Κούβα. Δεκαετία του '60. Η επανάσταση θριαμβεύει και δυο συμμαθητές που μοιάζουν να μην έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους γίνονται φίλοι. Ο Πέδρο Χουάν, παλιός γνώριμος για τους αναγνώστες του Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες, είναι αθλητικός, γεροδεμένος και με τον καιρό θα γίνει ένας γοητευτικός εραστής φιλήδονων γυναικών. Ο Φαμπιάν είναι ακριβώς το αντίθετο: ασθενικός, φοβητσιάρης και μύωπας, παίζει πιάνο, είναι ομοφυλόφιλος και η οικογένειά του -μητέρα από τη Μαδρίτη και πατέρας από την Καταλονία που μετανάστευσαν στο νησί τη δεκαετία του '20- έζησε καλύτερες μέρες στην προεπαναστατική Κούβα. Αυτή η απίθανη φιλία δεν θα σβήσει και οι ζωές τους θα διασταυρωθούν και πάλι τα επόμενα χρόνια. Θα ξανασυναντηθούν σε ένα εργοστάσιο κονσερβοποίησης κρέατος, όπου δουλεύουν οι παρίες της νέας επαναστατικής κοινωνίας, αλλά οι μοίρες τους αναπόφευκτα θα χωρίσουν. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, αυτό το μυθιστόρημα είναι γεμάτο αντιθέσεις: φως και σκιά, ζωντάνια και απελπισία, απόλαυση και καταπίεση. Ένα ακόμα δείγμα του σαγηνευτικού ταλέντου του Pedro Juan Gutierez. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Pedro Juan Gutiérrez (Matanzas, Cuba, 1950) es reconocido internacionalmente como uno de los escritores más talentosos de la actual narrativa latinoamericana. Su Ciclo de Centro Habana ha sido publicado íntegramente por Anagrama, y ha aparecido en otros idiomas en más de veinte países: Trilogía sucia de La Habana (publicada también en títulos individuales: Anclado en tierra de nadie, Nada que hacer y Sabor a mí),El Rey de La Habana (que ha sido adaptada al cine por el prestigioso director Agustí Villaronga), Animal tropical (Premio Alfonso García-Ramos), El insaciable hombre araña y Carne de perro (Premio Narrativa Sur del Mundo). También en Anagrama ha publicado las novelas Nuestro G. G. en La Habana, El nido de la serpiente. Memorias del hijo del heladero, Fabián y el caos y Estoico y frugal. Vive en La Habana y se dedica exclusivamente a la literatura y a la pintura.
Ambientado em uma Cuba assolada por intrigas políticas, em plena transição da Revolução, “Fabián e o caos” relata os encontros e desencontros entre duas pessoas muito diferentes. De um lado temos Pedro Juan - inspirado no próprio autor - que vive em busca de sexo e álcool. De outro lado conhecemos Fabián, um personagem peculiar, com traços introvertidos e que nutre uma paixão pelo piano. Além disso, Fabián é homossexual. E é a historia de Fabián que mais impressiona o leitor. Impressiona de forma negativa, tamanha a solidão que habita dentro do personagem. Por ser homossexual, Fabián era considerado como portador de um “desvio ideológico”, que justificava a sua exclusão do seio da sociedade. Por isso, não bastasse ter sido criado por pais caóticos, o personagem também passa a viver na margem da sociedade. O destino de um pianista apaixonado pela música é uma fábrica de enlatados. E essa invisibilidade de Fabián, que não pertence a lugar algum, incomoda - e muito. Chega a dar uma vontade de poder conversar com ele e tentar suprir um pouco dessa total falta de afeto. Mas é essa capacidade de incomodar o leitor que tanto me impressiona na obra do autor cubano. Gutierrez escancara a condição selvagem do ser humano, largado pelo Estado e que luta para sobreviver. E para quem luta pela sobrevivência, os laços afetivos e as emoções não tem lugar a ocupar. A vida de Pedro Juan também carrega essa característica animalesca, embora não transmita tanta solidão. O personagem vive em busca de sexo e bebidas, verdadeiros refúgios do caos em que vive. E a linguagem crua e direta contribui para a construção desse cenário. O contexto histórico também é muito interessante no livro. Os pais de Fabián saem da Espanha em busca de uma Cuba em desenvolvimento. Mas a riqueza da família desaparece com a revolução implementada por Fidel Castro. A estatização total das empresas estrangeiras, com a tomada de terras pelo governo, levou grande parte da população à pobreza e ao racionamento. As consequências da ditadura são devastadoras e caóticas. Sou fã do autor! Resenha em homenagem ao mês do orgulho LGBTQ+.
