Långt borta från Nifelheim

by Majgull Axelsson

Cecilia sitter vid sin mors sjukbädd. Hon är diplomat och har just kommit hem från Filippinerna där hon upplevt stor dramatik i samband med ett vulkanutbrott. Även om hon är fysiskt oskadd har hon påverkats djupt.

Hon försöker behålla kontrollen, men sakta rämnar hennes försvarsmurar. Denna livskris tvingar henne att se tillbaka på händelser hon inte berättat för någon om.


Långt borta från Nifelheim var Majgull Axelssons skönlitterära debut och den belönades bland annat med Moa Martinson-priset.

Genres: Fiction, Swedish Literature, Scandinavian Literature

First published January 1, 1994

About the author

Majgull Axelsson (b. 1947) is a famous Swedish journalist and writer. She grew up in Nässjö and had education in journalism.

Her first book was non-fiction, and focused on the problems of child prostitution and street children in third world, and poverty in Sweden. April witch is her second novel, and one that was well received in Sweden. With over 400,000 copies sold in hardcover, It landed on several bestsellers lists for months and received important Swedish literature awards including the Moa Martinsson Prize Jörgen Eriksson's Prize and Augustpriset. It addresses themes of mother-daughter relationships, competition between women, and the failures of Sweden's postwar welfare state.

Axelsson lives with her husband on Lidingö.
(From wikipedia.org.)

Reviews

[Belinda Vlasbaard]

4 sterren - Nederlandse paperback

'Prachtig, spannend van begin tot eind, waanzinnig goed, heel beeldend en flimisch geschreven, de superlatieven zijn niet van de lucht bij het uiten van ons oordeel. Recensie uit : Vrouw & Kultuur

De diplomate Cecilia Lind is uit de Filippijnen teruggekeerd naar Zweden om voor haar stervende moeder te zorgen. Aan het ziekbed wordt Cecilia overvallen door herinneringen, in het bijzonder door die aan één dramatische gebeurtenis met Dolores, het Filippijnse straatkind dat ze graag had willen adopteren. Cecilia wordt uitgedaagd deze verdrogen episode uit haar verleden te verwerken.

Majgull Axelsson, kreeg in Nederland bekendheid met de roman Aprilheks. En vsn Aprilheks kende ik haar. Beide boeken zijn mooi. Aanrader voor diegene die graag dit genre leest.

[Linda Söderlund]

”De fattiga tar allt de får, för de behöver allt. Men det de mest behöver, det får de aldrig, för det vill någon annan ha.”

[Miku]

Cecylia jest pracownikiem szwedzkiej ambasady na Filipinach. Kiedy dochodzi do wybuchu lokalnego wulkanu to wyzwala w niej refleksję nad swoim dotychczasowym życiem, od czasów dziecięcych do obecnej chwili.

To już moje trzecie spotkanie z autorką. Dwa poprzednie ("Ta, którą nigdy nie byłam" i "Pępowina") zostawiły mnie z trochę mieszanymi uczuciami co do twórczości Axelsson, natomiast nie byłam negatywnie nastawiona. Mam takie wrażenie, że "Droga do piekła", póki co, jest chyba najmocniejszą książką pod kątem trudnych, niekomfortowych tematów. Nasza główna bohaterka walczy z przeciwieństwami. Opieka nad matką, która nie ma już szans na to by wyzdrowieć, a jedyne co można jej już dać to spokojną śmierć. Nieudane małżeństwo, które zamiast wznosić ją na wyżyny, powodowało, że opadała coraz niżej. Praca, która otworzyła jej oczy na wiele negatywnych prawideł rządzących tym światem. Autorka w tej książce szczególną uwagę stawia na skomplikowaną sytuację na Filipinach, gdzie mieszkańcy muszą wiele zrobić, żeby przeżyć. Czytamy o wykorzystywaniu w równym stopniu małych dzieci oraz dorosłych do pracy w fabrykach, głodzie, nierównościach społecznych, bezkarnym wykorzystywaniu biednych ludzi tylko dlatego, że są biedni i nie mają innej perspektywy na przyszłość. Te "lepsze" kraje z reguły wcale nie są lepsze i wykorzystują tę trudną sytuację dla swoich celów, nie kierując się miłosierdziem wobec bliźniego. Oczywiście nie można zapomnieć, że polityka wypiera człowieczeństwo.

