สิ่งที่ได้จากหนังสือเล่มนี้ คือ การได้เห็นว่า มนุษย์มีสองด้านเสมอ (จริงๆ) มีคนที่มองเห็นเพื่อนมนุษย์เป็นเพียงแค่ศัตรูหรือกบฏ กับ คนที่มองเห็นเพื่อนมนุษย์เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกันจริงๆ มีคำพูดนึงในตอนท้ายของหน้า 59 ที่อ่านแล้วถึงกับน้ำตาซึม แต่จำประโยคตอนนั้นทั้งหมดไม่ได้และลืมถ่ายเก็บไว้ เขาคือคนๆหนึ่งที่ไม่รู้หรอกว่า จิตร ภูมิศักดิ์ คือใคร แต่พอเขาเห็นร่างของจิตรถูกโดนยิงเสียชีวิตอยู่ที่เถียงนา เขาก็เอาร่างของจิตรไปประกอบพิธีทางศาสนาให้.. คนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า คนๆนั้นจะเป็นคนดีหรือคนชั่ว จะเป็นคนบริสุทธิ์หรือเลวร้าย มีชาติพันธุ์อะไร นับถือศาสนาไหน แต่เขาก็ยังมอบเกียรติแห่งวาระสุดท้ายของชีวิตให้กับเพื่อนมนุษย์คนนึง นับเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่งดงามของเพื่อนมนุษย์ที่ได้รับรู้และสัมผัส.