Tom Lanoye (his name is pronounced the French way: /lanwa/) was born August 27, 1958 in the Belgian city Sint Niklaas. He is a novelist, poet, columnist, screenwriter and playwright. His literary work has been published and/or performed in over fifteen languages. Lanoye lives and works in Antwerp (Belgium) and Cape Town (South Africa).
Lanoye is not only a writer, but also an entrepreneur. As the youngest son of a butcher, he self-published his first work. In his own words, 'Just like all the punk bands did in those days: out of dissatisfaction with the existing structures, and to learn the trade from the inside out'.
Lanoye started out as an enfant terrible, but has become one of the most widely read and critically acclaimed authors in his language area. A writer that devotes himself to all forms of text and writing (for books, newspapers, periodicals and printed matter as well as for plays, cabaret and vocal performances) and makes regular appearances at all the major European theatre festivals.
Marlon tu n’es pas un ange 3/5 “Zo zijn vroegere verzinsels het enige medicijn geworden dat nog helpt. Niet dat het geneest. Het verdooft. En soms, in grote hoeveelheden toegediend, doet het mij zelfs de onnozelheid van de een, en de afwezigheid van de ander vergeten.”
Johannesburg, le bain 2/5
Onweer in de tropen 4/5 “Om zelfmoord te plegen moet je het leven au serieux nemen. En dat deed ik al lang niet meer (..)”
Moros y cristianos 4,5/5 Cuba! Beschrijvingen (uit 1994 of eerder?) identiek aan hoe het was toen wij er waren. Ooit terug
Citaat : Ze ogen jong en welgebouwd, ze zijn verliefd op het beeld dat ze zich van jou hebben gevormd op basis van je geretoucheerde foto's , en ze bewijzen alleen al daardoor dat de stelling less is more niet opgaat voor hersenen. Review : In deze bundel, die voor het eerst in 1993 verscheen, toont Tom Lanoye zich een gedreven verhalenschrijver die op maatschappelijk vlak zowat wat van alle markten thuis is. Spek en bonen bundelt eigenlijk een aantal eerder in gelegenheidsbundels verschenen verhalen die zijn thematiek in allerlei facetten laten zien. De verhalen van 'Spek' spelen in de lage landen, die van 'Bonen' zijn elders gesitueerd. In zeven oersterke verhalen entertaint hij en ontroert hij zijn lezers op zijn eigen specifieke manier!
In 1993 zat aids nog nadrukkelijk in het dagdagelijkse leven verweven en dat is ook zéér duidelijk in deze bundel. Homoseksualiteit is hier nauwelijks militant aanwezig alhoewel er zowel homo's als hetero's hoofdpersonages vormen. Seksuele oriëntatie bepaalt niet direct de feitelijke vertelling of de plot van het verhaal. Hoogstens is het zo dat de voorkeur van de hoofdpersoon in het reisverhaal Johannesburg, le Bain' de entourage, een homo-sauna, heeft bepaald.
In twee verhalen (Een perfecte moord en Café Zeezicht) gebeuren de onwaarschijnlijkste dingen die door de auteur echter zo geloofwaardig worden neergezet dat de lezer maar al te graag bereid is met het verhaal mee te gaan, ook omdat Lanoye door de spanningsopbouw van de verhalen de aandacht gevangen weet te houden. Verreweg het mooiste en ontroerendste verhaal is het laatste in de bundel, het verhaal in brieven Moros y cristianos, dat grotendeels in Cuba speelt. Spek en bonen talent, passie en humor in supervlot lezend boek.
Zelfs als ze aan het stofzuigen was kwam ze boven het geraas uit, zo scherp als een papegaai zonder eten. En het was niet altijd even vriendelijk wat ze te zeggen had. Op iedereen wist ze iets. Maar echt kwaad bedoelde ze het niet. Ze had het zelf moeilijk, dat is alles.
Een verhaal met een volautomatisch draaiorgel en een verhaal overgoten met een surrealistisch sausje. Veel Belgischer dan dat kan een verhalenbundel echt niet worden en het zijn dan nog maar twee van de zeven verhalen die Lanoye in het boek verzameld heeft. Memorabele zinnen, enorme vocabulaire en fantastische woordkeuzes. Lanoye was in deze bundel vooral op zoek naar manieren om een verhaal te vertellen, de inhoud blijft hangen. Maar het ging in deze bundel veel meer over een stijloefening. Maar dan wel een hele goede stijloefening !
De stijl blijft klasse, maar het genre is gewoon niet mijn ding. De verhalen zijn, alhoewel origineel, te kort om diepgang te hebben. Net dat wat Lanoye zo sterk maakt. Geef mij maar zijn volle romans...
Normaal vind ik korte en lange verhalen van Lanoye altijd schitterend, Spek en Bonen wist me om de een of andere reden niet zo te bekoren. Geef mij dan maar 'Een slagerszoon met een brilletje', zijn trilogie of 'Kartonnen Dozen'.