What do you think?
Rate this book
Στο αυτί της αλεπούς
Η Αννέζω γεννά τον Σταυρή. Ο Σταυρής αποκτά μια κόρη, την Άννα. Η Άννα μεγαλώνει ένα έκθετο κοριτσάκι, την Αριάδνη. Οι ζωές τους, γεμάτες περιπέτειες και ανατροπές, καλύπτουν μια χρονική περίοδο από το 1900 ως τις μέρες μας. Από τους Συμιακούς σφουγγαράδες και τον Έφηβο των Αντικυθήρων στο δουλεμπόριο των δυτών. Από το αρχοντικό της Ύδρας στις φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας, όπου θα βιώσουν την ακραία εκμετάλλευση και ταπείνωση. Από τον βομβαρδισμένο Πειραιά του ’41 στη μικροαστική Κυψέλη. Από την ωραία Ναύπακτο και τον Κύριο Ντίκενς στις διαδηλώσεις της Αθήνας του 2010.
Ένα πανόραμα της Ελλάδας του 20ού αιώνα και των γεγονότων που σημάδεψαν τον τόπο και τους ανθρώπους. Πρόσωπα υπαρκτά εμπλέκονται και συνοδοιπορούν με άλλα, μυθιστορηματικά. Σημαντικές στιγμές της Ιστορίας, που διαμόρφωσαν και καθόρισαν τη ζωή των ηρώων, με τη μνήμη –συλλογική και ατομική– να πλαισιώνει τον μικρόκοσμό τους.
Ένα πανόραμα της Ελλάδας του 20ού αιώνα και των γεγονότων που σημάδεψαν τον τόπο και τους ανθρώπους. Πρόσωπα υπαρκτά εμπλέκονται και συνοδοιπορούν με άλλα, μυθιστορηματικά. Σημαντικές στιγμές της Ιστορίας, που διαμόρφωσαν και καθόρισαν τη ζωή των ηρώων, με τη μνήμη –συλλογική και ατομική– να πλαισιώνει τον μικρόκοσμό τους.
- GenresAudiobook
336 pages, Paperback
First published May 21, 2016
7 people are currently reading
55 people want to read
About the author
Ευγενία Φακίνου
38 books50 followersΗ Ευγενία Φακίνου (English: Eugenia Fakinou) γεννήθηκε το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε γραφικές τέχνες και ξεναγός. Εργάστηκε για μερικά χρόνια σε περιοδικά ως γραφίστρια.
Το 1976 δημιούργησε το αντικειμενοθέατρο "Ντενεκεδούπολη". Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει πολλά παιδικά βιβλία. Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Αστραδενή". Τα μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβικά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου - Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημα της "Η μέθοδος της Ορλεάνης" και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων "Φιλοδοξίες κήπου".
Το 1976 δημιούργησε το αντικειμενοθέατρο "Ντενεκεδούπολη". Έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει πολλά παιδικά βιβλία. Το 1982 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, "Αστραδενή". Τα μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβικά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου - Σκάι 100,3) για το μυθιστόρημα της "Η μέθοδος της Ορλεάνης" και το 2008 με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή διηγημάτων "Φιλοδοξίες κήπου".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
June 7, 2016
Απατηλά απλοϊκή αφήγηση που κρύβει μια ιστορία σαρωτική! Μεγάλα χρονικά άλματα με σπαρακτικό περιεχόμενο. Εξαιρετικό βιβλιο που ομως συρρικνώθηκε απότομα στο τελευταιο τέταρτο, και με άφησε ανικανοποίητη. Αλλα αξιόλογο και συγκινητικό!
June 23, 2016
Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά αν έπρεπε να βαθμολογήσω το βιβλίο με 1 ή 2 αστεράκια... Κατέληξα να του δώσω μόνο 1 για τον πολύ απλό λόγο ότι το 2 πάει σε βιβλία που ήταν okay (όπως προτρέπει το Goodreads). Αυτό το βιβλίο δεν ήταν ούτε καν okay. Η γραφή ήταν απλοϊκή, η ιστορία πήγαινε απ' το καρφί στο πέταλο, η παρουσίαση των ηρώων ήταν τελείως επιφανειακή και τα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζονταν απλά στο background χωρίς να προσθέτουν τίποτα ουσιαστικό στην ιστορία. Όλα έλειπαν, όλα έπρεπε να τα φτιάξουμε εμείς στο μυαλό μας: ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο, εξέλιξη... Όσο για το τέλος, απλά απορώ.... ξεχάσαν να συμπεριλάβουν τον επίλογο;!
Κρίμα γιατί ήθελα να διαβάσω κάτι στα ελληνικά (που σπάνια πια διαβάζω ελληνική λογοτεχνία) κι αυτό το μυθιστόρημα ήρθε να μου υπενθυμίσει όλους τους λόγους για τους οποίους αποφεύγω πλέον να διαβάζω Έλληνες συγγραφείς (με πολύ ελάχιστες εξαιρέσεις!)