"Αυτό πρέπει να κάνουμε πάντα στη ζωή Φαμπιάν. Να πηγαίνουμε στο ζουμί και να πετάμε τις φλυαρίες"
Αυτός είναι και ο τρόπος που γράφει ο Gutierrez. Εστιασμένος στον άνθρωπο, οι περιγραφές του δεν αναλώνονται σε τοπία, δεν χάνει χρόνο. Οι άνθρωποι. Εκεί είναι το ζουμί. Και οι επιπτώσεις που έχουν πάνω τους οι συνθήκες. Πολιτικές, πολιτισμικές, κοινωνικές. Πώς οι ζωές τους ευεργετουνται και πως σακατευονται απ'αυτές. Ο Gutierrez στέκεται στους σακατεμενους. Γράφει ωμά. Δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει άσεμνο λόγο. Οι ήρωες γαμάνε, γαμιούνται, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Το σεξ είναι παντού. Βρώμικο. Κυρίως βρώμικο. Η ιστορία του γίνεται ορμητική μετά από ένα σημείο και προσωπικά δεν γινόταν να σταματήσω μέχρι να φτάσω στο τέλος. Ο κατήφορος γίνεται σαρωτικός. Είσαι σίγουρος ότι εδώ δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις happy end. Χαλάει το παραμύθι της επανάστασης. Και το χαλάει στο μεδούλι της. Οι άνθρωποι είναι σάπιοι. Όχι οι θεωρίες. Όχι οι ιδεολογίες. Οι άνθρωποι.
Φεύγω κατευθείαν για την τριλογία της Αβάνας μιας και δηλώνω γοητευμένος και παρασυρμένος από τον Πέδρο Χουάν. Τον ομώνυμο ηρωα του βιβλίου που θα τον συναντήσω και στην τριλογία μεγαλύτερο ηλικιακά.
Υ.Γ. Η περιγραφή της σφαγής των γουρουνιών είναι ικανή να σε μετατρέψει άνετα σε vegetarian.
Era uma dívida minha, ler Pedro Juan Gutiérrez. Meu alvo original seria a "Trilogia Suja de Havana", mas acabei preferindo "Fabián e o caos". O livro se desenrola na cidade de Matanza, na Cuba dos anos 60, e mais tarde 70. É a época em que o ditador do país cai pelas mãos do Exército Guerrilheiro.
Li em algum lugar que o livro narrava as perseguições a gays na Cuba de Fidel, daí meu interesse. Mas o livro é bem mais e bem menos do que isso, já que usa o filtro da vivência do autor. Parte do texto acompanha a histórias dos pais de Fabían chegando a Cuba, enriquecendo e depois se ferrando quando tudo é nacionalizado e o dinheiro "tomado" da população. Depois disso, o livro se divide entre a história de Fabián e Pedro Juan, personagem recorrente do autor, ferramenta de sua narrativa autobiográfica.
Fabián, gay, se ferra o tempo inteiro. De tão fechado em si, seu texto é narrado em terceira pessoa. A Revolução Cubana trouxe um moralismo pesado ao país, abaixo as putas, abaixo os gays, os músicos... Como é de se esperar, toda ditadura impõe a supressão de direitos e expressões individuais, seja de direita ou de esquerda. E Fabián, um sonhador, pianista, vai aos poucos abdicando de seus sonhos, vítima do preconceito escancarado.
Pedro Juan é um garanhão e recai naquele homoerotismo bizarro de histórias de macho alfa. O cara é bem dotado, come todo mundo, etc. Você já viu ou leu essa história em algum lugar.
O livro não deixa espaço para sonhos. É tudo áspero, sujo, desagradável, fedido, como a época retratada. Não é um livro agradável de ler. Mesmo as cenas de sexo mais intensas, imagino, te darão mais tristeza que tesão (ou não, vai saber). Tudo adequado à mise-en-scène picaresca tradicional ao estilo do autor.
Valeu como um contato com a obra do Pedro Juan Gutiérrez. O cara é habilidoso para desconstruir ao mesmo tempo em que usa e abusa de determinados valores (o macho alfa seria tão macho assim?), e habilidoso para criticar o caos cubano sem parecer um texto político cego de direita.
