مجموعه اشعار پابلو نرودا

by Pablo Neruda, سیروس شاملو (Translator)

این را هم گفته باشم که نرودا همیشه شاعر نیست. هیچ‌کس همیشه شاعر نیست، گاهى گوشت گاو را چنان به نیش مى‌کشد که هیولایى به‌نظر مى‌آید و گاه چنان لطیف به مرغانِ ماهیخوار دانه مى‌دهد که فرشته‌ى بى‌پَرِ ماکیان است. او همیشه زیبا نمى‌نویسد. گاهى از کمبود تصویر و واژه رنج مى‌برد. هزاران بار واژه‌ى، عسل، پروانه، زنبور، ابر و باران را تکرار مى‌کند. در جزیره‌ى ایزلا نگرا چنان بى‌کار در ساحل قدم مى‌زند که به‌طور اغراق‌آمیزى از واژه‌هاى دم دستِ سنگ و صخره و موج و کشتى و باد استفاده مى‌کند. نرودا حرف‌هاى زیادى براى گفتن دارد اگر سفر کند اما قریحه‌اش پاره‌سنگ برمى‌دارد اگر دورِ جزیره بچرخد و احساس بطالت کند :

به آرامى آغاز به مردن مى‌کنى
اگر سفر نکنى،
اگر کتابى نخوانى،
اگر به اصوات زندگى گوش ندهى،
اگر از خودت قدردانى نکنى.
به آرامى آغاز به مردن مى‌کنى
زمانى که خودباورى را در خودت بکشى،
وقتى نگذارى دیگران به تو کمک کنند.
به آرامى آغاز به مردن مى‌کنى
اگر برده‌ى عادات خود شوى،
اگر همیشه از یک راه تکرارى بروى …
اگر روزمرّه‌گى را تغییر ندهى
اگر رنگ‌هاى متفاوت به تن نکنى.

767 pages, Hardcover

Published January 1, 2014

About the author

Pablo Neruda, born Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto in 1904 in Parral, Chile, was a poet, diplomat, and politician, widely considered one of the most influential literary figures of the 20th century. From an early age, he showed a deep passion for poetry, publishing his first works as a teenager. He adopted the pen name Pablo Neruda to avoid disapproval from his father, who discouraged his literary ambitions. His breakthrough came with Veinte poemas de amor y una canción desesperada (Twenty Love Poems and a Song of Despair, 1924), a collection of deeply emotional and sensual poetry that gained international recognition and remains one of his most celebrated works.
Neruda’s career took him beyond literature into diplomacy, a path that allowed him to travel extensively and engage with political movements around the world. Beginning in 1927, he served in various consular posts in Asia and later in Spain, where he witnessed the Spanish Civil War and became an outspoken advocate for the Republican cause. His experiences led him to embrace communism, a commitment that would shape much of his later poetry and political activism. His collection España en el corazón (Spain in Our Hearts, 1937) reflected his deep sorrow over the war and marked a shift toward politically engaged writing.
Returning to Chile, he was elected to the Senate in 1945 as a member of the Communist Party. However, his vocal opposition to the repressive policies of President Gabriel Gonzalez Videla led to his exile. During this period, he traveled through various countries, including Argentina, Mexico, and the Soviet Union, further cementing his status as a global literary and political figure. It was during these years that he wrote Canto General (1950), an epic work chronicling Latin American history and the struggles of its people.
Neruda’s return to Chile in 1952 marked a new phase in his life, balancing political activity with a prolific literary output. He remained a staunch supporter of socialist ideals and later developed a close relationship with Salvador Allende, who appointed him as Chile’s ambassador to France in 1970. The following year, he was awarded the Nobel Prize in Literature, recognized for the scope and impact of his poetry. His later years were marked by illness, and he died in 1973, just days after the military coup that overthrew Allende. His legacy endures, not only in his vast body of work but also in his influence on literature, political thought, and the cultural identity of Latin America.

Reviews

[mohamad jelvani · Rating 3 out of 5]

احساس می کنم سیروس شاملو برای شعریت بخشیدن به ترجمه خودش از اشعار نرودا
اونها را شهید کرده
واقعاً نمی تونستم بپذیرم نرودا اونهمه شهرتش را به خاطر سرودن چنین شعرهایی به دست آورده باشه
و به این نتیجه رسیدم که مترجم کارش یه جاهایی لنگ می زنه

[Mobina J · Rating 5 out of 5]

پذیرای توام
گر نمیسوزی
بر دردهای من بیتوته ای کن
و خود را بر بال های من سنجاق کن
بال های من شاید تو را به آرزوهایم نزدیک کند
تن زدن هایش شاید تن پوش درد توست،
تو تنها یافته ای هستی که
هستی با من
از زمانی که اندوهانم را گم کردم
ببوسم
گازم بگیر
آتشم بزن
زیرا من تنها به خاطر
غرق شدن چشمان نرینه ام
در آب های بی نهایت چشمان مادینه ات
به این سیاره پای نهاده ام

[Khodam · Rating 4 out of 5]

گاه و بي‌گاه فرو مي‌شوي
در چاهِ خاموشي‌ات
در ژرفاي خشم پرغرورت
و چون بازمي‌گردي
نمي‌تواني حتا اندكي
از آن‌چه در آن‌جا يافته‌اي
با خود بياوري

عشق من ، در چاهِ بسته‌ات
چه مي‌يابي ؟
خزه‌ي دريايي ، مانداب ، صخره ؟
با چشماني بسته چه مي بيني ؟
زخم‌ها و تلخي‌ها را ؟
زيباي من ، در چاهي كه هستي
آن‌چه را كه در بلندي‌ها برايت كنار گذاشته‌ام
نخواهي ديد
دسته‌اي ياس شبنم‌زده را
بوسه‌اي ژرف‌تر از چاهت را

از من وحشت نكن
واژه‌هايم را كه براي آزار تو مي‌آيند
در مشت بگير و از پنجره رهايشان كن
آن‌ها بازمي‌گردند براي آزار من
بي آن‌‌كه تو رهنمون‌شان شده باشي
آن‌ها سلاح را از لحظه‌اي درشت‌‌خويانه گرفته‌اند
كه اينك در سينه‌ام خاموش شده‌است
اگر دهانم سر آزارت دارد
تو لبخند بزن
من چوپاني نيستم نرم‌خو ، آن‌گونه كه در افسانه
اما جنگلباني‌ام
كه زمين را ، باد را و كوه را
با تو قسمت مي‌كند

دوستم داشته باش ، لبخند بزن
ياري‌ام كن تا خوب باشم
در درون من زخم برخود مزن ، سودي ندارد
با زخمي كه بر من مي‌زني ، خود را زخمي نكن