In Zijspoor vertelt Zwaan over haar zoon die op 25 maart 2011 wordt opgenomen in het ziekenhuis. Er is iets mis met zijn longen en nieren. Maandenlang zweeft hij tussen leven en dood, maar wanneer hij een donornier van zijn vader krijgt krabbelt hij langzaam weer op. Ruim anderhalf jaar houdt Josha Zwaan een dagboek bij.
Er zijn momenten van diepe angst, wanhoop, maar ook troost, liefde en besef van grote schoonheid.
Zo'n moedig geschreven boek.... door de moeder van een jongen die ernstig ziek is. Heel zijn ziekteproces beschrijft ze vanuit haar zienswijze, haar gevoelens als moeder. Ook de veranderingen die de ziekte van haar zoon teweegbrengen in hun gezin... een boek waar kracht uitstraalt, zo knap en emotioneel geschreven zonder melig te zijn, in die mate dat ik me heel verbonden voelde bij dit gezin.
Dit is een prima boek om even tussendoor te lezen. De hoofdstukjes zijn erg kort, en in het e-boek zit er steeds een lege pagina tussen elk hoofdstuk. Dat maakt het lezen van het boek wat irritant. Omdat het boek vrij dun is, zal ik ging rezen si op mijn blog schrijven.
Een verdrietig boek over de worsteling van het hebben van een ziek kind. Ik kan me er niks bij voorstellen, maar Josha Zwaan brengt het leven en al het verdriet bijna akelig dichtbij. Het verhaal is niet alleen maar leed en toont ook een zeer grote kracht die bewonderenswaardig is. Voor mij is het zeker niet een boek dat je zo weer vergeet.. het blijft zeker nog even bij me.
Josha schrijft over de tijd dat haar zoon ziek wordt en wat dat met haar en haar gezin doet. Het is persoonlijk en echt. Toch greep het me niet echt. Er was behoorlijk wat herhaling. Het laat je wel nadenken over wat zomaar een heel gezin tot stilstand kan brengen en wat dan eigenlijk belangrijk is.
Het was een erg heftig verhaal, maar mooi om erover te lezen wat voor impact dat maakt op je gezin. Ik vind het moeilijk om dit een ster te geven, omdat het verhaal natuurlijk niet leuk is maar wel mooi.