Nadat ze op klaarlichte dag in haar huis wordt overvallen, verandert het leven van Maartje van Duiven. Ze komt terecht in een achtbaan van ongeloof, verbijstering en angst. Maartje durft nog maar weinig mensen te vertrouwen en zoekt naarstig naar antwoorden. Maar daarbij ziet ze een belangrijk detail over het hoofd.
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
Weer een vermakelijk verhaal van Loes. Ik heb er weer van genoten. Enige minpuntje was voor mij het einde. Het is zo abrupt en je zit nog steeds met wat vragen. Maar het verhaal was goed geschreven. Ik wilde telkens verder lezen. De korte hoofdstukken zijn ook erg prettig.
Ik heb weer genoten van deze Loes den Hollander, was een prettig boek om te lezen. Deze keer niet zo spannend als de vorige delen. Het had wat mij betreft ook wel iets weg van een thriller soap. Ik kan me voorstellen dat menigeen op het verkeerde been werd gezet, maar ik zat deze keer wel goed. Ondanks dat altijd leuk om de bevestiging te krijgen. Daar ik de spanning deze keer wat minder vond geef ik 3 sterren, maar het had van mij een 3,5 mogen zijn.
Een erg spannend boek, je wordt meerdere keren op het verkeerde been gezet waardoor ik pas tegen het eind in de gaten had wie er nu de dader was. 3 sterren omdat het soms ietwat te langdradig was en ik afentoe het gevoel had dat ik in een soapserie beland was dan dat ik een thriller aan het lezen was.
Tot de laatste blz hoopte ik dat er nog wat ging gebeuren maar da was nie. De karakters zijn mega irritant en sporen niet en er is eigenlijk geen coole plottwist die het verhaal helemaal kantelt. Hij leest wel makkelijk weg, dat dan weer wel.
Dit is alweer de 20e thriller van Loes den Hollander en wat voor een. Maartje van Duiven wordt op klaarlichte dag overvallen in haar eigen huis. Haar man Twan is aan het werk. Haar nichtje Tatum, die boven zit te studeren, slaat alarm. Voor de politie aankomt, smeren de overvallers hem maar roepen tegen Maartje dat ze terugkomen als ze alleen is… Maartje is volledig in de war, wat bedoelen ze daar mee? Maartje belt haar schoonzus en zwager, die meteen komen en Twan maar die neem niet op .. Ze is boos op hem… hij vind werk blijkbaar belangrijker …Ze is ook in de war ze voelt niet veel meer voor hem ..Maar waar blijft hij toch? Haar familie steunt haar, ook al krijgt ze steeds weer vreemden en verontrustende berichten. Haar schoonzus Natasja doet wel vreemd en haar vriendin Anouk lijkt het allemaal niet te kunnen bevatten. Wat is er aan de hand? Wie kan ze vertrouwen? Is zij dan de enige die spoken ziet? Je kan je goed in Maartje inleven, ze wordt goed omschreven. Van Anouk en Natasja krijg ik de kriebels… wat een aparte meiden.Tatum, haar nichtje, vind ik het leukste personage. Ze is erg daadkrachtig voor zo’n jonge meid. Het verhaal leest zoals altijd heerlijk vlot en vanaf de eerste letter wordt je meegezogen in een spannend verhaal, dat je niet meer loslaat tot het boek uit is. Tussen de verhaallijn van Maartje door, lees je ook brieven die iemand aan haar schrijft. Je voelt dat dat niet klopt, dat er iets is.. .is het Twan die ze schrijft of een stille aanbidder? Je blijft je bedenken wie dat is… en ik zat er naast .Het plot is ook weer erg goed. Dit zag ik zeker niet aankomen. Ik heb met open mond en verbijstering de laatste paar hoofdstukken gelezen. Het enige nadeel is dat ik nu weer moet wachten op het volgende boek. 5 sterren.
In staccato stijl en in korte hoofdstukken raast het verhaal voorbij. Veel tijd voor Maartje om bij te komen van de overval is er niet. Die overval wordt trouwens compleet verdrukt door de verhaallijnen die erop volgen. Doordat de nadruk vooral ligt op de situaties, worden de personages niet echt uitgediept. Hierdoor komt het over alsof Maartje alles koel registreert en verwerkt. Daardoor bleef Maartje afstandelijk en oppervlakkig voor mij als lezer. Het einde van het boek was nogal abrupt vond ik. Ik had nog wel wat vragen, maar daar kwamen geen antwoorden meer op. Voelde toch wel onbevredigend toen ik het boek sloot.
eigenlijk 3,5 ster....weet nog steeds niet hoe ik halve kan geven.... :( boek leest lekker....Maartje en Anouk ergerden mij wel af en toe , vandaar net geen 4 Wel een echte Loes den Hollander!