Apesar disso, a "Trilogia Suja de Havana" ficará para depois. Bem, bem depois.
Το τελείωσα μέσα σε μια ημέρα,δεν γινόταν να τ αφήσω από τα χέρια μου μέχρι να μάθω τη τύχη των 2 ηρώων που λάτρεψα.. Η γραφή του Gutierrez ωμή και σκληρή χωρίς πολλές σάλτσες που τη γουστάρω τρελά!!!
Ο τρόπος γραφής του Γκουτιέρεζ αντιπροσωπεύει τον dirty realism. Οι περιγραφές είναι αρκετά συντομες αναφέρονται μόνο όσα θεωρεί ο συγγραφέας ουσιώδη ( πράγμα που προσωπικά προτιμώ, σε αντίθεση με τις εκτενείς περιγραφές άλλων συγγραφέων), οι ήρωες είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι και παρακολουθούμε την πορεία της ζωής τους στην Κουβα κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Έχουμε 2 διαφορετικούς χαρακτήρες τον Πέδρο Χουαν(που έχει αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία του Γκουτιέρεζ) που δεν σταματαει ποτέ και ψάχνει συνέχεια την ηδονή, το ευκαιριακό σεξ και τις απολαύσεις και τον Φαμπιαν που σε όλη του την ζωή περνάει σχεδόν απαρατήρητος, φοβισμένος, του οποίου τα όνειρα για καριέρα ως πιανίστα καταστρέφονται και τελικά η ζωή του προκαλεί επώδυνα συναισθήματα και δυστυχία Γενικά μου άρεσε αρκετά. Δεν με κούρασε και προσωπικά αυτός ο "μινιμαλισμός" στις περιγραφές μου φάνηκε αναζωογονητικός
Abandonei. Li 20% e o papo contra revolucionário não me desceu. Eu poderia aturar uma crítica à Revolução de Cuba, mas todo o papo de "a revolução cubana taxou os ricos!!!" me deu uma gastura absurda. Praticamente só li até a parte do Fabian nenê, mas já foi o suficiente. Em certo momento pensei que o personagem comerciante machistão seria uma caricatura da misoginia latina, mas o autor não tem tanta autoconsciência.
É um livro fácil de ler, o ritmo vai fluindo e tal, mas se boa literatura significasse leitura rápida, Tati Bernardi estaria na Academia Brasileira de Letras. Eu vou é gastar meu tempo com outro livro escrito por uma bruxona latina que ganho bem mais
Съжалявам, но Гутиерес просто няма какво повече да ни каже. Харесвам другите му три книги 📚, но тук е толкова изчерпан, че чак ми е мъчно. Хвана ме яд. Разпокъсана история, която е искал да бъде различна но уви не става за нищо.
A clássica dualidade entre o belo, sedutor, atraente, expansivo e o feio, introvertido, amargurado, aparecem no livro de Gutierrez de forma muito íntima. Entramos, de facto, na cabeça de Pedro Juan, o corajoso galã conquistador de mulheres, e Fabián, filho muito desejado de Lucía e desprezado pelo pai. Uma bichinha bem complicada, com um imenso labirinto interior, o fascínio pela figura de Pedro Juan e uma absoluta fragilidade. Com quem será que vamos empatizar? Com o colecionador de mulheres ou com o pianista incompreendido? É um livro fascinante, onde só realmente na última linha temos noção do que se passou na vida destas duas personagens e tomamos a nossa própria decisão sobre quem elas são e o que é o caos. Num contexto de implantação da ditadura cubana de Castro e Guevara, vemos que nem tudo são flores na revolução do povo, particularmente para os homossexuais e os jovens rebeldes. As descrições cruas permitem-nos cheirar e saborear um ambiente sórdido mas muitas vezes bastante aromático e quente. A tropicália no seu esplendor.
