Ένας πύργος στη Γερμανία, Ζιγκμαρίνγκεν

by Pierre Assouline, Μαρίζα Ντεκάστρο (Translator)

Τον Σεπτέμβριο του 1944, στο Ζιγκμαρίνγκεν, μια μικρή γωνιά της Γερμανίας που δεν είχε πληγεί ώς τότε από τον πόλεμο, κάνει ξαφνικά την εμφάνισή του το πιο σκοτεινό κομμάτι της Γαλλίας: η κυβέρνηση δωσιλόγων του Βισύ με τον στρατάρχη Πεταίν, τον Λαβάλ, τους υπουργούς τους, ένα τσούρμο πολιτοφύλακες, και δύο χιλιάδες Γάλλους πολίτες οι οποίοι τους ακολούθησαν στη φυγή. Ανάμεσά τους και ο μεγάλος συγγραφέας, αλλά φανατικός αντισημίτης, Σελίν.

Ο Χίτλερ τούς εγκαθιστά στον πύργο των Χοεντσόλερν, ηγεμόνων της περιοχής εδώ και αιώνες, που εκδιώκονται βιαίως. Τη ζωή τους την παρακολουθούμε μέσα από τα μάτια του Γιούλιους Στάιν, του Γερμανού αρχιοικονόμου της επιφανούς οικογένειας. Ο Στάιν δρα αθόρυβα στα παρασκήνια, δεν σχολιάζει, αλλά ακούει, βλέπει και γνωρίζει τα πάντα.

Κι ενώ οι Σύμμαχοι πλησιάζουν ταχύτατα στον Δούναβη και ο κλοιός σφίγγει, το Ζιγκμαρίνγκεν οργανώνεται και μετατρέπεται σε μικρή Γαλλία. Ξεσπάσματα, προδοσίες, φήμες για κατασκοπία, αντιζηλίες: η εξορία δεν σβήνει τα πάθη. Ορισμένοι ονειρεύονται να αποκαταστήσουν την εξουσία τους, άλλοι να εξαφανίσουν το ταραγμένο παρελθόν τους, ή να ικανοποιήσουν, ακόμη και αυτή την ύστατη στιγμή, τις φιλοδοξίες τους.

Το Ζιγκμαρίνγκεν όμως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση. Η πτώση του Τρίτου Ράιχ είναι δεδομένη και, οχτώ μήνες μετά την άφιξή τους, όλοι εκείνοι οι Γάλλοι θα προσπαθήσουν να το σκάσουν για να σώσουν το τομάρι τους.

Ένα θέατρο σκιών, όπου τίποτα δεν ξεφεύγει από τη ματιά του Γιούλιους Στάιν. Ο διακριτικός έρωτάς του για τη Ζαν Βόλφερμαν, την οικονόμο του στρατάρχη, τον οδηγεί να βγει από τη σκιά και να παίξει ενεργό ρόλο.

Genres: Fiction, Historical Fiction, Novels, France, French Literature

315 pages, Paperback

First published January 9, 2014

About the author

Pierre Assouline is a French author and journalist.

Reviews

[Nikos Tsentemeidis · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο. Όσοι ενδιαφέρονται για ιστορία θα το απολαύσουν.

Πρόκειται για την ιστορία των τελευταίων μηνών της δωσίλογης γαλλικής κυβέρνησης του Βισύ, η οποία έχει καταφύγει στην Γερμανία, στον πύργο του Ζιγκμαρίνγκεν, στις όχθες του Δούναβη.

[Panagiotis · Rating 3 out of 5]

Ο Ασουλίν, για όποιον δεν γνωρίζει, είναι ένας άντρας με σαφώς ορισμένη θητεία στον χώρο των Γαλλικών γραμμάτων: κριτικός βιβλίου, συντάκτης στο Lite και στην πορεία συγγραφέας. Αν δεν κάνω λάθος όλη του η εργογραφία έχει εκδοθεί στην Ελλάδα. Την πλειοψηφία της την έχω διαβάσει. Τα βιβλία του για μένα αποτελούν ένα παράθυρο σε έναν κόσμο που έχει εκλείψει. Η νοσταλγία για μια παρελθούσα ποιότητα η οποία αποτυπώνεται με μια λεπτοδουλεμένη γλώσσα ικανοποιεί τις ανάγκες μου για βιβλία που κάποτε γραφόντουσαν και τώρα βρίσκονται μόνο στα ράφια με τα έργα των κλασικών.