Ωραία πάντως η πρωτοβουλία του Καστανιώτη να διαθέσει το βιβλίο τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας με την τιμή να την ορίζει ο ίδιος αναγνώστης. Να πω κι ένα καλό! Συγχαρητήρια για το έξυπνο marketing - πιθανότατα να μην είχα δώσει καμιά ευκαιρία στο συγκεκριμένο βιβλίο. Τι να πεις; Έπαιξα κι έχασα! :)
Κρίμα γιατί ήθελα να διαβάσω κάτι στα ελληνικά (που σπάνια πια διαβάζω ελληνική λογοτεχνία) κι αυτό το μυθιστόρημα ήρθε να μου υπενθυμίσει όλους τους λόγους για τους οποίους αποφεύγω πλέον να διαβάζω Έλληνες συγγραφείς (με πολύ ελάχιστες εξαιρέσεις!)
Ωραία πάντως η πρωτοβουλία του Καστανιώτη να διαθέσει το βιβλίο τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας με την τιμή να την ορίζει ο ίδιος αναγνώστης. Να πω κι ένα καλό! Συγχαρητήρια για το έξυπνο marketing - πιθανότατα να μην είχα δώσει καμιά ευκαιρία στο συγκεκριμένο βιβλίο. Τι να πεις; Έπαιξα κι έχασα! :)
February 16, 2017
Κλείνοντας το καινούριο βιβλίο της Φακίνου θα πω πως μάλλον μου άφησε ανάμικτα συναισθήματα. Ξεκινώντας από τα αρνητικά θα μιλήσω σίγουρα για τον τρόπο που επιλέγει να κλείσει μια τόσο δυνατή ιστορία, σε αφήνει μετέωρο θα έλεγα, έως απόλυτα ξαφνιασμένο. Κάτι ακόμα που θα συμπεριλάμβανα στα αρνητικά είναι τα τεράστια χρονικά χάσματα και τα αφηγηματικά κενά που δίνουν ως ένα βαθμό την αίσθηση του πρόχειρου, του άντε να τελειώνει χωρίς πολλά πολλά. Εμένα μου έλειψε το κάτι παραπάνω σε αρκετά σημεία της ιστορίας, δε με άφηνε να μπω 100% σε όσα βιώναν οι ήρωες. Τέλος ο τίτλος, κάπου πήγε να γίνει μια προσπάθεια σύνδεσης με την ιστορία, κάπου χάθηκε στην πορεία και αυτό...
Στα δυνατά σημεία ο εξαίρετος λόγος και η αφηματική δεινότητα της Φακίνου σου χαρίζουν ένα όμορφο ταξίδι. Στο προσκήνιο μια ιστορία με δυναμική, εκείνη της Αννέζως και το εύστοχο πάντρεμα της ζωής της Άννας και της Αριάδνης θα μπορούσαν να απογειώσουν το βιβλίο, μα κατά τη γνώμη μου τα αρνητικά που προανέφερα το κρατούν με πείσμα στη γη...
Στα δυνατά σημεία ο εξαίρετος λόγος και η αφηματική δεινότητα της Φακίνου σου χαρίζουν ένα όμορφο ταξίδι. Στο προσκήνιο μια ιστορία με δυναμική, εκείνη της Αννέζως και το εύστοχο πάντρεμα της ζωής της Άννας και της Αριάδνης θα μπορούσαν να απογειώσουν το βιβλίο, μα κατά τη γνώμη μου τα αρνητικά που προανέφερα το κρατούν με πείσμα στη γη...
July 30, 2016
Απλοϊκό, γλυκανάλατο, γκρίζο, αδύναμο. Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται καν ευχάριστα. Και ο τίτλος; Άσχετος...
March 25, 2019
Ok απλή γραφή διαβάζεται εύκολα και σχετικά ευχάριστα. νομίζω πως κάποια σημεία με κούρασαν από άποψη επανάληψης αλλά όχι κάτι σημαντικό ώστε να με αποθαρρύνει να συνεχίσω το διάβασμα.
όσον αφορά τα ιστορικά γεγονότα του, τα περνάει από πάνω πάνω τύπου απλά αναφορικά, οπότε δεν θα το τοποθετούσα στα ιστορικά μυθιστορήματα γιατί όταν διαβάζω ιστορικό μυθιστόρημα περιμένω και ιστορικά γεγονότα αναλυτικά και πιο σε βάθος στο βιβλίο όχι πασαλλειμματα.
Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο από όλα στο βιβλίο είναι το τέλος του, το οποίο δεν υπάρχει. ok να αφήσεις τον αναγνώστη να φανταστεί αυτός την έκβαση του τέλους αλλά στην προκειμένη περίπτωση μου κάνει λες και λείπει ένα ολόκληρο κεφάλαιο.
όσον αφορά τα ιστορικά γεγονότα του, τα περνάει από πάνω πάνω τύπου απλά αναφορικά, οπότε δεν θα το τοποθετούσα στα ιστορικά μυθιστορήματα γιατί όταν διαβάζω ιστορικό μυθιστόρημα περιμένω και ιστορικά γεγονότα αναλυτικά και πιο σε βάθος στο βιβλίο όχι πασαλλειμματα.
Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο από όλα στο βιβλίο είναι το τέλος του, το οποίο δεν υπάρχει. ok να αφήσεις τον αναγνώστη να φανταστεί αυτός την έκβαση του τέλους αλλά στην προκειμένη περίπτωση μου κάνει λες και λείπει ένα ολόκληρο κεφάλαιο.
September 12, 2016
Αν και το διάβασα ευχαριστα, δε μου αφησε τιποτα. Θα το χαρακτηριζα επιφανειακο. Πολλα χρονικα αλματα, καμια εμβανθυνση στα ιστορικά γεγονότα. Το δε τελος αφηνει τον αναγνωστη μετεωρο, σαν η συγγραφέας να βιαστηκε η να βαρεθηκε.
August 16, 2016
Επιδερμικοί χαρακτήρες, ξεπέταγμα γεγονότων και εποχών, απλοϊκη γραφή..... μισό αστέρι
August 4, 2017
ιστοριες που βασιζονται σε χαρακτηρες, και οι χαρακτηρες να ειναι μονοδιαστατοι, αυτη η μαστιγα
Read
June 12, 2016Ενα ευχάριστο βιβλίο με την κλασική συνταγή. Φτώχια, Μικρασιατική Καταστροφή, Πόλεμος, Εμφύλιος, Μετεμφυλικά χρόνια, Δικτατορία.
Επιπλέον, Μεταπολίτευση, Ολυμπιακοί Αγώνες και Αγώνες κατά του Μνημονίου. Το βιβλίο κλείνει το απόγευμα της 5ης Μαΐου του 2010.
Δεν είναι όμως πολιτικό. Περιγράφει τη ζωή διαφορετικών ανθρώπων που συνδέονται κατά κάποιο τρόπο. Κοινό στοιχείο όλων η μοναξιά.
Επιπλέον, Μεταπολίτευση, Ολυμπιακοί Αγώνες και Αγώνες κατά του Μνημονίου. Το βιβλίο κλείνει το απόγευμα της 5ης Μαΐου του 2010.
Δεν είναι όμως πολιτικό. Περιγράφει τη ζωή διαφορετικών ανθρώπων που συνδέονται κατά κάποιο τρόπο. Κοινό στοιχείο όλων η μοναξιά.
June 10, 2020
Επιτελους το διαβασα και αυτο, μετα απο χρονια αναβολης.
Εεεε, απο την μια το περιμενα χειροτερο, απο την αλλη δεν ηταν και τιποτα σπουδαιο. Προσωπικα δεν μου αρεσει ιδιαιτερα η ιστορικη λογοτεχνια ετσι κι αλλιως, ουτε μου αρεσε η προηγουμενη αποπειρα της συγγραφεως στο ειδος (Έρως, θέρος, πόλεμος), οποτε απο την αρχη η αναγνωση μου ηταν μαλλον λιγο καταδικασμενη, αλλα θελω να πιστευω οτι επιασα το βιβλιο με ανοιχτο μυαλο.
Πρωτα απο ολα, θα συμφωνησω με τις υπολοιπες κριτικες και θα πω, που ειναι ο επιλογος??? Ξεχασαν να τον συμπεριλαβουν στην τελικη εκδοση του βιβλιου?? Εχω διαβασει κι αλλα βιβλια με αποτομο τελος (και, η αληθεια να λεγεται, παντα το μισω, σχεδον οσο μισω το "Και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα, οοοοοοολα πηγαν καλα!" στο τελος πολυταραχων βιβλιων), αλλα εδω παραηταν, στο παρατσακ δεν σταματησε το βιβλιο στην μεση προτασης κιολας. Δεν καταλαβαινω καθολου αυτη την αποφαση.
Θα συμφωνησω επισης οτι οι χαρακτηρες ειναι φοβερα απλοϊκοι και οτι η συγγραφεας δεν κανει καποια ιδιαιτερη προσπαθεια να τους εμβαθυνει. Εχοντας διαβασει μερικα βιβλια της Ζυραννας Ζατελη προσφατα, με την ιδια θεματικη "ακολουθουμε μια οικογενεια, απο μελος σε μελος, μεσα σε πολλα χρονια", θα ελεγα πως ειδα "πως γινεται", και ετσι τωρα η προσπαθεια της Φακινου φανηκε απλα αχρωμη και οτι, βασικα, δεν προσπαθησε σχεδον καθολου. Δεν λεω, τα βιβλια της Ζατελη εχουν τα δικα τους θεματα, με κυριο το οτι η συγγραφεας μακρυγορει τοσο πολυ καποιες φορες που ειναι σαν να λατρευει να διαβαζει η ιδια τα γραπτα της και οτι τα γραφει κυριως για τον εαυτο της, αλλα σιγουρα υπαρχει και μια μεση λυση αναμεσα στα Extra Large και Extra Small "ακολουθουμε μια οικογενεια μεσα στα χρονια" βιβλια.
