What do you think?
Rate this book
Grüß Amsterdam: Briefwechsel 1956-1973
Seite "Eine Freundin, für die es keine Nachfolge gegeben hat", sagt Irmgard Weinhofen über Brigitte Reimann, die sie seit 1948 kannte. Als Irmgard Weinhofen einen Niederländer heiratete und nach Amsterdam zog, bedeuteten Brigitte Reimann ihre lebendigen Berichte einen Blick in jene Welt, die ihr nicht zugänglich war. Wie die Freundin sich in den fernen Niederlanden durchschlug, verfolgte sie mit Bewunderung und der Neugierde der Autorin, die einen Romanstoff witterte. Sie selbst schrieb ihr oft ausführlicher über Privates, Klatsch, Kulturpolitik und Manuskripte, als sie das bei anderen Briefpartnern oder in ihren Tagebüchern tat. Mal übermütig, mal verzweifelt, mal verschwörerisch - diese Briefe dokumentieren die Freundschaft zweier temperamentvoller, begeisterungsfähiger, leidenschaftlicher Frauen über Ländergrenzen hinweg. Rückseite "So eine Freundin wie Du fehlt mir jetzt ganz besonders", schreibt Brigitte Reimann 1969 an Irmgard Weinhofen ins ferne Amsterdam, und dann vertraut sie ihr all das Traurige an, was ihr gerade widerfahren ist. Die Briefe, die sie einander in bösen wie in guten Zeiten schicken, zeugen von einer besonders innigen Freundschaft, der auch die räumliche Entfernung nichts anzuhaben vermag. Als Brigitte Reimann kaum mehr selbst schreiben kann, übernehmen es Freunde, Irmgard Weinhofen von ihrem Krankenlager zu berichten. So fügt diese Korrespondenz bisher unbekannte Bausteine zur Biographie Brigitte Reimanns hinzu. Vorschau Brigitte Reimann schreibt nach Amsterdam Brigitte Reimann und Irmgard Weinhofen lernten sich 1948 kennen. Beide liebten Literatur und Kunst, hatten große Ideale und viel vor mit ihrem Leben. Als Irmgard Weinhofen einen Niederländer heiratete und nach Amsterdam zog, bedeuteten Brigitte Reimann die Berichte der Freundin einen Blick in eine Welt, die ihr nicht zugänglich war. Sie selbst schrieb ihr oft ausführlicher über Kulturpolitik, Literatur und Privates, als sie das bei Briefpartnern in der DDR tat oder in ihren Tagebüchern.
344 pages, Paperback
First published February 1, 2003
2 people are currently reading
51 people want to read
About the author
Brigitte Reimann
31 books45 followersBrigitte Reimann (1933 - 1973) was a German writer who is best known for her posthumously published novel, Franziska Linkerhand.
Brigitte Reimann wrote her first amateur play at the age of fifteen. In 1950 she was awarded the first prize in an amateur drama comeptition by the Berlin theater Volksbühne. After graduating, Reimann worked as teacher, bookseller and reporter. After a miscarriage in 1954, she attempted suicide. In 1960, she started to work at the brown coal mine Schwarze Pumpe, where she and her second husband Siegfried Pitschmann headed a circle of writing workers. There, she writes the narrative Ankunft im Alltag, which is regarded as a masterpiece of socialist realism.
When troops of the Warsaw Pact states invaded the ČSSR on August 20, 1968 as a reaction to liberalisations during the Prague Spring, Reimann refused to sign the declaration by the East German Writers' Association approving of the measure.
On February 22, 1973, Reimann died of cancer at the age of 39.
During the last ten years of her life Reimann worked at the novel Franziska Linkerhand. At the time of her death, the last chapter had just been started. In the following year the novel was published in an heavily censored edition. Not until 1998 was the uncensored version published.
Brigitte Reimann wrote her first amateur play at the age of fifteen. In 1950 she was awarded the first prize in an amateur drama comeptition by the Berlin theater Volksbühne. After graduating, Reimann worked as teacher, bookseller and reporter. After a miscarriage in 1954, she attempted suicide. In 1960, she started to work at the brown coal mine Schwarze Pumpe, where she and her second husband Siegfried Pitschmann headed a circle of writing workers. There, she writes the narrative Ankunft im Alltag, which is regarded as a masterpiece of socialist realism.
When troops of the Warsaw Pact states invaded the ČSSR on August 20, 1968 as a reaction to liberalisations during the Prague Spring, Reimann refused to sign the declaration by the East German Writers' Association approving of the measure.
On February 22, 1973, Reimann died of cancer at the age of 39.
During the last ten years of her life Reimann worked at the novel Franziska Linkerhand. At the time of her death, the last chapter had just been started. In the following year the novel was published in an heavily censored edition. Not until 1998 was the uncensored version published.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 18, 2025
Allereerst wil ik het hebben over deze prachtige cover: doldankbaar dat ik deze esthetische voorkeur voor privé-domein heb geërfd.