Έπιασα με ανάμεικτα συναισθήματα τούτο το βιβλίο. Δεν ήξερα τι να περιμένω, με εξαίρεση το Ξενοδοχείο Λουτέτσια, τα υπόλοιπα μου είχαν φανεί σαν να έρχονται από κάπου μακριά, ξένα στις επιδιώξεις τους, σα να ικανοποιούσαν προσωπικά πάθη του συγγραφέα που λόγω τις φήμης του έχει την άνεση να εκδίδει δίχως να υπολογίζει το κοινό του. Ή ίσως έχει φανατικό κοινό. Εγώ πάλι είμαι ένας περαστικός που παρακολουθεί δίχως να καταλαβαίνει πολλά. Το Φθινόπωρο του 1944, η εξόριστη Γαλλική κυβέρνηση του Βισύ βρίσκεται σε έναν πύργο Ζιγκμαρίνγκεν. Δωσίλογοι, συνεργάτες των Ναζιστών και άτομα που αργότερα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως προδότες, γίνονται οι νέοι κάτοικοι του πύργου Χοεντσόλερν. Ο αρχιοικονόμος, ρόλος που όπως διευκρινίζει ο ίδιος αντιστοιχεί σε αυτόν του μπάτλερ στα βρετανικά αρχοντικά, πειθαρχημένος, προσφέρει τις υπηρεσίες του στα νέα πρόσωπα. Ανάμεσα τους προσωπικότητες όπως ο στρατάρχης Πεταίν. Ουδέποτε τους βλέπει σαν αφεντικά του. Η καρδιά του είναι πάντα στην οικογένεια Χοεντσόλερν, που λόγω των αντιναζιστικών φρονημάτων τους είναι εξόριστη.
Μερικές ομοιότητες με τα Απομεινάρια μιας Ημέρας του Ισιγκούρο υπάρχουν. Όπως κι εκεί, έτσι και σε τούτο το βιβλίο, μεταφέρεται στον αναγνώστη όχι μόνο η πειθαρχία ενός αρχικοικονόμου, αλλά και η ολοκληρωτική του προσήλωση στον οίκο και ό,τι αυτό πρεσβεύει. Η ιδεολογία, η χώρα, η πολιτική, η σημαία – όλα αυτά αποκρούονται σθεναρά από την ασπίδα που αποτελεί η πλήρης αφοσίωση ενός μπάτλερ στα αφεντικά του και στην ιστορία του οίκου. Επιπλέον και παράλληλα η ανάγνωση αποτελεί μια καλή ευκαιρία για να δει κανείς την ύπαρξη της αντιναζιστικής πτυχής της Γερμανίας και το σκοτεινό πρόσωπο της πολιτικής που μπορεί να βγάλει προδότες αλλά και ανθρώπους που νομίζοντας που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της χώρας τους, συνεργάζονται με ένα τέρας.
Η γραφή του Ασουλίν είναι ο λόγος για τον οποίο αξίζει να διαβάσει τα βιβλία του. Αυτό όμως ήταν και το πρόβλημά μου με το βιβλίο. Η αφήγηση του αρχιοικονόμου πολλές φορές γίνεται μια συρραφή αποφθεγμάτων. Για παράδειγμα όταν εξαίρει τις δεξιότητές του απόρροια της γερμανικής του καλλιέργειας, αυτή της σιωπής, καταλήγει "Η σιωπή ήταν η γλώσσα που ήλεγχα καλύτερα. Έτσι κι αλλιώς, η Βίβλος δεν λέει πάντοτε αυτά που κάνουν οι άνθρωποι και ποτέ αυτά που σκέφτονται;" Βρίθει τέτοιων απανωτών ρητών. Μπορεί να μπουχτίσει τον αναγνώστη σε μια προσπάθεια να στριμώξει όσα ο Ασσουλέν έχει κρατήσει στις σημείωσεις του ή να προσφέρει μια ευχάριστη επικοινωνία με ένα συγγραφικό μυαλό με λεπτές αποχρώσεις και εκλεπτυσμένη γραφή.
Δεν θα με ενοχλούσε τόσο αυτό αν υπήρχε ένας συνεκτικός ιστός αφήγησης. Όμως, όσο πυκνός και σύνθετος είναι ο λόγος του τόσο πιο αφαιρετική είναι η αφηγηματική του συνοχή. Ακόμα κι ύστερα από πολλές σελίδες, που ο αναγνώστης έχει συστηθεί με την πλειοψηφία των χαρακτήρων, η αλληλεπίδρασή τους σχηματίζεται μέσα από αποσπασματικές σκηνές. Ενσταντανέ και ανέκδοτα που αφηγείται ο αρχιοικονόμος και συνθέτουν έριδες, κόντρες αλλά και πολύ αισθαντικές σκιαγραφήσεις των προσώπων. Είναι βιβλίο που μάλλον δεν μπορεί να διαβαστεί υπό την επήρεια της προσδοκίας για μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Καλύτερα ο αναγνώστης να εξοπλιστεί με υπομονή και μια προσμονή να καλύψει άλλες βιβλιοφιλικές ανάγκες. Φερ ειπείν ο Ασουλίν, πέραν την εξαιρετικά λογοτεχνικής του γραφής, είναι ένας λάτρης της λεπτομέρειας. Είναι ένας οξυδερκής παρατηρητής των ανθρώπινων συμπεριφορών και των διαξιφισμών που εκτελούνται με το γάντι. Ο πύργος με τις διάφορες ομάδες που έχουν δημιουργηθεί θα ζωντανεύσει μπροστά στον αναγνώστη. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι καθαρά Ευρωπαϊκό δημιούργημα. Για κάποιους θα λάμψει ανάμεσα σε μια αγορά που κατακλύζεται από Αμερικάνικα και Λατινο-αμερικάνικα βιβλία και εξ-Αμερικανισμένα Ευρωπαϊκά βιβλία.

