What do you think?
Rate this book
Γυναίκες θάλασσες
Ένας παλιός θρύλος θέλει τις γυναίκες να είναι θάλασσες...
Χίος, 1979. Η Θάλεια Μελισσινού, ένα φτωχό κορίτσι, θα φέρει σε λίγους μήνες στον κόσμο τον νόθο καρπό του έρωτά της με τον γνωστό στους κοσμικούς κύκλους της Αθήνας Ορέστη Αγοριανό. Εκείνος δε θα το μάθει ποτέ.
Εκείνη θα μεγαλώσει το παιδί με στερήσεις και αγώνα, έχοντας όμως έναν φύλακα-άγγελο στο πλευρό της.
Νίσυρος, 2012. Ο Ποσειδώνας Μελισσινός, πετυχημένος αρχιτέκτονας, θα γνωρίσει την Αφροδίτη, μια γυναίκα που συνδέεται καταλυτικά με το παρελθόν του.
Σύρος, 2013. Ο εισαγγελέας Αργύρης Θέμελης, ερωτευμένος με την Κατερίνα, μια παντρεμένη αλλά κακοποιημένη γυναίκα, θα αναλάβει να ρίξει φως σ’ ένα διπλό έγκλημα που έγινε στη Νίσυρο πριν από περίπου ενάμιση χρόνο...
Τρία νησιά, τρεις γυναίκες, τρία καλά κρυμμένα μυστικά... του έρωτα, του μίσους και της μοίρας...
Ένα μυθιστόρημα με συνεχείς ανατροπές, που εξελίσσεται ανάμεσα στο άρωμα μαστίχας της Μυροβόλου Χίου της δεκαετίας του εβδομήντα, στον πελαγίσιο αέρα της Νισύρου μιας ολόκληρης τεσσαρακονταετίας και στα πλακόστρωτα καλντερίμια της Άνω Σύρας του σήμερα.
Χίος, 1979. Η Θάλεια Μελισσινού, ένα φτωχό κορίτσι, θα φέρει σε λίγους μήνες στον κόσμο τον νόθο καρπό του έρωτά της με τον γνωστό στους κοσμικούς κύκλους της Αθήνας Ορέστη Αγοριανό. Εκείνος δε θα το μάθει ποτέ.
Εκείνη θα μεγαλώσει το παιδί με στερήσεις και αγώνα, έχοντας όμως έναν φύλακα-άγγελο στο πλευρό της.
Νίσυρος, 2012. Ο Ποσειδώνας Μελισσινός, πετυχημένος αρχιτέκτονας, θα γνωρίσει την Αφροδίτη, μια γυναίκα που συνδέεται καταλυτικά με το παρελθόν του.
Σύρος, 2013. Ο εισαγγελέας Αργύρης Θέμελης, ερωτευμένος με την Κατερίνα, μια παντρεμένη αλλά κακοποιημένη γυναίκα, θα αναλάβει να ρίξει φως σ’ ένα διπλό έγκλημα που έγινε στη Νίσυρο πριν από περίπου ενάμιση χρόνο...
Τρία νησιά, τρεις γυναίκες, τρία καλά κρυμμένα μυστικά... του έρωτα, του μίσους και της μοίρας...
Ένα μυθιστόρημα με συνεχείς ανατροπές, που εξελίσσεται ανάμεσα στο άρωμα μαστίχας της Μυροβόλου Χίου της δεκαετίας του εβδομήντα, στον πελαγίσιο αέρα της Νισύρου μιας ολόκληρης τεσσαρακονταετίας και στα πλακόστρωτα καλντερίμια της Άνω Σύρας του σήμερα.
496 pages, Paperback
Published January 1, 2016
3 people are currently reading
37 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
June 2, 2016
"Γυναίκες θάλασσες"... Ένας τίτλος σχεδόν ταξιδιάρικος, νοσταλγικός, που γεννά μέσα σου εικόνες, συναισθήματα, με έναν τρόπο ιδιαίτερο και παράξενο που δεν μπορείς να ερμηνεύσεις. Ένας τίτλος μυστηριώδης, όπως μυστηριώδης είναι και η γυναικεία φύση -πολύ περισσότερο δε, η γυναικεία δύναμη που κρύβεται βαθιά μεσ' την ψυχή-, όπως μυστηριώδης είναι η θάλασσα. Η θάλασσα, που χωρίζει πόλεις και ανθρώπους και που όμως, την ίδια στιγμή, με έναν μοναδικό τρόπο τούς δένει και τους φέρνει πιο κοντά. Η θάλασσα, που στα κρυφά της βάθη προστατεύει φυλαγμένα μυστικά κι εξομολογήσεις που τις πήρε μαζί του το κύμα για να τις ταξιδέψει. Όλα αυτά σκεφτόμουν παίρνοντας στα χέρια μου το βιβλίο της Σίσσυς Θεοφανοπούλου, και η πεποίθησή μου πως θα διαβάσω κάτι πολύ δυνατό, βγήκε αληθινή.
Η Θάλεια μένει έγκυος από τον Ορέστη Αγοριανό, γνωστό κοσμικό της Αθήνας με τον οποίο διατηρεί κρυφά σχέση, και διαφεύγει από τη Χίο στη Νίσυρο προκειμένου να φέρει στον κόσμο τον καρπό του έρωτά τους. Λανθασμένες εκτιμήσεις, και ακόμα πιο λανθασμένες αποφάσεις, θα την κρατήσουν μακριά από τον μοναδικό άντρα που αγάπησε ποτέ της, που θα της ανοίξουν, όμως, δρόμο προς μια λαμπρή καριέρα ως γλύπτρια. Όμως το παρελθόν δεν την έχει ξεχάσει και χρόνια αργότερα, όταν εκείνη επιστρέφει στον τόπο της, ζητάει να ξεχρεωθεί. Η Αφροδίτη ξυπνάει από τον προσωπικό της λήθαργο και διαπιστώνει πως ο γάμος της έχει καταρρεύσει, και προκειμένου να μην καταρρεύσει και η ίδια, παίρνει μετάθεση στην ακριτική Νίσυρο, το μέρος όπου και θα γνωρίσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, έστω κι αν αυτός θα την οδηγήσει σε μέρη που ποτέ δεν περίμενε. Τέλος, η Κατερίνα, μια γυναίκα που αναγκάζεται να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπά, και που δέχεται τη βία του σιωπηλά. Μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που θα βρεθεί στο νοσοκομείο και όλος ο κόσμος θα φωτίσει ξαφνικά, καλώντας την να πάρει τη ζωή στα χέρια της.
Χίος, 1979. Νίσυρος, 2012. Σύρος, 2013. Τρία νησιά, τρεις διαφορετικές χρονολογίες. Ένα ταξίδι στο χρόνο το οποίο, στην πραγματικότητα, αναφέρεται σε πολύ περισσότερες εποχές, τοποθετώντας τα γεγονότα έτσι ώστε στο πέρασμα του χρόνου να οδηγούν τον αναγνώστη στο να πορευτεί μαζί τους, να γνωρίσει, να ανακαλύψει, να συνδέσει όλα τα στοιχεία εκείνα που με περίτεχνο τρόπο η συγγραφέας σκορπάει κατά την πορεία της αφήγησής της, προσκαλώντας μας να χτίσουμε λιθαράκι-λιθαράκι, το ψηφιδωτό εκείνο που μέσα τους κρύβει τις αλήθειες της ίδιας της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ταξίδι σε τόπους ποτισμένους με νότες Ιστορίας, ζωγραφισμένους με τα χρώματα των καιρών που πέρασαν και πήραν μαζί τους χαρές και λύπες, για να τις αφήσουν να ξαποστάσουν κάπου στην πορεία, αφήνοντας το δικό τους σημάδι στον καμβά της ζωής, νοτισμένος όπως είναι από δάκρυα αλμυρά όπως οι σταγόνες της θάλασσας.
Άνθρωποι με καλά κρυμμένα μυστικά. Μυστικά που σταδιακά τολμούν να ξεπροβάλλουν από τις σκιές, διεκδικώντας την αλήθεια και τη δικαίωσή τους γιατί στο τέλος, τίποτα δεν μένει κρυφό, ειδικά εκεί που ο άνθρωπος έχει αδικηθεί και η μοίρα του έχει σημαδευτεί από λάθη που ίσως να μην ήθελε να κάνει. Θάλεια, Αφροδίτη, Κατερίνα. Τρεις γυναίκες διαφορετικές και όμως, κάπου στον πυρήνα της ύπαρξής τους, μια αόρατη κλωστή να κρατάει δεμένες τις ζωές και τα πεπρωμένα τους. Η συγγραφέας έχει χειριστεί με εξαιρετικό θα λέγαμε τρόπο, το πως οι ιστορίες των τριών αυτών γυναικών περιπλέκονται ακολουθούν κοινή πορεία μέσα στο χωροχρόνο, για να φτάσουν στην κορυφαία στιγμή της λύτρωσής τους, ίσως κάπως καθυστερημένα, αλλά τότε που ο Χρόνος κρίνει πως είναι το σωστό για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο.
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, με αυτό το δεύτερο μυθιστόρημα ενηλίκων, αποδεικνύει πως έχει τη δεινότητα που απαιτείται προκειμένου να γράψει μια ολοκληρωμένη ιστορία που θα μιλήσει στην καρδιά του αναγνώστη. Μεγάλο επίτευγμα, ειδικά αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για μια ιστορία στην οποία, ναι μεν χρησιμοποιείται η τριτοπρόσωπη αφήγηση που μας επιτρέπει να έχουμε μια σφαιρική εικόνα των γεγονότων και των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτά, αλλά από την άλλη χρησιμοποιεί αναχρονισμούς και τεχνικές αμφίδρομης εξιστόρησης, κάτι που ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας και που παρ' όλα ταύτα, στην προκειμένη, έχει χειριστεί με τέτοιο τρόπο ώστε διατηρούνται οι ισορροπίες και η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη και χωρίς κενά. Παντρεύοντας το κοινωνικό με το αισθηματικό μυθιστόρημα, και προσθέντοντας σε αυτό μερικές πινελιές αστυνομικού μυστηρίου, η συγγραφέας μάς προσφέρει μια αγωνιώδη ιστορία, φόρο τιμής στις γυναίκες και στα όλα όσα αυτές συμβολίζουν.
