What do you think?
Rate this book
Αναβρασμός
«Βγάζω το συμπέρασμα ότι η RAF δημιουργήθηκε κατά λάθος. Ο μοναδικός σκοπός της πρώτης ένοπλης δράσης της ήταν να απαλλαγεί ένας συνένοχος από δυο χρόνια φυλακή... Με την πρωτοβουλία τους όμως οι δράστες είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο. Στην παρανομία δεν τους έμενε άλλη επιλογή από το να ψάχνουν κρυψώνες, να βρίσκουν λεφτά με επιθέσεις σε τράπεζες και να επινοούν ιδεολογικά κίνητρα για τη δράση τους.»
Αυτή είναι η πικρή ετυμηγορία του Γερμανού συγγραφέα Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ για την εξτρεμιστική Αριστερά της εποχής του.
Στο αυτοβιογραφικό πεζό "Αναβρασμός" ο συγγραφέας, που υπήρξε κάποτε εξέχουσα μορφή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του φοιτητικού κινήματος, κάνει μια προσωπική αναδρομή στην ταραγμένη δεκαετία του '60, στα θρυλικά χρόνια της μεγάλης αναστάτωσης, των σοσιαλιστικών ονείρων και της φοιτητικής εξέγερσης. Μέσα από τις σημειώσεις του από τα ταξίδια εκείνης της περιόδου, κυρίως στη Σοβιετική Ένωση και την Κούβα, μεταφερόμαστε στο κλίμα της εποχής, εντοπίζουμε τις αντιφάσεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αφουγκραζόμαστε τους αληθινούς πόθους των ανθρώπων. Παράλληλα, παρακολουθούμε το «ρωσικό ρομάντζο» του συγγραφέα με την παράφορη και καταθλιπτική Μάσα, που θα γίνει η δεύτερη γυναίκα του.
Οι αναμνήσεις από το κίνημα του '68 και τον έρωτα της νιότης παρουσιάζονται με τη μορφή ενός εσωτερικού διαλόγου ανάμεσα στον σημερινό γέροντα και τον αλλοτινό επαναστάτη. Το βιβλίο αυτό μπορεί επίσης να διαβαστεί σαν ντοκουμέντο μιας άδοξης επανάστασης και μιας αδιέξοδης αγάπης.
Αυτή είναι η πικρή ετυμηγορία του Γερμανού συγγραφέα Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ για την εξτρεμιστική Αριστερά της εποχής του.
Στο αυτοβιογραφικό πεζό "Αναβρασμός" ο συγγραφέας, που υπήρξε κάποτε εξέχουσα μορφή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και του φοιτητικού κινήματος, κάνει μια προσωπική αναδρομή στην ταραγμένη δεκαετία του '60, στα θρυλικά χρόνια της μεγάλης αναστάτωσης, των σοσιαλιστικών ονείρων και της φοιτητικής εξέγερσης. Μέσα από τις σημειώσεις του από τα ταξίδια εκείνης της περιόδου, κυρίως στη Σοβιετική Ένωση και την Κούβα, μεταφερόμαστε στο κλίμα της εποχής, εντοπίζουμε τις αντιφάσεις της σοσιαλιστικής κοινωνίας, αφουγκραζόμαστε τους αληθινούς πόθους των ανθρώπων. Παράλληλα, παρακολουθούμε το «ρωσικό ρομάντζο» του συγγραφέα με την παράφορη και καταθλιπτική Μάσα, που θα γίνει η δεύτερη γυναίκα του.
Οι αναμνήσεις από το κίνημα του '68 και τον έρωτα της νιότης παρουσιάζονται με τη μορφή ενός εσωτερικού διαλόγου ανάμεσα στον σημερινό γέροντα και τον αλλοτινό επαναστάτη. Το βιβλίο αυτό μπορεί επίσης να διαβαστεί σαν ντοκουμέντο μιας άδοξης επανάστασης και μιας αδιέξοδης αγάπης.
