What do you think?
Rate this book
Divine Decadence
Theatercollectief Abattoir Fermé en het Kasteel van Gaasbeek slaan de handen in elkaar en gaan samen op zoek naar de essentie van decadentie. Aan de hand van werk van o.a. Jan Fabre, Roberto Ferri, Marc Lagrange, Man Ray, Erwin Olaf, Félicien Rops en Kees van Dongen onderzoeken ze op eigengereide wijze de verschijningsvormen van decadentie.
Teleurgesteld door de onvolmaaktheid van de wereld vervielen kunstenaars en intellectuelen aan het einde van de 19e eeuw in een uitgesproken dedain voor de heersende normen en waarden. Kunst, schoonheid en luxe leken voor hen de enige ontsnappingsroutes uit de burgerlijke en banale werkelijkheid.
Ook in de hedendaagse kunst komt deze dunne grens tussen sensueel raffinement en perversiteit,
tussen esthetiek en hang naar het morbide, tussen taboe en norm overdadig aan bod. Dit boek en de tentoonstelling dagen je uit om deze extremen te rijmen, om de dualiteit onder ogen te zien en de 'symptomen' van decadentie in onze samenleving te vatten.
Met nooit eerder getoonde, recente schilderijen van Roberto Ferri en werken van o.a. Berlinde De Bruyckere, Jan Fabre, Fernand Khnopff, David LaChapelle, Marc Lagrange, Erwin Olaf, Hans Op de Beeck, Gérard Rancinan, Terry Rodgers, Félicien Rops, Kees van Dongen, Nicola Verlato, Franz von Stuck en vele anderen.
Inclusief gratis ticket voor de expo in het Kasteel van Gaasbeek
Teleurgesteld door de onvolmaaktheid van de wereld vervielen kunstenaars en intellectuelen aan het einde van de 19e eeuw in een uitgesproken dedain voor de heersende normen en waarden. Kunst, schoonheid en luxe leken voor hen de enige ontsnappingsroutes uit de burgerlijke en banale werkelijkheid.
Ook in de hedendaagse kunst komt deze dunne grens tussen sensueel raffinement en perversiteit,
tussen esthetiek en hang naar het morbide, tussen taboe en norm overdadig aan bod. Dit boek en de tentoonstelling dagen je uit om deze extremen te rijmen, om de dualiteit onder ogen te zien en de 'symptomen' van decadentie in onze samenleving te vatten.
Met nooit eerder getoonde, recente schilderijen van Roberto Ferri en werken van o.a. Berlinde De Bruyckere, Jan Fabre, Fernand Khnopff, David LaChapelle, Marc Lagrange, Erwin Olaf, Hans Op de Beeck, Gérard Rancinan, Terry Rodgers, Félicien Rops, Kees van Dongen, Nicola Verlato, Franz von Stuck en vele anderen.
Inclusief gratis ticket voor de expo in het Kasteel van Gaasbeek
144 pages, Paperback
Published March 30, 2016
7 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
June 13, 2016
Laat alle hoop varen en treed binnen in de wereld van Divine Decadence. Dit boekje van Lannoo werd uitgegeven in het kader van het 'Gesamtkunstwerk' van Abattoir Fermé en het kasteel van Gaasbeek, een tentoonstelling die het midden houdt tussen expositie en performance, tussen theater en spookhuis.
We lieten de zonnige binnentuin waarin pauwen paradeerden achter ons en verdwenen achter de zwarte doeken aan de ingang. Down the rabbit hole. Een wonderlijke wereld ontving ons met open armen. Meer dan twee uren lang schreden we door de gangen van het kasteel, afgesloten van de buitenwereld door oud krantenpapier aan elk raam waardoorheen zonlicht zou kunnen binnenvallen en bevangen door de beklemmende soundtrack van Kreng.