Nadat ze op klaarlichte dag in haar huis wordt overvallen, verandert het leven van Maartje van Duiven. Ze komt terecht in een achtbaan van ongeloof, verbijstering en angst. Ze durft nog maar weinig mensen te vertrouwen en zoekt naarstig naar antwoorden op vragen die ze zichzelf moet stellen. Heel langzaam vindt ze de weg naar het normale leven terug. Maar daarbij ziet ze een belangrijk detail over het hoofd.
Maartje en Twan wonen in een mooi huis in een wat afgelegen gebied. Ze hebben het goed voor elkaar want Twan is met zijn broer Sep behoorlijk succesvol in zaken. Hun leventje lijkt een droom, vooral voor de buitenwereld is het een droomkoppel. Een groot huis, zoveel geld dat het niet op te krijgen is en een succesvolle zakenketen. Maar deze droom wordt ruw verstoord wanneer Maartje overdag ongewenst bezoek ontvangt en er sprake is van een bedreigende situatie. Ze beseft ineens dat ze de dupe is van een brute overval en de daders manen haar tot het overhandigen van waardevolle spullen. Maartje kan maar aan één ding denken en dat is vooral mee te werken zodat ze snel weer vertrekken. De mannen worden tijdens hun overval onverwacht gestoord en slaan op de vlucht. Maartje blijft in volledige shock en verbijstering achter. Door de aanwezigheid van haar nichtje Tatum en snelle komst van zwager Sep en schoonzus Natasja kan ze de eerste schrik verwerken. Ze ontkomt niet aan de formaliteiten die bij een aangifte horen en moet voor de zekerheid even gezien worden door een arts. Gelukkig kan ze op haar familie rekenen want Twan komt om de een of andere reden maar niet opdagen, dit ondanks dat Sep hem op de hoogte heeft gesteld. Schoonzus Natasja is een doortastende tante en neemt Maartje meteen onder haar hoede. Intussen blijkt Twan in geen velden of wegen te bekennen. Ze heeft haar hartsvriendin Anouk nodig, nú. Anouk is de enige die alle ins en outs kent van Maartje en ze kan zich geen betere schouder voorstellen om op uit te huilen. Maar haar tranen laten het afweten, net als Twan. En dan gaat de deurbel……
Anouk steunt haar vriendin waar mogelijk maar zit zelf met een immens dilemma. Ze kan maar niet geloven wat er ineens allemaal op haar pad komt en dan moet ze ook nog eens Maartje steunen. Het wordt haar bijna teveel, ze kan dit niet opbrengen. Toch zal ze de schijn moeten ophouden want Maartje heeft haar nodig. Maar wie is er voor haar? Dit lijkt wel een hele slechte B-film waarin iedereen in terecht is gekomen. Anouk weet van ellende bijna niet wat ze moet doen. Natasja, de schoonzus van Maartje, heeft al snel iets in de gaten en ontfermt zich ook over haar. Uiteraard op de
manier die zo Natasja eigen is. Het lijkt wel of zij, door haar zorgen op anderen te projecteren, haar eigen gedachten kan verzetten.
‘De waarheid is nooit zo erg als een leugen.’
“Droombeeld” is allesbehalve een droom. Het is eerder een nachtmerrie en dan vooral voor Maartje. Deze sterke maar soms iets wat naïeve vrouw krijgt in korte tijd heel veel op haar bordje. De roofoverval is nog maar het begin van alle ellende. Haar hele wereld staat in no-time op de kop, niets is wat ze dacht dat het was. Niets is wat het lijkt. Het lijkt wel alsof alles en iedereen om haar heen te maken krijgt met dood en verderf. Het verhaal draait om verdriet, bedrog, vertrouwen, ongeloof, geheimen, geld en jaloezie. Pure menselijke emoties die worden uitvergroot door het gedrag en de reacties van de gekozen hoofdpersonages. Kleine wetenswaardigheden die zo op het oog niet relevant zijn blijken van essentieel belang en grote, aanwezige zaken blijken achteraf minder belangrijk. Je weet dus echt niet wat je moet verwachten. Al heel snel ontwikkelt er zich oftewel sympathie voor of antipathie tegen bepaalde personen en is de onderliggende spanningsopbouw een feit. Heel subtiel dienen de eerste vraagtekens zich al aan en heb je zo een vermoeden. Vervolgens moet je weer bijstellen want de verhaallijn neemt een wending waardoor je optie afvalt, of toch niet?