Κλασικός Γκουτιέρεζ! Με την ωμή γραφή, τις πρόστυχες και πολλές φορές αηδιαστικές περιγραφές, μας πηγαίνει στα πρώτα χρόνια του αγαπημένου Πέδρο Χουάν που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στα προηγούμενα του βιβλία... Μόνο που αυτή τη φορά ο Πέδρο Χουάν δεν είναι μόνος και δεν είναι καν ο κύριος ήρωας του βιβλίου, αυτόν τον ρόλο τον δίνει στο�� γκέι φίλο του Φαμπιαν! Σε αυτό το βιβλίο γνωρίζουμε τους ήρωες από την παιδική τους ηλικία και σε μια προεπαναστατική Κούβα, και τους ακολουθούμε καθώς μεγαλώνουν και ακολουθεί ο καθένας τη δική του πορεία, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε και τις αλλαγές στην ίδια τους τη χώρα μετά την επανάσταση. Αλλαγές που θα επηρεάσουν τις ζωές τους και τους οδηγούν σε ένα λίγο πολύ αναμενόμενο τέλος. Υπήρχαν σημείο που το βιβλίο δεν μου άρεσε, υπήρχαν όμως και σημεία που το λάτρεψα, μέχρι που συγκινήθηκα κιόλας. Και φυσικά, όπως σε κάθε βιβλίο του Γκουτιέρεζ, υπήρχαν και σημεία που αηδίασα! Σε γενικές γραμμές όμως μου άρεσε, αν και όχι όσο κάποια από τα προηγούμενα.
Както ще прочетете в много коментари за книгата, тя е за противопоставянето на два свята: този на Фабиан и този на Педро Хуан. Но е също и за съвместния живот на тези два свята (гениална корица, бай дъ уей): изящния безплоден свят на отминало величие, на забогатели с упорит труд преселници, огромни къщи, Стейнуей и симфонии; и новия свят на първична сила, безумна, нелогична и неморална по свой си начин. Очаквах тези светове да съумеят да съжителстват по-дълго заедно, но в крайна сметка финалът беше логичен.
Ωραίο βιβλίο που διαδραματίζεται στην Κούβα του '60 μέσω της ιστορίας 2 φίλων που ουσιαστικά δεν έχουν τίποτα κοινό. Ο Φαμπιάν είναι γιος Ισπανών μεταναστών, πιανίστας, ομοφυλόφιλος που αναγκάζεται από το επαναστατικό καθεστώς να γίνει εργάτης λόγω της ομοφυλοφιλίας του και που έχει μια σχέση μίσους με τους γονείς του και κυρίως με τον πατέρα του, αλλά που όταν πεθαίνουν, σε σύντομο χρονικό διάστημα πεθαίνει κι αυτός. Ο Πέδρο Χουάν είναι αθλητικός που τον ενδιαφέρει πρωτίστως το σεξ με όποια γυναίκα είναι διαθέσιμη. "Έπειτα, με τα χρόνια, έμαθα ότι έτσι εκδηλώνεται ο έρωτας σχεδόν πάντα: μόνο προς μια κατεύθυνση. Είναι ένα ρεύμα που κυλά προς μια κατεύθυνση και λίγες φορές έχει ανταπόκριση. Ευτυχείς είναι εκείνοι που κατορθώνουν να απολαύσουν έναν έρωτα που ξεδιπλώνεται, με την ίδια δύναμη, αμφίδρομα." "Η τέχνη δεν έχει εξήγηση επειδή είναι ένα μυστήριο. Είναι εφήμερη. Δεν μπορείς να την αγγίξεις, δεν μπορείς να την χρησιμοποιήσεις, δεν μπορείς να την εξηγήσεις. Γι΄ αυτό δεν ανέχομαι τους κριτικούς και τους μελετητές, που προσπαθούν να καταλάβουν και να εξηγήσουν τα πάντα. Δεν είναι ότι δεν τους ανέχομαι, τους μισώ. Μισώ τους ηλίθιους." "Δες τον Φαμπιάν, έχει αποδεχθεί τον ρόλο του θύματος. Και δεν πρέπει. Σε τρομάζουν και γεμίζεις φόβο και μεταμορφώνεσαι σε θύμα. Εκείνοι απλώς πάτησαν ένα κουμπί, το κουμπί του φόβου. Εσύ μόνος σου συνδέεσαι στο δικό τους σύστημα και μετατρέπεσαι σε θύμα. Και τότε εκείνοι θριαμβεύουν."
A Cuba da revolução vista de um olhar inadaptado... O livro provocou-me vários momentos de angústia. A parametrização. A vida de uns ser definida por quem a determina com base em pressupostos absurdos e desumanos, numa espécie de atestado menorização imposto unilateralmente. A ilustração de momentos de uma ditadura é sempre dolorosa quando se preza a liberdade...
