Konopielka

by Edward Redliński

Polish

Genres: Fiction, Polish Literature, Classics, Audiobook, Poland, Humor, Novels

140 pages, Paperback

First published January 1, 1973

About the author

Polski prozaik, scenarzysta i dramatopisarz, reporter.

Reviews

[Barbarzynka]

Aż nie wiem co napisać, tak mi się podobała 🥹🥹🥹 wysłuchałam audiobooka, czytał Jan Marczewski i zrobił to znakomicie! Teatr jednego aktora!!! Świetna historia, język, humor. Błyskotliwe ukazanie konfrontacji starego z nowym.

[agatka]

what pussy can do to a mf...

[Mateusz]

Ojj, słabiutko. Zupełnie bez ładu i składu. Tak naprawdę to nie wiadomo o co chodzi, bo z jednej strony wyraźnie neguje obraz zacofanych i przede wszystkim zabobonnych polskich chłopów, a z drugiej krytykuje postęp i przyszłość. Nie do końca wiadomo, co autor miał na myśli. Spodziewałem się czegoś lepszego. Plus, że chwilami było całkiem śmiesznie

[Kalokagathia]

Najlepsza polska powieść w nurcie chłopskim, jaką kiedykolwiek miałam okazję przeczytać. Początek odpychał, ale warto jednak było wyzbyć się uprzedzeń. Osią fabuły kieruje głównie konflikt między rozwojem cywilizacyjnym a tradycją, wychowaniem i skostniałym przyzwyczajeniem. Wszystko wiernie podporządkowane rzeczywistości, horyzonty myślenia chłopstwa, sposób ich wypowiedzi i słownik, bez zbędnej estetyzacji i idealizacji. Nigdy nie byłam i nie będę entuzjastką komedii obyczajowych, tutaj jednak muszę przyznać, że Redliński pieczołowicie pociągnął i rozpracował wątki, bez wstydu oddał wszystko co było do oddania, a dzięki temu całość wyszła niezwykle autentycznie.

[niko]

placówka but make it freaky

[oliwia246]

ubyło mi chyba mózgu

[Rielowiec pospolity]

Kolejna lektura, która… nie była zła. Tym słowem na pewno bym jej nie opisała, bo fabularnie było całkiem w porządku, choć epizody były tak krótkie i dosłownie płynęły, że nie wiem, czy to aby na pewno zaliczyć do zalet. Jednak kulą u nogi, przez którą te nieco ponad sto stron szły mi trochę ociężale, był język. Rozumiem, że tutaj dialektyzacja wbiła na wysoki poziom i za to doceniam styl pisania Konopielki. Jednak pomimo mieszkania w tamtych regionach całe życie sprawiało mi to trudności. Stąd tylko dwie gwiazdki, ale była w porządku — podkreślę to jeszcze raz.

[Monika]

dnf- 25%, tyle wystarczyło żeby prowadzić dyskusję na ćwiczeniach

[cebulka]

4.5

"Żony mężow rzucajo! W Boga nie wierzo. Z ludziow mydło sie robi! Gospody, kurestwo, sodomagomora!"

Fantastyczna symbolika + teraz chce miec siostrzane drzewo :(((

[Marcelina Szulc]

Pierwsza połowa podobała mi się bardzo, później uderzyło we mnie nieco rozczarowanie - nie podoba mi się w jaka stronę poszła relacja między Kazimierzem, a nauczycielką. Zakończenie też mnie do końca nie usatysfakcjonowało.
Książka przeczytana już po egzaminie, ale na szczęście nie musiałam się do niej odwoływać XD

Update: jednak zmieniam ocenę z 3 gwiazdek na 2. Po przespaniu się doszłam do wniosku, że książka była nijaka.

[Paulina Guziałek]

3,75

[Zuzanna Romanowska]

Super zabawna książka, najzabawniejsza po Wojnie Polsko-Ruskiej, chociaż może dziś już nie śmieszą fragmenty z biciem żony, za to wciąż śmieszą żarty o gnoju. Nie smakuje panu moja zupa? TWOJA DUPA. To może drugie danie? DRUGIE SRANIE. Czy to jest komunistyczny paszkwil na polską wieś? Tak, jak najbardziej, nikt tu nie owija w bawełnę, że dobre państwo chce zmodernizować głupich chłopów, co wierzą w gusła. Ale jest super śmiesznie i dobrze im tak, bo trzymają psy na łańcuchu. Najbardziej iconic scena to oczywiście podglądanie nauczycielki, ale tu co strona zaznaczałam sb fragmenty, które mn rozśmieszyły, więc jak chcecie się pośmiać to polecam.
Mój ulubiony zwrot z książki to TARABANI SIĘ DZIADZISKO, już zapisany w notatkach i używany w codziennym życiu.

