Τρεις Διάλογοι

by Samuel Beckett, Θωμάς Συμεωνίδης (Translator), Σάμουελ Μπέκετ

Οι Τρεις Διάλογοι δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1949 στο αγγλόφωνο περιοδικό Transition που εκδιδόταν, από τα τέλη της δεκαετίας του '20 και υπό τη διεύθυνση του Γιουτζίν Τζόλας (Eugene Jolas), στο Παρίσι. Κατά το διάστημα 1929-1938, ο Μπέκετ είχε δημοσιεύσει σε αυτό κείμενα και ποιήματα. Μεταπολεμικά, στα τέλη του 1947, το περιοδικό κυκλοφορεί και πάλι, υπό τη διεύθυνση αυτή τη φορά του Ζορζ Ντιτουί (Georges Dithuit), κριτικού και ιστορικού της Τέχνης.

Αν και κατά βάση λογοτεχνικό περιοδικό -στο οποίο μεταξύ άλλων δημοσιεύουν ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο Ζορζ Μπατάιγ, ο Ρενέ Σαρ, ο Αντρέ Μπρετόν, ο Πολ Ελυάρ- ο Ντιτουί αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος της ύλης στις καλές τέχνες. Δημιουργεί γύρω του έναν κύκλο καλλιτεχνών που αποτελείται μεταξύ άλλων από τον Νικόλα ντε Σταλ (Nicolas de Stael), τον Ζαν Πολ Ριοπέλ (Jean-Paul Riopelle), τον Αλμπέρτο Τζιακομέτι (Alberto Giacometti), τον Αντρέ Μασόν (Andre Masson), τον Πιέρ Ταλ Κοτ (Pierre Tal Coat), τον Μπραμ βαν Βέλντε (Bram van Velde), που συμμετέχουν σε συζητήσεις το περιεχόμενο των οποίων τροφοδοτεί την ύλη του Transition.

Ο Μπέκετ θα μεταφράσει για τις ανάγκες του περιοδικού αρκετά κείμενα στα αγγλικά και θα δώσει για δημοσίευση τρία ποιήματά του το 1948.

61 pages, Paperback

First published December 1, 1949

About the author

Novels of Samuel Barclay Beckett, Irish writer, include Murphy in 1938 and Malone Dies in 1951; a wider audience know his absurdist plays, such as Waiting for Godot in 1952 and Krapp's Last Tape in 1959, and he won the Nobel Prize of 1969 for literature.

Samuel Barclay Beckett, an avant-garde theater director and poet, lived in France for most of his adult life. He used English and French. His work offers a bleak, tragicomic outlook on human nature, often coupled with black gallows humor.

People regard most influence of Samuel Barclay Beckett of the 20th century. James Augustine Aloysius Joyce strongly influenced him, whom people consider as one modernist. People sometimes consider him as an inspiration to many later first postmodernists. He is one of the key in what Martin Esslin called the "theater of the absurd". His later career worked with increasing minimalism.

People awarded Samuel Barclay Beckett "for his writing, which—in new forms for the novel and drama—in the destitution of modern man acquires its elevation".

In 1984, people elected Samuel Barclay Bennett as Saoi of Aosdána.

Reviews

[B. Faye · Rating 3 out of 5]

3,5 λόγω του πολύ καλού επίμετρου

[Yanik Comeau · Rating 3 out of 5]

Voici la preuve qu'il n'est pas absolument nécessaire de publier tout ce qu'a écrit même le plus grand des auteurs. Peut-être aurais-je dû me renseigner davantage avant de commander cette petite plaquette de 30 pages ? Je croyais trouver trois courtes pièces du grand Beckett. Je me suis plutôt retrouvé devant trois dialogues (le titre m'avait pourtant averti...) entre Beckett et Georges Duthuit, critique et historien d'art. Les échanges, fictifs mais ancrés dans la réalité puisque Beckett s'est inspiré de véritables conversations qu'il a eues avec Duthuit, ne sont pas sans intérêt (de là ma cote), mais je me questionne sur la pertinence de leur publication. Si vous êtes des passionnés de Beckett (comme moi), d'art visuel et de peinture, peut-être y trouverez-vous de l'intérêt.