Απο την αλλη, θα διαφωνησω με τις υπολοιπες κριτικες σχετικα με τα ιστορικα γεγονοτα, που ουτε σε αυτα επικεντρωνεται η Φακινου (ουτε στους χαρακτηρες, ουτε στα γεγονοτα, ποιο ηταν το νοημα του να ειπωθει αυτη η ιστορια τελικα?) Δεν πιστευω οτι τα ιστορικα γεγονοτα ηταν ποτε το επικεντρο της για αυτο το βιβλιο, και πιστευω οτι απο την αρχη δεν ειχε κανενα σκοπο να ασχοληθει μαζι τους περα απο το να υπαρχουν στο φοντο; δεν ξερω ακριβως πως να το εκφρασω, αλλα νιωθω οτι απο την αρχη το επικεντρο ηταν (υποτιθεται) οι ζωες των χαρακτηρων, που εχουν τα δικα τους θεματα, που ειναι συχνα ασχετα απο τα Μεγαλα Θεματα του Κοσμου. Βγαζει νοημα αυτο? Ελπιζω ναι.
Γενικα τα πιο προσφατα βιβλια της Φακινου υποσχονται πολλα στο οπισθοφυλλο, και τελικα δινουν λιγα (το προσεξα παρα πολυ στο Νυχτερινή ακρόαση, το οπισθοφυλλο υποσχεται ιστορια με χαρακτηρες ανταξιους του Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα και καταληγει απιστευτα επιδερμικο, ρηχο) Θα συνεχισω να διαβαζω απο την συγγραφεα επειδη κανω συλλογη με τα εργα της (βασικα τα εχω ολα στην κατοχη μου, ενα ραφι μιας βιβλιοθηκης μου ειναι αφιερωμενο σε εκεινη), και τωρα θα προχωρησω στο Γράμματα στη Χιονάτη με οσο γινεται πιο ανοιχτο μυαλο, αλλα οι προσδοκιες μου σιγουρα εχουν πεσει κατα πολυ.
Εεεε, απο την μια το περιμενα χειροτερο, απο την αλλη δεν ηταν και τιποτα σπουδαιο. Προσωπικα δεν μου αρεσει ιδιαιτερα η ιστορικη λογοτεχνια ετσι κι αλλιως, ουτε μου αρεσε η προηγουμενη αποπειρα της συγγραφεως στο ειδος (Έρως, θέρος, πόλεμος), οποτε απο την αρχη η αναγνωση μου ηταν μαλλον λιγο καταδικασμενη, αλλα θελω να πιστευω οτι επιασα το βιβλιο με ανοιχτο μυαλο.
Πρωτα απο ολα, θα συμφωνησω με τις υπολοιπες κριτικες και θα πω, που ειναι ο επιλογος??? Ξεχασαν να τον συμπεριλαβουν στην τελικη εκδοση του βιβλιου?? Εχω διαβασει κι αλλα βιβλια με αποτομο τελος (και, η αληθεια να λεγεται, παντα το μισω, σχεδον οσο μισω το "Και ζησαν αυτοι καλα κι εμεις καλυτερα, οοοοοοολα πηγαν καλα!" στο τελος πολυταραχων βιβλιων), αλλα εδω παραηταν, στο παρατσακ δεν σταματησε το βιβλιο στην μεση προτασης κιολας. Δεν καταλαβαινω καθολου αυτη την αποφαση.
Θα συμφωνησω επισης οτι οι χαρακτηρες ειναι φοβερα απλοϊκοι και οτι η συγγραφεας δεν κανει καποια ιδιαιτερη προσπαθεια να τους εμβαθυνει. Εχοντας διαβασει μερικα βιβλια της Ζυραννας Ζατελη προσφατα, με την ιδια θεματικη "ακολουθουμε μια οικογενεια, απο μελος σε μελος, μεσα σε πολλα χρονια", θα ελεγα πως ειδα "πως γινεται", και ετσι τωρα η προσπαθεια της Φακινου φανηκε απλα αχρωμη και οτι, βασικα, δεν προσπαθησε σχεδον καθολου. Δεν λεω, τα βιβλια της Ζατελη εχουν τα δικα τους θεματα, με κυριο το οτι η συγγραφεας μακρυγορει τοσο πολυ καποιες φορες που ειναι σαν να λατρευει να διαβαζει η ιδια τα γραπτα της και οτι τα γραφει κυριως για τον εαυτο της, αλλα σιγουρα υπαρχει και μια μεση λυση αναμεσα στα Extra Large και Extra Small "ακολουθουμε μια οικογενεια μεσα στα χρονια" βιβλια.