Η Θάλεια μένει έγκυος από τον Ορέστη Αγοριανό, γνωστό κοσμικό της Αθήνας με τον οποίο διατηρεί κρυφά σχέση, και διαφεύγει από τη Χίο στη Νίσυρο προκειμένου να φέρει στον κόσμο τον καρπό του έρωτά τους. Λανθασμένες εκτιμήσεις, και ακόμα πιο λανθασμένες αποφάσεις, θα την κρατήσουν μακριά από τον μοναδικό άντρα που αγάπησε ποτέ της, που θα της ανοίξουν, όμως, δρόμο προς μια λαμπρή καριέρα ως γλύπτρια. Όμως το παρελθόν δεν την έχει ξεχάσει και χρόνια αργότερα, όταν εκείνη επιστρέφει στον τόπο της, ζητάει να ξεχρεωθεί. Η Αφροδίτη ξυπνάει από τον προσωπικό της λήθαργο και διαπιστώνει πως ο γάμος της έχει καταρρεύσει, και προκειμένου να μην καταρρεύσει και η ίδια, παίρνει μετάθεση στην ακριτική Νίσυρο, το μέρος όπου και θα γνωρίσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, έστω κι αν αυτός θα την οδηγήσει σε μέρη που ποτέ δεν περίμενε. Τέλος, η Κατερίνα, μια γυναίκα που αναγκάζεται να παντρευτεί έναν άντρα που δεν αγαπά, και που δέχεται τη βία του σιωπηλά. Μέχρι τη στιγμή, τουλάχιστον, που θα βρεθεί στο νοσοκομείο και όλος ο κόσμος θα φωτίσει ξαφνικά, καλώντας την να πάρει τη ζωή στα χέρια της.
Χίος, 1979. Νίσυρος, 2012. Σύρος, 2013. Τρία νησιά, τρεις διαφορετικές χρονολογίες. Ένα ταξίδι στο χρόνο το οποίο, στην πραγματικότητα, αναφέρεται σε πολύ περισσότερες εποχές, τοποθετώντας τα γεγονότα έτσι ώστε στο πέρασμα του χρόνου να οδηγούν τον αναγνώστη στο να πορευτεί μαζί τους, να γνωρίσει, να ανακαλύψει, να συνδέσει όλα τα στοιχεία εκείνα που με περίτεχνο τρόπο η συγγραφέας σκορπάει κατά την πορεία της αφήγησής της, προσκαλώντας μας να χτίσουμε λιθαράκι-λιθαράκι, το ψηφιδωτό εκείνο που μέσα τους κρύβει τις αλήθειες της ίδιας της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης. Ένα ταξίδι σε τόπους ποτισμένους με νότες Ιστορίας, ζωγραφισμένους με τα χρώματα των καιρών που πέρασαν και πήραν μαζί τους χαρές και λύπες, για να τις αφήσουν να ξαποστάσουν κάπου στην πορεία, αφήνοντας το δικό τους σημάδι στον καμβά της ζωής, νοτισμένος όπως είναι από δάκρυα αλμυρά όπως οι σταγόνες της θάλασσας.
Άνθρωποι με καλά κρυμμένα μυστικά. Μυστικά που σταδιακά τολμούν να ξεπροβάλλουν από τις σκιές, διεκδικώντας την αλήθεια και τη δικαίωσή τους γιατί στο τέλος, τίποτα δεν μένει κρυφό, ειδικά εκεί που ο άνθρωπος έχει αδικηθεί και η μοίρα του έχει σημαδευτεί από λάθη που ίσως να μην ήθελε να κάνει. Θάλεια, Αφροδίτη, Κατερίνα. Τρεις γυναίκες διαφορετικές και όμως, κάπου στον πυρήνα της ύπαρξής τους, μια αόρατη κλωστή να κρατάει δεμένες τις ζωές και τα πεπρωμένα τους. Η συγγραφέας έχει χειριστεί με εξαιρετικό θα λέγαμε τρόπο, το πως οι ιστορίες των τριών αυτών γυναικών περιπλέκονται ακολουθούν κοινή πορεία μέσα στο χωροχρόνο, για να φτάσουν στην κορυφαία στιγμή της λύτρωσής τους, ίσως κάπως καθυστερημένα, αλλά τότε που ο Χρόνος κρίνει πως είναι το σωστό για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο.
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, με αυτό το δεύτερο μυθιστόρημα ενηλίκων, αποδεικνύει πως έχει τη δεινότητα που απαιτείται προκειμένου να γράψει μια ολοκληρωμένη ιστορία που θα μιλήσει στην καρδιά του αναγνώστη. Μεγάλο επίτευγμα, ειδικά αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για μια ιστορία στην οποία, ναι μεν χρησιμοποιείται η τριτοπρόσωπη αφήγηση που μας επιτρέπει να έχουμε μια σφαιρική εικόνα των γεγονότων και των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτά, αλλά από την άλλη χρησιμοποιεί αναχρονισμούς και τεχνικές αμφίδρομης εξιστόρησης, κάτι που ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας και που παρ' όλα ταύτα, στην προκειμένη, έχει χειριστεί με τέτοιο τρόπο ώστε διατηρούνται οι ισορροπίες και η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη και χωρίς κενά. Παντρεύοντας το κοινωνικό με το αισθηματικό μυθιστόρημα, και προσθέντοντας σε αυτό μερικές πινελιές αστυνομικού μυστηρίου, η συγγραφέας μάς προσφέρει μια αγωνιώδη ιστορία, φόρο τιμής στις γυναίκες και στα όλα όσα αυτές συμβολίζουν.
October 27, 2016
"Γυναίκες θάλασσες"... Ένα βιβλίο το οποίο ήθελα να πιάσω στα χέρια μου εδώ και πολύ καιρό και που τελικά μου άφησε μια πολύ γλυκιά γεύση στην καρδιά και στο μυαλό. Ένα βιβλίο για το μεγαλείο και την δύναμη της γυναικείας ψυχής και για όλα εκείνα τα λάθη και μυστικά που τείνουν να μας συντρίψουν πριν μας αναγεννήσουν.
Το "Γυναίκες θάλασσες" αποτελεί το πρώτο βιβλίο της κ. Θεοφανοπούλου που διαβάζω και τολμώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Γραφή λυρική, ποιητική, με τριτοπρόσωπη αφήγηση και ποικιλία μεταφορών και φιλοσοφικών στοχασμών. Για να είμαι ειλικρινής, όταν έπιασα για πρώτη στιγμή στα χέρια μου το βιβλίο, περίμενα ότι θα διαβάσω ένα καθαρά αισθηματικό μυθιστόρημα με κάποιες αστυνομικού μυστηρίου πινελιές λόγω του κειμένου στο οπισθόφυλλο. Όμως ομολογώ ότι το "Γυναίκες θάλασσες" ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα αισθηματικό μυθιστόρημα. Ήταν ένα κοινωνικό και βαθιά φιλοσοφικό κείμενο, που με ώθησε να σκεφτώ διάφορα πράγματα για την σύγχρονη Ελλάδα αλλά και για τον δικό μου ψυχικό και αισθηματικό κόσμο. Με έκανε να προβληματιστώ για τα μυστικά που όλοι κρύβουμε μέσα μας και για τον τρόπο με τον οποίο αυτά μπορούν να επηρεάσουν το παρόν και, κυρίως, το μέλλον μας. Μέσα από τις παράλληλες ιστορίες της Θάλειας, της Αφροδίτης και της Κατερίνας, κατάλαβα ότι πολλοί από τους φόβους μας είναι αβάσιμοι και ως έναν βαθμό αδικαιολόγητοι, και ότι θα πρέπει να αφήνουμε την δειλία μας στην άκρη και να πορευόμαστε στην ζωή με νύχια και με δόντια.
Η πλοκή ήταν αλληλένδετη, με συνεχείς ανατροπές και συναρπαστικές αποκαλύψεις. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άρτια δομημένοι, με βαθύ ψυχικό κόσμο και με τις δικές τους, τόσο διαφορετικές και συγχρόνως τόσο ίδιες, καρδιές. Μπορώ να πω οι δύο πιο αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν η Θάλεια και ο Αργύρης. Και οι δύο βαθιά τραυματισμένοι από τις σφαίρες της ζωής, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, αλλά και οι δύο έντονα ριζωμένοι στην πεποίθησή τους ότι η αγάπη και ο έρωτας μπορούν να υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο. Ο Ορέστης ήταν η τραγική φιγούρα που έπρεπε να περάσει μέσα από χίλιες κολάσεις για να μπορέσει να γνωρίσει επιτέλους την αληθινή ευτυχία. Επίσης, η ιστορία της Κατερίνας με καταρράκωσε. Το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας παραμένει πάντα επίκαιρο και χάρηκα που μέσα από αυτό το βιβλίο πολλές κακοποιημένες γυναίκες θα τολμήσουν να κάνουν το βήμα προς την ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη που τόσο πολύ αξίζουν. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών έδεσαν όλες μαζί στο τέλος με αριστοτεχνικό τρόπο και το φινάλε ήταν άκρως ικανοποιητικό. Η ανάδρομη αφήγηση και τα παράλληλα νήματα της ιστορίας δημιουργούν ένα βιβλίο ενδιαφέρον και υπέροχο, που κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.
Κλείνοντας, δίνω 4 από 5 αστεράκια στο "Γυναίκες θάλασσες" και ομολογώ ότι είναι ένα βιβλίο το οποίο δεν πρόκειται να ξεχάσω. Παρά τον μεγάλο όγκο του -494 σελίδες- δεν ένιωσα να βαριέμαι ούτε στιγμή κατά την ανάγνωση του. Μου πήρε κάποιες μέρες να το τελειώσω, αλλά αυτό οφειλόταν σε δικές μου επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις και όχι σε κάποια "κοιλιά" που έκανε η πλοκή του βιβλίου. Ελπίζω να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι βιβλιοφάγοι γίνεται -κυρίως γυναίκες- και να αγγίξει πολλές ακόμα καρδιές. Το "Γυναίκες θάλασσες" αποτελεί ένα ποίημα για το βάθος της αγάπης και για όλα αυτά που μπορούν να πάνε στραβά όταν φοβόμαστε να πέσουμε στον ωκεανό της αγάπης με όλο μας τον εαυτό. Διαβάστε το και αναλογιστείτε τα δικά σας μυστικά και τους δικούς σας φόβους που ίσως σας κρατούν μακριά από τα όνειρα και τους ανθρώπους που επιθυμείτε πραγματικά.
Το "Γυναίκες θάλασσες" αποτελεί το πρώτο βιβλίο της κ. Θεοφανοπούλου που διαβάζω και τολμώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Γραφή λυρική, ποιητική, με τριτοπρόσωπη αφήγηση και ποικιλία μεταφορών και φιλοσοφικών στοχασμών. Για να είμαι ειλικρινής, όταν έπιασα για πρώτη στιγμή στα χέρια μου το βιβλίο, περίμενα ότι θα διαβάσω ένα καθαρά αισθηματικό μυθιστόρημα με κάποιες αστυνομικού μυστηρίου πινελιές λόγω του κειμένου στο οπισθόφυλλο. Όμως ομολογώ ότι το "Γυναίκες θάλασσες" ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα αισθηματικό μυθιστόρημα. Ήταν ένα κοινωνικό και βαθιά φιλοσοφικό κείμενο, που με ώθησε να σκεφτώ διάφορα πράγματα για την σύγχρονη Ελλάδα αλλά και για τον δικό μου ψυχικό και αισθηματικό κόσμο. Με έκανε να προβληματιστώ για τα μυστικά που όλοι κρύβουμε μέσα μας και για τον τρόπο με τον οποίο αυτά μπορούν να επηρεάσουν το παρόν και, κυρίως, το μέλλον μας. Μέσα από τις παράλληλες ιστορίες της Θάλειας, της Αφροδίτης και της Κατερίνας, κατάλαβα ότι πολλοί από τους φόβους μας είναι αβάσιμοι και ως έναν βαθμό αδικαιολόγητοι, και ότι θα πρέπει να αφήνουμε την δειλία μας στην άκρη και να πορευόμαστε στην ζωή με νύχια και με δόντια.
