Na een maandenlange reis door Oost-Afrika besluit wereldreizigster Iris Hannema op zoek te gaan naar het aardse paradijs. Zou het bestaan en waar? Ze doorkruist het blauw van de wereldkaart en bezoekt de eilanden in de Stille Oceaan, van de Salomonseilanden tot Hawaï. Op Vanuatu overleeft ze de verwoestende cycloon Pam, in Nieuw-Caledonië dreigt een rassenoorlog, in het Koninkrijk Tonga ontmoet ze de koning. In Fiji wordt ze beroofd en maakt ze de zwaarste zeereis ooit met tonijnvissers. Op Bora Bora blijkt haar campingeigenaar stervende en op een van de minuscule atollen van Tahiti vindt ze onderwaterliefde. Ze beschrijft wat ze er allemaal tegenkomt, en dat is niet in de laatste plaats: zichzelf. En het paradijs?
Wat een prachtige plekken moet Iris wel niet hebben bezocht voor dit boek. Toch spat de liefde voor het reizen er niet altijd vanaf. Ik weet dat reizen niet altijd lang leve de lol is, iets minder chagrijn leest ongetwijfeld fijner.
Iris weet het mooi te vertellen over haar reizen. Ze komt op exotische plekken waar ik nooit ben geweest en waarschijnlijk ook nooit zal komen. Toch zijn haar beschrijvingen zodanig dat ik er wel graag heen zou willen gaan. Ook de ongemakken van het reizen worden zonder schroom beschreven. En ongemakken horen bij het reizen als het strand bij de zee. Minder begrijp ik haar behoefte om naar gevaarlijke plekken te gaan. Ik wil graag wat moois zien of meemaken maar ik hoef er niet dood bij te gaan. Ook leuk is haar filosofische inslag. Het is de moeite waard om daar af en toe bij stil te staan als je nog onderweg bent. Uiteindelijk vind ze haar paradijs. Daar is een geliefde, blote voeten in het zand en een heerlijk klimaat. En dan komt ze tot de conclusie dat je ook gelukkig kunt zijn zonder te reizen. Iets wat ik beamen als ik het laatste hoofdstuk uitlees in mijn kampeerbusje, ergens op de Veluwe, na een heerlijke herfst boswandeling. Je hebt maar weinig nodig km je gelukkig te kunnen voelen.
WHAT A NAG! Really, I thought this book would be a fun read about a Dutch woman traveling the Pacific Islands, regaling her adventures. Of course, the title should have tipped me off, but the balance between bitter and sweet was completely lost in this narrative.
Van de 3 boeken die ik van Hannema gelezen heb, genoot ik het meeste van dit boek. Het was informatief, bij vlagen mooi geschreven. Ik vond haar eerlijkheid en emoties prettig. En ik geniet van alle mooie vreemde mensen die ze opvoert. Ik vond de balans tussen verhalend en introspectie fijn.
Ik houd van reizen. Ik hoef geen deel uit te maken van een ander land of cultuur, maar bezie het graag van een afstandje. Iris Hannema heeft hetzelfde en heeft de kans, het geluk om het ook uit te kunnen voeren. Ze vertelt haar verhaal over Afrika en de eilanden in Oceanië. Ze beschrijft een land en zijn mensen, maar tevens haar zoektocht naar geluk. Iets drijft haar voort en daardoor komt ze op een hoop mooie plaatsen. Ze kan er mooi over schrijven, maar ze kan ook kritisch, soms betweterig zijn .
We mogen weer met Iris Hannema mee op reis. Dit keer gaat ze op zoek naar het paradijs op aard en hoopt dit te vinden op een van de eilanden in de Stille Oceaan. Ook in dit boek lukt het Hannema met haar schrijfstijl erg goed om je daadwerkelijk mee te nemen op haar reizen. De toon is bij vlagen cynisch, soms zelfs chagrijnig. Dat is een verschil met haar andere boeken. Uiteraard is reizen niet alleen maar één groot feest en dat mag ook best in een boek naar voren komen, maar in dit boek was het soms wel erg veel en dat maakt het minder leuk om door te lezen.
Niet het reisverhaal waar ik warm voor loop. Dat ligt NIET aan Hannema, want zij is meer dan prima in staat een reisverhaal te schrijven. Het zijn echter allerlei losse avonturen, die Hannema beleeft, en ik mis een beetje een rode draad. Maar nogmaals, ik neem Hannema niets kwalijk: ik heb als lezer gewoon meer lijn nodig (ik ben dus een doe-mij-maar-een-romanlezer, vermoed ik), maar denk dat velen van deze belevenissen op uithoeken van de wereld kunnen genieten.
Echt heel erg van genoten, bijna in één ruk uitgelezen. De omschrijvingen zijn zo pakkend en herkenbaar voor mensen die reizen. Ik vond dat dit boek nog wat meer diepgang had dan de vorige, fijn!
Enige minpuntje; sommige zinnenvoelden nét wat te gekunsteld.
Maar al met al een dikke aanrader voor iedereen die houdt van reizen en journalistiek/documentaires.
Reizen is fantastisch, maar zeker niet altijd leuk en gemakkelijk. Ik vind het heerlijk dat Iris je echt meeneemt in haar ervaring en haar ongezouten mening geeft.
Gelezen op reis en aan te raden. Leuk, helder geschreven, en jeetje wat een bijzondere plekken. Ook is ze heel persoonlijk. Af en toe bekroop me wel het gevoel alsof ze haar reislust probeerde te rechtvaardigen, terwijl me dat nou juist niet nodig lijkt. Sommige persoonlijke overpeinzingen hebben overigens niets met reizen van doen en zijn dus ook nog eens herkenbaar. Misschien schreef Iris wel haar eigen coming-of-age zonder dat ze dat zo bedoelde.
Haar eerste boek vond ik heel leuk, maar het bitterzoete paradijs, ik kwam er maar niet in en ik ben halverwege maar gestopt. al die eilanden leken me hetzelfde, de grappige ondertoon die ik zo leuk vind van Hannema is verdwenen.