Nu goed, de inhoud dan: briefromans en correspondenties behoren sowieso al tot mijn huidige obsessie en dat in combinatie met het DDR! Verrukkelijk!! De spitsvondige sneren naar het totalitaire regime met risico op eigen veiligheid vond ik machtig, zeker in combinatie met gelijkaardige steken naar het Westen. En nu is het één uur ‘s nachts en huil ik tranen met tuiten omdat ik er niet aan moet denken ooit afscheid te nemen van mijn aller dierbaarste vriendin.
Nu goed, de inhoud dan: briefromans en correspondenties behoren sowieso al tot mijn huidige obsessie en dat in combinatie met het DDR! Verrukkelijk!! De spitsvondige sneren naar het totalitaire regime met risico op eigen veiligheid vond ik machtig, zeker in combinatie met gelijkaardige steken naar het Westen. En nu is het één uur ‘s nachts en huil ik tranen met tuiten omdat ik er niet aan moet denken ooit afscheid te nemen van mijn aller dierbaarste vriendin.
March 8, 2022
This poor woman… in this book, her friends write to another friend in Amsterdam while she’s dying. I guess she didn’t think she would die until the very very end. It’s quite devastating, but when my father died, he also acted the same.
November 3, 2024
Had eerlijk gezegd nog niet gehoord, laat staan gelezen, van Brigitte Reinmann. Deze briefwisseling met haar vriendin Irmgard Weinhofen was dan ook een ontdekking.
Irmgard huwt met de Nederlander Frederik Weinhofen en verhuist met hem naar Almsterdam. De vriendschap tussen Brigitte en Irmgard vertaalt zich vanaf dan nog meer via brieven, die soms met hoge regelmaat en soms met een lagere frequentie worden gewisseld. De (h)echtheid van die vriendschap is zonneklaar en onverwoestbaar, het meest hoopgevende van al deze brieven. Beide vriendinnen wisselen met elkaar persoonlijke ervaringen… dat Brigitte viermaal trouwt (met resp. Günther, Siegfried Pitschmann, JonK., Rudi/Rudolf) is voer voor nieuws en nieuwtjes. Maar de rode draad door de brieven zijn de ervaringen en beoordelingen over de DDR. Dat in de Bondsrepubliek en het Westen de DDR als Oost-Duitsland wordt benoemd is politiek in de DDR een heikel thema blijk, zo leren we. Het schrijfproces van Brigitte wordt voortdurend gehinderd door haar trage schrijfwerk v, dat op zijn beurt nog wordt gehinderd door de redactionele en inhoudelijke bemoeienissen van de politiek georiënteerde uitgeverijen. Iets wat zij al schrijfster niet enige slachtoffer van is. Christa Wolf duikt daaromtrent vaak voor het voetlicht.
Irmgard bemerkt de eerste jaren van haar Amsterdams verblijf toch de negatieve effecten van dat vrijere Westen. Woningnood, dure publieke voorzieningen, maar ziet tegelijkertijd wel de veelheid van goederen die er te koop zijn. Ook zij beleeft een relationeel dieptepunt, ze scheidt van Frederik voor Georg (aka Schorsch), maar dat blijkt al heel snel een foute (en herstelde) beslissing.
De gezondheidstoestand van Brigitte is gaandeweg een essentieel element in haar leven en dus ook in de briefwisseling. Borstkanker, rugletsel en opnieuw kanker. Het maakt dat ze slechts 39 jaar wordt en haar dood lees je als een bevrijding.
In de marge van dit boek heb ik de schilder Heinrich Vogeler en de jazzpianist Jimmy Yancey leren kennen… zo werkt literatuur ook.
Irmgard huwt met de Nederlander Frederik Weinhofen en verhuist met hem naar Almsterdam. De vriendschap tussen Brigitte en Irmgard vertaalt zich vanaf dan nog meer via brieven, die soms met hoge regelmaat en soms met een lagere frequentie worden gewisseld. De (h)echtheid van die vriendschap is zonneklaar en onverwoestbaar, het meest hoopgevende van al deze brieven. Beide vriendinnen wisselen met elkaar persoonlijke ervaringen… dat Brigitte viermaal trouwt (met resp. Günther, Siegfried Pitschmann, JonK., Rudi/Rudolf) is voer voor nieuws en nieuwtjes. Maar de rode draad door de brieven zijn de ervaringen en beoordelingen over de DDR. Dat in de Bondsrepubliek en het Westen de DDR als Oost-Duitsland wordt benoemd is politiek in de DDR een heikel thema blijk, zo leren we. Het schrijfproces van Brigitte wordt voortdurend gehinderd door haar trage schrijfwerk v, dat op zijn beurt nog wordt gehinderd door de redactionele en inhoudelijke bemoeienissen van de politiek georiënteerde uitgeverijen. Iets wat zij al schrijfster niet enige slachtoffer van is. Christa Wolf duikt daaromtrent vaak voor het voetlicht.