Divine Decadence is een meesterlijke kijkdoos waarin grenzen verlegd en uitersten verenigd worden. Fabre en Man Ray, Rops en Van Dongen. En Djurovic! Ze-re-mo-nie van Djurovic! Lernous bracht een groot aantal overdonderende kunstwerken samen en liet ze in dialoog gaan met het kasteel zelf, met figuranten, met filmfragmenten (Udo Kier in een regie van Pol Dehert!) en met een aantal kijkdozen, maquettes voor een imaginaire theatervoorstelling van A Rebours. Exquise, decadente overdaad! En dat alles overstrooid met confetti en restanten van een groot fin-du-monde-bacchanaal! Je waant je als bezoeker een ware dandy. Maar op de eigenlijke party geraak je niet binnen.
Het boek is niet zo overweldigend als de tentoonstelling, maar levert wel een theoretisch kader dat zowel de afzonderlijke kunstwerken als het geheel van de nodige achtergrond voorziet in essays van drie enfants terribles van het Brusselse RITCS: Lernous, Dehert en Vanhaesebrouck.
Eén van de hoogtepunten van Divine Decadence was evenwel van Italiaanse makelij. Noteer de naam. Roberto Ferri. In de Roelantskamer, waar een tiental van zijn werken onder de imposante houten dakconstructie werd gepresenteerd, hing een serene stilte. Ferri, een soort hedendaagse klassieke meester, dwingt zijn toeschouwers tot een intensieve manier van kijken: elk van zijn werken -die uitblinken in hun vertoon van Italiaans schildersmetier- bevat immers bevreemdende details. Slangen die in handpalmen verdwijnen, ogen die op ruggen groeien, insecten die krioelen over voeten: groteske vervormingen sluipen zijn klassieke meesterwerken binnen die daardoor een toonbeeld worden van de pracht van horror.
Divine Decadence is een knap boek dat herinnert aan een onvergetelijke ervaring in het kasteel van Gaasbeek.
We lieten de zonnige binnentuin waarin pauwen paradeerden achter ons en verdwenen achter de zwarte doeken aan de ingang. Down the rabbit hole. Een wonderlijke wereld ontving ons met open armen. Meer dan twee uren lang schreden we door de gangen van het kasteel, afgesloten van de buitenwereld door oud krantenpapier aan elk raam waardoorheen zonlicht zou kunnen binnenvallen en bevangen door de beklemmende soundtrack van Kreng.
Divine Decadence is een meesterlijke kijkdoos waarin grenzen verlegd en uitersten verenigd worden. Fabre en Man Ray, Rops en Van Dongen. En Djurovic! Ze-re-mo-nie van Djurovic! Lernous bracht een groot aantal overdonderende kunstwerken samen en liet ze in dialoog gaan met het kasteel zelf, met figuranten, met filmfragmenten (Udo Kier in een regie van Pol Dehert!) en met een aantal kijkdozen, maquettes voor een imaginaire theatervoorstelling van A Rebours. Exquise, decadente overdaad! En dat alles overstrooid met confetti en restanten van een groot fin-du-monde-bacchanaal! Je waant je als bezoeker een ware dandy. Maar op de eigenlijke party geraak je niet binnen.
Het boek is niet zo overweldigend als de tentoonstelling, maar levert wel een theoretisch kader dat zowel de afzonderlijke kunstwerken als het geheel van de nodige achtergrond voorziet in essays van drie enfants terribles van het Brusselse RITCS: Lernous, Dehert en Vanhaesebrouck.
Eén van de hoogtepunten van Divine Decadence was evenwel van Italiaanse makelij. Noteer de naam. Roberto Ferri. In de Roelantskamer, waar een tiental van zijn werken onder de imposante houten dakconstructie werd gepresenteerd, hing een serene stilte. Ferri, een soort hedendaagse klassieke meester, dwingt zijn toeschouwers tot een intensieve manier van kijken: elk van zijn werken -die uitblinken in hun vertoon van Italiaans schildersmetier- bevat immers bevreemdende details. Slangen die in handpalmen verdwijnen, ogen die op ruggen groeien, insecten die krioelen over voeten: groteske vervormingen sluipen zijn klassieke meesterwerken binnen die daardoor een toonbeeld worden van de pracht van horror.
Divine Decadence is een knap boek dat herinnert aan een onvergetelijke ervaring in het kasteel van Gaasbeek.
Displaying 1 of 1 review