เพชรพระอุมา เล่ม 8 ตอน ดงมรณะ

เพชรพระอุมา #8

by พนมเทียน

ทุกคนเห็นร่างขาวเหมือนหยวกร่างหนึ่ง ในลักษณะบูชายัญ ร่างนั้น ถูกมัดติดอยู่ตรงฐานในระหว่างขาทั้งสองของเทวรูป ใช่! มาเรีย ฮอฟมัน แม่สาวผมทองอย่างแน่นอน ทั้่งร่างอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ไม่มีสิ่งใดปกปิดกายแม้แต่นิดเดียว อันเป็นลักษณะเดิมกับที่หล่อนได้ถูกคร่าตัวมาจากธารน้ำ บนศีรษะถูกสวมไว้ด้วยมาลัยดอกไม้ป่า มีช่อเอื้องหลากสี ประดับกันอยู่รอบๆ กาย และทั่วบริเวณที่หล่อนถูกมัดอยู่เต็มไปหมด แลดูประหนึ่ง หล่อนจะเป็นภาพปั้นของเทพีแห่งปวงบุปผาชาติ ฉะนั้น

Genres: Fantasy

413 pages, Paperback

Published January 1, 2004

About the author

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - 21 เมษายน 2563) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"

Reviews

[Pairash Pleanmalai]

เล่มนี้มีบทบาทของพระเอกนางเอกแบบซึ้งๆในภาะคับขันอีกแล้ว
และเป็นครั้งแรกของคณะเดินทางชุดนี้ที่ต้องฆ่ามนุษย์ แบบจำนวนหลักร้อย

[Clairdenoon]

---บันทึกการอ่าน---
#เพชรพระอุมา เล่ม8 ตอนดงมรณะ
#พนมเทียน
#เริ่มอ่าน:9เมษายน2561
#อ่านจบ:6สิงหาคม2566..ใช้เวลาดองไปดองมา5ปี!!!🎉🎉🎉🎉

ในที่สุด!!!!😆😆😆😆🎉🎉🎉🎉🎉

เล่มนี้มี...

-มาเรียกลายเป็นม่ายสามีตาย นางถูกสางเขียวจับตัวไป(ในสภาพเปล่าเปลือยแบบรูปปก) แล้วชาวคณะก็เดินทางไปช่วย
-สู้กับเหล่าสางเขียวทั้งหัวหน้าเผ่าซูซู และลูกชายลูลู
-ดารินกับรพินทร์มีซีนโรแมนติก นุบนิบ ~ตอนไปช่วยมาเรียแล้วสะพานพัง คู่นี้ข้ามฝั่งไม่ได้จับพลัดจับผลูได้ติดอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
-รพินทร์เป็นไข้ นอนซม ดารินเจอผ้าพันคอสีรุ้งของตัวเองอยู่ที่กระเป๋าเสื้อข้างซ้ายของรพินทร์ แล้วก็เลยเอ่ยประโยคนี้

"รู้ไหม…
เสน่ห์ของเธอมันอยู่ที่ความปั้นปึ่งเฉยเมยไม่แยแสที่เธอแสดงต่อฉันมาตลอดนั่นแหละ อยากรู้เหลือเกินว่าเธอจะแสดงไปได้นานสักแค่ไหนคงจะลำบากใจมากไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะในการที่ใจคิดอย่างหนึ่ง การกระทำต้องแยกไปอีกอย่างหนึ่ง ฉันรู้ดีเพราะฉันก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน!…"

-ช่วยมาเรียมาได้แล้ว บุญคำให้กางเกงมาเรียยืมใส่ แล้วหลังจากนั้นก็แอบเม้าแบบเขินๆว่ากลิ่นเหมือนกลิ่นสาปชะมด

-ตามคำฝากฝังก่อนตายของสามีมาเรียมาร่วมคณะด้วยอย่างเป็นทางการ

-เชษฐาซาลอนตัดผมให้มาเรีย มีส่างปามาร่วมด้วยอีกคน แล้วดารินก็ถือโอกาสตัดผมสั้นที่เล่มนี้โดยมีเชษฐาตัดให้เช่นกัน

-ซีนอาบน้ำลำธาร ดาริน-มาเรีย
-ดาริน 35-23.5-36
-มาเรีย 38-25-37

-จบเล่ม8ที่ความซนของแงซายไปลองปืน แล้วไปยิงโดนต้นตะเคียนเข้า3แผล บุญคำหน้าตาตื่นมาบอกรพินทร์

[Lily 百合花]

อ่านจบ
21.38 น. 4 ต.ค. 2555

[Som-Ö]

เล่ม8

คณะเจอกับสางเขียว แถมต้องไปช่วยมาเรียที่โดนสางเขียวจับไปด้วย รพินทร์กับดารินมีการพูดคุยกัน น่ารัากกกกกก ภาษาสวยเหมือนเดิม สนุกกก

[P.Chang]

สนุก มีฉากบู๊ถล่มทลาย ฉากสู้รบกับสางเขียว มีฉากโรแมนติกเล็กน้อย การเอาตัวรอดของพรานใหญ่และคุณหมอ และการช่วยเหลือสาวฝรั่ง จะเป็นไปได้ด้วยดีหรือไม่...