Neste pequeno romance baseado em factos reais, o autor conta a história de 2 pessoas que a única coisa que têm em comum é o ano em que nasceram. De um lado temos Fabián que pretende viver na invisibilidade e do outro Pedro Juan (baseado no autor!) que vive do caos. Ambos castigados pelo regime devido às suas ‘escolhas’: Fabián por ser homossexual e Pedro Juan por não querer fazer nada da vida a não ser sexo e álcool.
El Estado puede cambiar radicalmente la vida de las personas, un individuo sensible y apasionado por la música puede terminar sus días en una fábrica de jamón cubierto de cochambre, con un hermoso piano arruinándose en casa. No hay argumentos ni estadística convincente para justificar un régimen político que genera este resultado. Por ello, Fabián es un personaje entrañable, obsesivo, cruel, depresivo y apasionado que genera una empatía sostenida y profunda.
En mi opinión, los capítulos de la novela sobre la vida de Pedro Juan salen sobrando. Ni siquiera eran amigos, sus caminos sólo se cruzaron por azar y no hubo gran intercambio entre ellos. La vida de Pedro Juan incrustada en la historia de Fabián parece un acto de egocentrismo del autor. Innecesario y distractor.
La edición no está bien cuidada, tiene algunos errores de sintaxis y palabras de más. Y como siempre, sospecho que mercadólogos de cosméticos y detergentes escriben lo que va en cuarta de forros, nada más alejado de lo que pasa realmente en la trama.
Magnífica y conmovedora historia, la que más me ha gustado de lo que conozco de PJ.
Lo comparan con Bukowski, y no podría parecerme más idónea la comparación. Habría que cambiar el whisky por ron, y añadirle boleros y salsa, y el cóctel es magnífico. Pese a que a veces narra en primera persona, el protagonista indiscutible es Fabián, homosexual, cínico, sobreprotegido y un geniecillo del piano al que todo le va mal. La historia es trágica, como corresponde a una buena historia, y está repleta de sexo, caos y suciedad. Y qué mejor manera de narrarlo que con los hechos crudos, tal como vienen, sin adornar. La Cuba revolucionaria no se presta a los adornos, quizás es demasiado burgués.
Siendo de Barcelona me parece gracioso también el retrato que hace de Felipe, qué fama tenemos los catalanes? Aunque supongo que será merecida.
Foi um livro que eu li, definição de energia caotica, deu me vontade de ler mais livros de autores da america latina, ja é qualquer coisa, I guess Não lhe vou avaliar com estrelas porque na minha opinião é um bocado racista e não gostei muito de como a da personagem gay foi tratada no livro
"—¿Son los maricones que cogieron en la playa? Si yo fuera el juez les meto 20 años por los menos. Uhh, como no. 20 años. En Agüica, trabajando al sol, pa que se hagan hombres. O se hacen hombres o se mueren."
La literatura de Pedro Juan Gutiérrez (Matanzas, 1950) destaca por dos aspectos: la confrontación de la realidad social cubana y un estilo próximo al realismo sucio, repleto de perdedores, de hombres rudos, dejados llevar por los impulsos más básicos: pinga, ron y miseria. La trilogía sucia de la Habana da constancia de esta deriva temática. Ha propiciado que a lo largo de sus títulos Pedro Juan estableciera una figura masculina dominante, buscavidas, ruda, sucia. La mujer también es hedonista, pero un mero instrumento de desahogo.
Hay por lo tanto una visión hoy en día muy superada.
Fabián y el Caos es una obra dicotómica desde su propio título. El Caos es Pedro Juan, el habitual alter ego del autor: un nihilista como un lobo estepario, un hedonista. El personaje prototípico que sus lectores habituales venimos a buscar. Fabián resulta una sorpresa. Un sujeto abiertamente homosexual, tierno, sensible y por lo tanto maltratado y aplastado por la masculinidad imperante en la Cuba que instaura la revolución de los barbudos en los años 50. Como sucede de forma habitual en los regímenes totalitario, la homosexualidad es constitutiva de un comportamiento delictivo.
Queen, you take my breathe away
La historia de Fabián, un personaje repleto de claroscuros: víctima del régimen castrista, pero a su vez victimario respecto a sus propios padres, incapaz de empatizar más allá de su propio ombligo, tiene tintes biográficos.
En la propia obra se hace mención: el régimen cubano purgó la obra de autores cuyo comportamiento, alejando de la masculinidad que la revolución reclamaba, eran considerados un peligro en sí mismo. Uno de ellos, es José Lezama Lima. Su novela Paradiso llega a tener partes prohibidas. Otro autor que sufrió en su piel el castigo es Reinaldo Arenas. Antes que anochezca, su autobiografía, merece la pena como testimonio del castigo le produjo su condición de homosexual y opositor al régimen.