Η πλοκή ήταν αλληλένδετη, με συνεχείς ανατροπές και συναρπαστικές αποκαλύψεις. Όλοι οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άρτια δομημένοι, με βαθύ ψυχικό κόσμο και με τις δικές τους, τόσο διαφορετικές και συγχρόνως τόσο ίδιες, καρδιές. Μπορώ να πω οι δύο πιο αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν η Θάλεια και ο Αργύρης. Και οι δύο βαθιά τραυματισμένοι από τις σφαίρες της ζωής, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, αλλά και οι δύο έντονα ριζωμένοι στην πεποίθησή τους ότι η αγάπη και ο έρωτας μπορούν να υπερνικήσουν κάθε εμπόδιο. Ο Ορέστης ήταν η τραγική φιγούρα που έπρεπε να περάσει μέσα από χίλιες κολάσεις για να μπορέσει να γνωρίσει επιτέλους την αληθινή ευτυχία. Επίσης, η ιστορία της Κατερίνας με καταρράκωσε. Το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας παραμένει πάντα επίκαιρο και χάρηκα που μέσα από αυτό το βιβλίο πολλές κακοποιημένες γυναίκες θα τολμήσουν να κάνουν το βήμα προς την ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη που τόσο πολύ αξίζουν. Οι ιστορίες των πρωταγωνιστών έδεσαν όλες μαζί στο τέλος με αριστοτεχνικό τρόπο και το φινάλε ήταν άκρως ικανοποιητικό. Η ανάδρομη αφήγηση και τα παράλληλα νήματα της ιστορίας δημιουργούν ένα βιβλίο ενδιαφέρον και υπέροχο, που κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος.
Κλείνοντας, δίνω 4 από 5 αστεράκια στο "Γυναίκες θάλασσες" και ομολογώ ότι είναι ένα βιβλίο το οποίο δεν πρόκειται να ξεχάσω. Παρά τον μεγάλο όγκο του -494 σελίδες- δεν ένιωσα να βαριέμαι ούτε στιγμή κατά την ανάγνωση του. Μου πήρε κάποιες μέρες να το τελειώσω, αλλά αυτό οφειλόταν σε δικές μου επαγγελματικές και προσωπικές υποχρεώσεις και όχι σε κάποια "κοιλιά" που έκανε η πλοκή του βιβλίου. Ελπίζω να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι βιβλιοφάγοι γίνεται -κυρίως γυναίκες- και να αγγίξει πολλές ακόμα καρδιές. Το "Γυναίκες θάλασσες" αποτελεί ένα ποίημα για το βάθος της αγάπης και για όλα αυτά που μπορούν να πάνε στραβά όταν φοβόμαστε να πέσουμε στον ωκεανό της αγάπης με όλο μας τον εαυτό. Διαβάστε το και αναλογιστείτε τα δικά σας μυστικά και τους δικούς σας φόβους που ίσως σας κρατούν μακριά από τα όνειρα και τους ανθρώπους που επιθυμείτε πραγματικά.
July 13, 2018
2,5 αστεράκια
Αυτό που δεν υπάρχει το μισό αστεράκι στο goodreads πόσο με ενοχλεί! Ειλικρινά δεν ξέρω πώς να βαθμολογήσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπήρξαν στιγμές που ήμουν ανάμεσα στα 3 με 4 αστεράκια και άλλες που ήθελα να το πετάξω. Το διάβασα μέχρι το τέλος για να μπορώ να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη.
Τι ήταν αυτό που με ενόχλησε και κατέβασα τη βαθμολογία:
1. Οι τόσες πολλές συμπτώσεις και η σύνδεση μεταξύ τους.
2. Ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός χαρακτήρων. Και δε μιλάω για τους 6-7 βασικούς, αλλά για όλη την παρέα της Αφροδίτης που πρέπει να μάθουμε τα ονόματά τους, τι σπούδασε ο καθένας, ποιος τα έχει με ποιον. Δε μας ενδιαφέρει και δεν εξυπηρετεί την πλοκή. Ή ο μικρός Λουκάς που λειτουργεί ως μέσο γνωριμίας του Ποσειδώνα με την Αφροδίτη και μετά δεν ακούμε ποτέ πια γι αυτόν. Αντίθετα δε γίνεται καμία νύξη σε γεγονότα που θέλει ο αναγνώστης να μάθει π.χ. σχετικά με το μωρό της Αφροδίτης και του Ποσειδώνα.
3. Κάτι με το οποίο εγώ προσωπικά έχω πρόβλημα στα βιβλία είναι όταν το όνομα κάποιου ήρωα συνοψίζει το χαρακτήρα του. Η συγγραφέας παραθέτει μία πληθώρα αρχαιοελληνικών ονομάτων που εντελώς τυχαία φέρουν κάποια χαρακτηριστικά για τα οποία ήταν γνωστοί οι προκάτοχοι των ονομάτων μέσα από τη μυθολογία. Η ερωτική Αφροδίτη, ο πολεμοχαρής Άρης, ο Ποσειδώνας που ζει μέσα στο κότερο καθώς θεωρεί τη θάλασσα σπίτι του, ο Ορέστης που τον κυνηγούν οι Ερινύες και δεν μπορεί να ευτυχήσει και τέλος η Θάλεια που σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν η μούσα που ανακάλυψε τη γεωμετρία (άντε αυτό πάει κι έρχεται, η Θάλεια του βιβλίου είναι γλύπτρια).
4. Αυτό που πραγματικά δεν μπορώ να χωνέψω είναι οι αντιδράσεις των ηρώων μπροστά στα γεγονότα που εξελίσσονταν. (Ως αναγνώστες δεν είχαμε αγωνία για το τι πρόκειται να συμβεί, φρόντιζε η συγγραφέας να μας προϊδεάσει, είτε επρόκειτο για κάτι καλό, είτε για κάτι κακό.) Αλλά είναι δυνατόν η Αφροδίτη που χωρίζει με τον Ορέστη κ εύχεται να βρει έναν να του μοιάζει, να γνωρίζει τον Ποσειδώνα και να σκέφτεται ότι μοιάζει στον Ορέστη σε νεαρή ηλικία και όταν μαθαίνει ότι ο πρώην άντρας της είναι πατέρας του νυν δεσμού της, να το παίρνει τόσο χαλαρά!!! Και η Θάλεια που ύστερα από τόσα χρόνια να συγχωρεί τον καημένο τον Ορέστη, που δεν μπορούσε να ψάξει ο ίδιος να μάθει αν γεννήθηκε το παιδί του και έστειλε διαμεσολαβητή και τα έκανε όπως τα έκανε...
Τέλος, για να μη γίνω κακιά, δε θα πω "μην το διαβάσετε, είναι χάλια κλπ", μια απλή αναγνώστρια είμαι και αυτή είναι καθαρά η ταπεινή μου άποψη. Είναι ένα καλοκαιρινό, με άρωμα θάλασσας βιβλίο, το οποίο ας μη γελιόμαστε, σε κάποια σημεία είναι υπερβολικά προβλέψιμο που θα χαλαρώσει κάποιον που θα το διαβάσει στην παραλία, αλλά μέχρι εκεί.
Αυτό που δεν υπάρχει το μισό αστεράκι στο goodreads πόσο με ενοχλεί! Ειλικρινά δεν ξέρω πώς να βαθμολογήσω το συγκεκριμένο βιβλίο. Υπήρξαν στιγμές που ήμουν ανάμεσα στα 3 με 4 αστεράκια και άλλες που ήθελα να το πετάξω. Το διάβασα μέχρι το τέλος για να μπορώ να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη.
Τι ήταν αυτό που με ενόχλησε και κατέβασα τη βαθμολογία:
1. Οι τόσες πολλές συμπτώσεις και η σύνδεση μεταξύ τους.
2. Ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός χαρακτήρων. Και δε μιλάω για τους 6-7 βασικούς, αλλά για όλη την παρέα της Αφροδίτης που πρέπει να μάθουμε τα ονόματά τους, τι σπούδασε ο καθένας, ποιος τα έχει με ποιον. Δε μας ενδιαφέρει και δεν εξυπηρετεί την πλοκή. Ή ο μικρός Λουκάς που λειτουργεί ως μέσο γνωριμίας του Ποσειδώνα με την Αφροδίτη και μετά δεν ακούμε ποτέ πια γι αυτόν. Αντίθετα δε γίνεται καμία νύξη σε γεγονότα που θέλει ο αναγνώστης να μάθει π.χ. σχετικά με το μωρό της Αφροδίτης και του Ποσειδώνα.
3. Κάτι με το οποίο εγώ προσωπικά έχω πρόβλημα στα βιβλία είναι όταν το όνομα κάποιου ήρωα συνοψίζει το χαρακτήρα του. Η συγγραφέας παραθέτει μία πληθώρα αρχαιοελληνικών ονομάτων που εντελώς τυχαία φέρουν κάποια χαρακτηριστικά για τα οποία ήταν γνωστοί οι προκάτοχοι των ονομάτων μέσα από τη μυθολογία. Η ερωτική Αφροδίτη, ο πολεμοχαρής Άρης, ο Ποσειδώνας που ζει μέσα στο κότερο καθώς θεωρεί τη θάλασσα σπίτι του, ο Ορέστης που τον κυνηγούν οι Ερινύες και δεν μπορεί να ευτυχήσει και τέλος η Θάλεια που σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν η μούσα που ανακάλυψε τη γεωμετρία (άντε αυτό πάει κι έρχεται, η Θάλεια του βιβλίου είναι γλύπτρια).
4. Αυτό που πραγματικά δεν μπορώ να χωνέψω είναι οι αντιδράσεις των ηρώων μπροστά στα γεγονότα που εξελίσσονταν. (Ως αναγνώστες δεν είχαμε αγωνία για το τι πρόκειται να συμβεί, φρόντιζε η συγγραφέας να μας προϊδεάσει, είτε επρόκειτο για κάτι καλό, είτε για κάτι κακό.) Αλλά είναι δυνατόν η Αφροδίτη που χωρίζει με τον Ορέστη κ εύχεται να βρει έναν να του μοιάζει, να γνωρίζει τον Ποσειδώνα και να σκέφτεται ότι μοιάζει στον Ορέστη σε νεαρή ηλικία και όταν μαθαίνει ότι ο πρώην άντρας της είναι πατέρας του νυν δεσμού της, να το παίρνει τόσο χαλαρά!!! Και η Θάλεια που ύστερα από τόσα χρόνια να συγχωρεί τον καημένο τον Ορέστη, που δεν μπορούσε να ψάξει ο ίδιος να μάθει αν γεννήθηκε το παιδί του και έστειλε διαμεσολαβητή και τα έκανε όπως τα έκανε...