Irmgard bemerkt de eerste jaren van haar Amsterdams verblijf toch de negatieve effecten van dat vrijere Westen. Woningnood, dure publieke voorzieningen, maar ziet tegelijkertijd wel de veelheid van goederen die er te koop zijn. Ook zij beleeft een relationeel dieptepunt, ze scheidt van Frederik voor Georg (aka Schorsch), maar dat blijkt al heel snel een foute (en herstelde) beslissing.
De gezondheidstoestand van Brigitte is gaandeweg een essentieel element in haar leven en dus ook in de briefwisseling. Borstkanker, rugletsel en opnieuw kanker. Het maakt dat ze slechts 39 jaar wordt en haar dood lees je als een bevrijding.
In de marge van dit boek heb ik de schilder Heinrich Vogeler en de jazzpianist Jimmy Yancey leren kennen… zo werkt literatuur ook.
November 13, 2024
Briefwisseling tussen Brigitte Reimann en Irmgard Weinhofen 1956-1973. Zij leerden elkaar kennen in 1948 in een sanatorium waar ze revalideerden na polio. Brigitte leeft in de DDR, Irmgard trekt met haar Nederlandse man naar Amsterdam. Er ontstaat een briefwisseling die getuigt van een hechte vriendschap. Berichten over mannen, werk in de elektriciteitscentrale, studeren in Nederland, leven en uitgeven in de DDR. Reimann is gefocust op haar literaire carrière, wordt regelmatig gecensureerd en op het matje geroepen door de ethische vergaderingen. Tot Brigitte, zij die als levensmotto 'o god ik verlang zo naar het leven' had, plots wordt geconfronteerd met kanker en vrij snel overlijdt.
Over het belang van een hechte vriendschap en de problemen van leven in DDR en het Westen.
Over het belang van een hechte vriendschap en de problemen van leven in DDR en het Westen.
January 8, 2025
Niet alle brieven zijn even enerverend, maar de briefwisseling tussen Brigitte Reimann en haar naar Amsterdam geëmigreerde vriendin Irmgard Weinhofen is zo eerlijk, intiem en open, dat dat helemaal niks geeft. Nu ben ik sowieso een groot fan van de in 1973 gestorven Reimann, en dan vooral van haar dagboeken en brieven. Wat een vrouw! Ze was iemand die alleen maar op volle kracht kon leven. Lees: schrijven, roken, drinken, verliefd zijn, trouwen, scheiden, ziek zijn en vergaderen. Ik ben bang dat ze mede daardoor niet oud (39) is geworden. Irmgard Weinhofen gaf in 2003 toestemming voor de publicatie van de brieven, die vorig jaar zijn vertaald voor de privé-domein reeks. Ze is nu 93.
December 18, 2018

Der Briefwechsel zwischen Brigitte Reimann und ihrer Freundin Irmgard Weinhofen ist für mich so etwas wie der Höhepunkt, der biografischen Lektüre von Brigitte Reimann.
Die Briefe gehen unter die Haut. Ganz besonders, die im letzten Drittel des Buches, als die Krankheit von Brigitte Reimann immer weiter fortschritt.
Sie kann dann oft gar nicht mehr selbst schreiben und Freunde von ihr halten den Kontakt zu der in Amsterdam lebenden Freundin aufrecht.
Schonungslos ist das Wort, das einem dazu einfällt.
Grausam ehrlich wird das Endstadium der Krankheit geschildert.
Der Briefwechsel zwischen Brigitte Reimann und ihrer Freundin Irmgard Weinhofen ist für mich so etwas wie der Höhepunkt, der biografischen Lektüre von Brigitte Reimann.
Die Briefe gehen unter die Haut. Ganz besonders, die im letzten Drittel des Buches, als die Krankheit von Brigitte Reimann immer weiter fortschritt.
Sie kann dann oft gar nicht mehr selbst schreiben und Freunde von ihr halten den Kontakt zu der in Amsterdam lebenden Freundin aufrecht.
Schonungslos ist das Wort, das einem dazu einfällt.
Grausam ehrlich wird das Endstadium der Krankheit geschildert.
August 15, 2025
Erg interessante briefwisseling, geeft een mooi inkijkje in de DDR, maar ook in de cultuurshock van iemand die inde jaren zestig van de DDR naar Amsterdam verhuist. Beide schrijfsters komen scherp naar voren, en de toelichting achterin op de brieven is een verrijking. Had nog niets van Reimann gelezen, maar ik ga op zoek.
March 4, 2025
3,5 stars
Displaying 1 - 8 of 8 reviews