La literatura latinoamericana de activismo LGTB+ es difícil de considerar sin la presencia de Manuel Puig. Autor de obras de abierta defensa como Boquitas pintadas o Pubis angelical, entre ellas destaca la maravillosa y adelantada a su época El beso de la mujer araña.
Del mismo modo, la voz de Pedro Lemebel destaca sobre el resto. De su obra creemos necesario mencionar Tengo miedo, torero. Una historia de amor doliente y homosexual en el contexto de los últimos estertores del régimen de Pinochet. Contiene en su texto un personaje inolvidable y amado como es la “loca del frente”.
La inclinación homosexual de Fabián es parte importante de su sufrimiento. Pero estas son solo las causas. El castigo injusto y desproporcionado suponen unas consecuencias. La enfermedad también está presentes en el texto, aunque se trata de una forma más velada. A este respecto, y también por su vínculo literario con una autora del tamaño de Virginia Woolf, merece hacerse mención de Las Horas (Stephen Daldry 2002).
Tanto a escrita, como o conteúdo das obras do cubano Gutiérrez quase sempre serão objeto de perplexidade e até de desgosto, pois, com uma escrita brutal e crua, retrata da forma menos poética tudo aquilo pelo qual passava os habitantes de Cuba das décadas de 30-70, sempre permeando a narrativa com a mais baixa condição humana possível.
Assim, ambientada em Cuba, estaremos em contato com Lucía e Felipe, um casal espanhol que se muda para a ilha caribenha a fim de enriquecer, todavia, os planos dos dois não poderiam ter fins mais adversos e é a partir desse momento que Gutiérrez nos demostra de forma latente e angustiante tudo o que ocorreu pós-revolução, no qual “todo mundo era pobre de verdade, em todos sentidos, não só financeiramente”, imperando o caos, o medo e a fome.
Com rompantes autoritários, o patriotismo exigia muito de todos, não confiscavam apenas o dinheiro ou as propriedades a fim de um mundo ideal sem classes, mas confiscava a vida e a individualidade de cada um, seja de pensamento, de sexualidade, de identidade, de leitura, de arte e é nesse contexto que surge a figura de Fabián e Pedro Juan, dois jovens distintos que são equiparadas pelo Estado, que no fim, revelam o pensamento em comum de desânimo para com a vida.
Enquanto Pedro é efusivo, Fabián é reservado, mas em suma, ambos apresentavam o ponto em comum de apatia em relação a vida e o destino que lhes fora imposto, deste modo, tentando sobreviver no meio do caos, os dois amigos irão nos guiar as maiores mazelas da sociedade cubana, nos apresentando uma visão política de uma sociedade utópica, permeada, entretanto, com uma das marcas do autor: a constante presença de situações sexuais e extremas, que podem ser desagradáveis no primeiro momento, mas, sem dúvida, conseguem expor com precisão a visão do autor acerca de seu país, em resumo, em suas palavras, assim como Cuba, o romance é composto de: “sujeira, imundície e fome”, ficando, sua forte recomendação.
Pedro Juan Gutiérrez é um excelente contador de histórias. Especialmente quando não escreve sobre si mesmo. Não que desgoste do Pedro Juan personagem. Ele é machista? Sim. Homofóbico? Também. Pervertido? Certamente. Mas a forma como ele admite suas falhas de caráter e como por vezes subverte tais características com atitudes humanas e generosas o tornam um personagem altamente complexo e interessante. Mas aqui já numa terceira leitura após "Trilogia Suja de Havana" e "O Rei de Havana" a tendência é que tudo envolvendo Pedro Juan fique um pouco menos original.
Talvez por este motivo tenha gostado tanto de "Fabián e o Caos". Pedro Juan aqui é um coadjuvante. O primeiro capítulo que narra a história dos pais de Fabián é soberbo. Um controle narrativo, uma fluidez magnífica. E todos os capítulos envolvendo Fabián são interessantes, ousados. É um personagem complexo e muito bem construído. E ainda podemos vivenciar uma Cuba pré e pós revolução numa história super enxuta, mas que traz muitos pontos de reflexão.
Pedro Juan aqui escreve sobre sua juventude, o que diferencia um pouco da fase madura de sua vida em Trilogia e Rei de Havana. Ficaria perfeito se a relação dele com Fabián fosse um pouco mais contundente, coisa que não acontece. Apesar de haver pontos de interseção, por vezes há pouca fluidez entre os capítulos.
