آریان

by علیرضا آذر

چاپاول و دوم ۱۳۹۵

Genres: Poetry

301 pages, Paperback

First published April 1, 2016

About the author

دانش آموخت دانشگاه آزاد - واحد تهران جنوب در سال ۲۰۰۱

فارغ التحصیل دبیرستان البرز

Reviews

[Ayda]

کتاب آریان
سروده‌ی علیرضا آذر
از نشر نیماژ

تولد یک شاعر از نوباوگی تا رشد و شکوفایی هنری‌اش در این کتاب اتفاق می‌افتد. از شعرهای پیش پا افتاده‌ی عاشقانه که به مرور خلاقانه تر می‌شوند و سیر شکل‌گیری شعرهای کنونی شاعر را به نمایش می‌گذارند.

"منو درگیر بودن کن
تو که آغاز و پایانی
تو که آرامش بعد از
هجوم تند طوفانی"

"شبیه کورسوی یک امیدی
به من نزدیکی اما باز دوری
شبیه خونه‌ی جا مونده از جنگ
غریب و گوشه‌گیر و سوت و کوری"

[Frahmani110]

ترانه هاش رو خیلی کم میپسندم، از بین شعرها، همون اشعار بلندی که خود شاعر دکلمه اش کرده، واقعا بینظیر و زیباست
مابقی، سخت با سلیقه ی شعریم جور میشه

[Alireza Attaran]

تو مسیر ناگزیر زندگی
می‌رم هر جایی که می‌ره روزگار
حالا که نوبت بازی منه
دیگه کاسه زیر نیم کاسه نذار

سیصد صفحه ترانه، عمدتاً عاشقانه، که از کارهای ضعیف آغاز می‌شود و به آثاری قابل‌قبول می‌رسد، اما در میانشان اثر درخشانی دیده نمی‌شود.

[Ray]

از دکلمه ها و کتاب های دیگه ی آقای آذر ترغیب به خریدن این کتاب شدم و متاسفانه باید بگم که حیف پول. کتابی که حتی ساده ترین قوانین املایی و نگارشی رو رعایت نکرده و چندین غلط ه‌کسره و ... داره. اشعار یا به قول خودشون ترانه های بسیار ضعیف که در کل ۳۰۰ صفحه شاید چهار یا پنج بیت خوب داشته باشه . باعث شد بگم دیگه کارهاشونو دنبال نخواهم کرد.

[Khodam]

نمی‌دونی که تنهایی
چقدر آشفتگی سخته
نمی‌فهمی بدون تو
چقدر این خونه بدبخته

شروع قصه‌ها اینه
یکی بود و یکی هم نیست
از اول قصه روشن بود
رسیدن مال آدم نیست


_______________________

ضرر کردی از این پاییز رفتی
نمیدونی چه فصل محشری بود
گلم این فرصتو از دست دادی
که این پاییز سرخ آخری بود


ضرر کردی از این پاییز رفتی
تمام باغ قرمز کرده بودم
تو که می رفتی از تنهایی باغ
من اون گلدون پشت پرده بودم

قفس مال من و تو مال پرواز
کبوتر با کبوتر ، باز با باز
ولم کن مرد تو یک عمره مرده
یه عمر از خودش رو دست خورده
___________________

به خودم آمدم انگار تویی در من بود
این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود

___________________


اینها همه کم لطفی دنیاست عزیز
این شهر مرا با تو نمی خواست عزیز !
____________