Niets is ooit perfect. Het is zelfs naïef om dat te durven denken. Het andere uiterste is ook lastig: dat alles een 'trauma met een kleine t' zou zijn. Of depressie, of een andere diagnose. Ik ben sowieso niet voor diagnoses. En al helemaal niet - of toch zelden - in het kader van natuurlijke processen en overgangsmomenten in het leven. We kunnen het 'crisiservaringen' noemen, of 'anders dan verwacht' en dan krijgt het meteen een andere lading dan wanneer het 'niet perfect' genoemd wordt. Dit boek was een zinvol boek met een zinvolle kijk, maar de beladen woorden die erin gebruikt werden wekten vaker dan eens irritatie bij mij op.
Goed boek, enkele herkenbare verhalen. Natuurlijk is elke bevalling anders en uniek, maar ik heb toch een paar tips opgepikt om anders naar de mijne te kijken.
Aardig inzicht in hoe de verwachtingen rondom, de realiteit van en de omgang met de bevalling kan leiden tot stevige trauma's. Kosters oplossing: van falen naar balen. Nog beter: geen spirituele of romantische verwachtingen koesteren van je bevalling. Koster neemt een mooi gebalanceerd standpunt in, zonder iemand de schuld in de schoenen te schuiven. Jammer dat ze niet ingaat op de kwalijke rol die verloskundigen soms spelen door ongebalanceerde, onvolledige voorlichting, en het aanpraten van een schuldgevoel wanneer een vrouw niet 'natuurlijk' is bevallen.