- GenresGermany
336 pages, Paperback
First published October 20, 2014
11 people are currently reading
122 people want to read
About the author
Hans Magnus Enzensberger
310 books165 followersSee also:
Cyrillic: Ханс Магнус Енценсбергер
Hans Magnus Enzensberger was a German author, poet, translator and editor. He had also written under the pseudonym Andreas Thalmayr.
Enzensberger was regarded as one of the literary founding figures of the Federal Republic of Germany and wrote more than 70 books. He was one of the leading authors in the Group 47, and influenced the 1968 West German student movement. He was awarded the Georg Büchner Prize and the Pour Le Mérite, among many others.
He wrote in a sarcastic, ironic tone in many of his poems. For example, the poem "Middle Class Blues" consists of various typicalities of middle class life, with the phrase "we can't complain" repeated several times, and concludes with "what are we waiting for?". Many of his poems also feature themes of civil unrest over economic- and class-based issues. Though primarily a poet and essayist, he also ventured into theatre, film, opera, radio drama, reportage and translation. He wrote novels and several books for children (including The Number Devil, an exploration of mathematics) and was co-author of a book for German as a foreign language, (Die Suche). He often wrote his poems and letters in lower case.
Enzensberger also invented and collaborated in the construction of a machine which automatically composes poems (Landsberger Poesieautomat). This was used during the 2006 Football World Cup to commentate on games.
Tumult, written in 2014, is an autobiographical reflection of his 1960s as a left-wing sympathizer in the Soviet Union and Cuba.
Enzensberger translated Adam Zagajewski, Lars Gustafsson, Pablo Neruda, W. H. Auden and César Vallejo. His own work has been translated into more than 40 languages.
Cyrillic: Ханс Магнус Енценсбергер
Hans Magnus Enzensberger was a German author, poet, translator and editor. He had also written under the pseudonym Andreas Thalmayr.
Enzensberger was regarded as one of the literary founding figures of the Federal Republic of Germany and wrote more than 70 books. He was one of the leading authors in the Group 47, and influenced the 1968 West German student movement. He was awarded the Georg Büchner Prize and the Pour Le Mérite, among many others.
He wrote in a sarcastic, ironic tone in many of his poems. For example, the poem "Middle Class Blues" consists of various typicalities of middle class life, with the phrase "we can't complain" repeated several times, and concludes with "what are we waiting for?". Many of his poems also feature themes of civil unrest over economic- and class-based issues. Though primarily a poet and essayist, he also ventured into theatre, film, opera, radio drama, reportage and translation. He wrote novels and several books for children (including The Number Devil, an exploration of mathematics) and was co-author of a book for German as a foreign language, (Die Suche). He often wrote his poems and letters in lower case.
Enzensberger also invented and collaborated in the construction of a machine which automatically composes poems (Landsberger Poesieautomat). This was used during the 2006 Football World Cup to commentate on games.
Tumult, written in 2014, is an autobiographical reflection of his 1960s as a left-wing sympathizer in the Soviet Union and Cuba.
Enzensberger translated Adam Zagajewski, Lars Gustafsson, Pablo Neruda, W. H. Auden and César Vallejo. His own work has been translated into more than 40 languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
October 12, 2019
Μια αφήγηση της ζωής του συγγραφέα, κυρίως της δεκαετίας του '60. Πολύ ενδιαφέρουσα και σημαντική η κριτική ματιά του και στο κράτος της Δυτικής Γερμανίας, αλλά και στην αριστερά (Ρωσία, Κούβα). Από τα πολύ όμορφα βιβλία.
June 30, 2024
Etwas viel name-dropping aber insgesamt ein gelungenes Portrait der Zeit von 1967-1970 und des Autors.
