La Superba

by Ilja Leonard Pfeijffer

Deze roman is een monument voor een stad zoals er maar één is, Genua, La Superba (de hoogmoedige).
En meer nog dan een roman over een schokkend echte en labyrintische stad, is het een liefdesverhaal dat tragisch eindigt.
En meer nog dan een stadsroman en een liefdesroman is La Superba een boek dat de fantasie van een beter leven elders onderzoekt, vertelt en ontrafelt en laat zien hoe mensen - van gerenommeerde schrijvers en verlopen heren van stand tot arme Senegalese sloebers en flanerende hoeren - op verschillende manieren verdwalen in die fantasie.
En meer nog dan over de stad, de liefde en het lot van de zoekende mens gaat deze grandioze meerstemmige roman over het schrijven van een grandioze meerstemmige roman.

Genres: Fiction, Dutch Literature, Roman, Literature, Italy, Novels, Contemporary

348 pages, Paperback

First published January 1, 2013

About the author

Ilja Leonard Pfeijffer is a poet and writer. Distinguished in nearly every genre imaginable, he is one of the most celebrated authors of the Dutch language and is recognized as one of the most compelling voices in contemporary Dutch literature. He has more than forty titles to his name, including poetry, novels, short stories, plays, essays, scientific studies, columns, translations and anthologies. Exhibiting a powerful style and classical command of form, his work has contributed to literary revival and growing engagement, both of which are explicitly expressed in his work as a columnist and television documentary maker as well.

Reviews

[Marc Lamot · Rating 3 out of 5]

A grotesque voyage into the labyrinth of Genoa
It is very difficult to put a label on this novel, because the Dutch author Pfeijffer endlessly varies in different forms, themes and style registers. The main subject is clear: that is the Italian city of Genoa, where the author fled to five years before, leaving the complacent and predictable Netherlands where he was treated too much - in his own words - as an "important writer". Pfeijffer brings the proud and haughty city (La Superba) to life as an unpredictable labyrinth with both exalted and squalid sides; and he does so with brilliance, to the extent that after the novel you have the city plan of Genoa pretty good in your head, even if you have never been there, a bit like Patrick Modiano does with Paris.

Formally, Pfeijffer's novel is a series of letters and notes addressed to an anonymous friend in the Netherlands, but at every turn he incurs historical evocations, extensive peripheral stories on or by other characters, musings about the profession and the act of writing, and so on. And in the department of style registers, Pfeijffer combines amusing anecdotes and hilarious character descriptions with scabrous and absurdist events. The successive scenes are alternately endearing-tragicomic and downright gross, especially in his sexual escapades. I can understand why some readers drop out.

Yet this book did resonate with me, at least in most chapters. Pfeijffer turns out to be a masterful narrator, with a colorful and sometimes baroque language that does justice to the sweltering chaos of Genoa. Interesting is also that he portrays himself alternately as a pretentious observer, a doubtful gigolo and a clumsy foreigner, even to the extent that it becomes an exaggerated gimmick. And then the portraits of both the English professor-druncard-spy Don Perry, with his fantastic but completely fabricated life story, as well as the Senegalese migrant Djiby who tries to survive like a rat, are in themselves poignant testimonies that captivate.

These two stories also reveal the two themes that run like a thread through the novel: the insecure existence of a migrant, and the inexhaustible human need for hopeful fantasies, and these two are inextricably linked. Pfeijffer himself is first and foremost a migrant, in a country with particularly attractive yet deviant habits, which he gradually acquires, but which he will never be able to master perfectly (in that context, he paints a rather cliché image of Italy, as a country with an inscrutable bureaucracy, rampant corruption, ubiquitous Mafia and the sport of keeping up appearances performed by everyone). But at the same time Pfeijffer is a luxury migrant, as becomes clear from the conversations he has with a Moroccan rose seller and a Senegalese boat refugee. Both are drawn to Europe by the dream image of the golden mountains (the free golden watches and Mercedes cars); and it is that fantasy that holds them afloat and that they also maintain in front of their families at home. In that respect they differ little from Pfeiffer himself, because he too is driven by an insatiable need for a more exciting life, which manifests itself in an unbridled desire for young girls (yes, with a questionable kinky side to it).

Pfeijffer gives these fantasies (both his and those of others) full space in this novel and creates a tension that both attracts and repels. As he puts it himself in a key passage about writing this novel: "the most important thing is that I will be forced to severely weaken the truth, because when I tell it as it really happened and as I tell to you, everyone thinks I've made it up. That is often the problem with the truth: it is completely unbelievable. But the problem seems that this problem is continually present here (in Genoa). This medieval labyrinth seems populated by purely implausible novel characters, one even more picturesque than the other ".