การเขียน ดีเยี่ยม

เนื้อเรื่อง ยังคงติดพันกับการสู้กับพวกสางเขียว และการถูกจับตัวไปของแหม่มฝรั่งผมทอง ชาวคณะจึงตัดสินใจเข้าไปช่วยเหลือ แต่การเข้าช่วยเหลือก็ไม่ได้เป็นไปอย่างราบรื่นนัก พวกสางเขียวเหล่าคนเถื่อน ผู้ที่มีแต่ความคิดในการฆ่าฟัน ศึกครั้งนี้จะจบลงเช่นไร.....

#Panอ่าน

[Tony]

เล่มนี้​ 70% แรกของเรื่อง แอคชั่นมันส์​กระจายแบบ​ non-stop ทีเดียว​ เหมือนดูหนังบู๊​ long take เหมือนคนเขียนจะรู้ว่าไม่ได้หายใจกันเลย​ ช่วง​ 2 บทท้ายเลยจับยืดเรื่องออกแนวเยิ่นเย้อไปบ้าง​ แต่โดยรวมเล่มนี้คือ​ สงครามล้างสางเขียว​ ที่สนุกสนาน​วางกันไม่ลง
มีเรื่องผีสางมาแซม​ และหยอดจบเล่มไว้ด้วยผีๆเช่นกัน​ สำหรับ​ตอนต่อไป

[Woranart]

เฉยๆ กับศึกสางเขียว เป็นเหตุการณ์เปิดตัวละครใหม่เสียมากกว่า

[Pluggim Kawinyo]

ถ้าเปรียบการเขียนเรื่องนี้แล้ว บอกเลยว่าครบเครื่องเรื่องต้มยำ อร่อยอย่างไทยแบบสากล 5555

[Chiratikan Sanguancheep]

เล่ม 8 ของเพชรพระอุมายิ่งพาเราเดินลึกเข้าไปในป่าแห่ง "ความไม่รู้" แบบเข้มข้นกว่าเล่มก่อนๆ ยิ่งป่าลึกมากเท่าไหร่ สิ่งที่อธิบายไม่ได้ก็ยิ่งมากขึ้น ซึ่งไม่ได้สะท้อนแค่โลกของการผจญภัย แต่สะท้อนชีวิตของมนุษย์อย่างตรงไปตรงมาด้วย

ฉากที่บีบคั้นอารมณ์มากที่สุดสำหรับเราคือช่วงที่ดารินต้องรับมือกับสางเขียวเพียงลำพัง ระหว่างที่รพินทร์ป่วยหนักจากไข้มาลาเรีย ดารินไม่ได้เป็นคนใจนักเลงที่ไม่กลัวอะไร แต่เป็นคนธรรมดาที่กลัวมาก เหนื่อยมาก แต่จำเป็นต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเอาตัวรอดและปกป้องคนที่รัก ความเข้มแข็งของดารินจึงไม่ใช่การไม่หวั่นไหว แต่เป็นการ "ไปต่อทั้งที่ใจหวิว"

การปรากฏตัวของมาเรีย ฮอฟมันก็ทำให้เรื่องราวมีมิติมากขึ้น เหมือนเป็นภาพแทนของคนที่ถูกผลักเข้าสู่ความไม่รู้ที่ไม่ได้เลือกเอง หลังจากการสูญเสียและเหตุร้ายที่เธอต้องเผชิญ เราคิดว่าการตัดสินใจร่วมทางไปเทือกเขาพระศิวะกับคณะเกิดจากความเชื่อเล็กๆ ว่า ชีวิตข้างหน้าอาจมีความหมายบางอย่างรออยู่ ซึ่งเรารู้สึกว่ามันเป็นความเข้มแข็งที่ทั้งเงียบ งดงาม และเจ็บปวด

[Narikan]

ตั้งแต่ได้เริ่มอ่านเพชรพระอุมามา เล่มนี้เป็นเล่มที่ชอบที่สุดเลย(ชอบที่สุดหลายเล่ม) มันดีมาก ชอบตอนที่ไปช่วยมาเรีย จริง ๆ ต้องบอกว่าชอบตอนที่ต้องมาสู้กับพวกสางเขียวนี่ รู้สึกว่ามันระทึกดี ที่ผ่านมาส่วนใหญ่ก็สู้กับพวกสิงสาราสัตว์มาโดยตลอด พอมาสู้กับคนเหมือนกันเลยให้ความรู้สึก ความสนุกที่ต่างกันออกไป แล้วก็ชอบตอนที่ดารินกับรพินทร์ต้องมารับมือกับพวกสางเขียวด้วยกันสองคน ตอนคุยกันน่ารักมาก และเป็นตอนที่ดารินต้องช่วยเหลือตัวเองด้วย รพินทร์เครื่องดับพอดีเลย ได้เห็นความเด็ดเดี่ยวของดารินก็ตอนนี้ ยิ่งทำให้ชอบตัวละครนี้เพิ่มขึ้นไปอีก

[Just Jim]

my cutiessssse and that bitch