Τέλος, για να μη γίνω κακιά, δε θα πω "μην το διαβάσετε, είναι χάλια κλπ", μια απλή αναγνώστρια είμαι και αυτή είναι καθαρά η ταπεινή μου άποψη. Είναι ένα καλοκαιρινό, με άρωμα θάλασσας βιβλίο, το οποίο ας μη γελιόμαστε, σε κάποια σημεία είναι υπερβολικά προβλέψιμο που θα χαλαρώσει κάποιον που θα το διαβάσει στην παραλία, αλλά μέχρι εκεί.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 18, 2016
Θάλασσες... Μες στις σελίδες της, θάλασσες... Και με ταξίδεψε σαν το καράβι κι έγραφε...
Γυναίκες θάλασσες που ταξιδεύουν με τις ιστορίες τους τους αναγνώστες, γυναίκες οργισμένες, γαλήνιες, γυναίκες που σε απάνεμα λιμάνια φυλάττουν πολύτιμα μυστικά. Θάλασσες, κύματα, μπόρες και φουρτούνες νοτίζουν ένα υπέροχο κείμενο που το διάβασα απνευστί.
Θάλεια, Αφροδίτη, Κατερίνα, Ελπίδα οι θάλασσες. Ορέστης, Ποσειδώνας, Αργύρης, Άρης οι κυματοθραύστες. Ένα φοβερό αντιπάλεμα ανάμεσά τους, ένας περίτεχνα στολισμένος καμβάς, μια μοίρα ξέφρενη και κακομαθημένη να τους ξεσηκώνει κατά το κέφι της. Νίσυρος, Χίος, Σύρος οι τόποι της τραγωδίας, του πόνου και της χαράς. Άνθρωποι, προσωπικότητες, ψυχές, «θέλω» και «πρέπει», επιθυμίες και προσταγές, το καλό και το κακό. Λέξεις που σαν πολύτιμα βότσαλα σχηματίζουν το πέλαγος του μυθιστορήματος.
Η κυρία Θεοφανοπούλου έχει πολύ ωραία γραφή και διάλεξε μια πολυεπίπεδη ιστορία να αφηγηθεί στο νέο της βιβλίο. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος και από τον τρόπο που χειρίστηκε την πλοκή και από τον τρόπο γραφής της. Είχε να αντιμετωπίσει μια δύσκολη ιστορία, με πολλούς πρωταγωνιστές και δαιδαλώδεις μεταξύ τους σχέσεις, όμως κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο της χωρίς χάσματα και κενά, χωρίς περιττολογίες και ψεγάδια.
Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να γράψω κάτι για την ιστορία που με καθήλωσε και στις 494 σελίδες, μιας που έχει τόσες ανατροπές και εκπλήξεις! Θα έλεγα να μην επεκταθώ πάντως, γιατί ο αναγνώστης θα μείνει πολλές φορές με ανοιχτό το στόμα από τις απανωτές αλλαγές στην πορεία της αφήγησης, οπότε ας μη χαλάσω ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη γλύκα. Μου άρεσε πολύ που η συγγραφέας συγκρότησε μια ιστορία που καλύπτει πολλά χρόνια χωρίς να την αφηγηθεί μονοδιάστατα. Κάνει πολλά πισωγυρίσματα, ακόμη και μέσα στο ίδιο το κεφάλαιο, δίχως να απομακρύνεται από τον αναγνώστη ούτε να επαναλαμβάνεται! Με μικρά ψήγματα αναλύει τις ιστορίες της όπως εκείνη θέλει, με πολύ προσεγμένο τρόπο και κομψά. Μου άρεσε πάρα πολύ το πώς έπλεξε τις ιστορίες, τα αίτια και τα αιτιατά και πώς μπέρδεψε τους ήρωες. Και μόλις μπήκαν τα κομμάτια στη θέση τους, σκέφτηκα «και τώρα;». Ωραία, αναπτύχθηκε η ιστορία, κατάλαβα ποιος είναι ποιος, τώρα τι θα τους κάνει;
Με μεγάλη χαρά είδα ότι η αρχική παράθεση των γεγονότων και οι βάσεις για την εξέλιξη της ιστορίας ήταν αρκετά γεροδεμένα και προσεγμένα. Στη συνέχεια, αποκαλύπτονται σταδιακά κάποιες πτυχές που δεν είχαν σκόπιμα φωτιστεί, αφήνοντάς με άφωνο με τη φαντασία της κυρίας Θεοφανοπούλου. Εδώ ακριβώς θέλω να τονίσω ότι από κάποιο σημείο και μετά οι αποκαλύψεις ήταν αρκετές και εύκολα οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι το κείμενο είναι υπερβολικό, κανείς δε γίνεται να ζήσει τόσα και τέτοια πράγματα ταυτόχρονα σε μια ζωή. Και αμέσως θα αντικρούσω με τη μαγική λέξη «πειθώ». Δηλαδή, όπως έχω γράψει και σε άλλες κριτικές, αν η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, εξαρτάται πάντα από τον συγγραφέα πώς θα την ντύσει: με αγάπη άρα θα με πείσει ή με αδιαφορία άρα θα συγχυστώ; Και εδώ ομολογώ ότι το αγάπησα το κείμενο. Ναι, σε κάποια σημεία η εξέλιξη του «μύθου» ήταν απιθανότητες, ήταν όμως τόσο καλογραμμένες και ρεαλιστικές που άφησα στην άκρη τις αντιρρήσεις μου και απόλαυσα το λεξιλόγιο και την αφήγηση.
Οι πρωταγωνιστές εξελίσσονται και μεταβάλλονται διαρκώς. Ο κακός Άρης σταδιακά μετατρέπεται από σύζυγος που κακοποιεί τη γυναίκα του σε κάτι χειρότερο. Η Κατερίνα δεν είναι άλλη μια γυναίκα-θύμα κακοποίησης με μια ρομαντική τροπή στην ιστορία της αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που οι τυφώνες των αποκαλύψεων και η στροφή 180 μοιρών στη ζωή της τη συγκροτούν σταδιακά σε ένα alter ego. Η Θάλεια, από μια απογοητευμένη γυναίκα, παραστρατημένη νησιωτοπούλα, μετατρέπεται σε δυναμική, αυταρχική προσωπικότητα, χωρίς η ιστορία της να έχει κάτι το ακραία ρομαντικό. Κανείς δεν είναι ίδιος μετά το τέλος του βιβλίου, είτε χαρακτήρας είτε αναγνώστης.
Γυναίκες θάλασσες λοιπόν, γοητευτικές και πλανεύτρες, οργισμένες και αδηφάγες, ήρεμες και αποφασιστικές, αγαπησιάρες και πεισματάρες, γυναίκες με την πέτρα του καημού, τον βράχο της αγάπης και το βότσαλο της χαράς, γυναίκες που τις κατοικούν τα ναυάγια του παρελθόντος και τις φωτίζουν ο ήλιος της αλήθειας και το φεγγάρι του ψέματος. Γυναίκες υπέροχες, φροντισμένες από την πένα της κυρίας Θεοφανοπούλου. Μη διστάσετε να βυθιστείτε σε αυτό το βιβλίο!
Γυναίκες θάλασσες που ταξιδεύουν με τις ιστορίες τους τους αναγνώστες, γυναίκες οργισμένες, γαλήνιες, γυναίκες που σε απάνεμα λιμάνια φυλάττουν πολύτιμα μυστικά. Θάλασσες, κύματα, μπόρες και φουρτούνες νοτίζουν ένα υπέροχο κείμενο που το διάβασα απνευστί.
Θάλεια, Αφροδίτη, Κατερίνα, Ελπίδα οι θάλασσες. Ορέστης, Ποσειδώνας, Αργύρης, Άρης οι κυματοθραύστες. Ένα φοβερό αντιπάλεμα ανάμεσά τους, ένας περίτεχνα στολισμένος καμβάς, μια μοίρα ξέφρενη και κακομαθημένη να τους ξεσηκώνει κατά το κέφι της. Νίσυρος, Χίος, Σύρος οι τόποι της τραγωδίας, του πόνου και της χαράς. Άνθρωποι, προσωπικότητες, ψυχές, «θέλω» και «πρέπει», επιθυμίες και προσταγές, το καλό και το κακό. Λέξεις που σαν πολύτιμα βότσαλα σχηματίζουν το πέλαγος του μυθιστορήματος.
Η κυρία Θεοφανοπούλου έχει πολύ ωραία γραφή και διάλεξε μια πολυεπίπεδη ιστορία να αφηγηθεί στο νέο της βιβλίο. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος και από τον τρόπο που χειρίστηκε την πλοκή και από τον τρόπο γραφής της. Είχε να αντιμετωπίσει μια δύσκολη ιστορία, με πολλούς πρωταγωνιστές και δαιδαλώδεις μεταξύ τους σχέσεις, όμως κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο της χωρίς χάσματα και κενά, χωρίς περιττολογίες και ψεγάδια.
Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να γράψω κάτι για την ιστορία που με καθήλωσε και στις 494 σελίδες, μιας που έχει τόσες ανατροπές και εκπλήξεις! Θα έλεγα να μην επεκταθώ πάντως, γιατί ο αναγνώστης θα μείνει πολλές φορές με ανοιχτό το στόμα από τις απανωτές αλλαγές στην πορεία της αφήγησης, οπότε ας μη χαλάσω ούτε στο ελάχιστο αυτήν τη γλύκα. Μου άρεσε πολύ που η συγγραφέας συγκρότησε μια ιστορία που καλύπτει πολλά χρόνια χωρίς να την αφηγηθεί μονοδιάστατα. Κάνει πολλά πισωγυρίσματα, ακόμη και μέσα στο ίδιο το κεφάλαιο, δίχως να απομακρύνεται από τον αναγνώστη ούτε να επαναλαμβάνεται! Με μικρά ψήγματα αναλύει τις ιστορίες της όπως εκείνη θέλει, με πολύ προσεγμένο τρόπο και κομψά. Μου άρεσε πάρα πολύ το πώς έπλεξε τις ιστορίες, τα αίτια και τα αιτιατά και πώς μπέρδεψε τους ήρωες. Και μόλις μπήκαν τα κομμάτια στη θέση τους, σκέφτηκα «και τώρα;». Ωραία, αναπτύχθηκε η ιστορία, κατάλαβα ποιος είναι ποιος, τώρα τι θα τους κάνει;
Με μεγάλη χαρά είδα ότι η αρχική παράθεση των γεγονότων και οι βάσεις για την εξέλιξη της ιστορίας ήταν αρκετά γεροδεμένα και προσεγμένα. Στη συνέχεια, αποκαλύπτονται σταδιακά κάποιες πτυχές που δεν είχαν σκόπιμα φωτιστεί, αφήνοντάς με άφωνο με τη φαντασία της κυρίας Θεοφανοπούλου. Εδώ ακριβώς θέλω να τονίσω ότι από κάποιο σημείο και μετά οι αποκαλύψεις ήταν αρκετές και εύκολα οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι το κείμενο είναι υπερβολικό, κανείς δε γίνεται να ζήσει τόσα και τέτοια πράγματα ταυτόχρονα σε μια ζωή. Και αμέσως θα αντικρούσω με τη μαγική λέξη «πειθώ». Δηλαδή, όπως έχω γράψει και σε άλλες κριτικές, αν η ιστορία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, εξαρτάται πάντα από τον συγγραφέα πώς θα την ντύσει: με αγάπη άρα θα με πείσει ή με αδιαφορία άρα θα συγχυστώ; Και εδώ ομολογώ ότι το αγάπησα το κείμενο. Ναι, σε κάποια σημεία η εξέλιξη του «μύθου» ήταν απιθανότητες, ήταν όμως τόσο καλογραμμένες και ρεαλιστικές που άφησα στην άκρη τις αντιρρήσεις μου και απόλαυσα το λεξιλόγιο και την αφήγηση.