As the book progresses, the unlikely scenes become more and more grotesque. The character Pfeijffer gets completely lost, he drives his fantasies to the absurd and eventually loses his own (hetero) identity; reality and fantasy merge. Formally, these chapters are very erratic, sometimes hilarious and enjoyable, but sometimes just rancid and gross. Perhaps it is a logical outcome, but to be honest, at that moment Pfeijffer just went over the edge for me. Yet, seen as a whole, the positive elements in "La Superba" certainly prevail.

[Willy Schuyesmans · Rating 3 out of 5]

Vreemd boek, niet echt mijn ding. Ik heb het gelezen omwille van de verontwaardiging van velen (o.a. Maarten 't Hart) toen het boek naast de AKO Literatuurprijs én naast de Gouden Boekenuil greep. Voor de Libris Literatuurprijs (die volgende week wordt uitgereikt) is 'La Superba' opnieuw genomineerd en wordt alweer de grote kanshebber genoemd. Ben benieuwd.
Voor mij hoeft hij hem alvast niet te krijgen. Pfeijffer is een goed stylist die met humor kan schrijven, maar er in dit boek een zootje van maakt. De historie met het geamputeerde vrouwenbeen kan in de eerste hoofdstukken nog boeien als een aardige vondst, maar dan verdwijnt het uit driekwart van het boek om in het laatste hoofdstuk weer op te duiken op een zo ongeloofwaardige manier dat ik erbij afhaak.
Pfeijffer bazuint het hele boek lang zijn liefde voor Genua uit en die is terecht: Genua is een boeiende stad waarin je heerlijk kunt verdwalen. Maar of het daarvoor nodig is om vrijwel elke steeg in de stad bij naam te noemen? Daar kun je beter een stadsplan voor kopen. Bovendien mist hij een kanjer van een metafoor door ternauwernood de 'supraelevata' te vernoemen: die draak van een snelwegviaduct langs de kust die de stad ingrijpender amputeert dan de amputatie van een been een mens kan verminken.
Het verhaal van Don is op zich een mooi verhaal, maar het heeft nauwelijks iets met de rest van de roman te maken (het heet dan ook 'intermezzo'). Hetzelfde geldt, zij het in iets mindere mate, voor het tweede intermezzo 'Fatou yo' over de illegale immigrant Djiby. Wat het oplichtersverhaal over de aankoop van het theater er nog bij komt doen, is mij een raadsel.
Waar ik me vooral aan ergerde waren de vele herhalingen zoals 'de grot van porselein' of de verwijzingen naar het moeras onder het plaveisel (een beeld dat hij trouwens gepikt heeft van A.F.Th. Van der Heijden). Ook zijn voortdurende ontkenning dat hij een roman aan het schrijven is - het zouden slechts notities zijn waar hij wellicht nooit een roman uit zal willen distilleren - is flauw en steekt gauw tegen.
Je hebt al begrepen dat ik er niet weg van ben en dus ook hoop dat hij de Libris volgende week niet krijgt. Dat ik hem toch nog drie sterren gun, is misschien vooral te danken aan het reeds genoemde intermezzo 'We all live in a yellow submarine' over de Britse alcoholist Don die zich in Genua een verleden en een status bij elkaar fantaseert. Dat is op zich een monument van een verhaal, maar het had beter tot zijn recht gekomen als een afzonderlijk uitgegeven kort verhaal.

[Julia Snel · Rating 4 out of 5]

La Superba gaat over het personage Ilja, een drenkeling in zijn fantasie, die zich heeft gevestigd in het prachtige Genua. De roman zelf is net als het verhaal een soort reis. Ik vond het begin niet erg sterk, ik snapte bepaalde keuzes in de schrijfstijl en bepaalde thematiek niet. Ik vond het begin erg misogyn en dat maakte dat ik bijna het boek wilde wegleggen: ik dacht namelijk dat het een succesverhaal zou zijn over een man die zijn droomvrouw zou vinden in het zuiden en daarmee het verschrikkelijke noorden helemaal achter zich zou laten.

Dat is niet waar het boek over gaat. Het boek is een beschrijving van het gevaar en de schoonheid van fantasie, sprookjes en hoop. Aan het begin wordt de droom van Genua beschreven, aan het eind de nachtmerrie van Genua. Het contrast tussen de verschillende zoekenden die met een sprookje Genua binnen zijn getreden is prachtig en schrijnend. Door te blijven lezen, snapte ik de opbouw en snapte ik de betekenis van het boek.

De schrijfstijl is prachtig; lyrisch en poëtisch, af en toe grof om het te compenseren. De metaforen, symbolen en motieven zijn mooi uitgewerkt. Ik raad het iedereen echt aan om dit boek te lezen (en dan ook uit te lezen).