[Silvia · Rating 4 out of 5]

Direi un 3.5, un romanzo storico sulle ultime vicende del governo di Vichy rifugiatosi in terra tedesca per sfuggire all'avanzata degli alleati; narrato con sapienza ma a tratti ho sentito un "retrogusto"alla Downton Abbey che stonava a mio parere con la serietà degli episodi narrati.

[Xenia Germeni · Rating 5 out of 5]

Δευτερο βιβλίο του Assouline! Κι αυτό με κινηματογραφική χάρη και γοητεία. Ανήκει στο ιστορικό μυθιστορημα και θα έλεγα να το ψαξει ο καθε αναγνωστης/στρια καλα μεσα του/της. Τελικα τι αναζητουμε απο ενα καλογραμμενο ιστορικο μυθιστορημα, να ειναι ευπεπτο, να εχει ερευνα πεδιου, να διαθετει ηρωες και χαρακτηρες που πραγματικα δεν ανηκουν στη σφαιρα του παραμυθιου, αλλα ξετυλιγουν τις πτυχες της προσωπικοτητας και των αποφασεων τους με γνωμονα τοσο το συναισθημα οσο και τις ιστορικες και κοινωνικες συγκυριες. Το Ζιγκμαρίνγκεν διαθετει ολα τα παραπανω για να μπορει ο καθενας μας να "προπονηθει" στην αναγνωση ενος καλο ιστορικου μυθιστορηματος. Ο Assouline διαθετει τη χαρη και την ευφυια να μας το προσφερει χρησιμοποιώντας κινητατογραφικες και λογοτεχνικες τεχνικες. Η ερευνα που εχει κανει ειναι εκπληκτικη! Το Ζιγκμαρίνγκεν υπάρχει, και ειναι επισκεψιμο..ενα ταξίδι με το τρενο απο τη Γαλλια εως τη Γερμανια θα σε κανει να κατανοησεις το μεγεθος και την επικρατεια των κρατων, των ανθρωπων και οσα εχτυσε και διελυσε ο Β' Παγκοσμιος Πολεμος και οι ιδεολογιες (στις οποιες πατουν σημερα οι εθνικισμοι στην Ευρωπη). Όπως σοφα γραφει στον επιλογο ο Assouline : "Στη ζωή, έρχεται πάντα μια στιγμη που καθε ανθρωπος παυει να ασχολειται με τους αλλους και αρχιζει να ενδοσκοπει. Αν η ύπαρξή του κυλήσει χωρις να συνειδητοποιήσει ποσο σημαντικη ειναι αυτη η διαδικασια, του αξιζει η συμπονια μας. Καποια μερα, ο χρονος θα ριξει φως σε τουτη την ιστορια. Και τοτε καθενας μας θα τα ξεκαθαρισει με τον εαυτό του". ΥΓ..Συναναγνώστες, συνηθως ο ποδαρόδρομος κουραζει...Διαβαστε λοιπον!

