What do you think?
Rate this book
มายาพรหม
เพราะความรักมีนิยามหลากหลาย
เพราะความรักไร้รูปแบบตายตัว
เพราะความรักก่อกําเนิดจากสาเหตุมากมายและมักถูกบดบังทําให้ สับสนด้วยอารมณ์และความรู้สึกอื่นที่รุนแรงยิ่งกว่า...
บางครั้งจึงเป็นการยากที่ใครสักคนจะรู้ตัวว่ากําลังมีความรัก
กว่าจะรู้...ก็ต่อเมื่อต้องสญูเสีย...
บางคนจึงว่า รักคือลิขิตแห่งพรหม และเป็นลิขิตซึ่งถูกบดบังด้วยมายา
เช่นเดียวกับลาภิณและกานต์ดารา สองหนุ่มสาวซึ่งถูกความปรารถนาทำให้สับสนและกว่าจะรู้ว่ามันคือมายาที่ปิดซ่อนความรักไว้ก็เกือบสายไป
เพราะความรักไร้รูปแบบตายตัว
เพราะความรักก่อกําเนิดจากสาเหตุมากมายและมักถูกบดบังทําให้ สับสนด้วยอารมณ์และความรู้สึกอื่นที่รุนแรงยิ่งกว่า...
บางครั้งจึงเป็นการยากที่ใครสักคนจะรู้ตัวว่ากําลังมีความรัก
กว่าจะรู้...ก็ต่อเมื่อต้องสญูเสีย...
บางคนจึงว่า รักคือลิขิตแห่งพรหม และเป็นลิขิตซึ่งถูกบดบังด้วยมายา
เช่นเดียวกับลาภิณและกานต์ดารา สองหนุ่มสาวซึ่งถูกความปรารถนาทำให้สับสนและกว่าจะรู้ว่ามันคือมายาที่ปิดซ่อนความรักไว้ก็เกือบสายไป
412 pages, Paperback
Published March 1, 2016
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
July 22, 2016
เรื่องนี้เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างพระนางที่ไม่รู้ไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคนคือ Lust หรือ Love
กานต์ดารา เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าสิ่งที่เธอมีครบครันคือความงาม หยิ่ง ทรนง แต่ใครจะรู้ว่าความจริงว่าข้างในอ้างว้างเดียวดาย และดูถูกตัวเองว่าไร้ค่าแค่ไหน โหยหาความรักเพียงใด
ลาภิณ ผู้ชายที่สูญเสียคนรัก แต่จิตใจเต็มไปด้วยความต้องการ อยากจะให้คนรักเป็นแบบที่ตนเองต้องการ ขาดความเชื่อมั่นและไว้ใจในคนรัก แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด เพราะอีกฝ่ายก็แทบไม่ยอมธิบายอะไรเลย
คนนึงไม่ยอมพูด อีกคนที่แม้จะพยายามเข้าใจก็สะสมความสงสัยคลางแคลงเพิ่มพูนจนกลายเป็นว่าสิ่งเหล่านั้นย้อนกลับมาทำลายความสัมพันธ์ กานต์ดาราเป็นผู้หญิงน่าสงสาร แต่เธอไม่อ่อนแอให้ใครเห็น เจ็บแต่ไม่ยอมรับ ทั้งยังเอาปัญหาของคนมากมายรับเอาไว้เอง และทิ้งปัญหาของตนเองไว้เบื้องหลังเพราะมองว่าตัวเองไร้ค่าเลยไม่เคยเห็นค่าในตัวเอง ไม่ยอมให้คนช่วย ไม่ยอมให้คนเห็นด้านอ่อนแอ จนนาทีสุดท้ายก็ยังทำเพื่อคนอื่น ในขณะที่ลาภิณกลับมัวแต่ฟังคนอื่นจนลืมฟังคนที่ตัวเองรัก อยู่กับเขามานานแต่กลับไม่เคยมองอะไรให้ลึกซึ้งเลย เพราะทุกครั้งที่เข้าหามีแต่ Lust ไม่ใช่ Love ทั้งที่ทั้งสองคนโหยหารักในกันและกัน กลับมองว่ารักนั้นเป็นเพียง Lust เมื่อวันนึงเกือบสายไป
