เธอเป็นดั่ง...ยอดชีวัน

แสนรัก #2

by ศศิภา

เมื่อผู้เป็นหลานหนีการแต่งงานหม่อมเจ้าอัครดนัยจึงแก้ปัญหาด้วยการแต่งงานแทน
คนหนึ่งแอบรักมาเนิ่นนาน อีกคนกลับปิดบังหัวใจตนเองตลอดมา
งานวิวาห์ที่เกือบจะล่มจึงกลายเป็นวิวาห์หวาน
ของคู่บ่าวสาวที่(ดูเหมือน)ไม่อยากแต่งงานกันซะงั้น


“ไม่ต้องกลัว อาจะไม่ทำอะไรมากกว่านี้...จนกว่าหนูอินจะพร้อม”

“อาดนัยขา” หล่อนร้องเรียกเขา เสียงเบาราวกระซิบ “แน่พระทัยแล้วหรือเพคะ”

“เรื่องอะไรคะ”

ตรัส คะ ขา เฉกเช่นยามที่หล่อนยังเป็นเด็ก

“เรื่องแต่งงาน...เราต้องแต่งงานกันจริงๆ หรือเพคะ”

“จริง”

“แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะเพคะ”

“อาไม่เคยทำอะไรเล่นๆ หนูอินก็รู้”

-----------------------------------------------------------------


‘หนูอินคนเก่งของอา...คนเก่งต้องไม่ร้องไห้นะคะ’
เด็กตัวจ้อยกลั้นสะอื้น ยกหลังมือป้ายน้ำตาป้อยๆ
‘ไม่เพคะ หนูอินไม่ร้องแล้ว หนูอินจะเป็นคนเก่งของอาดนัย เดี๋ยวอาดนัยไม่รัก’
คนฟังอดสรวลไม่ได้ มองจ้องหนูน้อยในอ้อมกอดอย่างเอ็นดู
‘กลัวอาไม่รักหรือคะ’
‘เพคะ หนูอินกลัวอาดนัยรักคนอื่นมากกว่าหนูอิน’
อินทุอรในวัยเด็กสูดจมูกฟุดฟิด ก่อนจะใช้มือป้อมๆ ทั้งสองมือประคองพักตร์ของหม่อมเจ้าอัครดนัยไว้
‘อาดนัยจะรักหนูอินเหมือนรักเจ้าถุงทองไหมเพคะ’
‘เจ้าถุงทอง’ คือสุนัขจรจัดที่อินทุอรเก็บมาจากข้างถนน หล่อนร้องห่มร้องไห้พามันกลับวังเพราะสงสารที่มันตัวผอมกะหร่อง แถมมีแผลเต็มตัว แต่ผู้เป็นบิดาไม่ยอมรับเลี้ยงเจ้าถุงทอง เพราะไม่รู้ว่าหัวนอนปลายเท้าของมัน อีกทั้งยังไม่รู้ว่ามันมีโรคอะไรบ้าง แต่หม่อมเจ้าอัครดนัยกลับทนมองแววตาออดอ้อนและน้ำตาของอินทุอรไม่ได้ จึงทรงเป็นฝ่ายรับเลี้ยงเอง ทรงนำเจ้าถุงทองไปเลี้ยงตั้งแต่อินทุอรอายุสี่ขวบ จวบจนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องเสด็จไปศึกษาต่อ อินทุอรจึงขอเจ้าถุงทองไปเลี้ยงเอง แต่เพราะร่างกายของมันไม่แข็งแรง ป่วยออดๆ แอดๆ สองสามปี ก็จากไปอย่างสงบ
‘รักค่ะ...แต่รักมากกว่านะ’
‘จริงนะเพคะ’
‘จริงสิคะ’
‘ทำไมล่ะเพคะ ทำไมอาดนัยถึงรักหนูอินมากกว่า’
‘เพราะหนูอินน่ารัก’
เด็กน้อยวัยแปดขวบกะพริบตาปริบ มองพักตร์อันหล่อเหลานั้นนิ่งนาน ราวกับต้องการคำอธิบายมากกว่านั้น
‘อารักแก้มยุ้ยๆ’ ตรัสพลางจับแก้มนุ่มๆ ของหล่อนอย่างหยอกล้อ ‘รักปากจิ้มลิ้ม ตาโตๆ แล้วก็...รักบ่าเล็กๆ นี้’