Οι πρωταγωνιστές εξελίσσονται και μεταβάλλονται διαρκώς. Ο κακός Άρης σταδιακά μετατρέπεται από σύζυγος που κακοποιεί τη γυναίκα του σε κάτι χειρότερο. Η Κατερίνα δεν είναι άλλη μια γυναίκα-θύμα κακοποίησης με μια ρομαντική τροπή στην ιστορία της αλλά μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που οι τυφώνες των αποκαλύψεων και η στροφή 180 μοιρών στη ζωή της τη συγκροτούν σταδιακά σε ένα alter ego. Η Θάλεια, από μια απογοητευμένη γυναίκα, παραστρατημένη νησιωτοπούλα, μετατρέπεται σε δυναμική, αυταρχική προσωπικότητα, χωρίς η ιστορία της να έχει κάτι το ακραία ρομαντικό. Κανείς δεν είναι ίδιος μετά το τέλος του βιβλίου, είτε χαρακτήρας είτε αναγνώστης.
Γυναίκες θάλασσες λοιπόν, γοητευτικές και πλανεύτρες, οργισμένες και αδηφάγες, ήρεμες και αποφασιστικές, αγαπησιάρες και πεισματάρες, γυναίκες με την πέτρα του καημού, τον βράχο της αγάπης και το βότσαλο της χαράς, γυναίκες που τις κατοικούν τα ναυάγια του παρελθόντος και τις φωτίζουν ο ήλιος της αλήθειας και το φεγγάρι του ψέματος. Γυναίκες υπέροχες, φροντισμένες από την πένα της κυρίας Θεοφανοπούλου. Μη διστάσετε να βυθιστείτε σε αυτό το βιβλίο!
May 23, 2016
Τρείς γυναίκες με εντελώς διαφορετική ψυχοσύνθεση η μια από την άλλη! Τρείς ιστορίες με απρόσμενη πορεία και αναπάντεχη κατάληξη. Τρία νησιά που αγκαλιάζουν και ενώνουν με μια αδιόρατη συνοχή τις ζωές των ηρώων. Ένα μυθιστόρημα που ισορροπεί ιδανικά το κοινωνικό με το αισθηματικό και το αστυνομικό στοιχείο, γεμάτο ένταση ανατροπές και πρωτότυπες εξελίξεις. Οι Γυναίκες Θάλασσες με ταξίδευσαν και με γοήτευσαν. Κάθε σελίδα, κάθε λέξη, κάθε στιγμή είχε την δικιά της πνοή και προκαλούσε με τρόπο εξαιρετικό το συναίσθημα.
Η Θάλεια καταφεύγει από την Χίο στην Νίσυρο για να φέρει στον κόσμο σε λίγους μήνες, τον νόθο γιό της. Βεβιασμένες αποφάσεις, λανθασμένες επιλογές, εγωιστικές εμμονές, αλλά και λάθος εκτιμήσεις θα την κρατήσουν μακριά από τον πατέρα του παιδιού της, και τον μοναδικό άντρα που αγάπησε σε όλη της την ζωή. Θα παλέψει πολύ, θα δοκιμάσει αντοχές και θα αναδείξει ταλέντα. Όταν καταξιωμένη γλύπτρια θα επιστρέψει στην Χίο, θα συναντηθεί με το παρελθόν με τρόπο αναπάντεχο και απρόσμενο.
Η Αφροδίτη από την απόλυτη ευτυχία, θα βιώσει την απόλυτη δυστυχία όταν διαπιστώσει πως ο προσχηματικά πετυχημένος της γάμος, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση που είχε βαλτώσει στα κατάλοιπα απωθημένα του παρελθόντος. Βαθειά πληγωμένη και ψυχολογικά εύθραυστη θα ψάξει διαφυγή με τον ακριτικό διορισμό της στο νησί της Νισύρου. Εκεί θα συναντήσει το έρωτα, τον αληθινό, τον πραγματικό, τον μοιραίο.
Η Κατερίνα μια γυναίκα που ύστερα από τον χαμό του πατέρα της και του αδερφού της σε ένα περίεργο ατύχημα, αναγκάζεται να παντρευτεί έναν βάναυσο άντρα. Κάθε μέρα βιώνει την βία και τον εξευτελισμό. Κάθε μέρα μετράει ένα καινούργιο μαρτύριο. Μέχρι την στιγμή που θα βρεθεί βάναυσα χτυπημένη στο νοσοκομείο. Από εκεί και πέρα η ζωή της θα πάρει μια πορεία αλλιώτικη, διαφορετική. Κρυμμένα μυστικά, αφανέρωτες αλήθειες, άγνωστες εξελίξεις, ανέλπιστοι σύμμαχοι θα βρεθούν μπροστά της και θα της φανερώσουν το άλλο πρόσωπο της ζωής. Το χαρούμενο και το ελπιδοφόρο. Στην Σύρο θα αναζητήσει και θα συναντήσει τον άνθρωπο που θα αλλάξει την δικιά της ζωή, αλλά και την ροή της ιστορίας μας.
Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτές οι τρείς γυναίκες και οι ιστορίες που κουβαλάνε; Είναι ιστορίες που διακλαδώνονται και τελικά τέμνονται ή είναι τα πρόσωπα της ίδιας ιστορίας που κομμάτι κομμάτι μας φανερώνεται;
Με ολοκληρωμένους στην σκιαγράφηση χαρακτήρες. Γίνονται οικείοι και ευπρόσιτοι από την πρώτη στιγμή. Με σφιχτοδεμένη πλοκή που δεν κουράζει και δεν επαναλαμβάνεται . Σε κάθε βήμα έχουμε μια νέα εξέλιξη γεμάτη ένταση αγωνία που δημιουργεί νέα δεδομένα και νέα ερωτήματα. Η πορεία των γεγονότων συνεχώς αλλάζει.
Με γραφή ξεχωριστή και ιδιαίτερη η Σίσσυ Θεοφανοπούλου κατορθώνει να αφήσει το δικό της στίγμα και είναι το πρώτο πράγμα που με εξέπληξε ευχάριστα σε αυτό το βιβλίο. Την ξεχωρίζεις και την καταλαβαίνεις από τις πρώτες σελίδες αυτήν την ιδιάζουσα σε ιδιομορφία γλώσσα που κατορθώνει να αποτυπώνει συγκλονιστικά στο μυαλό και στην ψυχή του αναγνώστη ακόμα και την πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι λέξεις κατορθώνουν με μαεστρία να προσδώσουν την ατμόσφαιρα της αντίστοιχης κατάστασης που βιώνουν οι ήρωες. Νιώθεις την δύναμη ή τις αδυναμίες τους, τον πόνο ,την αγάπη και την απόγνωση τους. Γίνεσαι ένα με τις εξελίξεις και απολαμβάνεις κάθε συναίσθημα θετικό ή αρνητικό στον μέγιστο βαθμό. Οι διακυμάνσεις των συναισθημάτων είναι απίστευτα γρήγορες και εναλλάσσονται με ρυθμό που κόβει την ανάσα.
Το δεύτερο στοιχείο που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι το πώς στήνεται εντέχνως η πλούσια σε ανατροπές και γεμάτη αγωνία πλοκή ώστε οι ζωές των τριών γυναικών να βρεθούν σε μια απόλυτα αλληλένδετη πορεία. Το βιβλίο αποτελεί για μένα ένα πολυσύνθετο λογοτεχνικό διαμαντάκι που περιμένει να το αγκαλιάσετε. Κρύβει μέσα του πολύ αγάπη. Μια αγάπη που δεν χάνεται στο πέρασμα των χρόνων. Αλλά και πολύ πόνο και πολύ θυμό, από μια άσχημη ανατροφή ή μια συγκυρία της μοίρας. Θα αγαπήσετε κάποιους ήρωες για την τραγικότητα τους, αλλά και για την δύναμη τους. Θα θυμώσετε, θα κλάψετε θα αφεθείτε απλά στην ροή των γεγονότων που θα αναδείξουν το μέγεθος της αγάπης και την αξία της υπομονής.
Νίσυρος, Χίος, Σύρος θα αγκαλιάσουν και θα πλαισιώσουν με το απίστευτα όμορφο φόντο τους αυτή την δυνατή και υπέροχη ιστορία που θα αποτελέσει την έκπληξη την χρονιάς.
Η Θάλεια καταφεύγει από την Χίο στην Νίσυρο για να φέρει στον κόσμο σε λίγους μήνες, τον νόθο γιό της. Βεβιασμένες αποφάσεις, λανθασμένες επιλογές, εγωιστικές εμμονές, αλλά και λάθος εκτιμήσεις θα την κρατήσουν μακριά από τον πατέρα του παιδιού της, και τον μοναδικό άντρα που αγάπησε σε όλη της την ζωή. Θα παλέψει πολύ, θα δοκιμάσει αντοχές και θα αναδείξει ταλέντα. Όταν καταξιωμένη γλύπτρια θα επιστρέψει στην Χίο, θα συναντηθεί με το παρελθόν με τρόπο αναπάντεχο και απρόσμενο.
Η Αφροδίτη από την απόλυτη ευτυχία, θα βιώσει την απόλυτη δυστυχία όταν διαπιστώσει πως ο προσχηματικά πετυχημένος της γάμος, ήταν απλά μια ψευδαίσθηση που είχε βαλτώσει στα κατάλοιπα απωθημένα του παρελθόντος. Βαθειά πληγωμένη και ψυχολογικά εύθραυστη θα ψάξει διαφυγή με τον ακριτικό διορισμό της στο νησί της Νισύρου. Εκεί θα συναντήσει το έρωτα, τον αληθινό, τον πραγματικό, τον μοιραίο.
Η Κατερίνα μια γυναίκα που ύστερα από τον χαμό του πατέρα της και του αδερφού της σε ένα περίεργο ατύχημα, αναγκάζεται να παντρευτεί έναν βάναυσο άντρα. Κάθε μέρα βιώνει την βία και τον εξευτελισμό. Κάθε μέρα μετράει ένα καινούργιο μαρτύριο. Μέχρι την στιγμή που θα βρεθεί βάναυσα χτυπημένη στο νοσοκομείο. Από εκεί και πέρα η ζωή της θα πάρει μια πορεία αλλιώτικη, διαφορετική. Κρυμμένα μυστικά, αφανέρωτες αλήθειες, άγνωστες εξελίξεις, ανέλπιστοι σύμμαχοι θα βρεθούν μπροστά της και θα της φανερώσουν το άλλο πρόσωπο της ζωής. Το χαρούμενο και το ελπιδοφόρο. Στην Σύρο θα αναζητήσει και θα συναντήσει τον άνθρωπο που θα αλλάξει την δικιά της ζωή, αλλά και την ροή της ιστορίας μας.