May 1, 2023
Auch hier erweist sich Enzensberger wieder als kenntnisreicher und unterhaltsamer Chronist seines kosmopolitischen Lebens – hier der Siebziger Jahre in der UdSSR, in Cuba und anderswo. Nicht ganz überzeugend fand ich das Frage-Antwort-Spiel zwischen HME und einem Alter Ego mit Widerspruchsgeist im umfangreichsten Kapitel des Buches.
November 9, 2018
The history of leftist thought.
It was true, he went on, there had to be writers who appealed to the millions, but Russian literature also needed others who only wrote for 5,000 readers.
They're intellectuals, people full of mental reservations. He could well believe them capable of irony. The respect they show conceals reserve, arrogance, perhaps hostility. The visitors are a nuisance. They're pests.
That would bring in the well-known cartographic paradox: the map of an area that was as precise as the place it depicts, would simply duplicate reality and thus be superfluous. (That, by the way, is the weakness of all power fantasies that dream of total surveillance.)
Christianity has two paradises that in a strange way compete with each other. The Garden of Eden derives from an old oriental fantasy. It is sensuous and is described in visual terms: luxuriant vegetation, the people are naked, in harmony with nature, they don't have to work. In contrast to that, the heavenly paradise is controlled by the pure doctrine of a ban on images that paralyses the imagination and promises nothing but eternal boredom.
What is a classic? A work that has a long life because it contains possibilities that the author may not even have been aware of. He never was, never can be sole master of his creation. He does have to have some ability and that means he must be up to it technically, but at the same time he must have a remnant of naivety that evades the clutches of theory. Rationality and uninhibitedness cannot actually be combined. But that is precisely what gives literature its degree of freedom.
It was true, he went on, there had to be writers who appealed to the millions, but Russian literature also needed others who only wrote for 5,000 readers.
They're intellectuals, people full of mental reservations. He could well believe them capable of irony. The respect they show conceals reserve, arrogance, perhaps hostility. The visitors are a nuisance. They're pests.
That would bring in the well-known cartographic paradox: the map of an area that was as precise as the place it depicts, would simply duplicate reality and thus be superfluous. (That, by the way, is the weakness of all power fantasies that dream of total surveillance.)
Christianity has two paradises that in a strange way compete with each other. The Garden of Eden derives from an old oriental fantasy. It is sensuous and is described in visual terms: luxuriant vegetation, the people are naked, in harmony with nature, they don't have to work. In contrast to that, the heavenly paradise is controlled by the pure doctrine of a ban on images that paralyses the imagination and promises nothing but eternal boredom.
What is a classic? A work that has a long life because it contains possibilities that the author may not even have been aware of. He never was, never can be sole master of his creation. He does have to have some ability and that means he must be up to it technically, but at the same time he must have a remnant of naivety that evades the clutches of theory. Rationality and uninhibitedness cannot actually be combined. But that is precisely what gives literature its degree of freedom.
January 17, 2023
Una specie di autobiografia limitata agli anni del Tumulto, gli anni '60 dunque, con qualche sconfinamento nel decennio successivo. Enzensberger è stato, forse suo malgrado, uno degli intellettuali di riferimento della sinistra tedesca di quegli anni e di quegli anni non rinnega nulla anche se non risparmia dure critiche e sarcasmo agli altri e, in primo luogo, a se stesso.
Scritto a tratti come un flusso di memoria, risulta a volte confuso, ma la lettura è interessante e vi si incontrano alcune delle figure che saranno protagoniste nel suo libro successivo "99 Überlebenskünstler".
Esiste la traduzione italiana.
Scritto a tratti come un flusso di memoria, risulta a volte confuso, ma la lettura è interessante e vi si incontrano alcune delle figure che saranno protagoniste nel suo libro successivo "99 Überlebenskünstler".
Esiste la traduzione italiana.
August 5, 2017
Reading the English translation (published by Seagull Books), I was struck by the life of Enzensberger superseded the themes and investigations themselves--that is, the cataloging of such rich escapades was a gentle and stern distraction. I wish the book had had more lists, more poetry, more interjections, but I also found the book enjoyable in its sprawling, chaotic nature.
