เพชรพระอุมา เล่ม 14 ตอน อาถรรพณ์นิทรานคร

เพชรพระอุมา #14

by พนมเทียน

เงาที่กระทบแสงแดดที่สาดส่องแง่หินลงมาแลเห็นชั่วแวบเดียวว่าเป็นสีเหลืองฟาง ตะกายสวนย้อนมาตามช่องทางนั้น พร้อมกับปากอ้าแดงฉานแลเห็นเขี้ยวคู่บนขาววับราวกับดาบ ไชยยันต์...บัดนี้ตะลึงพรึงเพริด ยกปืนขึ้นไม่ทัน และไอ้มฤตยูเขี้ยวดาบตัวขนาดสิ่งโตเขื่องๆ ก็พุ่งเลยรพินทร์กับเชษฐาตรงไปที่เขาพอดี อดีตนายทหารปืนใหญ่ร้องตวาดลั่นออกไปสุดเสียง ไม่เจตนาอะไรทั้งนั้น นอกจากความตกใจ แล้วหงายหลัวตึง เจ้าสัตว์ร้ายคำรามสนั่น กระโจนข้ามศรีษะของเขาเลยออกไปอย่างหวุดหวิด แล้วกระสุนขนาด .357 แม็กฯ ก็ดังสะเทือนหูเขาอีกครั้ง!

Genres: Novels, Fantasy

440 pages, Paperback

Published January 1, 2004

About the author

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - 21 เมษายน 2563) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"

Reviews

[Clairdenoon · Rating 4 out of 5]

[เล่มนี้รพินทร์กับดารินเขาคิสสสสสกันด้วยนะ🙈🙊]
#เพชรพระอุมา เล่ม14 ตอนอาภรรพ์นิทรานคร
#พนมเทียน