[Παύλος · Rating 3 out of 5]

Μια μίξη υπαρκτών και φανταστικών προσώπων σε ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα από το οποίο περίμενα κάτι άλλο, δε ξέρω τί ακριβώς. Ομολογώ ότι κατά διαστήματα με κούρασε ενώ ήταν λιγότερες οι φορές που με κράτησε και πραγματικά ήθελα να διαβάσω την επόμενη σελίδα. Όπως και να έχει, αποτελεί ένα ανάγνωσμα που αξίζει τον κόπο και αναμφίβολα η έρευνα του συγγραφέα σχετικά με τα πρόσωπα που συμμετέχουν είναι αξιομνημόνευτη.

[Wynssa · Rating 1 out of 5]

Good lord, this is a terrible, terrible book. You won't hear anything of the sort in the French press, because the author is a Power in the world of publishing; a former editor of Lire, a star reviewer, etc. An able if uninspired biographer, he has decided to turn into a novel an account of the last days of the Vichy government in exile, cooped up in the medieval fortress of Sigmaringen in Southern Germany after the liberation of France, waiting for the other shoe to drop. The narrator is the butler of the Hohenzollern-Sigmaringen family who've been ordered by Hitler to leave their castle in order to make room for Marshall Pétain and his squabbling ministers.

An interesting premise, alas demolished by Assouline's complete inability to give his character any kind of personality, or of German-ness for that matter. (Assouline has said in interviews he got the idea from watching "Downton Abbey" and "The Remains of the Day"; and his Julius sounds like the French-dubbed version of Mr Carson: a generic country-house drama majordomo, with vague British overtones, yet no specificity, memories, speech patterns of his own.)

Unlike Ishiguro's Stevens, around whose political cluelessness the reader had to reconstitute an elusive feel for the shifting realities of the Thirties, Julius here is fatally omniscient: he knows his French language, history and politics, his Déat from his Laval; he knows what decisions have been hammered out in the previous years in Paris between Nazi Ambassador Otto Abetz and the Collaborationist government, including a slew of agreements that would only come to light decades later in learned historical research. Neither does Assouline create memorable characters (the fall of France doesn't seem to move any of the castle's or town's inhabitants, even though it means the approach of the Allied troops) or even breathe life in the real-life personalities who take centre stage. Historical nuggets of information are dropped like stones here and there, unrelated to the narration or the Baden-Württenberg surroundings.

Furthermore, Assouline's writing style is pedestrian and heavy, with a curious lack of anchoring in either modern French, or its mid-20C period flavour. We get no physical description of the 88-year-old Pétain or his clique; whether he's frail, if his eyes have grown rheumy or are still alert; how he moves along the castle's endless corridors and steps. Even Julius's contrived love interest, the Marshall's housekeeper, is described generically as having "fine features" and "la taille bien prise", a hoary cliché that doesn't mean anything precise.

