Η αρχιτεκτονική της αρχιτεκτονικής

by Aris Konstantinidis

Το μυαλό μου δεν σταμάτησε ποτές να «δουλεύει» και να παίρνει στροφές. Και το χέρι (από κοντά) σημείωνε, στο όποιο χαρτί έβρισκε πρόχειρο μπορστά του, ό,τι δεν έπρεπε να ξεχαστεί, γιατί ήτανε σχετικό με την επαγγελματική μου απασχόληση. Κι όπως δηλ. ο νους μου (και όλη μου η ψυχή) ήταν πάντα (και πιο πολύ) για την αρχιτεκτονική, μαζί και για ό,τι άλλο μπορούσε να έχει κάποια σχέση μαζί της. Κι οπότε, όπου κι αν βρισκόμουν, ακόμη και όταν σκαρφάλωνα σε κάποιο βουνό, ή όταν έκανα κάποιο μακροβούτι στη θάλασσα (-κι ας μοιάζει αυτή η δεύτερη περίπτωση κάπως παράξενη...), έπρεπε να έχω μαζί μου ένα σημειωματάριο και ένα μολύβι.
Και που τα δύο αυτά "σύνεργα" τα έβαζα και στο προσκέφαλό μου όταν πήγαινα τις νύχτες για ύπνο. Γιατί τότες ήτανε, δα, που μου έρχονταν... οι εμπνεύσεις. Που να μην μπορεί να με πάρει ο ύπνος. Κι όταν, ακόμα, κάποιες φορές ξύπναγα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα με κάποιαν "ιδέα", που έπρεπε να τηνε καταγράψω, αν δεν την... ακινητοποιούσα στο χαρτί μου. Κάτι που με τον καιρό νόμισα πως θα μπορούσα να το αποφεύγω. Γιατί είχα πιστέψει πως ό,τι το αξιόλογο περάσει σε κάποια στιγμή από το νου, θα ξανάρθει κάποτες πάλι κι ας μην το έχω καταγράψει. Και που αυτό συμβαίνει, βέβαια, συχνά. Όμως, κάποιος μικρός διάβολος με έκανε να... αλλαξοπιστήσω. Και για να διερωτηθώ: - μετά από πόσον καιρό θα ξανάρθει ό,τι άφησα... να μου φύγει; Κι όταν πρόσεξα δηλ. πως καμιά φορά δεν ξανάρχεται η "ιδέα", ή "σκέψη", ο "στοχασμός" που δεν σημειώθηκε, σε κάποιο χαρτί, τη στιγμή που πρόβαλε κάπως πηγαία και με τη δροσιά της κάποιας φρεσκάδας. Κι οπότε, η μόνη λύση ήτανε το σημειωματάριο και το μολύβι... όπου κι αν θα βρισκόμουνα, ακόμα και εκεί που πήγαινα... για να μην κοιμηθώ, έτσι όπως με ταλανίζανε και κάποιες νυχτερινές οδοιπορίες.
(Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

344 pages, Paperback

Published March 1, 2014

About the author

Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Γερμανία στο Πολυτεχνείο του Μονάχου από το 1931 μέχρι και το 1936. Μετά από τις σπουδές του επέστρεψε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στην Πολεοδομική Υπηρεσία(1938-1942) και στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων(1942-50). Υπήρξε προϊστάμενος τους τμήματος Μελετών του Οργανισμού Τουρισμού (1957-67), όπου αργότερα διετέλεσε ειδικός σύμβουλος (1975-78). Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης(1967-70). Εκλέχθηκε επίτιμος διδάκτωρ της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(1978) και έκτακτο μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου(1985). Έγραψε πολυάριθμα άρθρα και βιβλία, ενώ το πλούσιο αρχιτεκτονικό του έργο παρουσιάστηκε σε αρκετές εκθέσεις, σε βιβλία και σε περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Το ενδιαφέρον του Άρη Κωνσταντινίδη, που ήταν επικεντρωμένο στη δημιουργία μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής που να πηγάζει από τις ανάγκες του τόπου του, τον οδηγεί στη μελέτη της ανώνυμης αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα και τη δημοσίευση τριών βιβλίων(1947-1953),όπου αναλύει συγκεκριμένα παραδείγματα ανώνυμης αρχιτεκτονικής. Τα κυριότερα βιβλία του είναι: «Δύο χωριά από την Μύκονο» (1947), «Τα παλιά αθηναϊκά σπίτια» (1951), «Σύγχρονη αληθινή αρχιτεκτονική» (1978), «Μελέτες + Κατασκευές» (1981) και τα «Θεόχτιστα», το τελευταίο βιβλίο του αρχιτέκτονα. Η υλοποίηση των ιδεών του Κωνσταντινίδη πραγματοποιείται μέσα από την κατασκευή μιας σειράς δημόσιων κτιρίων ,καθώς και ιδιωτικών κτιρίων μικρότερης κλίμακας. Στα δημόσια έργα του ανήκουν: α)τα συγκροτήματα εργατικών πολυκατοικιών στη Νέα Φιλαδέλφεια, στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη, στο Ηράκλειο Κρήτης κ.α., β)η σειρά ξενοδοχείων του ΕΟΤ «Ξενία» στην Καλαμπάκα, Μύκονος, Ολυμπία, κ.α, γ)αλλά και τα αρχαιολογικά μουσεία Ιωαννίνων(1965-66) και Κομοτηνής(1967). Έργα του Άρη Κωνσταντινίδη είναι επίσης το περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (1960), το συγκρότημα που εξυπηρετεί το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, καθώς και ιδιωτικές κατοικίες, όπως η μονοκατοικία στο Παγκράτι(1961) και η οικία διακοπών στην Ανάβυσσο(1961-62).

Reviews

[philosophie · Rating 2 out of 5]

*2,5

[foteini_dl · Rating 4 out of 5]

Ήταν ο Κωνσταντινίδης ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες αρχιτέκτονες; Ναι, σαφέστατα. Συμφωνώ με όσα γράφει σε αυτό το τρόπον τινά σημειωματάριο; Όχι, σαφέστατα. Όμως, με αυτό το "τα σπίτια είναι δοχεία ζωής", το "από τον τρόπο που θα έχτιζες και ένα κοτέτσι, δείχνεις πώς θα μπορείς να χτίσεις και μιαν ολόκληρη πόλη", την ολιστική προσέγγιση άνθρωπος-χρόνος-τόπος, τη σημασία του να δουλεύεις στο σήμερα κοιτώντας το παρελθόν και βλέποντας στο μέλλον, και το να επιλέγεις να χτίζεις με λίγα υλικά, ε αυτά με βρίσκουν σύμφωνη.