Τι κοινό μπορεί να έχουν αυτές οι τρείς γυναίκες και οι ιστορίες που κουβαλάνε; Είναι ιστορίες που διακλαδώνονται και τελικά τέμνονται ή είναι τα πρόσωπα της ίδιας ιστορίας που κομμάτι κομμάτι μας φανερώνεται;
Με ολοκληρωμένους στην σκιαγράφηση χαρακτήρες. Γίνονται οικείοι και ευπρόσιτοι από την πρώτη στιγμή. Με σφιχτοδεμένη πλοκή που δεν κουράζει και δεν επαναλαμβάνεται . Σε κάθε βήμα έχουμε μια νέα εξέλιξη γεμάτη ένταση αγωνία που δημιουργεί νέα δεδομένα και νέα ερωτήματα. Η πορεία των γεγονότων συνεχώς αλλάζει.
Με γραφή ξεχωριστή και ιδιαίτερη η Σίσσυ Θεοφανοπούλου κατορθώνει να αφήσει το δικό της στίγμα και είναι το πρώτο πράγμα που με εξέπληξε ευχάριστα σε αυτό το βιβλίο. Την ξεχωρίζεις και την καταλαβαίνεις από τις πρώτες σελίδες αυτήν την ιδιάζουσα σε ιδιομορφία γλώσσα που κατορθώνει να αποτυπώνει συγκλονιστικά στο μυαλό και στην ψυχή του αναγνώστη ακόμα και την πιο μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια. Οι λέξεις κατορθώνουν με μαεστρία να προσδώσουν την ατμόσφαιρα της αντίστοιχης κατάστασης που βιώνουν οι ήρωες. Νιώθεις την δύναμη ή τις αδυναμίες τους, τον πόνο ,την αγάπη και την απόγνωση τους. Γίνεσαι ένα με τις εξελίξεις και απολαμβάνεις κάθε συναίσθημα θετικό ή αρνητικό στον μέγιστο βαθμό. Οι διακυμάνσεις των συναισθημάτων είναι απίστευτα γρήγορες και εναλλάσσονται με ρυθμό που κόβει την ανάσα.
Το δεύτερο στοιχείο που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι το πώς στήνεται εντέχνως η πλούσια σε ανατροπές και γεμάτη αγωνία πλοκή ώστε οι ζωές των τριών γυναικών να βρεθούν σε μια απόλυτα αλληλένδετη πορεία. Το βιβλίο αποτελεί για μένα ένα πολυσύνθετο λογοτεχνικό διαμαντάκι που περιμένει να το αγκαλιάσετε. Κρύβει μέσα του πολύ αγάπη. Μια αγάπη που δεν χάνεται στο πέρασμα των χρόνων. Αλλά και πολύ πόνο και πολύ θυμό, από μια άσχημη ανατροφή ή μια συγκυρία της μοίρας. Θα αγαπήσετε κάποιους ήρωες για την τραγικότητα τους, αλλά και για την δύναμη τους. Θα θυμώσετε, θα κλάψετε θα αφεθείτε απλά στην ροή των γεγονότων που θα αναδείξουν το μέγεθος της αγάπης και την αξία της υπομονής.
Νίσυρος, Χίος, Σύρος θα αγκαλιάσουν και θα πλαισιώσουν με το απίστευτα όμορφο φόντο τους αυτή την δυνατή και υπέροχη ιστορία που θα αποτελέσει την έκπληξη την χρονιάς.
May 29, 2016
Έχοντας διαβάσει το πρώτο μυθιστόρημα της Σίσσυς Θεοφανοπούλου «Αν ήμουν τραγούδι» και τα δύο παιδικά της βιβλία «Ίιιιου και Κροκό» και «Πιρουνάκης και Κουταλίτσα» –όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μιχάλης Σιδέρης– ανυπομονούσα για το επόμενο πόνημα της. Αντικρίζοντας το καινούριο της βιβλίο «Γυναίκες Θάλασσες», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, δε θα μπορούσα να μην εντυπωσιαστώ από το υπέροχο και τόσο ταιριαστό εξώφυλλο του.
Η ιστορία κυμαίνεται, αρχικά, σε τρεις χωροχρόνους. Στην Χίο στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, στη Νίσυρο του 2012 και στην Σύρο του 2013. Όμως στην πραγματικότητα οι χωροχρόνοι είναι περισσότεροι και μόνο, εάν ξεκινήσεις την ανάγνωση του βιβλίου, μπορείς να συνειδητοποιήσεις πλήρως το πλέξιμο και τη σύνδεση των ιστοριών. Ιστορίες που συνθέτουν ένα βιβλίο με φόνους, χαμένους έρωτες, αγάπες, δολοπλοκίες, αλήθειες και ψέματα ανθρώπων.
Πως μπορούν να συνδέονται εγκλήματα του παρελθόντος με σημερινά λάθη; Ποια μοίρα οδήγησε τους ήρωες στο να περπατήσουν σε σκοτεινά μονοπάτια και με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να εξιλεωθεί για πράξεις, που έφεραν δυστυχία στις ζωές όσων αγάπησε; Ο Ποσειδώνας, η Θάλεια, η Κατερίνα, η Αφροδίτη, ο λατρεμένος μου Ορέστης είναι μόνο λίγοι από του χαρακτήρες που συναντάμε μέσα στο βιβλίο. Χαρακτήρες απίστευτα ανθρώπινοι, με τόσα λάθη και πάθη που δεν μπορείς παρά να γοητευτείς από τις ατέλειες τους
Η κυρία Θεοφανοπούλου γράφει σε τριτοπρόσωπη αφήγηση και χρησιμοποιώντας αναχρονίες, αποφεύγει τη μονότονη εξιστόρηση και προσδίδει ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο στην πλοκή. Οι διάλογοι είναι έντονοι αλλά κυριαρχούν οι γεμάτες γλαφυρότητα περιγραφές και οι μονόλογοι, οι οποίοι διαθέτουν έναν παράξενο συνδυασμό ρεαλισμού και φιλοσοφικής διαλεκτικής. Ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με τους ήρωες και, καθώς το βιβλίο περνά τις δεκαετίες, η γλώσσα προσαρμόζεται και η συγγραφέας αποδίδει άψογα τα ήθη και τα έθιμα κάθε κοινωνίας και κάθε εποχής. Η γραφή κρύβει μέσα της τον λυρισμό της έντονα ρομαντικής υφολογικής χροιάς της συγγραφέως –χαρακτηριστικό που τη διακρίνει και στα προηγούμενα έργα της– αλλά, προσωπικά, με εντυπωσίασε ο άρρητος τρόπος με τον οποίο γινόμαστε γνώστες των μύχιων σκέψεων των χαρακτήρων και το πώς η συγγραφέας κάνει χρήση της διακειμενικότητας, που τόσο αγαπώ να συναντώ στη λογοτεχνία.
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, με πένα απλή και παράξενα αποδομιστική ως προς την εσωτερικότητα των ηρώων της, γράφει ένα ηθογραφικό βιβλίο, με βαθιά ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Γρήγορες εξελίξεις, αστυνομικό μυστήριο, έρωτας, λάθη και συγχώρεση. Εάν εξετάσουμε καλύτερα τις σκηνές, τις αντιδράσεις, τις κινήσεις των ηρώων στο βιβλίο θα καταλάβουμε πως όλα έχουν τη δική τους προσωπική λογική και ηθική. Πίσω από τα γεγονότα υπάρχει η εξήγηση που οδήγησε, ή οδηγεί, σε συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Το βιβλίο «Γυναίκες Θάλασσες» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας ύμνος στις γυναικείες ταυτότητες και την ιστορικο-πολιτισμική τους διαμόρφωση. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί τον πατριαρχικό χαρακτήρα της ελληνική κοινωνίας –ιδιαιτέρως στις επαρχιακές περιοχές– την κουλτούρα της ανωτερότητας λόγω φύλο, την επιρροή της οικονομικής εξουσίας για να μιλήσει, σε αρκετά σημεία με κινηματικό τρόπο, για τη σπουδαιότητα που έχει το να εισπράττουμε αγάπη στη ζωή μας. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο το οποίο υμνεί τις γυναίκες, αλλά πάνω απ’ όλα μιλά με συγκινητικό τρόπο για το μεγαλείο και τη δύναμη του έρωτα, κάτι που γίνεται έντονο ειδικά στο προτελευταίο κεφάλαιο. Μιλά για το «για πάντα» που όλοι ελπίζουμε να συναντήσουμε, αλλά τόσο εύκολα μπορούμε να περιφρονήσουμε. Για το άλλο μας μισό, που είναι εκεί έξω και θέλει θάρρος η διεκδίκηση του. Μέχρι και την τελευταία σελίδα συμβαίνουν γεγονότα, μικρά ή μεγάλα, τα οποία μας γρατζουνάνε την καρδιά και μας αφήνουν με την υπέροχη χαρμολύπη της ολοκλήρωσης μιας σπουδαίας ανάγνωσης.
Η ιστορία κυμαίνεται, αρχικά, σε τρεις χωροχρόνους. Στην Χίο στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, στη Νίσυρο του 2012 και στην Σύρο του 2013. Όμως στην πραγματικότητα οι χωροχρόνοι είναι περισσότεροι και μόνο, εάν ξεκινήσεις την ανάγνωση του βιβλίου, μπορείς να συνειδητοποιήσεις πλήρως το πλέξιμο και τη σύνδεση των ιστοριών. Ιστορίες που συνθέτουν ένα βιβλίο με φόνους, χαμένους έρωτες, αγάπες, δολοπλοκίες, αλήθειες και ψέματα ανθρώπων.
Πως μπορούν να συνδέονται εγκλήματα του παρελθόντος με σημερινά λάθη; Ποια μοίρα οδήγησε τους ήρωες στο να περπατήσουν σε σκοτεινά μονοπάτια και με ποιον τρόπο μπορεί κάποιος να εξιλεωθεί για πράξεις, που έφεραν δυστυχία στις ζωές όσων αγάπησε; Ο Ποσειδώνας, η Θάλεια, η Κατερίνα, η Αφροδίτη, ο λατρεμένος μου Ορέστης είναι μόνο λίγοι από του χαρακτήρες που συναντάμε μέσα στο βιβλίο. Χαρακτήρες απίστευτα ανθρώπινοι, με τόσα λάθη και πάθη που δεν μπορείς παρά να γοητευτείς από τις ατέλειες τους
Η κυρία Θεοφανοπούλου γράφει σε τριτοπρόσωπη αφήγηση και χρησιμοποιώντας αναχρονίες, αποφεύγει τη μονότονη εξιστόρηση και προσδίδει ακόμα μεγαλύτερο μυστήριο στην πλοκή. Οι διάλογοι είναι έντονοι αλλά κυριαρχούν οι γεμάτες γλαφυρότητα περιγραφές και οι μονόλογοι, οι οποίοι διαθέτουν έναν παράξενο συνδυασμό ρεαλισμού και φιλοσοφικής διαλεκτικής. Ο αναγνώστης μπορεί εύκολα να ταυτιστεί με τους ήρωες και, καθώς το βιβλίο περνά τις δεκαετίες, η γλώσσα προσαρμόζεται και η συγγραφέας αποδίδει άψογα τα ήθη και τα έθιμα κάθε κοινωνίας και κάθε εποχής. Η γραφή κρύβει μέσα της τον λυρισμό της έντονα ρομαντικής υφολογικής χροιάς της συγγραφέως –χαρακτηριστικό που τη διακρίνει και στα προηγούμενα έργα της– αλλά, προσωπικά, με εντυπωσίασε ο άρρητος τρόπος με τον οποίο γινόμαστε γνώστες των μύχιων σκέψεων των χαρακτήρων και το πώς η συγγραφέας κάνει χρήση της διακειμενικότητας, που τόσο αγαπώ να συναντώ στη λογοτεχνία.