Na verdade o Pedro Juan personagem aqui não precisaria necessariamente existir. Mas esta é a marca do autor e eu o respeito por isso. De todo modo, "Fabián e o Caos" é um livro incrível.
Ao final fica um pouco a pergunta de pra q contar história do pedro juan? Fabian e pedro juan têm uma amizade muito foda-se, se encontrando mtas poucas vezes, de forma que no final parecem só duas histórias paralelas num unico livro. E essa não é a intenção pq eles têm uma mínima relação de se encontrar às vezes, mas que nunca passa de uma mínima interação de pessoas. Vou falar a verdade, antes de ler eu achei q era um romance entre os fabian e pedro juan kk e acho q seria melhor se fosse k pq contar a história de pedro juan teria sentido no projeto desse livro. Mesmo se o ponto é falar da repressão, ainda a história de pedro juan não faz mta diferença: praticamente conta de suas aventuras sexuais mas não há nenhuma consequência pra nada q ele faz. E não digo q ele precise sofrer pelos seus atos, mas é q parece q ele só ta contando o q aconteceu com pedro juan jovem sem q leve a qualquer lugar; ou que tenha qualquer relação importante com o q parece ser o ponto principal da trama: o fabian. No final, parece que se está contando a história de pedro juan apenas por causa da aproximação com o autor (também Pedro Juan Gutierrez), e pro autor se inserir na história. E não sei, acho q ficar tentando dar aproximação com a realidade deixa a ficção q é um livro pior. Talvez fosse melhor se fosse só um olhar do pedro juan contando a história do fabian, talvez isso deixasse pedro juan mais interessante do q todas as histórias de suas ações sem significado pra o q parece ser o projeto do livro.
Vai ver a literatura ta aí, no fato do autor, pedro juan, contar a história de fabian, mesmo eles n se aproximando mto nunca na vida real. Ent a fabulação ta no fato de preencher todas as grandes lacunas q é a vida de fabian pra pedro juan, já q eles n tinham uma relação proxima!
Será q é esse o que ele queria mostrar? Q n da pra ter relações proximas e q a história sem aparente sentido é a q sobrevive? Kk ai sei la… talvez eu q n entenda nada
Ainda assim, a leitura é bem envolvente e flui bastante, além de passar mto bem as sensações q ele quer passar. Não sei se dou 2 ou 3 estrelas.
No he leído este libro en esta edición de Anagrama, sino en una cubana, cuya portada es roja con un piano dibujado y partido a la mitad, como una pesadilla. Fue impreso en Holguín en septiembre de 2017. Lo compré en La Paz, en una feria internacional del libro el año pasado, 2022. Ediciones Unión. Me parece tremendo. He comprado los libros de este autor también en Caracas, en las librerías del sur, impresas en papel blanco bond, y sus tapas de cartón. Encuentro cierto grado de veracidad en esto. Leer a Pedro Juan en Anagrama, significaría otra cosa.
En este libro, Fabián Cugat es el protagonista. Un pianista hijo de dos españoles que llegan a Cuba en busca de fortuna, y cuando él aún es pequeño todo se desmorona, se van los bancos, se extinguen los ahorros, los hogares, las herencias y fortunas. Se expropian los comercios, empresas, terrenos, hay una escasez y violencia brutales. Pero también hay música, boleros, playa, poesía, amistad, mujeres, alcohol. Hay memoria nacional, y Pedro Juan suele aparecer en sus narraciones como un personaje que forma parte del cuadro, pero no se trata de él, él solo es un hombre llano y despreocupado, con una avidez sexual sin límites, una gran habilidad para moverse en el destino, alguien que cuenta, cuenta de verdad, y a la vez, deja colar la transparencia de algunas verdades y muchos dolores.
Fabián é um pianista, tímido, talentoso, homosexual. Pedro Juan é um rebelde que ocupa o seu tempo com a obsessão pelo sexo oposto, sempre preocupado em fugir ao compromisso emocional. Ambos vivem em Cuba.
A história de Fábian é a alma do livro, e a sua ligação com Pedro Juan nunca é muito convincente ou até relevante para as suas decisões. Isto faz com que o livro seja um conjunto de boas ideias sem uma ligação coesa. Mas isso também descreve a vida, onde nem tudo se liga directamente, e a vida de outras pessoas apenas passa pelos nossos olhos e fica na nossa memória.