[Krist · Rating 1 out of 5]

La Superba en Ilja Leonard Pfeijffer staan symbool voor alles wat ik aan Nederlandstalige literatuur haat. Vervelende, arrogante en über macho personages met zowat een hekel aan alles die dan net dat ene (hier Genua en het 'mooiste' meisje van Genua) voortdurend verheerlijken en overdrijven en al de rest de grond in schrijven. Genua zal best wel een mooie stad zijn en het mooiste meisje best wel mooi, maar of dat een vrijbrief geeft om al de rest af te breken... en dan heb ik het nog niet over het platte seksisme gehad.

Sommigen vinden het verbeeldend en intelligent geschreven, maar ik vind die 'spitsvondigheden' en 'voortdurende lolligheden' vooral erg vermoeiend. Maar dat had u al door natuurlijk.
(Gestopt na 150 blz.)

[Charlotte · Rating 5 out of 5]

“Ze beweren dat je langer leeft als je niet rookt en niet drinkt. Maar dat is niet waar. Het lijkt alleen langer.”

“Eenzaam zijn te midden van andere eenzamen is een gesublimeerde vorm van eenzaamheid.”

[Caspar Ewals · Rating 2 out of 5]

Een alom bejubelde roman, die de libris literatuurprijs heeft gewonnen. Blijkbaar ga je er dan ook te veel van verwachten. Het viel dus tegen. Geschreven in een 5-tal delen waarbij deel 2 en 4 een intermezzo zijn. Als losstaande verhalen de leukste delen van het boek: dat hoort niet. De andere delen zjin welliswaar mooi gesitueerd in de oude stegen van de stad Genua maar echt vat kreeg het verhaal niet op mij. Erg hinderlijk vond ik de opsommende beschrijvingen van de stegen en hoe deze met elkaar verbonden zijn en hoe je zou moeten lopen. Iets dat thuis hoort in een wandelgids en niet in een roman. Wat ik dan wel weer de moeite waard vond was de beschrijving van de lotgevallen van alle immigranten in genua (of waar dan ook in de wereld) en de emigrerende (vertrekkenden) die via de stad op weg waren naar een betere situatie en hoe die erg op elkaar bleef lijken door de eeuwe heen. Hierdoor krijgt het boek eigenlijk 2,5 ster, maar dat kan niet. Vandaar 2 sterren.

[Rowizyx · Rating 3 out of 5]

Allora, Ilja, Leonard, Leonardo, che facciamo?

La prima reazione a un libro così è, banalmente, un belin, ma che ne sa un foresto di Zena?

E un po' la sensazione rimane, forse nell'emotivo bisogno di proteggere la mia città, che è uno stupendo casino, un groviglio di contraddizioni umane, sociali, urbanistiche...

Devo scindere le cose, perché se da un lato il mio campanilismo è forte, fortissimo, dall'altro ho un problema con te. Tu, un foresto, che non solo viene a sentenziare sulla mia città, ma che non so quanto a fondo l'abbia capita (soprattutto dal fondo dei bicchieri dei bar in Piazza delle Erbe). Devo scindere Ilja, scrittore e/o personaggio, dal libro. Il libro contiene delle cose molto interessanti, ma tu non mi piaci, Ilja, non so perché sei foresto o perché ti atteggi come uno dei tanti che vive qui da poco (anche fosse qualche anno, è poco) e si atteggia a genovese, a persona che ha capito tutto. Perché io qui ci sono nata e mi meraviglio ogni giorno, a causa di questo casino di città.

Ma non è solo perché sei foresto. Noi genovesi siamo tutti a pelle un po' sospettosi quando arrivate, che siate della parte ricca del mondo o no, ci prendiamo il nostro tempo. Non mi piace come descrivi le donne, nel tuo libro, proprio non mi piace. Questa ossessione per la ragazza più bella di Genova, che rotola sul finale nell'assurdo... non lo so, non conosco sinceramente nessuna ragazza del "Sud Europa", come dice lei (ma poi, che dialoghi, dai), che si farebbe trattare in quel modo. Con meno sesso nel complessivo, mi ricordi un po' Henry Miller, e anche a lui le cose "capitavano", lui non era mai responsabile di niente. Neanche di andare a sedersi con un'altra donna sotto al naso della sua amata e sorprendersi se questa non la prendeva bene.

Probabilmente la mia antipatia è proprio per questa assonanza che ho percepito, perché Henry Miller è un altro che non sopporto con ogni cellula del mio corpo.