Zostawiam 3 gwiazdki. Nadal mam problem, żeby znaleźć "to coś" co ostatecznie mnie przekona do autorki. Będę tego szukać przy kolejnych pozycjach.

[Aga]

I loved Axelsson’s first book I read, Mother’s Passion, because it was unlike the books I have been reading. I found her non-linear approach, the jumping between different stories, thoughts and reflections exciting and engaging. She surprised me. It was refreshing, made me think and I had to focus to follow the book, and more importantly I wanted to focus and know what is going on. You can probably see where I am going … there is a ‘BUT’ coming… But, in Far Away from Nifelheim I was slightly irritated and confused by the jumping around. I thought Axelsson overdid it here and the book felt fragmented at times. Also, some of the reflections of the main character were puzzling and I wasn’t sure what she was talking about. Now the good ‘BUT’, but the book has a lot of depth and the main character’s story in Philippines is very well written. It took me into the main character’s world. I can now see that Axelsson has a specific style, and I am curious if her two other books, which I have, are going to be the same. I secretly hope that they are going to differ a bit, that she is a versatile writer.

[Paula Aleksandra]

This one is very likely to be the best book I've ever read. It's a masterpiece. There is an English version available (Far away from Nifelheim – Swedish for hell ) but I couldn't find it here.

The novel tells a story of a Swedish diplomat travelling to the Philippines where she experiences an earthquake. The extreme tension between present and past makes the atmosphere magical, melancholic and mostly just sad or even tragic. In a perfect way, it shows how haunted we remain of terrifying happenings in our past and what sort of hell people are able to create on earth themselves.

[Bartek]

Szwedzki kryminał zawiera zazwyczaj sporo opisu obyczajowego, więc zupełnie logiczne jest, że powieść obyczajowa będzie po trosze kryminałem. Zagadką jest przeszłość głównej bohaterki, a drogą do jej rozwiązania - narracja. Nie forma jednak - bardzo dobrze wykonana - ale dość wstrząsająca treść zostaje w pamięci.

[Sofiakws]

Som alltid med denna författare, väldigt fint skrivet. Ändå lite mindre välgenomtänkt än hennes senare romaner, tycker jag. Fast den var ju speciell också. Annorlunda, tankeväckande. Inte en miljö jag skulle kunna skriva om, alltså både Sverige och Filippinerna (och Indien lite också); det blir väldigt specifikt. Men det funkade ändå, generellt sett.

[Olena]

12/03/2017

Мы должны читать лишь те книги, что кусают и жалят нас. Если прочитанная нами книга не потрясает нас, как удар по черепу, зачем вообще читать ее? Скажешь, что это может сделать нас счастливыми? Бог мой, да мы были бы столько же счастливы, если бы вообще не имели книг; книги, которые делают нас счастливыми, могли бы мы с легкостью написать и сами. На самом же деле нужны нам книги, которые поражают, как самое страшное из несчастий, как смерть кого-то, кого мы любим больше себя, как сознание, что мы изгнаны в леса, подальше от людей, как самоубийство. Книга должна быть топором, способным разрубить замерзшее озеро внутри нас. Я в это верю (с) Франц Кафка

Не могу не согласиться с Кафкой. Такие книги - настоящее сокровище для читателя. При том только условии, что подобное чтение будет строго дозированным в зависимости от потребностей того, кто к подобной литературе обращается. У меня вот, например, то ли возникла передозировка глубокими психологическими драмами, то ли дебютный роман моей любимой Майгуль Аксельссон действительно не похож на остальные ее книги, покорившие меня... Но что-то с "Дорогой в ад", также известной как "Вдали от Нифльхейма" определенно не так.

