Suphap Duangsan141 reviews13 followersFollowFollowAugust 15, 2018“...มันขวิดดะไม่เลือกหน้า จนมันเหนื่อยอ่อน เลือดบ้าของมันค่อย ๆ เย็นลงมันคุกขาหน้าทั้งสองลงนอนหมอบ เลือดออกจากแผลมันมาก แผลของมันมีอยู่ทั่วทั้งตัว สักครู่ซาเก๊าะก็พลิกตัวลงนอนเหมือนแมวที่นอนตากแดด มันตายเสียแล้ว มันได้ทำงานให้แก่นายของมันแล้วมันได้บำเพ็ญกรณียกิจตามหน้าที่ของมันแล้วตามประสาสัตว์ที่ซื่อตรงจงรักต่อนายมัน”ซาเก๊าะ_____________________ซาเก๊าะและรวมเรื่องเอกมนัส จรรยงค์ เขียนสำนักพิมพ์ศรีปัญญา_____________________#พ่อก็คือพ่อ เคยได้อ่านข้อสังเกตของคอลัมน์นิสต์จากนิตยสารเล่มไหนก็จำไม่ได้แล้วว่า “เรื่องสั้นไทยตายแล้ว” ส่วนตัวยอมรับเลยว่าตัวผมเองก็เป็นเช่นที่ว่าไว้จริง ๆ นับนิ้วดูหนังสือที่เก็บไว้ส่วนมากจะเป็นเรื่องสั้นต่างประเทศแปลไทยเสียมากกว่า หากไม่นับเรื่องสั้นแนวผีของเหม เวชกรหรืออ.อรรถจินดาที่ชอบเป็นการส่วนตัวแล้วล่ะก็ มนัส จรรยงค์นอนมาเป็นเบอร์ 1 เสมอ แม้จะมีฉบับพิมพ์ของเนชั่นเมื่อไม่กี่สิบปีนี่เองเก็บไว้แล้วชุดนึงก็ตาม แต่เห็นสนพ.ศรีปัญญานำกลับมาพิมพ์ซ้ำแบบปกแข็งซะด้วยใครหน้าไหนจะอดใจไหว เพราะยอมรับเลยว่าอ่านงานของเขาทีไรมันก็ยังสดใหม่เหนือกาลเวลา และบางเรื่องอ่านจบแล้วข้อคิดในบางแง่มุม...มันก็ยังปักคาอยู่ที่หัวใจของผมอยู่เสมอThis entire review has been hidden because of spoilers.