[Ernest S]

Opis wskazuje, że mamy do czynienia z komedią ale w tej pozycji odnajduję sporo dramatu, który pod płaszczykiem folkloru jest rozmasowany. Adaptacja filmowa jest, nomen omen, zdecydowanie bardziej czarno-biała.

[Alicja]

Nie moja bajka

[Tatiana J]

Okej, trochę przegięłam z poprzednimi reakcjami, ostatecznie nie było źle. Już zrozumiałam że to krzywe zwierciadło ok xD mimo wszystko baaaardzo duży dysonans po przeczytaniu “chłopek”, pewnie to zaważyło na tym, że najpierw mi się nie spodobało. Język momentami dla mnie faktycznie zbyt sentymentalny, obrzydliwie obrzydliwe opisy seksu, ale pomijając ten ostatni fakt no to rozumiem, że groteska i komedia więc spk. Momentami serio śmieszne i aktualne bym powiedziała (w takim ironicznym sensie). Zakończenie nie wiem czym było, według mnie pasuje jak pięść do nosa do ogólnego nastroju powieści, takiego naigrywającego się z tego zacofania, życia w bańce itd, bo cała książka jest taka no humorystyczna i nie na poważnie, w sumie trochę taki kabaret w stylu “omg chłop się za chłopa przebrał!!”, zapomnę o tej książce szybko, czas wrócić do “Chłopów” na odświeżenie oddechu po Konopielce

[Dominika Adameczek]

Zdecydowanie książka nie dla każdego. Dla mnie jednak, była powrotem do dzieciństwa, życia na wsi. Warstwa językowa początkowo była trudna do przejścia, ale z czasem można się przyzwyczaić. Doceniam ten element, autor z wielką dbałością zadbał o autentyczność. Czasami nawet śmiałam się w głos, co nie zdąża mi się często czytając, naprawdę odnalazłam się w tej lekturze.

[Zuzia Brokuł]

Ja chłop ze wsi, dla mnie się podoba.

[Joanna Górska]

chciałam dać 3 ale nie mam serca

[aksjomat_]

pambóg once said:

[Martyna Knap]

zajebiste

[wiszi]

3.5

[martoushka]

Bardzo mi się podobało, aż żałuję, że nie dłuższe. Nie zgadzam się, że w złym świetle przedstawia tylko polską wieś - pokazuje patologie, ale też piękne zwyczaje i zmiany sposobu myślenia, z kolei miastowi nie są wcale wybieleni. Dużo mam po lekturze refleksji. Warto!

[Adam Pluszka]

Słuchałem w fenolemalnym wykonaniu Wojciecha Siemiona. To ksiunżka wyjątkowo do suchania; czytawszy trochu, nudziłem się ja.

[Hadrian]

8/10
Gdyby Gombrowicz napisał "Chłopów".

[Ewa Głowacka]

W życiu nie spotkałam w książce tak paskudnego głównego bohatera!
Ale co się uśmiałam, to moje. Miło się czyta i można się przyjrzeć pewnym ludzkim postawom. Takie lektury mogę czytać :D

[Marika]

Na początku była nawet zabawna, ale koniec końców nie przypadła mi do gustu.

[Weronika]

Bardzo ciężko mi ją ocenić

[Marcin Łopienski]

Listopad na początku lat 70. XX wieku w Polsce, wieś Taplary położona na białostocczyźnie, na Podlasiu, w gminie Suraż niedaleko Łap, zamieszkiwana przez 40 rodzin. Sami mieszkańcy nazywają siebie „tymi z bagna”, bo z powodu występowania z brzegów Narwi przez wiele miesięcy są odcięci od świata i muszą przedzierać się przez bagno. Taplary to miejsce zapomniane przez Boga i cywilizację, dlatego są idealną metaforą zacofania i w przeciwieństwie do Macondo Gabriela Marqueza wioską-przekleństwem, a nie marzeniem.

