ალექსანდრე დევდარიანი სახელგანთქმული პიანისტია. ამბავს ის გვიყვება. ესაა წიგნი მუსიკაზე და ხმაურზე. აქ პროტაგონისტი სწორედ მუსიკაა და ხმაური მისი ანტაგონისტი. რომელიც ვერ იტანს ჰარმონიას. მუსიკას. სიგიჟისა და გაუცხოების, ხმაურისა და მძვინვარების, შექსპირისეული და ფოლკნერისეული და ასევე მითოლოგიური სიმბოლოები, ამ რომანთან ძალიან ახლო კავშირშია. ალექსანდრე დევდარიანის მონათხრობის გარდა, რომანში აბსოლუტურად ნოვატორული იდეაა გამოყენებული, ესაა ავტორისეული ნარატივი, რომელიც ტექსტის თავებშორის სივრცეებში ჩნდება. მაგალითად ასეთი სათაურით: "პირველ თავამდე" ან "პირველსა და მეორე თავს შორის" ან "მეორე და მესამე თავს შორის" და ა.შ. ასეთი თხრობისას ჩვენ რომანის მთლიან სურათს უჩვეულო ტემპით აღვიქვამთ, რადგან ალექსანდრე დევდარიანი ოცდამეერთე საუკუნის სრულიად რეალისტურ, პირველ თორმეტწლეულზე ყვება. განსაკუთრებით კი ბოლო სამ წელიწადზე, 2010-დან 2013-ის დადგომამდე. ხოლო თავებსშორის ჩასმული ავტორისეული ნარატივი, მისი კომაში ყოფნის სამ დღეზე გვიამბობს. დიახ პროტაგონისტი კომაშია. ის კომიდან მეოთხე დღეს გამოდის და ამბავს "იქიდან" ყვება. მანამდე კი ერთი გარემოება მას მთლიანად ახვევს თავბრუს. ის უცნობი პიროვნებისგან უცნაურ ბარათს ღებულობს. ბარათზე კი მხოლოდ ერთად-ერთი წინადადება წერია "დასასრულისა და დასაწყისის საზოგადოება".
შესრულებულია XXI საუკუნეში
ფოტო გარეკანზე: დავით დეფი. ნიუ-იორკი გარეკანის დიზაინი ნინო ყუბანეიშვილის დიზიანი და დაკაბადონება მანანა მაჭავარიანის გამომცემლობის რედაქტორი: ლია შალვაშვილი
DAVID DEPHY is an award-winning American poet, novelist, essayist, and multimedia artist with a Master of Fine Arts degree accredited by Globe Language USA. He is the founder of Poetry Orchestra and American Poetry Intersection, as well as the Poet-in-Residence for Brownstone Poets for 2024-2025. His poem, “A Sense of Purpose,” has been sent to the Moon in 2025 by NASA, Lunar Codex, and Brick Street Poetry. Recognized as a “Literature Luminary” by Bowery Poetry, a “Stellar Poet” by Voices of Poetry, and an “Incomparable Poet” by Statorec, he has also been called “Brilliant Grace” by Headline Poetry & Press and praised for his “Extremely Unique Poetic Voice” by Cultural Daily. In 2017, Dephy was exiled from his native country of Georgia, and was granted immediate and indefinite political asylum in the U.S. His wife and 9-year-old son joined him in the U.S. in 2023, after seven years of exile. He lives and works in New York City.
A long biographical statement
DAVID DEPHY -- The trilingual Georgian/American award-winning poet, novelist, multimedia artist. An active participant in the American and international poetry and artistic scenes, such as PEN World Voices, 92Y Poetry Center, Voices of Poetry, Brownstone Poets, The New York City Poetry Festival, Spectrum Reading Series, Long Island Poetry Listings, New York Public Library, Starr Bar Poetry Series, Poets in Nassau, Poets in Massachusetts, Columbia University – School of the Arts in the City of New York, Great Weather for Media in New York City, New York City Voices, Assiduous Dust, Bowery Poetry Club. His works have been published and anthologized in USA, UK and all over the world by the many literary magazines, journals, and publishing houses. He is an author of fifteen books of poetry, eight novels and five audio albums of poetry. His book-length works in English language published in the USA are a poetry Rays Never Were So Near As Now (Westbrae Literary Group, Berkeley California, 2025) A Double Meaning (with co-author Joshua Corwin, Adelaide Books, New York, 2022) Eastern Star (Adelaide Books, New York, 2020) As well as two audio albums of poetry with sound artists and musicians Saphileaum and Irakli Gabriel: The Songs of the American Prophets (Crystal Speech Records, 2023, New York) The Spirit of Silence (Crystal Speech Records, 2024, New York). Named as Poet-in-Residence for Brownstone Poets Anthology 2024 - 2025, New York. Founder of award-winning multi-media poetry projects such as: American Poetry Intersection and Poetry Orchestra. He was an artist-in-residence at the writer’s residency Ledig House in Ghent, New York and was invited to participate in the PEN World Voices festival in New York City, where he presented a live poetry event entitled “The Second Skin” with Laurie Anderson, Yusef Komunyakaa and Salman Rushdie at the Unterberg Poetry Center, 92nd Str Y. David Dephy was exiled from his native country of Georgia in August of 2017 and was granted immediate and indefinite political asylum in the United States of America. His wife and 9-year-old son joined him in the U.S. with the family reunion program in 2023 after seven years of exile. Recognized as a Literature Luminary by Bowery Poetry, Stellar Poet by Voices of Poetry, Incomparable Poet by Statorec, A Brilliant Grace by Headline Poetry and Press, and praised for his Extremally Unique Poetic Voice by Cultural Daily. His poetry work A Sense of Purpose has been sent to the Moon by NASA, The Lunar Codex and Brick Street Poetry from NASA's Kennedy Space Center on January 15, 2025. He lives in New York City; he holds a master’s degree in fine arts accredited by Globe Language USA and works as an Art Teacher.