ความสนุกของเรื่องนอกจากฉากรักคือ ความหม่นของตัวละครนางเอกที่หม่นจนไม่รู้จะหม่นยังไง เป็นคนที่เหมือนเปิดแต่ไม่เปิด ยอมรับอะไรได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้แต่ไม่ยอมรับตัวเอง สิ่งที่หงุดหงิดในเรื่องคือความง้องแง้งของพระเอก แต่ก็ให้คะแนนในการพยายามจะเข้าใจนางเอก ให้โอกาส ทว่าสิ่งรอบข้างนางเอกมันไม่เป็นใจให้เขาเข้าใจเลย จึงโทษพระเอกไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็ใช่ว่าพระเอกไม่ผิดเลย มีประโยคนึงในเรื่องแค่ประโยคเดียวอ่านแล้วรู้สึกเศร้าลึกไปกับตัวละครอย่างนางเอก คำเดียวที่แทนความรวดร้าวในใจทั้งหมดตลอดชีวิตที่ผ่านมา ลองอ่านดูค่ะ เนื้อเรื่องอาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบน้ำเน่าไปบ้าง แต่อ่านแล้วจะลุ้นไปกับการกระทำนางเอกว่าเธอจะเข้มแข็งได้ไปถึงเมื่อไหร่ จะจัดการกับปัญหาถาโถมยังไง
กานต์ดารา เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้าสิ่งที่เธอมีครบครันคือความงาม หยิ่ง ทรนง แต่ใครจะรู้ว่าความจริงว่าข้างในอ้างว้างเดียวดาย และดูถูกตัวเองว่าไร้ค่าแค่ไหน โหยหาความรักเพียงใด
ลาภิณ ผู้ชายที่สูญเสียคนรัก แต่จิตใจเต็มไปด้วยความต้องการ อยากจะให้คนรักเป็นแบบที่ตนเองต้องการ ขาดความเชื่อมั่นและไว้ใจในคนรัก แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเขาทั้งหมด เพราะอีกฝ่ายก็แทบไม่ยอมธิบายอะไรเลย
คนนึงไม่ยอมพูด อีกคนที่แม้จะพยายามเข้าใจก็สะสมความสงสัยคลางแคลงเพิ่มพูนจนกลายเป็นว่าสิ่งเหล่านั้นย้อนกลับมาทำลายความสัมพันธ์ กานต์ดาราเป็นผู้หญิงน่าสงสาร แต่เธอไม่อ่อนแอให้ใครเห็น เจ็บแต่ไม่ยอมรับ ทั้งยังเอาปัญหาของคนมากมายรับเอาไว้เอง และทิ้งปัญหาของตนเองไว้เบื้องหลังเพราะมองว่าตัวเองไร้ค่าเลยไม่เคยเห็นค่าในตัวเอง ไม่ยอมให้คนช่วย ไม่ยอมให้คนเห็นด้านอ่อนแอ จนนาทีสุดท้ายก็ยังทำเพื่อคนอื่น ในขณะที่ลาภิณกลับมัวแต่ฟังคนอื่นจนลืมฟังคนที่ตัวเองรัก อยู่กับเขามานานแต่กลับไม่เคยมองอะไรให้ลึกซึ้งเลย เพราะทุกครั้งที่เข้าหามีแต่ Lust ไม่ใช่ Love ทั้งที่ทั้งสองคนโหยหารักในกันและกัน กลับมองว่ารักนั้นเป็นเพียง Lust เมื่อวันนึงเกือบสายไป
