1. Ο μηχανισμός clearing, δηλαδή συναλλαγές μεταξύ των χωρών σε είδος λόγο της οικονομικής κρίσης εκείνη την εποχή. Κάτι που μπορεί ίσως να εφαρμοστεί και σήμερα. 2. Η δημιουργία του ΑΠΘ από τον δικτάτορα Πάγκαλο. 3. Η παν πολλές υπηρεσίες που δημιούργησε ο Μεταξάς, και οι οποίες ακόμα είναι σε ισχύει όπως: ΟΕΔΒ, ΙΚΑ, Δικαστήρια Ανηλίκων, Εθνική Λυρική Σκηνή, κ.α. 4. Οι φωτογραφίες από αμερικάνικα σχολεία, όπου τα παιδιά χαιρετάν σπαρτιατικά (οι ναζί χρησιμοποίησαν το ν αυτών χαιρετισμό)
Μια σημείωση του Ι. Μεταξά που εκφράζει και τα δικά μου συναισθήματα αυτήν την περίοδο (μετά από μια σημαντική αλλαγή): «Μια απόλυτος ηρεμία ψυχής και εσωτερική ευχαρίστηση. Απηλλάγην των δεσμών. Είμαι ελεύθερος». Η πρόοδος και η ανάπτυξη είναι μονόδρομος. dp