In short, this is a book to avoid at all costs, even (especially) if you have an interest in this particular episode of history.

[MTK · Rating 1 out of 5]

Μια άσκοπη εξιστόρηση αδιάφορων γεγονότων.

[Stéphane · Rating 3 out of 5]

J'ai acheté le livre après avoir entendu Assouline raconter Sigmaringen (l'épisode historique, pas son livre) à la "Marche de l'Histoire" sur France Inter. J'étais enthousiaste et je me suis précipité chez mon libraire. J'aurais dû en rester là. Le récit historique est fascinant, mais les romans historiques à vocation didactique sont décidément trop artificiels. Les situations romanesques sont contraintes, les explications historiques forcées et le tout est finalement assez indigeste.
Parmi des lectures récentes quel contraste avec "Les dieux ont soif" qui est un vrai roman, dans un contexte historique, que l'auteur ne se force à aucun moment à nous expliquer en détail.
Pour ma part, je pense qu'Assouline aurait mieux fait d'écrire une biographie historique de Sigmaringen.
Je serai intéressé de comparer prochainement avec le récit ("D'un château l'autre") que Céline nous a laissé de cette période qu'il a vécue personnellement.

[Javier de la Peña Ontanaya · Rating 2 out of 5]

~~~~~2.5*~~~~~

Novela ambientada al final de la Segunda Guerra Mundial, donde el gobierno colaboracionista de Vichy es alojado por Hitler en el castillo de Sigmaringen, cerca de la frontera sur de Alemania. De allí son desalojados sus dueños, la familia real Hohenzollern, pero queda el mayordomo Julius Stein, quien asiste al desfile de ilustres como Petain, Laval o Louis-Ferdinand Céline.

Novela que prometía ser curiosa pero que termina aburriendo. Es un retrato de las distintas personalidades de cada ilustre colaboracionista que llega al castillo, su historia, sus manías, sus estrafalarios deseos… Con ellos llega la señorita Wolfermann, asistenta de Petain, y que tendrá un romance con Julius. A su vez sirve de novela histórica que engloba los meses finales de la contienda hasta la rendición alemana y liberación del castillo.

A caballo entre novela histórica, novela de espionaje —el lugar es un nido de contraespionaje— y con tintes de romance, no termina de convencerme ni engancharme en ningún momento, aunque se nota que es una novela que el autor ha puesto mucho esmero y tenía ganas de hacer. Me gustó mucho la edición de Navona, pero acaba teniendo bastantes errores tipográficos y de ortografía impropios de una editorial. Para mí, novela decepcionante y aburrida.

[Elisa S · Rating 4 out of 5]

Αν και μέχρι ένα σημείο με κούρασαν τα πολλά ονόματα, όσο προχωρούσε, η ανάγνωση γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Νόμιζα ότι θα τελείωνε κάπως διαφορετικά η ερωτική ιστορία αλλά... Οκ. Η γραφή του Ασσουλιν είναι πάντα πολύ γοητευτική και με κρατάει.

[Julay · Rating 3 out of 5]

C'était sympa, Julius est vraiment attachant mais les autres personnages manquent de relief

[Melina · Rating 3 out of 5]

Άργησα πολύ να συμπαθήσω αυτό το βιβλίο. Το πρώτο του μισό το βρήκα κουραστικό και αδιάφορο. Χωρίς να γνωρίζω τίποτα άλλο για τη γαλλική κυβέρνηση του Βισυ πέρα από το γεγονός ότι υπήρξε και είχε επικεφαλής τον Πεταιν, τα ονόματα μου ήταν άγνωστα και ο καταιγισμός τους στις πρώτες 100 σελίδες, χωρίς να δινεται κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για όλους αυτούς τους χαρακτήρες που να τους ζωντανέψει, με έκανε να αισθάνομαι ότι διαβάζω μια παράθεση προσώπων και γεγονότων χωρίς νόημα. Η διαφορά στο μέσο του βιβλίου έρχεται με μια εξομολόγηση της αγάπης του για τη μουσική από τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, τον αρχιοικονομο του κάστρου, ένα πρόσωπο που έως τότε μου είχε φανεί εξίσου αδιάφορο με τα υπόλοιπα. Η εξομολόγηση του έδωσε ξαφνικά προσωπικότητα και σε συνδυασμό με την περιγραφή της ατμόσφαιρας των τελευταίων ημερών του πολέμου έσωσαν το βιβλίο.