🎉🎉🎉🎉🎉จบเล่ม14แล้ววว🎉🎉🎉🎉🎉
**ไฮไลต์เล่ม14**(มีสปอยล์)
-เริ่มที่รพินทร์ตอบคำถามไชยยันต์ว่าเคยxxxกับมาเรียไหม และมีdeep talkแมนๆคุยกัน หลักๆคือนินทามาเรียนั่นแหละ555
-อยู่ๆดารินที่ป่วยนอนซมมาทั้งวันก็ลุกขึ้นมากลางดึก...จะไปช่วยแงซาย...เพราะฝันว่าวรมันต์ออกจากร่างแงซายแล้ว และแงซายนั่งหลับพิงต้นเสลี่ยงและมีแผนที่อยู่ด้วย รอคนไปให้การช่วยเหลือ แต่ทุกคนลงมติกันว่าไปเช้าเถอะนะ
-ในที่สุดก็เจอแงซายแล้ววววว(พร้อมแผนที่การเดินทาง) ---หลังจากพลัดกันมาหลายเล่มก็ครบแก๊ง12คนแล้ว !!!🎉🎉
-แงซายโดนแมงมุมกัดเกือบสู่ขิต//แต่ได้ตำรับยาลี้ลับจากส่างปามาแก้พิษให้(ใช้พิษถอนพิษ)
-เจอโขลงช้างดึกดำบรรพ์ ช้างโบราณ ช้างยักษ์ บ้างก็ว่า aka ดิไอโนเทเรียม ช้างเมื่อ10ล้านปีก่อน แต่เจอกระสุนของชาวคณะยิงตาย
-หลังจากไชยยันต์อารมณ์ค้างมาตั้งแต่คืนก่อน เล่มนี้ก็งุ่นง่านนอนไม่หลับกระสับกระส่าย จึงไปขอร้องมาเรียให้ช่วย(โดยความช่วยเหลือของตาบุญคำ) มาเรียก็ทำเลี่ยงไปเลี่ยงมาไม่ยอมพอไชยยันต์โกรธงอนก็เลยยอมช่วย...แป๊บนึงพอถูๆไถๆ555
-แงซายเปิดเผยโปรไฟล์กับมาเรียว่าจบอักษรฯม.บอมเมย์(มาเรียถามอะนะเลยบอก//มาเรียทึ่งพยายามเอาหน้มน้มเบียดแงซายแต่แงซายหนีได้//มาเรียนี่ก็นะ เฮ้อ)
-ดารินต่อปากต่อคำด่าแซะค่อนขอดกันไปมากับรพินทร์ตลอด ประเด็นหลักๆก็เรื่องแงซายคนโปรดของนางนี่แหละ หาว่ารพินทร์ใจร้ายใจดำ จ้องแต่จะกลั่นแกล้งแงซายบลาๆ
-และใช่ค่ะต่อปากต่อคำกันไปมาเหมือนจะไม่ถูกกัน แต่ไหงสุดท้ายก็กระชากมาจูบกันเฉย...รพินทร์ดารินคิสซีนกันหลังโขดหินจ้าาา
-และระหว่างคิสๆกันเพลินๆ แงซายก็โผล่มาพอดี 5555555โอ้ยยยย
-เจอตัวอะไรไม่รู้มากินซากดิไอโนเทเรียม กินแบบกระจัดกระจายห่าลงมาก
-ดารินกับมาเรียไปเล่นน้ำในลำธาร naked มาเรียทะลึ่งตึงตังไล่จับอะไรๆของดาริน
-ดารินเลยฉุนหนีขึ้นมาจากน้ำก่อนและให้บุญคำไปเฝ้ามาเรีย บุญคำก็ตามประสาคนหื่นนางส่องกล้องดูจ้า มาเรียนอนเปลือยกายอล่างฉ่าง รพินทร์ผ่านมาเห็นเลยขอส่องดูบ้างว่าดูอะไร ก็เห็นเต็มๆ ด่าตาบุญคำว่า"ไอ้เรานี่เติบโตเพราะกินข้าว แก่เฒ่าเพราะอยู่นานแท้ๆเทียว" แรงงงง5555
-ระหว่างนั้นมีเสือเขี้ยวดาบจะมาขย้ำมาเรีย รพินทร์กับบุญคำเลยช่วยกันยิงสกัด//ในขณะเดียวกันเสือเขี้ยวดาบอีกตัวก็จะมาขย้ำรพินทรกับบุญคำที่ไม่ทันระวัง...แงซายก็แว้บมาช่วยยิงเสือเขี้ยวดาบตัวนั้น...ยิงแบบซึนๆ ไม่บอกไม่กล่าวยิงแล้วเดินหนี แหมมมม้
-เมื่อมาเรียรู้ตัวว่ามีคนช่วยยิงเสือให้ ด้วยความที่เป็นสตรีก็ควรรีบใส่เสื้อผ้าให้ไวใช่มะ แต่ไม่จ้า มาเรียแปลว่าอิสระ นางก็แก้ผ้าแก้ผ่อน ยืนท้าทายรพินทร์อยู่แบบนั้นต่อไป แล้วก็บังคับให้รพินทร์จูบถ้าไม่จูบ นางจะร้องโวยวายให้คนเข้าใจว่ารพินทร์มาปลุกปล้ำนาง=_=...รพินทร์ก็okยอมๆจูบก็จูบ จูบเพื่อจบ ตัดปัญหา(แต่โดนบังคับจูบทีไรคุณพี่ก็ดูทำเต็มที่มีอารมณ์ร่วมทุกทีนะ จุดนี้ก็งงนิดหน่อย555)
-จบที่รพินทร์คิดใคร่ครวญในใจตามคำแนะนำของแงซายที่ว่าควรสนองมาเรียไปสักที จะได้เลิกตามตอแยเขา ไปหาเหยื่อรายใหม่(บุญคำก็แนะนำรพินทร์เช่นนี้ให้ยอมxxxไปสักที มาเรียจะได้สมความปรารถนาไม่ค้างคาหาวนมาเรื่องรพินทร์ตลอดอยู่แบบนี้)
---ซึ่งดูเหมือนว่า....จะเป็นการปูพื้นฐานความนึกคิดต่างๆเพื่อสื่อให้เห็นว่า...ใกล้ละ...ใกล้จะถึงซีนในตำนาน ซีนที่ใครบางคนไม่กล้าอ่านเรื่องนี้เพราะกลัวซีนนี้...นั่นก็คือ...ซีนรพินทรกับมาเรียxxxกัน....ตื่นเต้นตื่นเต้น5555
--คำด่าที่ชอบ(จดบท555)
:"ไอ้เรานี่เติบโตเพราะกินข้าว แก่เฒ่าเพราะอยู่นานแท้ๆเทียว"

----ไปเล่ม15จ้าาา

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

Start 22.45 น. 15 ต.ค. 2555
End 22.47 น. 17 ต.ค. 2555

[Pairash Pleanmalai · Rating 5 out of 5]

ลดความตึงเครียดลง ผ่อนคลาย เป็นเล่มที่ทำให้ผู้อ่านเหมือนได้พักผ่อนไปด้วย

ส่างปา มีบทบาทเด่นขึ้น

เล่มนี้เหมือนสรุปเนื้อหาที่ผ่านมา และวางแผนการเดินทางต่อไป

แน่นอนความตลกของบุญคำตอนท้ายๆยังมีอยู่

[Woranart · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้รำคาญ character มาเรียมาก

[Plapompom · Rating 5 out of 5]

มาเรีย มีความต้องการเกินเรื่องมาก แต่เล่มนี้ก็เบาๆ ไม่เครียดมาก ดารินทร์ไม่ค่อยงี่เง่าเท่าไหร่

[Kibby Woraluck · Rating 3 out of 5]

Maria's airtime is too much. Although the author wanted to relax the reader, it's too much.

[Just Jim · Rating 3 out of 5]

3 ⭐️ I hate Maria