Απο την αλλη, θα διαφωνησω με τις υπολοιπες κριτικες σχετικα με τα ιστορικα γεγονοτα, που ουτε σε αυτα επικεντρωνεται η Φακινου (ουτε στους χαρακτηρες, ουτε στα γεγονοτα, ποιο ηταν το νοημα του να ειπωθει αυτη η ιστορια τελικα?) Δεν πιστευω οτι τα ιστορικα γεγονοτα ηταν ποτε το επικεντρο της για αυτο το βιβλιο, και πιστευω οτι απο την αρχη δεν ειχε κανενα σκοπο να ασχοληθει μαζι τους περα απο το να υπαρχουν στο φοντο; δεν ξερω ακριβως πως να το εκφρασω, αλλα νιωθω οτι απο την αρχη το επικεντρο ηταν (υποτιθεται) οι ζωες των χαρακτηρων, που εχουν τα δικα τους θεματα, που ειναι συχνα ασχετα απο τα Μεγαλα Θεματα του Κοσμου. Βγαζει νοημα αυτο? Ελπιζω ναι.
Γενικα τα πιο προσφατα βιβλια της Φακινου υποσχονται πολλα στο οπισθοφυλλο, και τελικα δινουν λιγα (το προσεξα παρα πολυ στο Νυχτερινή ακρόαση, το οπισθοφυλλο υποσχεται ιστορια με χαρακτηρες ανταξιους του Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα και καταληγει απιστευτα επιδερμικο, ρηχο) Θα συνεχισω να διαβαζω απο την συγγραφεα επειδη κανω συλλογη με τα εργα της (βασικα τα εχω ολα στην κατοχη μου, ενα ραφι μιας βιβλιοθηκης μου ειναι αφιερωμενο σε εκεινη), και τωρα θα προχωρησω στο Γράμματα στη Χιονάτη με οσο γινεται πιο ανοιχτο μυαλο, αλλα οι προσδοκιες μου σιγουρα εχουν πεσει κατα πολυ.
February 15, 2017
Και το ένα αστεράκι για το συγκεκριμένο βιβλίο είχα ότι είναι πολύ.
Είναι σαν η συγγραφέας να ήθελε να το ξεπετάξει. Δεν εμβάθυνε στα πρόσωπα. Γεγονότα και πρόσωπα τα πέρασε όλα στα γρήγορα. Σαν να έγραφε ένα μικρό κεφάλαιο για κάθε δεκαετία.
Εν τω μεταξύ επίλογος στην ιστορία δεν υπάρχει. Είναι σαν να ξέχασε να το προσθέσει το σαν να μην το έβαλε καθόλου ο εκδοτικός.
Κρίμα θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.
Είναι σαν η συγγραφέας να ήθελε να το ξεπετάξει. Δεν εμβάθυνε στα πρόσωπα. Γεγονότα και πρόσωπα τα πέρασε όλα στα γρήγορα. Σαν να έγραφε ένα μικρό κεφάλαιο για κάθε δεκαετία.
Εν τω μεταξύ επίλογος στην ιστορία δεν υπάρχει. Είναι σαν να ξέχασε να το προσθέσει το σαν να μην το έβαλε καθόλου ο εκδοτικός.
Κρίμα θα μπορούσε να γίνει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.
February 28, 2017
Απογοητεύτηκα... Οι απαιτήσεις μας από την κα Φακίνου είναι υψηλές και μέχρι τώρα δεν μας είχε απογοητεύσει... Ελπίζω κι εύχομαι να είναι η τελευταία φορά!!
May 5, 2017
Τελειώνοντας το συγκεκριμμένο βιβλίο της Φακίνου, είμαι επιεικώς απογοητευμένη. Περίμενα περισσότερα. Περιμένα καλύτερο χτίσιμο της ιστορίας. εμβάθυνση των χαρακτήρων. Θεωρώ απλή έως απλοϊκή την αφήγηση της ιστορίας, με έξτρα αναφορές στα γεγονότα της εκάστοτε δεκαετίας, λίγες και επιδερμικές οι σκέψεις των ηρώων. Διαβάζεται μεν ευχάριστα, αλλά μέχρι εκεί...
January 5, 2017
Παρότι η συγγραφέας είναι από παλιά γνωστή, μόνο πολύ πρόσφατα δοκίμασα να διαβάσω βιβλία της, όπως το επίσης πολύ καλό "Έρως, Θέρος, Πόλεμος". Εδώ η ιστορία ξεκινά από την Ύδρα και την σύντομη τραγική ιστορία της Αννέζως, συνεχίζει στην Αθήνα με την Άννα και μετά πιο πέρα με την δύστροπη νεαρή Αριάδνη. Η ήρεμη, συστηματική γραφή της κ. Φακίνου, όπου διαμορφώνει όλο το σύμπαν των ηρώων της, είναι με προσήλωση και βάθος, συναισθάνεσαι τον κυκλώνα των ψυχών τους και συμπάσχεις μαζί με τις περιπέτειές τους. Μόνο ίσως λίγο απότομο ήταν το τέλος που προφανώς θέλει να δώσει μια συνέχεια στο μυαλό μας, αλλά είναι λίγο "στα κρύα του λουτρού", μικρή λεπτομέρεια ωστόσο που δεν μειώνει καθόλου την αρτιότητα της ιστορίας της.