დეფის სტილი ისე წეროს როგორც საუბრობ ადამიანი, სწორედ ეგაა ოსტატობა. მას შეუძლია ამბის მოყოლა ისე რომ თვითონ ტექსტი იყოს ცოცხალი, ბუნებრივი და ხელშესახები.
ჩემთვის ეს რომანი ჯაზივითაა. სავსეა იმპროვიზაციითა და მოულოდნელობებით; გრძნობით დაწერილი სიტყვებით. ნამდვილი სიტყვებით.
ამ კარგი ქართველის პროზაული ნაშრომების წაკითხვა დიდი ხანია მინდოდა. პირველი ეს წიგნია. დავამთავრე მისი კითხვა და რომ ვფიქრობ ახლა, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, სასიამოვნო შთაბეჭდილება დამიტოვა ამ რომანმა. ეს იყო ძირითადად მსუბუქი სიუჟეტის მქონე, უმეტესად ადვილად წასაკითხი, მაგრამ ალაგ-ალაგ ავტორის სიღრმისეული ფიქრის სიტყვაში გადმოტანილი ტექსტის აღქმა დაიმის გაგება, რა აზრი გადმოსცა მაში ავტორმა არც ისე ადვილი იყო. ჩემი აზრით დავითს ამ მისი ქმნილებისთვის მეორეჯერ, თუნდაც მესამეჯერ, არ გადაუვლია თვალი (თუმცა მისი ნებაა), არ გაუშალაშინებია თითოეული მისი აბზაცი, წინადადება, სიტყვა ... ძალიან შესამჩნევი და მტკივნეული იყო ეს ჩემთვის, მკითხველისთვის. ხანდახან აზრი არც ისე გასაგებადაა ჩამოყალიბებული და მგონი, საქმე მხოლოდ და ყოველთვის ჩემში არ უნდა იყოს. მერე გამოყენებული აქვს უამრავი სიტყვის უცნაური, ალბათ სპონტანუირად მოფიქრებული, აკადემიურად ალბათ არცთუ ისე გამართული, არასალიტერატურო ფორმა. აი, მაგალითად, იმ სიტყვებიდან ზოგიერთი: აჩუმებული, გარეტიანებული, შეუჩინარდა, გაფეთებული, მეგრძნობებოდა, ეახლოება, შემჭვირვალებული, დაჟღენთილი, დაჩუმებული და ბევრი სხვა. ისე ზოგიერთი მათგანი ლამაზი გამოვიდა და ერთი-ორჯერ, ანუ ხანდახან ხმარების შემთხვევაში, შეიძლება გაამდიდროს კიდეც ტექსტი, გამოაცოცხლოს ის, მაგრამ 20-დან 19-ჯერ გამოყენება? კარგი, არა უშავს იმას, რომ ნიუ-იორკი დეფისით იწერება აუცილებლად, ცათამბრჯენი არაა სწორი (ცათამბჯენია სწორი ფორმა), რამოდენიმე უხეში შეცდომაა (რამდენიმეა სწორი ფორმა) და სხვა; მაგრამ არა უშავს იმასაც, რომ სასვენი ნიშნების აურაცხელი რაოდენეობა არაა დასმული მის ადგილას ან საერთოდ არაა გამოყენებული იქ, სადაც ეს აუცილებელია? სამწუხაროდ მართლწერაში შეცდომების რაოდენობა ამ რომანის ტექსტში დაუშვებლად დიდია, ძალიან დიდი. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება მე, რომ ამ ტექსტს კორექტირება საერთოდ არ გაუვლია. მაგრამ სიუჟეტი, სიუჟეტია მთავარი, ავტორის მთავარი სათქმელია მთავარი. ეს მშვენივრადაა წიგნიდან გადმოცემული. მუსიკის ძალა, მისი მშვენიერება, უსასრულობა, სრულყოფილება მთელი სიმძაფრით, მთელი მისი ძალით და შესაძლებლობით აქვს აღწერილი დეფის. ძალიან საინტერესო იყო მის მიერ ნახსენები ისტორიული ამბების კიდევ ერთხელ გახსენება, მის მიერ ნახსენები და აღწერილი საკონცერტო დარბაზების შესახებ ინფორმაციის წაკითხვა და ინტერნეტში მათი სურათების დათვალიერება... წინგის მთავარ პერსონაჟში, ნაწილობრივ მაინც, დავით დეფის ამოცნობა ძნელი არაა. ეს პერსონაჟი ისევე სწორად, გულით და უანგაროდ აფასებს ჩვენი ქვეყნის მგომარეობას, ისევე გულწრფელად სტკივა მისი სიგლახე, უხარია მისი სულ მცირე წარმატებაც კი, ისევე სწორად გრძნობს, ხედავს და ამაბობს იმას, თუ ვინაა ჩვენი სამშობლოს მტერი და ვინ მოყვარე, როგორც თვოთონ დეფი. კიდევ შეიძლება ამ წიგნზე საუბარი, უფრო ვრცლად, უფრო უკეთესად. კარგი წიგნია, დასამახსოვრებელი.