Я люблю тяжелые книги, которые могут придавить эмоционально, вызывают эмоции, затрагивают неудобные темы и бередят казалось бы давно зажившие раны. Те, которые обнажают брутальность мира, мрачные и животные инстинкты, которые дремлят в сознаии человека разумного. Книги, которые не оставляют равнодушными. Они - как своеобразная терапия, очищающая и позволяющая посмотреть на реальность под другим углом. И Майгуль Аксельссон пишет именно такие книги. Для меня она вне конкуренции. Красивый и богатый язык, въедливые наблюдения, великолепные психологические портреты героев... А те трудные эмоционально темы, которые она поднимает, только выигрывают от скандинавской лаконичности.

На этот раз нам предстоит познакомиться с Сесилией, сотрудницей шведского посольства. Сюжет охватывает два периода ее жизни - в настоящем она сидит у постели умирающей матери, а мысли ее витают на Филиппинах, где ей довелось поработать и пережить извержение вулкана Пинатубо. Однако события, которые разыгрались в засыпанной пеплом маленькой безымянной деревне нанесли Сесили глубокую травму, а страшные воспоминания и лица умерших неустанно ее преследуют, не позволяя забыть кошмар многолетней давности.

Аксельссон затрагивает такие важные темы, как влияние детских лет на формирование личности, важность семьи в этом процессе, распад семьи, одиночество... Стерильно чистая и благополучная Швеция, оазис высоко развитой социальной политики, в лоб сталкивается с убожеством стран третьего мира, где судьба человека зависит от цвета кожи. И Сесилия болезненно переживает чувство вины, от которого там не могут быть свободны канос.

Очень крепкий роман, цепляющий, но в то же время очень неприятный. Хорошая книга, которая непременно должна читаться в соответствующем настроении. Я вот за нее взялась в неподходящий момент и только поэтому Аксельссон получает вместо привычной пятерки - только четыре балла. Но это не означает, что книга хуже "Апрельской ведьмы", например, или какой-то другой ее книги. Просто мне она попалась не в тот момент.

[Michael Bafford]

Jag hatar den här boken. Ms Axelsson skriver bra, läsaren - jag - sugs in i berättelsen. Men vad är det för historia hon berättar? Det är en bok om elände, inte endast elände förstås, det finns också misär, bedrövelse, uselhet, jämmer, lidande, olycka, och kval.

Det är elände i hennes familj - både med och mellan föräldrarna och syskonet.
Det är elände i hennes lilla stad - folk är vulgära och självgoda eller hårda och elaka.
Det är elände ute i världen - tredje världen är ett enda svart hål där all glädje försvinner - för alla de som bor där och för alla de som råkar vistas där.

Berättelsen utspelas på flera plan; i nutid där protagonisten Cecilia vårdar sin döende mor, i Cecilias minnen från barn- och ungdomstiden, och i ett fiktivt samtal hon håller med sin barndomsvän om det hon har upplevt ute i världen.

Några exempel.
I Manila har Cecilia en chaufför, Ricky.
"Om vänskap hade varit möjlig skulle vi ha blivit vänner. Nu blev vi varandras fångar...
Jag behövde Ricky och hans skratt. Ricky behövde mig och mina pengar. Så smidde vi varandras galler." s. 40,41

"Hur skulle jag kunna säga till Ricky att valen är den stora skillnaden, de val människor ställs inför? Ska vi sätta sjuåringen i arbete så att fyraåringen får tillräckligt med mat för att överleva? Ska vi låta flickan hungra och pojken äta? Ska tonårsdottern sälja sig så att vi får råd att köpa medicin till mamma? Vem ska vi låta leva, vem ska vi låta dö? Vilka ska vi låta lida mest: de gamla eller de unga, männen eller kvinnorna?" s. 223

"Butterfield hade rätt.
Slummens konsekvens är våld.
Våldets konsekvens är döden.
Och den som bygger en slum måste ta konsekvenserna.
I femhundra år byggde Europa en slum.
NogNog var den slummens konsekvens."
NogNog är en gerillasoldat Cecilia stöter på under vulkanen Pinatubos utbrott. Naturen är oxå eländig!