June 3, 2016
Πολύ συντηρητικό γράψιμο, σα να διαβάζεις ένα βιβλίο παλιό, όχι του ´16. Αυτά τα 'χουνε γράψει οι μεγάλοι του μεσοπολέμου: Καραγάτσης, Βενέζης κ.λπ. Εν τάξει, διαβάζεται ευχάριστα, αλλά...
August 12, 2017
ebook
May 11, 2021
Μάλλον 2,5 αστέρια θα άξιζε αλλά δεν το επιτρέπει το GoodReads, οπότε 2 αστέρια γιατί τα 3 θα ήταν δυσανάλογα γενναιόδωρη βαθμολογία.
Η γραφή είναι στρωτή, μάλλον βαρετή, χωρίς εξάρσεις αλλά και χωρίς αχρειάστες μεγαλοστομίες και κομψευόμενες λεκτικές υπερβολές. Διαβαζεται ευχαριστα, χωρίς όμως να συνεπαίρνει.
Η υπόθεση αφορά μια γενεολογία προσωπικών ιστοριών με κύριο χαρακτηριστικό την αδυναμία των κυρίων χαρακτήρων να προσαρμοστούν, να αντιληφθούν την ανάγκη των κανόνων ή έστω να τις αποδεχτούν. Νομίζω ότι για να μπορέσει κάποιος να εξάγει κάποια συμπεράσματα (όχι διδάγματα - δεν δείχνει η συγγραφέας να είναι μέσα στις προθέσεις της η διατύπωση κάποιας πρότασης) πρέπει να δει αυτές τις ιστορίες συγκριτικά μεταξύ τους, ως προς το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζονται. Βλέπουμε ότι όσο η κοινωνία γίνεται πιο "ελαστική", όσο λιγότερο σφιχτό είναι το πλαίσιο κανόνων και αξιών που προτείνει, τόσο περισσότερο οι πιο αδύναμες προσωπικότητες χάνονται μέσα στο λαβύρινθο των ατομικών τους επιθυμιών, απομονώνονται από τον περίγυρο τους, αδυνατούν να κατανοήσουν ή να δεχτούν ότι όταν ζούμε σε μία κοινωνία οφείλουμε να κάνουμε και πράγματα που δεν μας αρέσουν, με απώτερο σκοπό την ευημερία της κοινότητας μέσα στην οποία τα πρόσωπα βρίσκουν τη δικαίωση και το νόημα που ψάχνουν.
Αντίθετα, όσο η κοινωνία γίνεται χαλαρώτερη (δλδ, πιο αδιάφορη) τόσο περισσότερο διολισθαίνουν προς το μηδενισμό, μόνη "λογική" διέξοδος σε ένα κόσμο χωρίς νόημα, όπου όλα ορίζονται από την απατηλή "αυτοπραγμάτωση" (δλδ, τον αναπόφευκτο εκτσογλανισμό).
Μία τέτοια παρακμή λογικά και αναπόφευκτα ολοκληρώνεται με την (ψευτο)εξέγερση του Γρηγορόπουλου, μία αυθεντικά μηδενιστική Επανάσταση του Τίποτα, από βαριεστημένα αστόπαιδα.
Η γραφή είναι στρωτή, μάλλον βαρετή, χωρίς εξάρσεις αλλά και χωρίς αχρειάστες μεγαλοστομίες και κομψευόμενες λεκτικές υπερβολές. Διαβαζεται ευχαριστα, χωρίς όμως να συνεπαίρνει.
Η υπόθεση αφορά μια γενεολογία προσωπικών ιστοριών με κύριο χαρακτηριστικό την αδυναμία των κυρίων χαρακτήρων να προσαρμοστούν, να αντιληφθούν την ανάγκη των κανόνων ή έστω να τις αποδεχτούν. Νομίζω ότι για να μπορέσει κάποιος να εξάγει κάποια συμπεράσματα (όχι διδάγματα - δεν δείχνει η συγγραφέας να είναι μέσα στις προθέσεις της η διατύπωση κάποιας πρότασης) πρέπει να δει αυτές τις ιστορίες συγκριτικά μεταξύ τους, ως προς το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζονται. Βλέπουμε ότι όσο η κοινωνία γίνεται πιο "ελαστική", όσο λιγότερο σφιχτό είναι το πλαίσιο κανόνων και αξιών που προτείνει, τόσο περισσότερο οι πιο αδύναμες προσωπικότητες χάνονται μέσα στο λαβύρινθο των ατομικών τους επιθυμιών, απομονώνονται από τον περίγυρο τους, αδυνατούν να κατανοήσουν ή να δεχτούν ότι όταν ζούμε σε μία κοινωνία οφείλουμε να κάνουμε και πράγματα που δεν μας αρέσουν, με απώτερο σκοπό την ευημερία της κοινότητας μέσα στην οποία τα πρόσωπα βρίσκουν τη δικαίωση και το νόημα που ψάχνουν.