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, με πένα απλή και παράξενα αποδομιστική ως προς την εσωτερικότητα των ηρώων της, γράφει ένα ηθογραφικό βιβλίο, με βαθιά ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Γρήγορες εξελίξεις, αστυνομικό μυστήριο, έρωτας, λάθη και συγχώρεση. Εάν εξετάσουμε καλύτερα τις σκηνές, τις αντιδράσεις, τις κινήσεις των ηρώων στο βιβλίο θα καταλάβουμε πως όλα έχουν τη δική τους προσωπική λογική και ηθική. Πίσω από τα γεγονότα υπάρχει η εξήγηση που οδήγησε, ή οδηγεί, σε συγκεκριμένες συμπεριφορές.
Το βιβλίο «Γυναίκες Θάλασσες» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας ύμνος στις γυναικείες ταυτότητες και την ιστορικο-πολιτισμική τους διαμόρφωση. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί τον πατριαρχικό χαρακτήρα της ελληνική κοινωνίας –ιδιαιτέρως στις επαρχιακές περιοχές– την κουλτούρα της ανωτερότητας λόγω φύλο, την επιρροή της οικονομικής εξουσίας για να μιλήσει, σε αρκετά σημεία με κινηματικό τρόπο, για τη σπουδαιότητα που έχει το να εισπράττουμε αγάπη στη ζωή μας. Σίγουρα είναι ένα βιβλίο το οποίο υμνεί τις γυναίκες, αλλά πάνω απ’ όλα μιλά με συγκινητικό τρόπο για το μεγαλείο και τη δύναμη του έρωτα, κάτι που γίνεται έντονο ειδικά στο προτελευταίο κεφάλαιο. Μιλά για το «για πάντα» που όλοι ελπίζουμε να συναντήσουμε, αλλά τόσο εύκολα μπορούμε να περιφρονήσουμε. Για το άλλο μας μισό, που είναι εκεί έξω και θέλει θάρρος η διεκδίκηση του. Μέχρι και την τελευταία σελίδα συμβαίνουν γεγονότα, μικρά ή μεγάλα, τα οποία μας γρατζουνάνε την καρδιά και μας αφήνουν με την υπέροχη χαρμολύπη της ολοκλήρωσης μιας σπουδαίας ανάγνωσης.
Read
August 10, 2016Χίος,Νίσυρος,Σύρος και Θάλεια,Αφροδίτη,Κατερίνα:
Τρία νησιά,τρείς γυναίκες και ένα υπέροχο μυθιστόρημα που καλύπτει χρονολογικά τη δεκαετία του ΄70 ως σήμερα.Κοινωνικό/αισθηματικό αλλά και με στοιχεία αστυνομικού, με συνεχείς ανατροπές και αποκαλύψεις που σε κρατούν σε εγρήγορση ως την τελευταία σελίδα.Μυστικά και λάθη που διαμορφώνουν χαρακτήρες,αλλάζουν την πορεία της ζωής,πληγώνουν,πονάνε,σκοτώνουν.....και όταν αποκαλύπτονται πληγώνουν αλλά και λυτρώνουν.Δεσμοί αίματος,αγάπης,έρωτα,φιλίας αριστοτεχνικά παρουσιασμένοι και υπέροχη ανάλυση του χαρακτήρα και της ζωής των τριών πρωταγωνιστριών αλλά και πλήθους δευτεραγωνιστών.Επίσης η συγγραφέας θίγει με ξεχωριστό τρόπο έννοιες όπως η ενδοοικογενειακή βία/κακοποίηση,η υιοθεσία,το νόθο παιδί,......
Παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα:
''Μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη?Υπάρχει μέτρο για να τη μετρήσεις?Σταθμά για να την αντισταθμίσεις?Όρια για να την περιορίσεις?Και η λέξη ''αληθινή'',όταν μπει μπροστά της,κατά πόσο κάνει το νόημα της διαφορετικό?Γιγάντωση.Μεγαλούργημα.Θαύμα.Αυτή είναι η μαγεία της...Το χάρισμα της ν'αλλάζει τους ανθρώπους,τις πράξεις και τις ζωές τους,σαν αόρατο μελιστάλαχτο φίλτρο,ένα φίλτρο που δεν το πίνεις για να γίνεις καλά,αλλά για να το αισθανθείς και να βιώσεις αυτό που ο μύθος,η ρήση και η πραγματικότητα αποκαλούν ''ευτυχία''.
Πολλές είναι οι μορφές της αγάπης κι άλλες τόσες οι εκφάνσεις της καθεμίας.Αγαπάμε σαν γονείς,σαν παιδιά,σαν φίλοι,σαν σύντροφοι,σαν άνθρωποι.Μοιραζόμαστε.Δίνουμε.Παίρνουμε.Πονάμε.Προδίδουμε.Προδιδόμαστε.Ερωτευόμαστε.Γελάμε.Κλαίμε.Χαιρόμαστε.....και πάλι απ΄την αρχή.''
Το αγάπησα και εύχομαι να το αγαπήσετε κι εσείς....
Τρία νησιά,τρείς γυναίκες και ένα υπέροχο μυθιστόρημα που καλύπτει χρονολογικά τη δεκαετία του ΄70 ως σήμερα.Κοινωνικό/αισθηματικό αλλά και με στοιχεία αστυνομικού, με συνεχείς ανατροπές και αποκαλύψεις που σε κρατούν σε εγρήγορση ως την τελευταία σελίδα.Μυστικά και λάθη που διαμορφώνουν χαρακτήρες,αλλάζουν την πορεία της ζωής,πληγώνουν,πονάνε,σκοτώνουν.....και όταν αποκαλύπτονται πληγώνουν αλλά και λυτρώνουν.Δεσμοί αίματος,αγάπης,έρωτα,φιλίας αριστοτεχνικά παρουσιασμένοι και υπέροχη ανάλυση του χαρακτήρα και της ζωής των τριών πρωταγωνιστριών αλλά και πλήθους δευτεραγωνιστών.Επίσης η συγγραφέας θίγει με ξεχωριστό τρόπο έννοιες όπως η ενδοοικογενειακή βία/κακοποίηση,η υιοθεσία,το νόθο παιδί,......
Παραθέτω ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα:
''Μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη?Υπάρχει μέτρο για να τη μετρήσεις?Σταθμά για να την αντισταθμίσεις?Όρια για να την περιορίσεις?Και η λέξη ''αληθινή'',όταν μπει μπροστά της,κατά πόσο κάνει το νόημα της διαφορετικό?Γιγάντωση.Μεγαλούργημα.Θαύμα.Αυτή είναι η μαγεία της...Το χάρισμα της ν'αλλάζει τους ανθρώπους,τις πράξεις και τις ζωές τους,σαν αόρατο μελιστάλαχτο φίλτρο,ένα φίλτρο που δεν το πίνεις για να γίνεις καλά,αλλά για να το αισθανθείς και να βιώσεις αυτό που ο μύθος,η ρήση και η πραγματικότητα αποκαλούν ''ευτυχία''.
Πολλές είναι οι μορφές της αγάπης κι άλλες τόσες οι εκφάνσεις της καθεμίας.Αγαπάμε σαν γονείς,σαν παιδιά,σαν φίλοι,σαν σύντροφοι,σαν άνθρωποι.Μοιραζόμαστε.Δίνουμε.Παίρνουμε.Πονάμε.Προδίδουμε.Προδιδόμαστε.Ερωτευόμαστε.Γελάμε.Κλαίμε.Χαιρόμαστε.....και πάλι απ΄την αρχή.''
Το αγάπησα και εύχομαι να το αγαπήσετε κι εσείς....
August 29, 2016
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου, επέστρεψε δυναμικά και η συγγραφική της εξέλιξη είναι ευδιάκριτη για όποιον αναγνώστη έχει διαβάσει και τα δύο βιβλία της.
Τη γνωρίσαμε στο «Αν ήμουν Τραγούδι», ένα βιβλίο που προσωπικά μου άρεσε πολύ και τώρα με το «Γυναίκες Θάλασσες», τολμώ να πω ότι έκανε την προσωπική της υπέρβαση.
Είναι γνωστό πως μου αρέσουν τα πολυπρόσωπα βιβλία οπότε σε συνδυασμό με τις υπέροχες περιγραφές, τα προσεγμένα ψυχογραφήματα και την εξαιρετική πένα της συγγραφέως, από τις πρώτες κιόλας σελίδες ήξερα πως αυτό το βιβλίο είναι για μένα.
Η ιστορία μας μιλά για τρεις γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους που η μοίρα πλέκει σε βάρος τους ένα περίπλοκο γαϊτανάκι. Άσχετα από αυτά που τις χωρίζουν – τα οποία δεν είναι λίγα – η ζωή έχει έναν τρόπο να τις φέρει «κοντά», να παίξει παράξενα παιχνίδια αψηφώντας τον χώρο ή τον χρόνο.
Αυτό όμως που με εντυπωσίασε ήταν οι ανατροπές που διαδέχονταν η μία την άλλη. Δεν πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο με συνηθισμένη ιστορία αλλά αντίθετα περιμένουν πολλές εκπλήξεις τους ανυποψίαστους αναγνώστες που θα επιλέξουν να το διαβάσουν.
Τη γνωρίσαμε στο «Αν ήμουν Τραγούδι», ένα βιβλίο που προσωπικά μου άρεσε πολύ και τώρα με το «Γυναίκες Θάλασσες», τολμώ να πω ότι έκανε την προσωπική της υπέρβαση.
Είναι γνωστό πως μου αρέσουν τα πολυπρόσωπα βιβλία οπότε σε συνδυασμό με τις υπέροχες περιγραφές, τα προσεγμένα ψυχογραφήματα και την εξαιρετική πένα της συγγραφέως, από τις πρώτες κιόλας σελίδες ήξερα πως αυτό το βιβλίο είναι για μένα.