Fabián vive de forma invisível e, só depois de se reflectir sobre a sua história, é que se faz notar. Deve ter acontecido o mesmo ao autor ao pensar em Fabián, que tantas vezes escreve na margem entre a ficção e as suas memórias, e que só notou nele mais tarde. É uma homenagem crua.
Já leio Pedro Juan Gutiérrez desde o meu tempo de faculdade, quando devorei a Triologia de Havana. Adoro o seu estilo minimalista, directo e visceral, sempre com Cuba como uma das suas personagens principais (com a sua crueza mostra o pior do regime e o melhor das pessoas - ou, pelo menos, dá-nos a entender os seus comportamentos).
(PT) Pedro Jean e Fabian têm apenas uma coisa em comum: nasceram no mesmo ano, 1950. De resto, nada mais: Pedro gosta de ser livre e independente, deseja viver a vida e deseja mulheres vorazmente. Fabian é o seu oposto: é um recluso, adora piano e é homossexual. Quando se conhecem, as vidas de ambos tinham sido atravessadas pela Revoluçao Cubana e acabaram numa fábrica de conservas, em Matanzas. Eram párias, logo... perigosos.
"Fabian e o Caos", é um livro que tem tanto de irreverente, livre, rebelde como de deprimente e triste. Lê-se velozmente e vorazmente, e tem um pouco de autobiográfico, porque se trata de algo que o autor deve ter vivido. Afinal de contas, é a história de uma amizade improvável, numa Cuba que apesar de ser comunista, em termos de costumes era tão conservadora como uma república das bananas: machista e insegura, com ódio pelo diferente, fosse ele um libertino ou um maricas.
Como todo lo que escribe Pedro Juan, la novela está cargada de pragmatismos, escenas poco comunes y un lenguaje duro. Narra la historia de dos jóvenes que a pesar de las notorias diferencias llegan a ser amigos, pero que por condiciones objetivas y subjetivas que existen en el país (Cuba) ven truncada su relación. El autor describe la situación política existente en la isla antes y después del triunfo de la Revolución, sus luces y sombras, los desmanes y desviaciones cometidas. Sin lugar a dudas esta desgarradora novela hace que reflexionemos y miremos nuestros adentros. Personalmente fue la primera obra que pude leer del escritor, y marcó un punto de giro en mi manera de comprender y vivir.
Eu já tinha lido a “Trilogia suja de Havana” e tinha expectativas boas para “Fabián e o caos”. No último, aparece de forma coesa e articulada o que não era tão bem descrita no primeiro: a repressão política do governo cubano durante os anos 50, 60 e início de 70.
A repressão (que muitas vezes é representada pela violência física) é quase um personagem em si só que afeta todos e em suas nuances persegue indivíduos descaradamente. O vínculo criado entre dois personagens opostos em gostos, estilos de vida, desejos, etc. é resultado de uma repressão sistemática em um país caótico. E são as forças desses personagens em relação à repressão que movem essa história de uma forma tão especial.
Que livro bom! Muito rápido de ler. Me encantei demais com o Fabian e sua ambição, não só isso mas também os lugares em comum que partilhei com o personagem. Apesar disso acredito que seja um livro fortemente ideológico por representar uma parcela extremamente negativa do governo cubano. Ademais a maneira como questões sexuais reverberam dentro da narrativa me fascinou, é uma história sobre não pertencimento, sobre frustrações e também, acredito eu, sobre heranças, não materiais mas sim sentimentais. Fabian e seus pais, assim como seus avós que conhecemos compartilham muitos sentimentos em comum, muitos traços de personalidade também, como se ele fosse uma junção de várias pessoas em uma.
Con imágenes de altas dosis de sexo, alcohol y desfachatez, Pedro Juan Gutiérrez presenta una crítica oculta al regimen Castrista postrevolucionario y la miseria que tuvo que vivir el pueblo cubano. Narra la historia de dos amigos que son totalmente opuestos, Pedro Juan, su alter ego, alcohólico, mujeriego, fortachón y vival a quién no le importaba nada, que era nadie y que no quería hacer nada, y Fabián, un hijo de españoles, enclenque, homosexual, ermitaño, amante de la música y los libros, quién está basado en un amigo de la infancia, al que le tocó nacer en el lugar inexacto, en la peor época posible y del sexo equivocado . Una novela con una velocidad voraz y una dureza atroz.