È strano perché poi dall'altra parte racconti la Genova storica, la Genova città di passaggio, che è stata da sempre terra di migrazioni, volenti o no (avrebbero qualcosa da dire i pisani che diedero il nome alla piazza sorta dove erano tenuti prigionieri, per dire), è stata purtroppo la porta della Peste Nera in Europa - perché i nostri comandanti non volevano rinunciare alla flotta rientrata da Caffa, è stata l'imbarco per milioni di italiani in partenza (e probabilmente se andassimo a cercare come abbiamo trattato i nostri compatrioti di terza classe in attesa di un imbarco ci vergogneremmo almeno un po'), oggi terra di passaggio per chi cerca di arrivare in Europa.

Il confronto più forte è quello tra gli immigrati ben accetti, come lo stesso autore, come Don, l'inglese che incontriamo nella prima parte, e come questi, per quanto spiantati, per quanto disastrati, siano ben accetti, e gli altri, come Rashid e Djiby, costretti a fare una vita da bestie per mantenere la favola al paese natio della terra delle mille opportunità.

È un romanzo strano. Per molti aspetti mi è piaciuto (un po' ridondante in certe immagini, come la grotta di porcellana, con cui descrive prima il Caffè degli Specchi - uh, ci ho fatto colazione qualche tempo fa - e in seguito diventa metafora della città intera), per altri no.

Poi, belandi, la città non si esaurisce con i vicoli, per quanto siano il suo mistero più affascinante e seducente. Ma sali un po', ogni tanto: prendi gli ascensori, le funicolari (siamo una città unica, l'ho già detto?), oppure ancora meglio, sali al Righi e passeggia fino alla cresta dei Forti... e respira. Perché il buio sempiterno dei vicoli è intrigante, ma ogni tanto bisogna guardarla dall'alto. Lei è Superba, ma bisogna guardarla dall'alto in basso, le fa bene.

[André van Dijk]

EEN LONKENDE HOER WORDT NOOIT DE JOUWE

Onderweg naar Rome verliest Ilja Leonard Pfeiffer zijn hart in Genua. Niet aan een vrouw, maar aan de stad zelf. Hij vestigt zich in het oude centrum en laat zich meeslepen door de droom van een beter leven elders.

La Superba - de hoogmoedige, zoals Genua ook genoemd wordt - is de ideale plek voor Pfeijffer, die de laatste jaren tot zijn eigen verbazing constateerde 'in Nederland geen pen meer op papier te hoeven zetten om mijn beroemdheid te consumeren'. Terug naar de basis dus, naar een nieuwe wereld om de zinnen te prikkelen. En de pen weer op te pakken.

Pfeijffer plaatst zijn hoofdpersoon, die eveneens Ilja Leonard Pfeijffer heet maar niet dezelfde is, in het labyrint van donkere stegen in het Centro Storico van Genua. Zo kan de schrijver ontspannen achterover leunen en zonder enige autobiografische druk zich naar hartenlust wentelen in de werkelijkheid en vooral in de verbeelding die deze opzet hem biedt.

Vrouwenbeen
De fictie doet hem meteen met de deur in huis vallen. Als hij op een nacht behoorlijk beneveld de weg naar huis zoekt, vindt hij een vrouwenbeen op straat. Een opwindende aangelegenheid waarbij Pfeijffer niet schroomt er zijn verhitte fantasie op los te laten en deze intimiteit te besluiten met 'een flinke kledder van mijn sperma op een geamputeerd vrouwenbeen.' Even later wordt deze scene ontdaan van haar bizarre realiteit door de omkering van het standpunt van de schrijver:

Als ik deze notities die ik jou met enige regelmaat stuur, ooit zou omwerken tot een roman, zou ik dat beschamende gehannes met het been natuurlijk verzwijgen. Dat blijft tussen ons, goede vriend, dat begrijp je.

Het volgende moment zit de luxe-immigrant weer op zijn vaste plek op het terras, drinkt zijn zoveelste negroni, observeert de voorbijgangers en laat zijn gedachten de vrije loop over de Italiaanse ziel. Dat mannen niet kunnen koken, maar wel precies weten hoe het moet smaken. Dat de kerk heilig is maar het voetbal op zondagmiddag nog veel heiliger. En natuurlijk het gegeven dat familie altijd bovenaan staat met moeder-de-vrouw als allesoverheersende Madonna. Vervolgens staat hij zichzelf toe verliefd te worden op de aantrekkelijke serveerster - het mooiste meisje van Genua - van zijn vaste hang-out.

Wereld der beweging
Het zijn de brutale perspectiefwisselingen die La Superba tot een frisse en dynamische roman maken. De schrijver weet snel te schakelen tussen zijn fantasie, zijn dagelijkse bezigheden en de visionaire invallen die hem bij tijd en wijle bezoeken. De ontmoeting met Rashid, de Marokkaanse rozenverkoper en het levensverhaal van Djibi, de Senegalese bootvluchteling zorgen voor een gevoel van verbondenheid: we zijn allemaal in Genua op zoek naar een beter leven en tegelijk beseffen we nooit meer terug naar huis te kunnen. 'Niemand van ons heeft de moed om als eerste toe te geven dat het een sprookje is'.