De spanning in “Droombeeld” zit vooral in het ‘niet weten’. Je blijft lang in het ongewisse en krijgt de neiging om Maartje te hulp te schieten. Soms is dit hoofdpersonage gevoelsmatig wel een beetje té bleu en staat haar handelen niet altijd haaks op haar denken. Haar bij de schouders pakken en een keer flink door elkaar rammelen kan bij een fictief personage helaas niet. Verklaring daarvoor is dat de emoties waarmee ze te maken krijgt hiervoor verantwoordelijk zijn, voor het leesplezier en de verhaallijn maakt het verder niets uit. Bij vriendin Anouk en Sep zijn na het lezen van het verhaal nog wel wat vragen onbeantwoord gebleven. Daar is niet alles op z’n plek gevallen. De auteur heeft ervoor gekozen om vanaf het begin de rollen duidelijk neer te zetten en hoofdstukken vanuit het perspectief van een bepaald personage te brengen. Dat brengt duidelijkheid en zorgt voor een vlot verhaal.
Het is elke keer weer verbazingwekkend hoe eenvoudig Loes den Hollander de, vaak toch wel herkenbare, personages bij je introduceert en eigen maakt. Je identificeert je heel snel met hen en daardoor zit je meteen in het verhaal. Met eenvoudig taalgebruik, lekker lopende zinnen en dialogen pakt ze je als lezer vast. Het verhaal is laagdrempelig en zonder valse pretenties. Al kun je dat van bepaalde personages niet zeggen. Heel bijzonder is dat je geregeld denkt ‘zou dat nou écht zo zijn? en het je de nodige kriebels bezorgt. Vooral dat laatste wordt versterkt omdat er tussen de hoofdstukken zes momenten zijn vanuit een ander, vooralsnog onbekend, perspectief. De manier waarop dat is gedaan is beklemmend en met vlagen zelfs akelig opdringerig. De auteur heeft deze momenten perfect in het verhaal toegepast en doordat er diverse personen zijn die hiervoor verantwoordelijk zouden kunnen zijn is het lang gissen. De plot is tot bijna op het einde onvoorspelbaar en dat is altijd leuk. Niets zo lekker als een boek dat je uitdaagt mee te denken (en dan volledig verkeerd te zitten). “Droombeeld” leest lekker weg en je hebt het zo uit, maar ja dat ‘probleem’ doet zich voor bij alle boeken van Loes den Hollander.
Alle boeken van Loes den Hollander lezen lekker weg. Voor een thriller altijd wel een beetje (Hollandse) kneuterigheid. Maar toch wel zo spannend opgebouwd dat ik doorlees totdat ik weet wat de plot is. Bij dit boek is dat eigenlijk al heel snel duidelijk.
Type boek dat makkelijk wegleest en vermakelijk is. Wel bij vlagen erg langdradig en de personages zijn oppervlakkig en krijgen weinig diepgang. Ik vond het boek ook erg voorspelbaar en hier en daar onrealistisch. Er gebeurt wel erg veel, net GTST in boekvorm.
Lekker, leesbare thriller. Door de korte hoofdstukken leest het boek snel en blijf je ook doorlezen. Loes den Hollander schrijft met een verrassende twist.
Spannend boek, ik heb het in één dag uitgelezen. Langzamerhand denk je te weten hoe het zit, maar of je gelijk hebt, blijft de vraag tot bijna aan het eind.
Droombeeld is wederom een geweldige thriller die spannend is tot de allerlaatste pagina. Af en toe dacht ik te weten hoe alles in elkaar zat maar natuurlijk zat ik er ook nu weer helemaal naast. Je kunt niet anders dan dit boek in één adem uitlezen. Het is er zeker eentje die ik weer ga aanraden bij mijn familie en vriendinnen, al geldt dat wat mij betreft voor alle boeken van Loes den Hollander. En het blijft leuk dat deze boeken in mijn eigen omgeving afspelen, ik woon in Alkmaar, dus de meeste plaatsen uit het boek zijn mij welbekend.
Met Droombeeld zet Loes den Hollander weer een dijk van een thriller neer! Van de eerste tot de laatste pagina houdt ze je in de ban en zet zij je voortdurend op het verkeerde been, steeds als je denkt nu weet ik hoe het in elkaar steekt komt er weer een verrassende twist en weet je nog niet wat er allemaal speelt! Je leest het boek in een adem uit en met de verassende ontknoping sla je het boek met een diepe zucht dicht wachtend op de volgende thriller van de hand van Loes den Hollander