What do you think?
Rate this book
Kankerklas
Als bij journaliste en schrijfster Corien van Zweden borstkanker wordt geconstateerd, zit haar oudste dochter in de brugklas. Al snel blijkt dat deze nieuwe klas een ‘kankerklas’ is: vijf van de tweeën twintig leerlingen hebben een ouder met kanker. Een bizarre situatie, die de getroffen ouders en hun kinderen tot lotgenoten maakt. En die ongewild tot vergelijken aanzet. Wat richt kanker in al die gezinnen aan? Hoe gaan de andere ouders met hun ziekte om? Wat verandert er in hun leven? En: wat denken de kinderen – alle vijf aan het begin van hun puberteit – ervan?
Kankerklas biedt houvast en herkenning voor iedereen die met kanker te maken heeft.
Kankerklas biedt houvast en herkenning voor iedereen die met kanker te maken heeft.
ebook
First published May 13, 2015
25 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
October 19, 2015
De kat kijkt me meewarig aan vanuit mijn “ziekbed” op de bank. Hij lijkt te denken: Jee mens, zit je nu al weer te grienen. Ikzelf bedenk me dat niks zo comfortabel moet zijn als zo te liggen als een kat. Niets, niemand of wat dan ook kan de kat er toe bewegen om van zijn plek af te komen. Zijn holletje.
Kom op, ik ben ziek. Tijdelijk gelukkig. Over een paar weken spring ik weer rond en dat is iets heel anders dan de personen in mijn leesboek Kankerklas van Corien van Zweden. Toch voelt het al herkenning, het zoeken naar….ja, naar wat? Herkenbaarheid is het eerste woord wat in me opkomt. Leeftijdgenoten met een puber in huis. Ondertussen, als ik dit schrijf, vouwt mijn 13-jarge puberzoon de hond in de gordijnen. Irritatie dringt tot me door. Ik mopper tegen hem en besef dat dat precies is wat ik zojuist heb gelezen. Ontkenning. Het ontkennen van een ziekte waar hij geen deelgenoot van wil zijn.
“Ik deed heel erg mijn best om er zo min mogelijk in betrokken te raken en hield de boot af als mijn moeder er over probeerde te praten”(Yoshi, zoon van Lorette)
Wij jongens praten niet, we hebben connectie als we in dezelfde situatie zitten, lees ik verder.
Ouders zijn onsterfelijk in hun ogen. Zo hoort het ook te zijn. Ouders zijn de leidraad en aangevers voor deze pubers. Pubers horen zich af te zetten tegen hun ouders maar wat als…als daar opeens de diagnose gesteld wordt dat jouw ouder er binnen afzienbare tijd niet meer is. Die eens zo stabiele factor, waar je je lekker tegen af kunt zetten maar onvoorwaardelijk van je houdt. Wat dan?
Het leven in de ogen van een puber hoort een en al “chill” te zijn. Lachen, gieren, brullen en vooral niet geconfronteerd worden met kanker. Dat staat zover weg van hun wereld. Ze moeten zichzelf nog positioneren, laat staan dat ze daar “iets” anders in kunnen gebruiken. Ik lees en lees, mijn ogen vliegen over de zinnen en neem ze tot me. Soms leg ik het boek even weg. Berusting, dat is het. Laat het tot je komen.
“Weet dat je gedragen wordt” (Lorette)
Maar ik wil en kan verder lezen, ik wil het weten….hoe gaat het verder? Hoe verdraagzaam is zo’n ziekte? Onder welk tijdsbesef leven ze? Is het moed, trots, zelfbeheersing, het niet willen loslaten?
“In zekere zin is de diagnose een opluchting. Het is natuurlijk vreselijk nieuws dat de kanker is uitgezaaid, maar het schept in elk geval duidelijkheid. Daar was ik aan toe.” (Marijn)
Nimmer heb ik een recensie in de ik-vorm geschreven. Je werkt altijd, als recensent, volgens een vast protocol. Het zou het boek Kankerklas teniet doen. Zoveel gevoel, warmte en vooral levenslessen heb ik zelden meegemaakt. Misschien of wel dankzij mijn eigen situatie voel en denk ik mee met de ouders en pubers in Kankerklas. De verhalen van Corien (borstkanker), Caroline (borstkanker), Marijn (nierbekkenkanker), Lorette (buikvlieskanker) en Marcel (leverkanker) grijpen me bij de
strot en laten me niet meer los. Ieder verhaal is aangrijpend en herkenbaar. Ieder persoon gaat er anders mee om. Wat overheerst is de angst. De angst voor het onbekende, de pijn, het loslaten. Het beheerst je leven. Ieder mens kan door kanker getroffen worden, zomaar van de ene op de andere dag. Daar kan niemand zich tegen beschermen.