163 pages, Paperback

First published May 1, 2016

Reviews

[Clairdenoon · Rating 4 out of 5]

1.เป็นเรื่องราวของเหล่าราชนุกูลรุ่นลูก..ของเรื่องหนึ่งในหทัยค่ะ(ซึ่งเรายังมิเคยอ่าน^^)....ก่อนอ่านก็ระแวงราชาศัพท์ นั่นนี่นู่น.....แต่พออ่านจริงๆก็ไม่ถึงขนาดนั้นค่ะ..เป็นราชาศัพท์ที่พอถูไถไปได้สบายๆอ่านง่ายๆ.เข้าใจ.รู้เรื่องค่ะ

2.เป็นเรื่องแบบพีเรียด..ย้อนไปช่วงสมัยพ.ศ.2510+...มีบรรยายเหตุการณ์14ตุลา'2516ในเรื่องด้วย

3.มีความเป็นโลลิค่อนสูงลิ่ว...5555..
...และมีความต้องเก็บกดข่มใจข่มอารมณ์ของราชนิกูลหนุ่มหล่อ...ไม่ให้แสดงอาการให้ใครๆดูรู้ว่ารักเด็กหลงเด็กจนออกนอกหน้า(เป็นหลานสาวนอกไส้ที่เป็นคู่หมั้นของหลานชายตัวเองอีกต่างหาก)...ต้องฝืนทนหักห้ามใจตัวเอง...(ทั้งที่เดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอมหยดๆหยอดๆกันไปกันมาอยู่นานหลายปีละ=_=...อร๊ายยย)

4.พระเอก-อาดนัย,นางเอก-หนูอิน...อายุห่างกัน11ปี~สำหรับคอนิยายแนวโคแก่..11ปีเป็นระยะห่างที่กำลังดีกรุบๆกริบๆเลยทีเดียวเชียว^3^~♡

5."หนูอินคงไม่รังเกียจคนแก่อย่างอาหรอก..ใช่มั้ย"...ประโยคอ้อนๆผสมด้วยสายตาหยาดเยิ้มของอาดนัย..มาลูกนี้..ใครจะไปรังเกียจอาดนัยลงล่ะคะ>○<♡งือออๆๆๆ...แพ้ทางโคแก่ขี้อ้อนอ่ะ

6.อาดนัย:ดูมีมุม แบดบอย ใจร้อนนิดๆ sexy และเร่าร้อน วี้ดๆโลดโผน ไม่ชอบอยู่ในกรอบของใคร ออกแนวคุณชายขบถ..รักแรง..ดูขี้หึงขี้หวงหนูอินเกินหน้าเกินตาคู่หมั้น...แถมยังมีรอยสักด้วยอ่าาO.o*กรี๊ดดด♡0♡แซ่บอ่ะ~

7.เรื่องราวความรักความผูกพันของอาดนัยกับหนูอิน..มาแบบสั้นๆกระทัดรัดแป๊บๆจบ^^หวานๆ.น่ารัก.ชวนเคลิ้มและเร่าร้อนกำลังพอดี...เหอะๆๆ...ถูกใจคนที่ฝักใฝ่แนวโคแก่ค่ะ^^♡

[Panjiw Chiw · Rating 4 out of 5]

สั้นๆ จบเร็วไปหน่อย

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

เรื่องนี้เป็นเรื่องต่อในชุดแสนรัก รุ่นลูกของเรื่อง หนึ่งในหทัย เนื้อเรื่องน่ารักเสียนิดเดียวสั้นไปหน่อย ใครชอบอ่านแนวหวานๆแนะนำนักเขียนท่านนี้เลยค่ะ