Ως πότε θα μας δουλεύεις; Κάνεις και τον άνεργο, το διαλαλείς, "είμαι θύμα της κρίσης". Ποιάς κρίσης θύμα, βρε θύτη άκριτε; Που δεν είσαι και άνεργος. Άεργος είσαι και ήσουν μια ζωή, χαραμοφαγά. Μουνί κλαμένο! Ε, μουνί κλαμένο. Ξεχαρβαλωμένη καπότα, ψωλόμυαλε τενεκέ. Μαρτύρησα στα χέρια σου, αλητόπουστα. Και τί λες μέσα σου τώρα δα; "Και πού είσαι ακόμα!" θα λες. Αμ δε! Όχι! Δε θα σου περάσει, ζωντόβολο. Έφαγες πολλούς κι εμένα, τύραννε άσπλαχνε, μα θα το βρεις από μένα, θα το βρεις άσχημα, όχι απ' το Θεό, απ' τα χέρια μου, αναίμακτε δολοφόνε.
Δε φταίω εγώ που είσαι μαμάκιας. Δε φταίω εγώ που είσαι κλαψομούνης. Δε φταίω εγώ που είσαι μουνοποέτας. Δε φταίω εγώ που είσαι σαβουρογαμίας. Δε φταίω εγώ που βατεύεις γίδες, ξένες και δικές, χώρια τα ανήλικα τραγόπουλα που αποπλανείς με μια χούφτα σανό. Δε φταίω εγώ που είσαι ψωλοδίαιτος και βγάζεις χαρτζιλίκι βολεύοντας χήρες εσχατόγριες και παροπλισμένα καυλόπουρα. Ούτε και φταίω που καταπίνεις τον αγλέουρα και από Τζαίημς Ντήν κατήντησες Φραγκίσκος Μανέλης στα χειρότερά του. Φταίω εγώ που σε παντρεύτηκα, γαμώ το κέρατό μου, γαμώ!
Ο "Κατάδεσμος" είναι ο σπαρταριστός μονόλογος μιας γυναίκας απ' τη Θεσσαλονίκη, που ύστερα από αρκετές δεκαετίες τυραννικής έγγαμης ζωής εκρήγνυται σ' ένα σπαρακτικό και σαρκαστικό ξέσπασμα, στήνοντας απέναντί της τον σύζυγό της, στην προσωπικότητα του οποίου αποδίδει τα χειρότερα αντρικά ελαττώματα καθώς και ποικίλες άλλες παραδοξότητες. Στο λόγο της Ζηνοβίας, που έχει ύφος αποτροπιαστικό ενώ παράλληλα λειτουργεί ως αυτοκάθαρση, σκιαγραφείται στην ακραία της εκδοχή η χειρότερη εικόνα του σύγχρονου Έλληνα μέσα από συμβιβασμούς, ιδιοτελείς επιλογές, φαλλοκρατικές εμμονές, ακραίες ερωτικές προτιμήσεις και μια απόλυτα αμοραλιστική συμπεριφορά.
Ιδιαίτερο ανάγνωσμα τόσο από πλευράς θεματικής όσο και ύφους/γλώσσας.
Κατάδεσμος:μαγική ενέργεια που έχει σκοπό να βλάψει κάποιον ή να αποτρέψει κάποιο κακό.Είδος κατάρας.
Όποιος δεν έχει διαβάσει Κοροβίνη,ιδιαίτερα τα αγαπημένα "Γύρος του θανάτου" και "55", ή όποιο άλλο σχετικό του δημιούργημα,δεν θα καταλάβει τι θέλει να μας μεταφέρει ο συγγραφέας και κυρίως τι σημαίνει η γλώσσα που χρησιμοποιεί.Και τα μηνύματα είναι τόσα πολλά!Ξεκινούν από την προσωπική ηθική του καθενός,και πώς ορίζεται αυτή,και φτάνει μέχρι την πολιτική της χώρας μας.