ความสนุกของเรื่องนอกจากฉากรักคือ ความหม่นของตัวละครนางเอกที่หม่นจนไม่รู้จะหม่นยังไง เป็นคนที่เหมือนเปิดแต่ไม่เปิด ยอมรับอะไรได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้แต่ไม่ยอมรับตัวเอง สิ่งที่หงุดหงิดในเรื่องคือความง้องแง้งของพระเอก แต่ก็ให้คะแนนในการพยายามจะเข้าใจนางเอก ให้โอกาส ทว่าสิ่งรอบข้างนางเอกมันไม่เป็นใจให้เขาเข้าใจเลย จึงโทษพระเอกไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็ใช่ว่าพระเอกไม่ผิดเลย มีประโยคนึงในเรื่องแค่ประโยคเดียวอ่านแล้วรู้สึกเศร้าลึกไปกับตัวละครอย่างนางเอก คำเดียวที่แทนความรวดร้าวในใจทั้งหมดตลอดชีวิตที่ผ่านมา ลองอ่านดูค่ะ เนื้อเรื่องอาจจะไม่ได้สมบูรณ์แบบน้ำเน่าไปบ้าง แต่อ่านแล้วจะลุ้นไปกับการกระทำนางเอกว่าเธอจะเข้มแข็งได้ไปถึงเมื่อไหร่ จะจัดการกับปัญหาถาโถมยังไง
August 30, 2016
พระเอกประธานบริษัทหนุ่มหล่อวัย 34ปีเป็นพ่อม่ายเนื้อหอมที่ขึ้นชื่อเรื่องความโรแมนติคและทำให้ผู้หญิงที่อยู่ด้วยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ ภายหลังการเสียชีวิตของภรรยาสุดที่รัก เขาไม่เคยคบใครจริงจังเพราะคนที่จะมาเป็นว่าที่ภรรยาคนใหม่ต้องรักและได้รับการยอมรับจากลูกสาววัย 5ขวบของเขา
เป็นพล็อตเรื่องที่อ่านคราวแรกแล้วแปลกใจในการให้พระนางพอใจเพียงแค่เรื่องบนเตียงโดยไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว เมื่ออ่านจนจบแล้วรู้สึกประทับใจประเด็นและมุมมองในหลายๆด้านของผู้เขียนที่เริ่มจาก
การที่นางเอกเป็นเด็กกำพร้าหัวโจกที่ทำดีแค่ไหนก็ยังโดนดูถูกดูแคลนมาตลอด นางเอกเลยเป็นคนกตัญญู มุ่งมั่น แข็งนอกอ่อนใน ไม่ใส่ใจคำครหานินทา เป็นคนประเภทดีมาก็ดีตอบ ร้ายมาก็ร้ายกลับ เป็นคนปากร้ายใจดีแต่สื่อชอบเอาไปใส่สีตีไข่ การเป็นลูกที่ถูกทิ้งทำให้นางเอกไม่คิดจะรักใคร ชอบที่นักเขียนสื่อให้เห็นถึงแง่มุมของคนเป็นแม่ที่คนนึงเลือกจะทิ้งลูกไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ในขณะที่อีกคนต้องเลือกว่าจะทำแท้ง คลอดแล้วทิ้งหรือยอมเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
ช่วงกลางเรื่องเป็นสงครามระหว่างนางเอกที่เป็นซุปตาร์เบอร์หนึ่งวัย 28ปีกับตัวร้ายดาวรุ่งดวงใหม่ของช่องที่มีคุณพ่อเจ้าสัวเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ ตัวร้ายวัยใสที่มีพร้อมทุกอย่างแต่กำพร้าแม่จึงถูกตามใจจากพ่อเป็นเหมือนกระจกสะท้อนของลูกสาวพระเอกที่มีแต่คนรักและตามใจ เป็นเหมือนผ้าขาวที่คงจะหม่นหมองหากไม่ได้รับการอบรมที่ถูกวิธี เรื่องนี้นางเอกมีแต่ถูกกระทำและโดนใส่ร้ายจากคนรอบข้างไม่ว่าจะด้วยเรื่องงานหรือผลประโยชน์ส่วนตัว