[Marina Alexiou · Rating 3 out of 5]

Βιβλίο με υποβλητική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, βασισμένο σε εκτεταμένη ιστορική έρευνα. Για όποιον δεν γνωρίζει άριστα τη γαλλική ιστορία εκείνης της περιόδου, πιθανόν να τον κουράσει.

[Chris Plass · Rating 3 out of 5]

Μαζί με αυτό έχω διαβάσει 4 βιβλία του Assouline. Το «Lutetia», το «Υπερωκειάνειο», οι «Προσκεκλημένοι». Και στα 4 η υπόθεση διαδραμαρίζεται σε ένα περιορισμένο χώρο και χρόνο και εκτός από το «Προσκεκλημένοι», τα υπολοιπα βασίζονται σε κάποιο ιστορικό «επεισόδιο». Το ταλέντο του Assouline, κατά τη γνώμη μου σε όλα τα βιβλία. περιορίζεται στην ικανότητα να μας δίνει ιδιαίτερα πειστικά και με ωραία γλώσσα, την ατμόσφαιρα που διαδραματόζεται η υπόθεση. Το βασικό του μειονέκτημα είναι πως δεν εμβαθύνει στους χαρακτήρες, ή τουλάχιστον δεν είναι αυτός ο σκοπός του.
To Sigmaringen είναι ο πύργος των Hohenzollern στο οποίο κατέλυσε - ή σωστότερα επίταξαν οι Γερμανοί για να καταλύσει υποχρεωτικά για κάποιους μήνες - η κυβέρνηση του Βισύ, λίγο πριν το τέλος του πολέμου. Ο Asoouline περιγράφει το σκηνικό μέσα από τα μάτια ή του γαλλόφιλου (;) Γερμανού αρχιοοικονόμου, δίνοντας ένα μικρό twist στο κλείσιμο του βιβλίου του. Ο Assouline εμπνέεται τον χαρακτήρα του αρχιοικονόμου από τον κο Στίβενς, τον ήρωα του βιβλίου «Τα απομεινάρια μια ημέρας». Το Sigmaringen έχει πολλά κονά χαρακτηρστικά με το Lutetia μόνο που το δεύτερο έχει πολύ πιο ενδιοαφέρουσα πλοκή και περιεχόμενο, καθώς βρίσκεις όλους του ανθρωπότυπους της Γαλλίας του ΒΠΠ και μπορεί να σου προκαλέσει συναισθήματα, ενώ το Sigmaningen είναι εντελώς στεγνό.

[Efi Stefopoulou · Rating 3 out of 5]

Πέρα από το ενδιαφέρον φως που ρίχνει σε μια σημαντική στιγμή της ευρωπαϊκής μας ιστορίας, το βιβλίο δεν μου πολυάρεσε. Μακροσκελείς περιγραφές του πύργου και της ιστορίας των αριστοκρατών πρώην ενοίκων του, της ταξικής ταυτότητας του υπηρετικού προσωπικού που θύμιζε περιγραφή σκηνών από το downton abbey και ρηχοί χαρακτήρες, εκτός από τον χαρακτήρα του αρχι-οικονόμου αφηγητή. Το γεγονός ότι το διάβασα αμέσως μετά τον «Φάκελο απόδρασης» όπου ο Πεταίν εμφανιζόταν στις «δόξες του», να διατάζει και να απειλεί, το έκανε λίγο πιο ενδιαφέρον, απ’ ότι μάλλον θα μου φαίνονταν αν το διάβαζα σε κάποια άσχετη στιγμή. Στις τελευταίες 60-80 σελίδες, το βιβλίο δυναμώνει και επιχειρεί να εμβαθύνει σε ερωτήματα όπως τι είναι πατρίδα, τι υποκινεί την ανθρώπινη δράση, πόσο μπορεί κανείς να αντισταθεί απέναντι στο κακό. Πατρίδα είναι ο πύργος για τον αφηγητή, κι αυτό έχει μια θλίψη, γιατί είναι μεν γερμανός, αλλά την πατρίδα του την μαγάρισαν οι ναζί (τους οποίους υπηρετεί με απόλυτη προσήλωση στους προπολεμικούς κανόνες ενός σωστού υπηρέτη). Το βιβλίο μιλάει επίσης για την υπακοή, την παραλυτική υπακοή του τρόμου: «τρομοκρατημένοι, απελπισμένοι, όμως υπάκουοι». Η διαμαρτυρία, η αντίσταση ποτέ δεν είναι εύκολη και δεν είναι καν σίγουρο, για τον αφηγητή, αν είναι αποτελεσματική. Εκείνο για το οποίο είναι σίγουρος, είναι πως «ο φόβος δεν μπορεί να αποτελεί όραμα για τον κόσμο».

[Félix · Rating 4 out of 5]

Grata sorpresa la de este libro, ya que empecé a leerlo por obligación más que por devoción.