Het decor van deze rauwe realiteit wordt gevormd door een terugblik op de massale emigratie van Italianen aan het einde van de negentiende eeuw naar het beloofde land Amerika. En ook een nogal fantasievolle oprisping over de Europese kruisridders die, op weg naar Jeruzalem, massaal scheep gingen in Genua. Pfeijffer knoopt alle verhalen gewiekst aan elkaar en maakt Genua tot het centrum van de wereld der beweging. Hij zoekt historisch tegenwicht in de confrontatie met de miserabele omstandigheden van de moderne gelukszoekers waar hij dagelijks in rondwandelt.

Absurdistische wending
Naast zijn eigen morbide fantasieën en romantische verwikkelingen is Pfeijffer vooral bezig zijn draai te vinden in de Italiaanse havenstad. Dat gaat niet zonder slag of stoot, getuige zijn confrontatie met de plaatselijke maffia en de pogingen iets gedaan te krijgen in de ambtelijke molen. In een absurdistische wending gaat het personage van de schrijver uiteindelijk dramatisch ten onder in zijn eigen verbeelding. Deze briljant gecomponeerde roman toont La Superba net zoals de verleidelijke hoeren in de donkere stegen van het Centro Storico:

Ze zeggen dingen tegen mij als 'amore'. Ze zeggen dat ze van mij houden en dat ze willen dat ik bij hen kom. Ik zou niet weten hoe ik een van hen zou kunnen overleven.

http://www.8weekly.nl/artikel/10684/i...
@8WEEKLY/André van Dijk

[Gerbrand · Rating 5 out of 5]

Fantastisch boek. Bijna elke zin is een feest om te lezen. En dat begint gelijk op de eerste pagina:

“Later dronk ik op de Piazza delle Erbe. Dat is zo’n zeldzame plek waar het vanzelf avond wordt zonder dat ik daar iets voor hoef te organiseren.”

Mooie beelden, prachtige verhalen. Het speelt zich allemaal af in Genua, la suberba. Immigratie toen en nu is een centraal thema.

“Emigreren is zoals het schrijven van een nieuwe roman waarvan je de plot nog niet kent, noch de afloop, noch de personages die voor het verdere verloop van het verhaal van cruciaal belang zullen blijken.”

Erg grappig ook.

“Er valt niets te doen, maar iets doen is nooit mijn sterke kant geweest, noch mijn grote ambitie. Ik vind het eerlijk gezegd een nogal overschat concept, dat hele doen.”

En af en toe een smakeloos, smerig detail. Maar gelukkig is de schrijver zich daarvan bewust:

“(zelfs mijn stijl wordt steeds wulpser en exhibitionistischer, als dat een woord is, merk je dat, dat moet ik allemaal in de juiste calvinistische banen leiden wanneer ik deze notities omwerk tot een roman, maar intussen geniet ik van de vrijheid om althans jou in oververhitte bewoordingen de waarheid te kunnen zeggen, de naakte waarheid, kunnen we wel zeggen, als je mij deze flauwe woordspeling toestaat, maar dit alles tussen haakjes)”

Maar vooral veel gekke en bijzondere personages en verhalen, zelfs de geesten van Genua doen van zich spreken:

“Maar je kunt je voorstellen, goede vriend, dat het een nogal verontrustende ervaring is als spoken opeens op eigen houtje besluiten te bestaan in plaats van dat ik hun bestaan grinkkikend toesta. Dat is niet de bedoeling. Dan verlies ik de controle. Ik wil ook niet dat een romanpersonage dat ik heb verzonnen, ongevraagd aanschuift aan mijn tafeltje om zich te bemoeien met mijn hoofdstukindeling en de manier waarop ik hem aan het portretteren ben, [...]”

[Rense · Rating 4 out of 5]

Wat betekent een leven in een fantasie en wat is het leven dat Pfeijffer fantaseert? Wat is onecht en waarom zou dat niet echt zijn? Wat is het toneel en wat is de realiteit? Veel vragen, weinig antwoorden, maar genoten van elke pagina verwrongen vreemdheid, van elk migratieverhaal en elke desillusie die daarmee gepaard gaat.