„Konopielka” Redlińskiego to powieść wpisująca się w „nurt chłopski”, przedstawiająca cechy reprezentatywne dla świadomości mieszkańców i kultury chłopskiej rodzącej się w wyniku wielkich przemian społecznych w PRL doby lat 60. i 70. XX wieku i poddającej się mitologizacji. Tu konkretnie chodzi o elektryfikację Białostocczyzny i wprowadzenie powszechnej nauki. Redliński w swojej powieści próbuje walczyć z obrazem wsi wykreowanej w prozie XIX i na początku XX wieku i czyni to w sposób prześmiewczy: za pomocą parodii i groteski. Autor najmocniej tutaj wyśmiewa paniczny strach mieszkańców Taplar przed jakąkolwiek, nawet najmniejszą zmianą, która uosabiana jest z diabłem, chociaż oni sami żyją z dala od Boga. Zabobony, gusła, odwoływanie się do tradycji z dziada pradziada, totalne zacofanie zważywszy na czas akcji - pełno tego w tej historii. I naprawdę potrzeba czujnego oka aby nie uwierzyć, że właśnie tak wyglądała wieś w opisywanych czasach.

„Konopielka” to z pozoru wymagająca powieść, bo Redliński wysoko zawiesił próg wejścia do tej opowieści: narrator 1-osobowy, język praktycznie 1:1 wzięty z gwary podlaskiej, błędy ortograficzne i zapis fonetyczny. Ja miałem ułatwione zadanie, bo w tej stylizacji odnalazłem wiele słów, których używali moi dziadkowie. Niemniej uważam, że jeśli już dacie się porwać temu, co by nie mówić, zaśpiewowi, popłyniecie z historią.

Bo muszę przyznać, że Redliński mimo stosunkowo krótkiej książki stworzył bardzo ciekawą opowieść. Chociaż walczył z mitem wsi, to udało mu się trafnie odczytać pewne socjologiczne prawdy dotyczące tego, jak człowiek reaguje na napierającą na niego rzeczywistość. Autor przedstawia mieszkańców zamkniętych w małej podlaskiej wiosce, którą czeka osuszenie bagien w pobliżu osady, co ma doprowadzić do wprowadzenia elektryczności i budowy szkoły - jako jednej z ostatnich miejsc w regionie - a zatem czeka ich otwarcie się na świat. I pisarzowi udało się odczytać pewne uniwersalne prawdy, w których dziś możemy przeglądać się jak w lustrze: wrodzonego lęku przed obcymi, pogardą dla każdego, kto chce wyróżniać się od innych, odwiecznego konfliktu prawdy z kłamstwem (które powtarzane przez wielu, odbierane jest jako prawda, skazując ją tym samym na porażkę). Poczucia humoru też nie mogę Redlińskiemu odbierać, bo jest go tu pełno, a scena pierdzenia (dokładnie tak!) to mistrzostwo świata!

[Domke]

Kolejna książka w typie chłopomani, tym razem pierwszoosobowo. Język daje całkowitą immersje w ten świat i wciąga w fabułę. Jednak nie potrafię całkowicie słodko przyjmować tego co tam się dzieje. Po lekturze 'Chłopek' zwraca się uwagę na dużo więcej niuansów i po prostu nędzy, w jakiej żyli ci ludzie, którzy jednocześnie brzydzą się zmianą i pragną żyć tak wiecznie bez perspektywy lepszego systemu...

Momentami wesoła, ale też przygnębiająca w szczerym opisie wielu trudnych, wręcz rażących sytuacjach, które jednak wpisują się w normę takiego społeczeństwa... Sielanka odcięcia rzednie z każdą sceną, gdy zdajemy sobie sprawę, że ci ludzie w zasadzie zostali odcięci i porzuceni, a także zastraszeni wszelką zmianą.
Bywa trudnawe, ale warto tego doświadczyć choć trochę.

[Paula]

gdyby ktoś mi powiedział, że to taka zabawna i trafna historia, to już dawno bym ją przeczytała. świetnie się bawiłam, słuchając o tym oburzającym spotkaniu cywilizacji z polską wsią, a część tych opinii wciąż można usłyszeć w dyskusjach o nowinkach, przemianach społecznych czy kwestiach religijnych. dużo rzeczy się tu zestarzało, ale to oczywiste i absolutnie nie powinno mieć wpływu na ocenę całości. kilka razy roześmiałam się w głos, miałam sporo skojarzeń np. z 'Trzecią płcią' Dołęgi-Mostowicza czy postacią Jagny z 'Chłopów'. rozumiem, czemu ta pozycja wypadła ze spisu lektur (przynajmniej za moich czasów), ale omawianie nieco bardziej cenzuralnych fragmentów w liceum dobrze by zrobiło rozwojowi miłości do literatury polskiej. XD