Σε έναν εκπληκτικό μονόλογο,που θυμίζει αρχαία τραγωδία & κωμωδία (αλήθεια πώς συνδυάζονται;),μια Γυναίκα παντρεμένη μ'έναν Άντρα,40 χρόνια περίπου,του παραθέτει ό,τι έζησε δίπλα του,μικρές χαρές αλλά κυρίως λύπες. 89 σελίδες που κυλούν σα νερό. 89 σελίδες για τα δεινά μιας Γυναίκας-σύμβολο,που είναι ίσως η ίδια μας η χώρα,και που τα χρόνια του γάμου της συμβολίζουν την Γ' Ελληνική Δημοκρατία που ζούμε από το 1974 και μετά. Ο δε Άντρας-σύμβολο όλων των κακών στοιχείων αυτής της Κοινωνίας...που βασάνισε τη χώρα. Και έρχεται η μαγική χρήση της γλώσσας να αναδείξει αυτό το έργο σ'έναν Μπουκόφσκι της Ανατολής!
Ανάμεικτα συναισθήματα γέλιου και πικρίας προκαλεί η ανάγνωσή του!
Το 1ο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι η θεατρική του μεταφορά:για εμένα 2 άτομα είναι ιδανικά,που το καθένα θα αναδείξει με το ιδιαίτερο ύφος του το παραπάνω έργο ---> είτε η Λένα Κιτσοπούλου,όπως τη σκηνοθέτησε ο Μαρμαρινός το καλοκαίρι του 2016 στη "Λυσιστράτη" είτε ο Νίκος Καραθάνος, ως μια από τις "8 Γυναίκες" του που ερμήνευσε εκπληκτικά λίγα χρόνια πριν. Και αν αναρωτιέστε ακόμη γιατί ένας άντρας να παίξει το ρόλο μιας γυναίκας,τότε δεν έχετε παρά να διαβάσετε το παραπάνω έργο...
"Ποικίλα βλαχαδερά έχουν κατακλύσει τη χώρα,βλαχαδερά ανενδοίαστα,ασύδοτα κτηνάκια,και σφίγγουν τον κλοιό.Θα μας πνίξουν,αδιάβαστοι θα πάμε.Έχουν μέθοδο αυτά.Δεν εννοώ χωρικούς,όχι,μια χαρά είναι οι χωρικοί μας,με τους χωριάτες τι θα κάνουμε!Τους χωριάταρους,τους παλιοχωριάταρους!Την ασύστολη τσογλανερί κάθε προελεύσεως και επαγγέλματος,τα κωλοπαίδια κυνικού χαρακτήρος.Εδώ εντάσσονται και αστόπαιδα και χωριατόπαιδα και συνοικιακά τσόλια,παντός φύλου και πάσης γενεάς,άπαντα σιχτιρισμένα πρώτης."
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα ή ό,τι έχει βιώσει κανείς...;!
Κάθε βιβλίο του Κοροβίνη για μένα είναι μαγνήτης. Ο σπαρταριστός, γεμάτος σαρκασμό μονόλογος της Ζηνοβίας σκιαγραφεί το χειρότερο πορτρέτο του νεοέλληνα. Ο συγγραφέας σκηνοθετεί την ηρωίδα του όπως κινείται και μιλά μέσα στο σπίτι. Την παρακολουθείς και δεν θες να χάσεις κουβέντα. Γιατί πίσω από τον γεμάτο σαρκασμό λόγο της Ζηνοβίας, τις ευφάνταστες βρισιές και εκφράσεις της, κρύβεται ο εφιάλτης της καθημερινότητας.
Απογοήτευση! Ο Κοροβίνης είναι μεγάλος τεχνίτης της γλώσσας, αλλά αυτό δεν αρκεί . Είχα βρει ενδιαφέροντα όσα βιβλία του είχα διαβάσει, αλλά αυτό... Καθώς οι σελίδες περνούσαν, προσπαθούσα να ανιχνεύσω κάτι άλλο πέρα από το ακατάσχετο υβρεολόγιο, αλλά εις μάτην. Το γνωστό και χιλιογραμμένο δίπολο σερβιρισμένο διαφορετικά. Αν μπορεί κανείς να το πει κι αυτό.
Σκληρό κείμενο σε τολμηρή γλώσσα, κάπως παρωχημένο το θέμα. Ωραίος τίτλος, κατάδεσμος= μαγική ενέργεια εις βάρος κάποιου ή για την αποτροπή κακού, γραπτή κατάρα.