[Anaïs · Rating 1 out of 5]

Ik stop na 25 pagina's omdat het hoofdpersonage maar zoveel nodig had om me te doen besluiten dat ik liever een uur door het treinraam staar dan dit boek te lezen. Het hoofdpersonage is een vervelende misogynist die het n-woord gebruikt. Moet ik nog erbij zeggen dat verkrachting niet grappig is? Ik had hogere verwachtingen van iemand die 'Alkibiades' kan schrijven. Hoezo heeft dit boek de Libris Literatuurprijs gewonnen?

[Ernst G. · Rating 1 out of 5]

Een heel vervelend boek, waarin de hoofdpersoon een uitermate vervelende en arrogante eikel is, die zichzelf fantastisch vindt. Genua komt er belabberd af en de gedwongen lolligheid en spitsvondigheid kunnen maar niet boeien. Kunstmatige spanning, te erg verzonnen bijzonderheden (het been) en langdradige gesprekken (interieur of met anderen). Snap niet waarom dit boek een prijs heeft gekregen.

[Gerrie Van rooijen · Rating 1 out of 5]

In de categorie 'miskopen'. Wat een kinderachtige en zelfingenomen figuur is de verteller van dit verhaal. Verder maak ik er maar geen woorden aan vuil.

[Mips · Rating 4 out of 5]

Ik ging op reis en ik nam mee...

En laten we nu net in het mooie Italië zijn geweest. In een erg warme augustusmaand, waar we elke dag verkoeling zochten in de schaduw van nauwe straatjes en vaak zelf ook hopeloos verdwaalden in het eindeloze labyrint van donkere, obscure steegjes...
Het bleek de ideale setting te zijn voor het lezen van dit boek! Ik kon me haarscherp inleven in de sfeerschepping van het verhaal; Pfeijffer is een prima stilist. Onze vakantiedagen vloeiden naadloos over in het boek en vice versa... - Een afgehouwen been, wat al te ruige seks en een opstartende carrière als travestiet even buiten beschouwing gelaten ;) -

[Wout Landuyt · Rating 4 out of 5]

Amai ik ben echt in de war. Ksnap het niet volledig vrees ik, maar twas weer focking goed hé wtf

[Stef Smulders · Rating 3 out of 5]

Vraag me af of er iemand is die dit boek werkelijk begrijpt, de Libris jury incluis, want het gaat tegelijk nergens en overal over. De opzet om dit als aantekeningen van een te schrijven roman te presenteren, leidt in dit geval alleen maar tot oubolligheden van het genre "wat ik je nu ga vertellen is strikt tussen ons en mag niet algemeen bekend worden" en meer van zulks. De beschrijvingen van de stad zijn vaak virtuoos maar de auteur vervalt wel erg in herhalingen: donkere stegen, ratten, hoeren, stank, pis, blikkerende tanden. Verder is de schrijver dol op platvloersheden, zoals zo onsmakelijk mogelijk beschreven neukpartijen. Mijn grootste bezwaar is dat geen van de personages die in het boek voorkomen geloofwaardig is, ze blijven oppervlakkige karikaturen. Ze spreekt de vluchteling Senegalees Djiby net zo poëtisch als de auteur zelf, hij heeft geen eigen stem. Het hele verhaal van zijn overtocht bevat niet meer dan wat je uit nieuwberichten hebt kunnen lezen, de auteur slaagt er niet in om jou als lezer die tocht echt te laten beleven. Bovendien heeft hij het verhaal eerder in het boek al grotendeels verteld, waarmee elke spanning er helemaal vanaf is. Ook met de alcoholist Don kan ik me maar moeilijk identificeren. De hele geschiedenis met het theater doet mij denken aan een verhaal van Dan Brown: uit hetzelfde bordkarton opgetrokken. Het boek gaat (ook) over Genua, dat valt niet te ontkennen met al die straatnamen, maar gaat het ook over de inwoners van Genua? Nee. Ik kom geen enkele geloofwaardige beschrijving van een Italiaan tegen. Ik vrees dat de auteur helemaal niet in mensen geïnteresseerd is maar allen in zijn eigen hersenspinsels. Hij houdt ervan te verdwalen in zijn eigen fantasieën, om zijn eigen uitentreuren herhaalde motto te gebruiken. Maar de lezer verdwaalt ook.

[Ziggy · Rating 1 out of 5]

Ik moet toegeven; ik heb dit boek niet uitgelezen en na het eerste hoofdstuk weggelegd, tegen al mijn principes in. Pfeijffer heeft een onmiskenbaar talent in schrijven. Zijn zinnen lezen stuk voor stuk als poëzie. Toch ben ik helemaal klaar met de boeken van deze schrijver. Waar ik in Grand Hotel Europa al viel over de seks die het oude hoofdpersonage had met een minderjarig meisje, heb ik nu besloten geen enkel seksistisch woord van deze man meer te goed te praten voor mezelf. Het volledig objectiveren van vrouwen, schrijven over verkrachtingen die een personage verdient vanwege haar lelijkheid en het aanmoedigen van haar suïcide waren voor mij de druppel. Het zal me verder een worst wezen wat voor prachtig geformuleerde zinnen deze zelfingenomen zak nog uitkraamt.