Αντίθετα, όσο η κοινωνία γίνεται χαλαρώτερη (δλδ, πιο αδιάφορη) τόσο περισσότερο διολισθαίνουν προς το μηδενισμό, μόνη "λογική" διέξοδος σε ένα κόσμο χωρίς νόημα, όπου όλα ορίζονται από την απατηλή "αυτοπραγμάτωση" (δλδ, τον αναπόφευκτο εκτσογλανισμό).
Μία τέτοια παρακμή λογικά και αναπόφευκτα ολοκληρώνεται με την (ψευτο)εξέγερση του Γρηγορόπουλου, μία αυθεντικά μηδενιστική Επανάσταση του Τίποτα, από βαριεστημένα αστόπαιδα.
May 2, 2025
ΕΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ
Στο αυτί της αλεπούς
Απλοϊκό το θέμα: Η αφήγηση της ζωής τριών γενεών, από το 1908 μέχρι το 2010, που αντικατοπτρίζει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση κάθε εποχής. Ο τίτλος (η συγγραφέας μας λέει πως είναι από κάποια γαλλική παροιμία), υπονοεί πως δεν πρέπει να εκμυστηρευόμαστε εύκολα τα μυστικά της ζωής μας.......
Αρκετά αληθοφανείς (και κοινές, θα έλεγα), οι ιστορίες των ηρωίδων. Με εξαίρεση την τελευταία, σύμφωνα με τη οποία εν έτει 1995!!!!!! ενα μωρό αφέθηκε από τους γονείς του σε ένα ξεκλείδωτο αυτοκίνητο στο πάρκιν του σούπερ μάρκετ, με σκοπό να περισυλλεγεί από κάποιον φιλεύσπλαχνο περαστικό και είτε να υιοθετηθεί, είτε να παραδοθεί σε Ιδρυμα.....
Στο αυτί της αλεπούς
Απλοϊκό το θέμα: Η αφήγηση της ζωής τριών γενεών, από το 1908 μέχρι το 2010, που αντικατοπτρίζει την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση κάθε εποχής. Ο τίτλος (η συγγραφέας μας λέει πως είναι από κάποια γαλλική παροιμία), υπονοεί πως δεν πρέπει να εκμυστηρευόμαστε εύκολα τα μυστικά της ζωής μας.......
Αρκετά αληθοφανείς (και κοινές, θα έλεγα), οι ιστορίες των ηρωίδων. Με εξαίρεση την τελευταία, σύμφωνα με τη οποία εν έτει 1995!!!!!! ενα μωρό αφέθηκε από τους γονείς του σε ένα ξεκλείδωτο αυτοκίνητο στο πάρκιν του σούπερ μάρκετ, με σκοπό να περισυλλεγεί από κάποιον φιλεύσπλαχνο περαστικό και είτε να υιοθετηθεί, είτε να παραδοθεί σε Ιδρυμα.....
October 11, 2019
Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες, συναντήσεις κτλ επισκεφτείτε την σελίδα τους στο Facebook
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
September 28, 2024
Το βιβλίο τρέχει σαν "γάργαρο νεράκι", η Ευγενία Φακίνου -την οποία εχω αγαπήσει από παιδί- ξέρει να γράφει απλά, περιγραφικά, και χωρίς να κουράζει. Μας δίνει λοιπόν ένα απόσπασμα από 3-4 γενιές σε μια οικογένεια. Όσο εμείς κοίταζουμε απο το άνοιγμα, εκείνη ξαφνικά το κλείνει, και μας αφήνει όμως με την απορία.
Μερικές προσωπικές σκέψεις τώρα, αναφορικά με την κληρονομιά και το βάρος των ονομάτων στην ελληνική οικογένεια.. Δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχαινε η Άννα, αν πάρεις το όνομα είναι λες και σου έστειλαν το κάρμα της γιαγιάς! Ωραία χρήση λοιπόν από τη συγγραφέα...
Μερικές προσωπικές σκέψεις τώρα, αναφορικά με την κληρονομιά και το βάρος των ονομάτων στην ελληνική οικογένεια.. Δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχαινε η Άννα, αν πάρεις το όνομα είναι λες και σου έστειλαν το κάρμα της γιαγιάς! Ωραία χρήση λοιπόν από τη συγγραφέα...
September 6, 2021
Βάζω μόνο 3 αστέρια γιατί θα περίμενα πολλά περισσότερα από ένα βιβλίο που διαπραγματεύετα�� γεγονότα σημαντικών ιστορικών περιόδων. Πολλές και ενδιαφέρουσες οι ιστορίες των ηρώων για να χωρέσουν μέσα σε τόσο λίγες σελίδες. Φυσικά η ιστορία έχει τρομερό ενδιαφέρον αφού εξελίσσεται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους με ιδιαίτερο πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον. Θα μπορούσε να ήταν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα αν υπήρχε εκτενέστερη ανάλυση των γεγονότων και των χαρακτήρων.