โดยรวมแล้วชอบการวางพล็อตเรื่อง ชอบคาแรกเตอร์ของตัวนางเอกที่สู้คนแต่อ่อนไหวและยั่วยวน ส่วนพระเอกไม่เชิงหูเบาแต่เพราะความหึงบังตาแบบไม่รู้ตัวเลยไม่เชื่อใจและทำร้ายจิตใจนางเอกไปหลายหน เป็นเรื่องที่มีฉากรักมากแต่สำนวนภาษาวาบหวิวไม่อนาจาร
เป็นพล็อตเรื่องที่อ่านคราวแรกแล้วแปลกใจในการให้พระนางพอใจเพียงแค่เรื่องบนเตียงโดยไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว เมื่ออ่านจนจบแล้วรู้สึกประทับใจประเด็นและมุมมองในหลายๆด้านของผู้เขียนที่เริ่มจาก
การที่นางเอกเป็นเด็กกำพร้าหัวโจกที่ทำดีแค่ไหนก็ยังโดนดูถูกดูแคลนมาตลอด นางเอกเลยเป็นคนกตัญญู มุ่งมั่น แข็งนอกอ่อนใน ไม่ใส่ใจคำครหานินทา เป็นคนประเภทดีมาก็ดีตอบ ร้ายมาก็ร้ายกลับ เป็นคนปากร้ายใจดีแต่สื่อชอบเอาไปใส่สีตีไข่ การเป็นลูกที่ถูกทิ้งทำให้นางเอกไม่คิดจะรักใคร ชอบที่นักเขียนสื่อให้เห็นถึงแง่มุมของคนเป็นแม่ที่คนนึงเลือกจะทิ้งลูกไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ในขณะที่อีกคนต้องเลือกว่าจะทำแท้ง คลอดแล้วทิ้งหรือยอมเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
ช่วงกลางเรื่องเป็นสงครามระหว่างนางเอกที่เป็นซุปตาร์เบอร์หนึ่งวัย 28ปีกับตัวร้ายดาวรุ่งดวงใหม่ของช่องที่มีคุณพ่อเจ้าสัวเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ ตัวร้ายวัยใสที่มีพร้อมทุกอย่างแต่กำพร้าแม่จึงถูกตามใจจากพ่อเป็นเหมือนกระจกสะท้อนของลูกสาวพระเอกที่มีแต่คนรักและตามใจ เป็นเหมือนผ้าขาวที่คงจะหม่นหมองหากไม่ได้รับการอบรมที่ถูกวิธี เรื่องนี้นางเอกมีแต่ถูกกระทำและโดนใส่ร้ายจากคนรอบข้างไม่ว่าจะด้วยเรื่องงานหรือผลประโยชน์ส่วนตัว
โดยรวมแล้วชอบการวางพล็อตเรื่อง ชอบคาแรกเตอร์ของตัวนางเอกที่สู้คนแต่อ่อนไหวและยั่วยวน ส่วนพระเอกไม่เชิงหูเบาแต่เพราะความหึงบังตาแบบไม่รู้ตัวเลยไม่เชื่อใจและทำร้ายจิตใจนางเอกไปหลายหน เป็นเรื่องที่มีฉากรักมากแต่สำนวนภาษาวาบหวิวไม่อนาจาร
September 19, 2016
อ่านสนุก บีบคั้นอารมณ์มาก และมีบทพิศวาทแทรกเข้ามาเป็นช่วงๆ ให้คนอ่านเดาไม่ออกว่า ตกลงว่าสองคนนีรักกัน หรือว่าแค่มีความสัมพันธ์ที่สอดคล้องกัน กันแน่ แล้วก็ค่อยๆ เปิดเผยความรู้สึกของทั้งสองคน ผ่านบทสนทนากับตัวละครอื่นๆ
อ่านความเห็น >> http://www.bloggang.com/mainblog.php?...
อ่านความเห็น >> http://www.bloggang.com/mainblog.php?...
Displaying 1 - 3 of 3 reviews