[Bara]

3/4

[Zoë Tuinder]

“dat ze daarbij nog meende het recht te mogen opeisen om te worden beschouwd als een mens, in plaats van als een lelijke dikke vrouw, was stuitend.”

… ja nee dit gaan we dus echt niet doen.

[Cindy · Rating 4 out of 5]

Op tijd uitgelezen voor de leesclub, maar langer tijd nodig gehad voor de review.
Na een moeilijke start (50 pagina's doorworsteld) heb ik genoten van het boek. Het was compleet iets anders dan wat ik verwacht had, het is niet alleen een ode aan een stad, maar gaat ook over het "inburgeren" in een gemeenschap, migratie, liefde, man-vrouw verhoudingen, waarheid/fictie,... zoveel thema's met zoveel motieven die terugkeren. Misschien teveel?
Door de overvloed aan personages, rijke beschrijvingen en soms wel heel aparte wendingen, wist ik op het einde niet altijd meer wie wie was. Vandaar 4 sterren en een dikke aanrader voor alle Italië liefhebbers en vakantiegangers!

[Jasper O. · Rating 4 out of 5]

Eén ding is zeker: deze roman is niet geschreven. Ze is geconstrueerd, in alle pracht opgetrokken uit grote stukken steen zoals het labyrint waarin ze zich afspeelt. Toen ik eenmaal bij de uitgang was keek ik om, om te zien of ik de route terug nog zou kunnen vinden, maar de lijn was gebroken. Het ging ook meer om de reis geloof ik, meer dan om de verhaalstructuur. Thematisch en fragmentarisch, maar vooral met proza dat o zo mooi nagalmt in je achterhoofd nadat je het boek hebt weggelegd.

[Benny · Rating 4 out of 5]

Hoogmoedig ambitieus, een barokke show-off.
Bij momenten briljant, dan weer irritant.

La Superba blijft fascineren, in al z'n bombast, maar het zijn de twee schattige miniatuurtjes (over de Engelse 'prof' en de Senegalese vluchteling) die het meest beklijven.

Benieuwd hoe Pfeiffer deze tour de force gaat opvolgen...

[Jan Daalder · Rating 2 out of 5]

Tja. Twee dingen zijn zeker: Pfeijffer kan ontzettend mooie zinnen schrijven en kan ook ontzettend plat seksistisch zijn. In Grand Hotel Europa was dat af en toe vervelend maar diende het een rol in een verder meesterlijke roman. La Superba is minder meesterlijk en meer seksistisch en dat bederft toch een groot deel van het leesplezier.

[Iaia · Rating 1 out of 5]

Infarcito di luoghi comuni che arrivano direttamente dagli anni 50, è ottimo per il settore soft porno categoria scadente.
Arrogante e noioso, la parte a cui augura a una donna di essere stuprata è stato il vero tocco di classe. Disgustoso.
Pessimo, una vera perdita di tempo.

[Laurent De Maertelaer · Rating 3 out of 5]

★★★¾

[Guinevere De Raymaeker · Rating 4 out of 5]

-1 voor 'tieten'-praat

[Marco · Rating 2 out of 5]

Een verzameling losse verhalen over verval, destructie en neergang, die aaneen zijn gesmeed door de gemeenschappelijke deler Genua. De lezer wordt rechtstreeks aangesproken en betrokken door protagonist Pfeijffer. Dat spreekt mij dan weer minder aan. Uiteindelijk weet hij te vermaken met een verhaal dat me interesseert (vrij naar pg 291). Maar het duurt tot het eerste intermezzo met de yellow submarine voordat dat gebeurt.

Ogenschijnlijk spaart hij zichzelf niet in dit fantasierijk gebeuren, waarin de samenleving in Genua wordt ontleed. Zwervers, manken die geen manken zijn, gemankeerden, immigranten, asielzoekers, gelukzoekers, ze passeren allemaal de revue. Evenals het mooiste meisje van Genua. Maar kom, het is Pfeijffer: laten we neuken zo grof en smerig mogelijk. Om het luchtig te houden naast de schrijnende verhalen over de verschrikkelijke tochten die Afrikaanse mensen moeten maken om in Europa te kunnen komen en de keiharde werkelijkheid als ze er eenmaal zijn (wat je de libido ontneemt).