Wat me enorm aanspreekt en tot uiting komt in de verhalen, altijd al gedacht maar nooit uitgesproken, zijn die credo’s die de wereld in zijn geslingerd: Kanker maakt je sterk, Je moet ervoor vechten etc. Natuurlijk niet, de ene mens is de andere niet, alsof je die ziekte hebt opeens moet vechten en als je dat niet doet “kansarm” bent. Bull shit! Corien maakt dit in Kankerklas ook heel duidelijk. Ieder persoon gaat er anders mee om. Vijf personen, vijf verhalen. Allemaal ontzettend aangrijpend maar vooral levensecht. Begrip, nieuwsgierigheid, woede, frustratie, bezorgheid, berusting, zorgen en pijn. Vooral pijn. Kanker doet pijn. Lichamelijk en geestelijk.
Maak kennis met deze levensechte, waargebeurde verhalen van Corien, Carolien, Lorette, Marijn, Marcel en hun pubers. Ze nemen je mee in hun wereld en beleving. Ze laten je niet meer los. Kanker is er, dichterbij dan je denkt.
Hartelijk dank voor jullie verhaal en met name Corien voor de voortreffelijke wijze waarop ze al die prachtige woorden op papier heeft gezet. Ze hebben mij ontroerd. Ik hoop en geloof dat het goed met de pubers in het verhaal Lisa, Yaïr, Yoshi, Indra en Ian gaat en dat jullie je ouder herinneren als een inspirerend mens voor nu en in de toekomst.
Ze verdienen allemaal een ster; 5 sterren.
Kom op, ik ben ziek. Tijdelijk gelukkig. Over een paar weken spring ik weer rond en dat is iets heel anders dan de personen in mijn leesboek Kankerklas van Corien van Zweden. Toch voelt het al herkenning, het zoeken naar….ja, naar wat? Herkenbaarheid is het eerste woord wat in me opkomt. Leeftijdgenoten met een puber in huis. Ondertussen, als ik dit schrijf, vouwt mijn 13-jarge puberzoon de hond in de gordijnen. Irritatie dringt tot me door. Ik mopper tegen hem en besef dat dat precies is wat ik zojuist heb gelezen. Ontkenning. Het ontkennen van een ziekte waar hij geen deelgenoot van wil zijn.
“Ik deed heel erg mijn best om er zo min mogelijk in betrokken te raken en hield de boot af als mijn moeder er over probeerde te praten”(Yoshi, zoon van Lorette)
Wij jongens praten niet, we hebben connectie als we in dezelfde situatie zitten, lees ik verder.
Ouders zijn onsterfelijk in hun ogen. Zo hoort het ook te zijn. Ouders zijn de leidraad en aangevers voor deze pubers. Pubers horen zich af te zetten tegen hun ouders maar wat als…als daar opeens de diagnose gesteld wordt dat jouw ouder er binnen afzienbare tijd niet meer is. Die eens zo stabiele factor, waar je je lekker tegen af kunt zetten maar onvoorwaardelijk van je houdt. Wat dan?
Het leven in de ogen van een puber hoort een en al “chill” te zijn. Lachen, gieren, brullen en vooral niet geconfronteerd worden met kanker. Dat staat zover weg van hun wereld. Ze moeten zichzelf nog positioneren, laat staan dat ze daar “iets” anders in kunnen gebruiken. Ik lees en lees, mijn ogen vliegen over de zinnen en neem ze tot me. Soms leg ik het boek even weg. Berusting, dat is het. Laat het tot je komen.
“Weet dat je gedragen wordt” (Lorette)
Maar ik wil en kan verder lezen, ik wil het weten….hoe gaat het verder? Hoe verdraagzaam is zo’n ziekte? Onder welk tijdsbesef leven ze? Is het moed, trots, zelfbeheersing, het niet willen loslaten?
“In zekere zin is de diagnose een opluchting. Het is natuurlijk vreselijk nieuws dat de kanker is uitgezaaid, maar het schept in elk geval duidelijkheid. Daar was ik aan toe.” (Marijn)
Nimmer heb ik een recensie in de ik-vorm geschreven. Je werkt altijd, als recensent, volgens een vast protocol. Het zou het boek Kankerklas teniet doen. Zoveel gevoel, warmte en vooral levenslessen heb ik zelden meegemaakt. Misschien of wel dankzij mijn eigen situatie voel en denk ik mee met de ouders en pubers in Kankerklas. De verhalen van Corien (borstkanker), Caroline (borstkanker), Marijn (nierbekkenkanker), Lorette (buikvlieskanker) en Marcel (leverkanker) grijpen me bij de
strot en laten me niet meer los. Ieder verhaal is aangrijpend en herkenbaar. Ieder persoon gaat er anders mee om. Wat overheerst is de angst. De angst voor het onbekende, de pijn, het loslaten. Het beheerst je leven. Ieder mens kan door kanker getroffen worden, zomaar van de ene op de andere dag. Daar kan niemand zich tegen beschermen.