Tillbaka i nutid fastnar Cecilia utanför sitt barndomshem:
"Mina fötter har slagit rot i grusgången, om jag försöker lyfta dem kommer jag att brista och blöda. Jag ska bli ett träd, jag väljer att stå här i evighet och sträcka grenarna mot himlen, jag ska skimra av svart fukt och isvita droppar som de andra...." s. 144

Ett par gånger häpnade jag då ms. Axelsson visar att hon inte förstår sig på geografin i de länder hon skildrar; Indien och Filippinerna. Eller kanske är hennes berättelse endast en mörk Fantasy i en parallellvärld där allt är nästan, men inte riktigt, som i vår värld? Och där allt är elände. Mina erfarenheter av både Indien och Filippinerna är mycket mera ljusa.

Tacka vet jag roliga böcker.

[Els.Hoedemaekers]

Lang geleden dat ik dit boek heb gelezen, samen met de andere boeken van deze schrijfster:

Prachtig, spannend van begin tot eind, waanzinnig goed, heel beeldend en filmisch geschreven, de superlatieven zijn niet van de lucht bij het uiten van ons oordeel over Huis der nevelen.' - Vrouw & Kultuur
De diplomate Cecilia Lind is uit de Filippijnen teruggekeerd naar Zweden om voor haar stervende moeder te zorgen. Aan het ziekbed wordt Cecilia overvallen door herinneringen, in het bijzonder door die aan één dramatische gebeurtenis met Dolores, het Filippijnse straatkind dat ze graag had willen adopteren.
Cecilia wordt uitgedaagd deze verdrogen episode uit haar verleden te verwerken.
Majgull Axelsson (Zweden, 1947) kreeg in Nederland bekendheid met de roman Aprilheks. Bij De Geus verschenen daarna Huis der nevelen, Augusta's huis en Rosario is dood.

[Robert Więckowski]

⭐️4

Prawdziwe piekło nie jest miejscem, lecz stanem – wewnętrzną podróżą przez pamięć, wstyd i wyrzut sumienia. To opowieść, w której dzieciństwo, klasowe napięcia, bieda i poczucie winy przenikają całe życie jednostki i kolejnych pokoleń. To historia o tym, jak przeszłość potrafi trzymać człowieka za gardło.

[Julia Navrén]

Jag kände ett starkt behov av att läsa mer av Majgull och började med hennes debutbok. Det är en fantastisk berättelse, men tyvärr drar delarna som utspelar sig i nutid ner.

[#mimmiläser]

Bra, som alla hennes böcker.

[Kajsa L]

Dramatisk, men lite knasig, historia, som fick mig att upptäcka Maj-Gull Axelsson som författare.

[Bella271]

Bra och jäkligt tung. Svår att släppa. Lite som en feberdröm som berör. Obehaglig stundvis. Men, som sagt, svår att släppa.

[John Hakenmyr]

Hemskt. Ångest.

[Mattias Axelsson]

Majgull är sig lik, inte mycket mer att säga.

Tror ja fick den från mormor

[Agnieszka Kalus]

Mamy tutaj biednych i bogatych. Bogaci pochodzą z zamożnej Europy, biedni to mieszkańcy Filipin. Bohaterka tej książki pracuje w ambasadzie, ma własnego kierowcę i wszelkie wygody na jakie może liczyć zamożna osoba w biednym kraju. Na niewiele się to zdaje, gdy wybucha wulkan i zmienia reguły gry. Ale ta książka to także powieść psychologiczna. Dużo można z niej wyczytać. Polecam.

[SillySuzy]

Geen verhaal om vrolijk van te worden, maar wel goed geschreven. Er wordt heel veel heen en weer gesprongen naar verschillende momenten in de tijd, maar het geheel blijft prima te volgen en je blijft tot op de laatste bladzijde benieuwd naar wat er nu uiteindelijk gebeurd is daar in de Filipijnen.

[Emanuel Landeholm]

Pinatubo, 1991

[Nike Hiller]

Inte så bra som Jag heter inte Miriam som jag älskade