Al met al zijn het teveel verschillende componenten, stijlfiguren en de inhoudelijke neergang die mij het plezier in het lezen van het boek benamen. De samenhang is zoek en om die helemaal te binden aan de hoofdpersoon die aan moreel verval onderhevig is, dat is goedkoop. Je weet bij Pfeijffer namelijk dat het gaat om een parodie, waarbij op deze manier de schijn wordt gewekt dat de zelfkastijding het doel dient van verheerlijking. Kijk mij eens mooi delen in de misère, hahahaha not. En natuurlijk, het is literaire vrijheid en fantasie kan veel redden en je onttrekken aan de situatie waarin je je bevindt, zoals prachtig beschreven voor sommige personages. Of je gaat ten onder zoals de protagonist. Op hol slaan las ik ergens en dat klopt wel. Pfeijffer is in dit boek op hol geslagen en verloor mij onderweg.

[Inyas · Rating 5 out of 5]

Geen woorden voor de beschrijvingen, het fragiele, het onbenoembare, de schoonheid en het verdriet in dit boek. Wil tegelijk alles van Pfeijffer lezen nu, maar zal nog even duren voor ik aan een nieuwe kan beginnen.
Hoewel ik veel wil citeren, houd ik het bij volgende paragrafen.
"Ze kleedde zich uit. Het was een heilig moment dat ik nauwelijks kan beschrijven. In het zilverwitte maanlicht dat door de vensters viel zag ik haar adembenemende vormen die ik al zo vaak had bedacht. Ze was als een nimf, als de godin Diana zelf, die zich waste in haar eigen zilveren licht. Ik kon niet geloven dat het mooiste meisje van Genua naakt voor mij stond in mijn huis. Elke gedachte aan seks verdampte. Daarvoor was zij te heilig. Mijn enige verlangen was haar te aanbidden. Ze kwam naast mij liggen en ik aanbad haar met mijn handen. Ik streelde haar nog zachter dan het maanlicht haar streelde."
"En die ochtend, terwijl het schip manoeuvreerde in de haven en ik het spel van licht zag op de huizen, de torens, de stad, werd ik verliefd. Die ochtend aan dek van het schip zag ik tussen de blauwe baai en de wazig blauwe bergen een levend landschap van eeuwenoude gebouwen, een door mensenhanden gemaakte jungle in onwaarschijnlijk warme pasteltinten en het was voor het eerst in mijn leven dat ik zag dat een stad mooi kan zijn."
"Wat jij moet leren Giulia, is dat het hoogste is om volledig samen te vallen met de fantasie van je minnaar. En je moet je er geen zorgen over maken of hij hetzelfde doet. Je moet haar worden. Pas wanneer je haar gezicht ziet in de spiegel, begin je van haar te houden. Maar je ware taak is om ervoor te zorgen dat zij haar eigen gezicht ziet, want dat gezicht is jouw spiegelbeeld geworden. Het is een gevaarlijk spel. Je komt terecht in een spiegellabyrint waarin het gemakkelijk verdwalen is. Maar dat moet je wens zijn, om te verdwalen."

[Doina · Rating 5 out of 5]

M-a ținut trează două nopți acest olandez excentric, poet, prozator și eseist, care din 2008 trăiește la Genova.
La Superba, așa cum este supranumită Genova, este povestea experienței sa de expat nordic în Sudul boem și imprevizibil, care trăiește după un cod moral greu de înțeles de către un străin.
Un roman ca un labirint surprinzător, la fel ca centrul istoric al Genovei, pe care l-am vizitat și eu de mai multe ori.
Cum reușește ILP să bage în poveste contese scăpătate, profesori englezi alcoolici, refugiați arabi și africani, cerșetori și fantome, epidemia de ciumă de la 1300 sau cruciadele într-o structură aparent haotică, dar foarte solidă, e greu de înțeles.
Cartea este plină de umor, ironie, fantezie, pasaje lirice de o frumusețe care m-a făcut să le citesc de două ori, mici eseuri despre imigrare și emigrare scrise cu mare luciditate și un soi de bonomie cuceritoare.
Realizezi mereu că trăiești în propria fantezie, spune ILP și nu pot decât să fiu foarte de acord cu el.

[Tessa · Rating 4 out of 5]

De eerste paar bladzijdes van dit boek las ik in Genua. Zonde eigenlijk, als ik al verder in het boek was geweest, had ik zeker Piazza delle Erbe bezocht - een hoofdrolspeler in het boek. Maar ik was een van die door Pfeiffer bespotte toeristen die maar 24 uur in La Superba was om vervolgens de boot naar Corsica te nemen. Niet dat ik daar aanstoot aan neem. Hij heeft immers gelijk en bespot bovendien iedereen in het boek - met hemzelf als grootste slachtoffer. Een bijzondere, veelzijdige en virtuoze roman, die me vaak ook met walging vervulde - maar is dat dan erg?