January 29, 2018
Η Φακίνου είναι από τις αγαπημένες μου Ελληνίδες συγγραφείς. Μετά το διάλειμμα συγγραφής της, θεώρησα πως θα επέστρεφε με κάτι πάρα πολύ καλό (δεδομένου ότι και το προτελευταίο έργο δεν με ενθουσίασε). Μέτριο προς καλό. Το τέλος προδίδει πολλή προχειρότητα, σα να βιαζόταν να το τελειώσει.
July 9, 2017
2,5 ή 3 αστεράκια; Δεν είναι κακό αλλά απλοϊκή γραφη και κάποια λάθη που ίσως ξέφυγαν από τον επιμελητή ( ; )
April 25, 2023
Όχι από τα πιο δυνατά της συγγραφέως από όσα έχω ως στιγμής διαβάσει. Παρόλα αυτά σαφώς παραμένει άρτιο στη σκιαγραφηση χαρακτήρων, στις περιγραφές, τις εικόνες.
October 5, 2024
Απογοήτευση...
January 15, 2025
Αχ μη μου πείτε ότι χάλασε ΚΑΙ η Φακίνου, θα πηδηχτώ απ' το παράθυρο.
Ενώ λάτρεψα κυριολεκτικά τα πρώτα έργα της, το συγκεκριμένο δυστυχώς με απογοήτευσε.
Όλες οι ηρωίδες ακούγονταν ακριβώς οι ίδιες, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μην καλοξεχωρίζω αν είμαστε στην ιστορία της γιαγιάς, της κόρης ή της εγγονής. Η ανάπτυξη της πλοκής ήταν αδύναμη και πρόχειρη, με πολλά χρονολογικά χάσματα. Τα ιστορικά γεγονότα βρίσκονται απλά στο φόντο, χωρίς να συνδέονται επαρκώς με τις ιστορίες των ηρωίδων. Το δε τέλος ήταν ανύπαρκτο, λες και η συγγραφέας βαρέθηκε κι αυτή και άφησε το γράψιμο στη μέση.
Παλιά καλή αγαπημένη Φακίνου, γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα!
Ενώ λάτρεψα κυριολεκτικά τα πρώτα έργα της, το συγκεκριμένο δυστυχώς με απογοήτευσε.
Όλες οι ηρωίδες ακούγονταν ακριβώς οι ίδιες, με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να μην καλοξεχωρίζω αν είμαστε στην ιστορία της γιαγιάς, της κόρης ή της εγγονής. Η ανάπτυξη της πλοκής ήταν αδύναμη και πρόχειρη, με πολλά χρονολογικά χάσματα. Τα ιστορικά γεγονότα βρίσκονται απλά στο φόντο, χωρίς να συνδέονται επαρκώς με τις ιστορίες των ηρωίδων. Το δε τέλος ήταν ανύπαρκτο, λες και η συγγραφέας βαρέθηκε κι αυτή και άφησε το γράψιμο στη μέση.
Παλιά καλή αγαπημένη Φακίνου, γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα!
April 21, 2020
Η έκδοση υπέροχη. Ο τίτλος ευρηματικός. Το κύριο θέμα του η μητρότητα.
Η Αννέζω γεννά τον Σταυρή. Ο Σταυρής την Άννα. Η Άννα μεγαλώνει ένα κοριτσάκι την Αριάδνη. Το κείμενο διατρέχει την σύγχρονη ελληνική ιστορία καμιά φορά σαν να είναι ένα παράλληλο κείμενο όχι τόσο καλά ενσωματωμένο στην κύρια δράση.
Από τους σφουγγαράδες στη Σύμη και το δουλεμπόριο των δυτών.
Από το αρχοντικό της Ύδρας στις βρώμικες φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας.
Η γραφή μοναδική. Πολλές ιστορίες που κάθε μια από μόνη της θα άξιζε ένα μυθιστόρημα κατάδικό τους.
Η Αννέζω γεννά τον Σταυρή. Ο Σταυρής την Άννα. Η Άννα μεγαλώνει ένα κοριτσάκι την Αριάδνη. Το κείμενο διατρέχει την σύγχρονη ελληνική ιστορία καμιά φορά σαν να είναι ένα παράλληλο κείμενο όχι τόσο καλά ενσωματωμένο στην κύρια δράση.
Από τους σφουγγαράδες στη Σύμη και το δουλεμπόριο των δυτών.
Από το αρχοντικό της Ύδρας στις βρώμικες φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας.
Η γραφή μοναδική. Πολλές ιστορίες που κάθε μια από μόνη της θα άξιζε ένα μυθιστόρημα κατάδικό τους.
September 17, 2016
Αν μπορούσα θα βαθμολογούσα με 3,5. Τρία για την πλοκή, που ενω ξεκινάει για να αγαπηθεί, στο τελευταιο κομμάτι συμπυκνώνει σκέτα γεγονότα, χωρίς συναίσθημα. Το τρεισίμισι είναι για την πένα της Φακίνου, που αγαπώ τόσο πολύ.
November 11, 2017
1904-1915 ένα μυθιστόρημα με πολλά ιστορικά γεγονότα της νεότερης ιστορίας.
Displaying 1 - 29 of 29 reviews