Η ιστορία μας μιλά για τρεις γυναίκες διαφορετικές μεταξύ τους που η μοίρα πλέκει σε βάρος τους ένα περίπλοκο γαϊτανάκι. Άσχετα από αυτά που τις χωρίζουν – τα οποία δεν είναι λίγα – η ζωή έχει έναν τρόπο να τις φέρει «κοντά», να παίξει παράξενα παιχνίδια αψηφώντας τον χώρο ή τον χρόνο.
Αυτό όμως που με εντυπωσίασε ήταν οι ανατροπές που διαδέχονταν η μία την άλλη. Δεν πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο με συνηθισμένη ιστορία αλλά αντίθετα περιμένουν πολλές εκπλήξεις τους ανυποψίαστους αναγνώστες που θα επιλέξουν να το διαβάσουν.
September 4, 2017
Ένα βιβλίο που μας εξιστορεί την ζωή τριών γυναικών, που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όσα τους επιτάσσει η μοίρα τους. Ωραία γραφή, ωραίοι ολοζώντανοι χαρακτήρες, καλή πλοκή, ανατροπές, ένα ωραίο βιβλίο που μυρίζει θάλασσα και Αιγαίο.
March 28, 2017
Ένα πραγματικά καλογραμμένο μυθιστόρημα που διαβάζοντάς το μου δημιουργήθηκαν κάποιες εικόνες που μου θύμισαν κάτι από παλιό καλό κινηματογράφο και κάποια άλλα σημεία αρχαία τραγωδία.
August 30, 2017
Φανταστικό βιβλίο...ωραίο πλοκή...και ναι η γυναίκα είναι θάλασσα !
March 19, 2018
Να έχεις στο νου σου μια κακή σαπουνόπερα...Τα πάντα προβλέψιμα....Αν φαντάζεσαι ότι κάτι θα γίνει...Θα γίνει.
August 28, 2016
Ενα όμορφο ταξίδι σε τρία νησιά του Αιγαίου, την Χίο, την Νίσυρο και τη Σύρο, που εξελίσσεται σε τρεις δεκαετίες, με ενδιαφέρουσα σύλληψη και πλοκή και εξίσου αξιόλογη συγγραφική γραφή.
Τρεις γυναίκες, οι βασικοί του χαρακτήρες, η κάθε μία με τη δική της μοναδική προσωπικότητα, που ζουν με ένταση τις ξεχωριστές στιγμές της ζωής τους, καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις, και στη συνέχεια, είτε να τις πραγματοποιήσουν και να τις τηρήσουν στο μέτρο του δυνατού, και σε συνάρτηση με το κοινωνικό τους περιβάλλον και με τις προσωπικές τους επιλογές, είτε να τις αναθεωρήσουν, όταν οι συνθήκες το απαιτούν και ο χρόνος έχει καταστεί σύμμαχός τους και καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξή τους. Οι τρεις συγγραφικές ηρωίδες, των οποίων οι ζωές, θα συνδεθούν στην πορεία της ιστορίας, αποτελούν αντίστοιχα τρεις ολοκληρωμένους, στέρεους και αληθινούς χαρακτήρες, η σκιαγράφηση των οποίων, από τη Σ. Θεοφανοπούλου, μπορώ να πω, κατά τη γνώμη μου, ότι είναι από τις πιο άμεσες και ρεαλιστικές αποδόσεις που έχω συναντήσει σε μυθοπλασία, αφού δεν διέκρινα ούτε υπερβολές, ούτε εξιδανικεύσεις, αλλά αντίθετα μία αρμονική ισορροπία, η οποία και «επέτρεψε» κατά κάποιο τρόπο, μετά την παράλληλη αφήγηση την απόλυτα εναρμονισμένη σύνδεσή τους, χωρίς να υπάρχουν κενά ή ερωτηματικά.
Αν και ο τίτλος του παραπέμπει σε «γυναικείο» μυθιστόρημα, επειδή είμαι κατά των διακρίσεων και των χαρακτηρισμών, μπορώ να πω, ότι, η συγγραφέας, προσεγγίζει πολύ καλά μεν, τον γυναικείο ψυχισμό, ωστόσο, με ιδιαίτερη οξυδέρκεια και έμφαση στη διαφορετικότητα εκάστου εξ αυτών, αναδεικνύει και τους ανδρικούς χαρακτήρες του βιβλίου, οι οποίοι αναπόφευκτα και εύλογα διαδραματίζουν σημαντικό και καταλυτικό ρόλο για την ολοκλήρωση της μυθιστορίας.
Τρεις γυναίκες, οι βασικοί του χαρακτήρες, η κάθε μία με τη δική της μοναδική προσωπικότητα, που ζουν με ένταση τις ξεχωριστές στιγμές της ζωής τους, καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις, και στη συνέχεια, είτε να τις πραγματοποιήσουν και να τις τηρήσουν στο μέτρο του δυνατού, και σε συνάρτηση με το κοινωνικό τους περιβάλλον και με τις προσωπικές τους επιλογές, είτε να τις αναθεωρήσουν, όταν οι συνθήκες το απαιτούν και ο χρόνος έχει καταστεί σύμμαχός τους και καθοριστικός παράγοντας για την εξέλιξή τους. Οι τρεις συγγραφικές ηρωίδες, των οποίων οι ζωές, θα συνδεθούν στην πορεία της ιστορίας, αποτελούν αντίστοιχα τρεις ολοκληρωμένους, στέρεους και αληθινούς χαρακτήρες, η σκιαγράφηση των οποίων, από τη Σ. Θεοφανοπούλου, μπορώ να πω, κατά τη γνώμη μου, ότι είναι από τις πιο άμεσες και ρεαλιστικές αποδόσεις που έχω συναντήσει σε μυθοπλασία, αφού δεν διέκρινα ούτε υπερβολές, ούτε εξιδανικεύσεις, αλλά αντίθετα μία αρμονική ισορροπία, η οποία και «επέτρεψε» κατά κάποιο τρόπο, μετά την παράλληλη αφήγηση την απόλυτα εναρμονισμένη σύνδεσή τους, χωρίς να υπάρχουν κενά ή ερωτηματικά.
Αν και ο τίτλος του παραπέμπει σε «γυναικείο» μυθιστόρημα, επειδή είμαι κατά των διακρίσεων και των χαρακτηρισμών, μπορώ να πω, ότι, η συγγραφέας, προσεγγίζει πολύ καλά μεν, τον γυναικείο ψυχισμό, ωστόσο, με ιδιαίτερη οξυδέρκεια και έμφαση στη διαφορετικότητα εκάστου εξ αυτών, αναδεικνύει και τους ανδρικούς χαρακτήρες του βιβλίου, οι οποίοι αναπόφευκτα και εύλογα διαδραματίζουν σημαντικό και καταλυτικό ρόλο για την ολοκλήρωση της μυθιστορίας.
September 17, 2020
Με προβλημάτισε αρκετά αυτό το βιβλίο καθώς ενώ ξεκίνησε αρκετά καλά, στο τέλος μου άφησε μια διαφορετική γεύση. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται αρκετά έως πολύ προβλέψιμη.
Η γραφή της συγγραφέως δε μου άρεσε ιδιαίτερα όπως και και κάποιοι χαρακτηρισμοί που υπήρχαν μέσα στο κείμενο της σχετικά με άντρες και γυναίκες.
Επίσης, δε μάθαμε ποτέ τη συνέχεια κάποιων ιστοριών.
Η γραφή της συγγραφέως δε μου άρεσε ιδιαίτερα όπως και και κάποιοι χαρακτηρισμοί που υπήρχαν μέσα στο κείμενο της σχετικά με άντρες και γυναίκες.
Επίσης, δε μάθαμε ποτέ τη συνέχεια κάποιων ιστοριών.
October 15, 2017
Ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ενδιαφέρουσες ιστορίες γυναικών που δένουν όμορφα μεταξύ τους.
November 19, 2018
Ωραία πλοκή. Όμορφο ανάγνωσμα για τις διακοπές.
September 20, 2023
https://dominicamat.blogspot.com/2018...
Το συγκεκριμένο το βιβλίο το αγόρασα όχι εξαιτίας των καλών κριτικών που διάβασα γι'αυτό καί πιστέψτε με διάβασα πάρα πολλές οι οποίες όντως ισχύουν αλλά εξαιτιάς του τίτλου του!!!Ένας τίτλος άκρως ταιριαστός!!!Εγώ λοιπόν δε θα σας πώ για την εξαιρετική γραφή,την υπέροχη πλοκή καί το πόσο αρμονικά δένονται οι ιστορίες των ηρώων(όντως ισχύουν αυτά) αλλά για τρία πράγματα που έμειναν εμένα...Όπως λέει καί η ίδια η συγγραφέας η αλήθεια είναι πως θα υπάρξουν πολλές γυναίκες εκεί έξω που θα το διαβάσουν καί θα συναντήσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους στις ζωές των ηρωίδων.Επιπλέον θα συμφωνήσω πως αυτοί οι τρεις πρόλογοι θα διαβαστούν ξανά!!!!Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι καί το πυρ,η γυνή καί η θάλασσα είναι γυναίκες καί εξαρτάται από το τι θα τους "βγάλει" ο καθένας με αποτέλεσμα το αν θα είναι επικίνδυνες ή αν θα επικρατεί νηνεμία!!!!!Γι'αυτό καί μπορούν να αντέχουν καί να ξεπερνάνε τα εμπόδια και τις κακοτοπιές!!!Ευχαριστούμε πάρα πολύ κυρία Sissy Theofanopoulou για το ωραίο ταξίδι!!!Περιμένουμε με αγωνία το επόμενο!!!! (l
Το συγκεκριμένο το βιβλίο το αγόρασα όχι εξαιτίας των καλών κριτικών που διάβασα γι'αυτό καί πιστέψτε με διάβασα πάρα πολλές οι οποίες όντως ισχύουν αλλά εξαιτιάς του τίτλου του!!!Ένας τίτλος άκρως ταιριαστός!!!Εγώ λοιπόν δε θα σας πώ για την εξαιρετική γραφή,την υπέροχη πλοκή καί το πόσο αρμονικά δένονται οι ιστορίες των ηρώων(όντως ισχύουν αυτά) αλλά για τρία πράγματα που έμειναν εμένα...Όπως λέει καί η ίδια η συγγραφέας η αλήθεια είναι πως θα υπάρξουν πολλές γυναίκες εκεί έξω που θα το διαβάσουν καί θα συναντήσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους στις ζωές των ηρωίδων.Επιπλέον θα συμφωνήσω πως αυτοί οι τρεις πρόλογοι θα διαβαστούν ξανά!!!!Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι καί το πυρ,η γυνή καί η θάλασσα είναι γυναίκες καί εξαρτάται από το τι θα τους "βγάλει" ο καθένας με αποτέλεσμα το αν θα είναι επικίνδυνες ή αν θα επικρατεί νηνεμία!!!!!Γι'αυτό καί μπορούν να αντέχουν καί να ξεπερνάνε τα εμπόδια και τις κακοτοπιές!!!Ευχαριστούμε πάρα πολύ κυρία Sissy Theofanopoulou για το ωραίο ταξίδι!!!Περιμένουμε με αγωνία το επόμενο!!!! (l
Displaying 1 - 17 of 17 reviews