Assouline cuenta, a través del formato de novela histórica, los quehaceres diarios del mayordomo y los subalternos en el castillo en la ciudad alemana de Sigmaringen. Durante los dos últimos años de la Segunda Guerra Mundial, la familia aristocrática se ve forzada a irse debido a los nuevos huéspedes allí colocados: los franceses colaboracionistas.
Con un retrato muy elaborado de los personajes, unos diálogos sin desperdicio y multitud de tramas paralelas, el autor consigue crear una atmósfera con identidad propia. El castillo deviene una sociedad en sí misma que debe ser sustentada y mantenida, evidentemente, por sus sirvientes.
Las intrigas y situaciones domésticas de los criados y el mayordomo recuerdan de alguna manera a series como Downtown Abbey o, más antigua, Arriba y abajo.
Recomiendo esta novela para escépticos-como yo- y reticentes hacia este subgénero narrativo.

[ℳatthieu · Rating 4 out of 5]

C'est un pan de l'Histoire qui m'était inconnu, je dois l'avouer. J'ignorais également que Céline fut médecin. Le début du livre est particulièrement impressionnant : l'ambiance, le style, les détails, c'est très érudit ! Le récit à travers le majordome Julius Stein est une bonne idée. Comme pour Lutetia, l'histoire traine un peu en longueur et la lecture est un poil plus laborieuse vers la fin.

[Lefteris Var · Rating 4 out of 5]

A unique and rather interesting view of a rather unknown (at least at the readers outside France or Germany) incident of the WW2. Assouline manages to capture our imagination and travel us at a castle of southern Germany and the events which took place around it almost 70 years ago.

[Nathalie SchotmN · Rating 4 out of 5]

Même si l’univers de ce livre m’a fait beaucoup penser à celui de Downtown Abby j’ai bien aimé ce roman. Bien sûr, je me suis souvent demandé quelles étaient les faits réels et ceux romancés. La fin n’est pas un « happy end « , ça aurait pu!

[Geo Ski · Rating 4 out of 5]

Actually 3.5⭐️
The historic parts are interesting. The fictional characters are rather dull and flat. A list of all the people and a few words about them would be helpful, not just what happened to them after the war. Google proved to be a great assistant in order to short everyone out!

[Herodote.S · Rating 5 out of 5]

Génial Pierre Assouline nous livre un très bon roman historique

[Edith Liroux · Rating 3 out of 5]

3.5
Bien écrit mais long.La partie centrale mériterait d'être raccourcie.

[Denis · Rating 2 out of 5]

The true story of what happened in Sigmaringen at the end of WWII is fascinating: as Germany is losing grounds and the allies have liberated France, the Vichy French government (complicit with the Nazi regime) and more than a few dubious collaborators (including the famous writer Céline) live for some time, under the protection of the Nazis, within the confines of the charming little city of Sigmaringen and its castle, in Germany. There, they just wait to see who will win the war, in a bizarre and surreal state of denial (of what was happening), intense fear (of possible reprisal), and bizarre atmosphere of nightmarish operetta. Assouline, a celebrated French intellectual, is definitely knowledgeable and erudite enough to keep the reader’s interest, and is at his best when describing the futile activities and petty rivalries of a bunch of doomed political figures (most of them met with a pretty bad ending). But there’s something forced about the way Assouline mixes his fictional characters and History, the two never blend as it should in a really good historical novel, and the admitted influence of, curiously, Downton Abbey on his storyline and on the structure of the novel is so heavily handed and obvious that it becomes a burden.