Wat me enorm aanspreekt en tot uiting komt in de verhalen, altijd al gedacht maar nooit uitgesproken, zijn die credo’s die de wereld in zijn geslingerd: Kanker maakt je sterk, Je moet ervoor vechten etc. Natuurlijk niet, de ene mens is de andere niet, alsof je die ziekte hebt opeens moet vechten en als je dat niet doet “kansarm” bent. Bull shit! Corien maakt dit in Kankerklas ook heel duidelijk. Ieder persoon gaat er anders mee om. Vijf personen, vijf verhalen. Allemaal ontzettend aangrijpend maar vooral levensecht. Begrip, nieuwsgierigheid, woede, frustratie, bezorgheid, berusting, zorgen en pijn. Vooral pijn. Kanker doet pijn. Lichamelijk en geestelijk.
Maak kennis met deze levensechte, waargebeurde verhalen van Corien, Carolien, Lorette, Marijn, Marcel en hun pubers. Ze nemen je mee in hun wereld en beleving. Ze laten je niet meer los. Kanker is er, dichterbij dan je denkt.
Hartelijk dank voor jullie verhaal en met name Corien voor de voortreffelijke wijze waarop ze al die prachtige woorden op papier heeft gezet. Ze hebben mij ontroerd. Ik hoop en geloof dat het goed met de pubers in het verhaal Lisa, Yaïr, Yoshi, Indra en Ian gaat en dat jullie je ouder herinneren als een inspirerend mens voor nu en in de toekomst.
Ze verdienen allemaal een ster; 5 sterren.
July 18, 2023
Boek beantwoordde niet aan mijn verwachtingen. Ik had vooral een verhaal verwacht over de kinderen, de klas en de school waar ik zelf ook werkte.
Ik ken de leerlingen en de ouders, ben destijds zelf ook mentor van een aantal van deze pubers geweest.
Aangrijpend is het natuurlijk wel, daarom heb ik het lezen lang uitgesteld. Ik had graag wat meer gelezen over wat het met deze kinderen heeft gedaan, hoe het ze heeft gevormd. Nu is het voor mij toch een beetje een normaal boek over kanker.
Ik ken de leerlingen en de ouders, ben destijds zelf ook mentor van een aantal van deze pubers geweest.
Aangrijpend is het natuurlijk wel, daarom heb ik het lezen lang uitgesteld. Ik had graag wat meer gelezen over wat het met deze kinderen heeft gedaan, hoe het ze heeft gevormd. Nu is het voor mij toch een beetje een normaal boek over kanker.
July 11, 2017
Een goed boek.
Je staat er eigenlijk niet bij stil wat het inhoudt als je bijvoorbeeld "schoon" bent verklaard als je behandelingen hebt gehad voor kanker..
Elke 3 - 5 maanden terug voor controle...
Elke keer de angst als je wat voelt...
De schrijfster die zelf borstkanker heeft gehad volgt 5 personen en hun kinderen.
Indrukwekkend... geen "zielig" verhaal maar verhelderend.
Je staat er eigenlijk niet bij stil wat het inhoudt als je bijvoorbeeld "schoon" bent verklaard als je behandelingen hebt gehad voor kanker..
Elke 3 - 5 maanden terug voor controle...
Elke keer de angst als je wat voelt...
De schrijfster die zelf borstkanker heeft gehad volgt 5 personen en hun kinderen.
Indrukwekkend... geen "zielig" verhaal maar verhelderend.
September 17, 2016
Het begin van het boek las heel vlot, ik voelde me gevoelsmatig ook heel betrokken bij de zware diagnoses en ziektebeleving van diverse ouders van kinderen in dezelfde klas, daarom kankerklas genoemd.
Gaandeweg ging het boek wat vervelen. Na een tijdje vond ik delen echt enkel "bladvulling", waardoor concentratie bemoeilijkt werd.
Naar het einde toe begon het echter terug te "boeien" en voelde ik terug de beleving van de diverse kankerpatiënten en hun kinderen.
Het feit dat ik er maanden over gedaan heb om het boek te beëindigen , zegt al iets over het feit dat het boek voor mij toch eerder teleurstellend was en ik er meer van verwacht had.
Gaandeweg ging het boek wat vervelen. Na een tijdje vond ik delen echt enkel "bladvulling", waardoor concentratie bemoeilijkt werd.
Naar het einde toe begon het echter terug te "boeien" en voelde ik terug de beleving van de diverse kankerpatiënten en hun kinderen.
Het feit dat ik er maanden over gedaan heb om het boek te beëindigen , zegt al iets over het feit dat het boek voor mij toch eerder teleurstellend was en ik er meer van verwacht had.
November 2, 2015
In dit boek is de balans gevonden tussen wanhoop en ontkenning. Daarom is het een aanrader voor iedereen, want helaas krijgen we allemaal wel met deze ziekte te maken, bij onszelf of in onze omgeving.
Lees verder op mijn blog: https://lalageleest.wordpress.com/201...
Lees verder op mijn blog: https://lalageleest.wordpress.com/201...
December 29, 2015
begon goed, maar werd later wel wat langdradig, zeker de verhandelingen van psychologen vond ik niet zo boeiend
Displaying 1 - 6 of 6 reviews