[Victor · Rating 4 out of 5]

Once again, Assouline writes a quiet, delicate period piece - about what seems a tiny interlude in history, peripheral: The French Vichy government´s stay at the family seat of the Hohenzollern, who produced Kaiser Wilhelms. The French ministers, including Marechal Petain, had fled France, as Allied Forces were advancing. The main character is the major domo, responsible for running the castle, more so, when his masters have to leave to make space for the French guests, put there by the Nazi government. The major domo succeeds in assuring a spotless service with his staff and the new French valets, whilst the 2nd World War is finally closing in on Germany - it tastes absurd, though this novel centres on the question of how to remain true to yourself and maintain some degree of independence in a world that wants to crush it, seen through the eyes of a head butler - an ironic touch that works for me.

[Mari · Rating 4 out of 5]

Suite à une visite de Sigmaringen (charmante bourgade dans le Jura souabe: château de conte de fée dans un écrin verdoyant!), mon œil avait été attiré par cet ouvrage qui raconte les mois où le "gouvernement" de Vichy s'était replié dans le château souabe face à l'avancée des alliés à la fin de 1944.
Malgré la description du livre parlant d'un roman qui évoque ce pan de l'histoire à travers le regard du majordome principal du château, je m'attendais à une narration sérieuse et un peu trop factuelle.
En fin de compte, cette fiction mêle faits historiques et quotidien dans un château (on a vraiment l'impression de parcourir les couloirs dudit château avec le majordome), un peu à la manière de la narration de Downtown Abbey, série à laquelle Assouline rend hommage en fin d'ouvrage. Sur le canevas de l'Histoire se tissent les destins individuels entre intrigues, doutes, recherches de relations et même un soupçon de romance, le tout soutenu par une belle plume.

[Johan · Rating 3 out of 5]

Ce livre est un mélange du roman 'The Remains of the day' et une étude sur les derniers jours du régime de Vichy en exil pendant les derniers mois de la seonde guerre mondiale. Le fond du livre reste intéressant, mais le personage de Julius Stein, le majordome du château de Sigmaringen, , refuse de devenir un vrai personage de roman et reste un truc de l'auteur pour peindre les personages historiques.

[Pascal · Rating 3 out of 5]

Une plongée dans le monde des dirigeants collaborateurs de Vichy, en exil en Allemagne et les derniers moments d'un régime fantoche, mais aussi d'une élite Allemande Nazie qui croit en un retournement de situation en 1944-45...Bien écrit, même si un peu répétitif et longuet...

[Béatrice · Rating 5 out of 5]

encore la guerre, 40 cette fois. Savoureuse cette histoire (Histoire?) racontée par un majordome hors du commun dans une atmosphère à la Downton Abbey ou Vestiges du jour! Mais Pétain, Laval, etc, sont bien réels.

[Anne · Rating 3 out of 5]

Trois étoiles pour le contexte historique qui est fascinant ,mais le style est figé et aussi guindé que le narrateur

[Paul Servini · Rating 3 out of 5]

J'ai entendu l'auteur parler de ce livre sur "La Grande Librairie" et cela m'a fasciné. Pourtant le livre n'a pas vraiment réussi à me capter.