July 13, 2022
La lectura d'aquest autor és un bon exercici per conèixer la nostra Europa. Revelador.
October 20, 2024
kokette und larmoyante Gedenkliteratur. Unnötig.
October 29, 2024
Lo mucho que amé a El Diablo De Los Números, aquí no fue más que aburrición.
September 22, 2025
Interessante autobiografia sobre Hans Magnus Enzensberger, personagem da esquerda internacionalista europeia do pós-Guerra.
Read
October 1, 2025En lidt rodet affære. Man spekulerer lidt over hvorfor den kloge mand egentlig har skrevet den.
September 9, 2024
El fin del socialismo como sueño generacional: como gran viajero, Enzensberger hace aquí un recuento del desencanto, desde la Unión Soviética hasta Cuba, pasando por los regímenes de Europa Oriental. Libro imprescindible.
August 24, 2016
Es el "tumulto" producido por las convulsiones políticas de los 1960 y 1970 que recuerda Enzensberger, tumulto en que él participó como observador o instigador, y que le ha dejado con infinidad de anécdotas sobre rebeldes, artistas y locos lindos y no tan lindos, cada uno con su idea — sensata o descabellada — de cómo transformar el mundo. El poeta alemán no era un muchacho, sino ya tenía 34 años y algún reconocimiento en su país (Alemania federal) como poeta cuando primero se aventuró a la Unión soviética en 1963, así que tenía la ilusión condimentada por cierto escepticismo. Quería ver qué había de verdad en esa visión de liberación y "hombre nuevo" — y aprendió algo de ruso y formó muchas amistades y relaciones que le durarían toda la vida.
Desde entonces, sin dejar de ser poeta, ha procurado surfear las potentes olas de la historia casi sin mojarse. Quiero decir que, a pesar de sus evidentes simpatías revolucionarias y proto-anarquistas, casi siempre estaba en otra parte cuando las revueltas y las reacciones policiales histéricas alcanzaban sus puntos explosivos, ya sea en Berlín, Noruega, Francia, Cuba, Praga u otros focos incendiarios.
Ahora con sus 80+ años, el poeta inventa un otro yo, crítico e impaciente, que le cuestiona sobre sus recuerdos y sus viejas notas en dietarios y publicaciones de esos años. Él, el entrevistado, exaspera y cansa a su entrevistador imaginario, insistiendo mucho en su "novela rusa" — una novela no escrita sino vivida, su largo romance y menos largo matrimonio con Maria Alexsándrovna Makárova — y volviendo una y otra vez a su larga y complicada relación con Cuba y su revolución, por la cual guarda mucho afecto y muchísima crítica. Con otras muchas anécdotas sobre sus conocidos y sus experiencias en Berlín, su cómoda casa en Noruega, y visitas relámpagos a Tahití y a Pnom Pen, etc., y sus etapas de profesor universitario en los EE.UU.
« La mayoría de los que llevaban la revolución en la boca sólo querían asustar a la gente, y lo consiguieron. Nunca les creí del todo, » dice. Pero él participaba gustoso en el teatro, y generalmente apoyaba a los activistas, a una distancia discreta. Es buen observador y, al parecer, buen ser humano, un gran guía que llevará al lector a conocer muchísmos de los personajes claves de esa época convulsa.
Desde entonces, sin dejar de ser poeta, ha procurado surfear las potentes olas de la historia casi sin mojarse. Quiero decir que, a pesar de sus evidentes simpatías revolucionarias y proto-anarquistas, casi siempre estaba en otra parte cuando las revueltas y las reacciones policiales histéricas alcanzaban sus puntos explosivos, ya sea en Berlín, Noruega, Francia, Cuba, Praga u otros focos incendiarios.
Ahora con sus 80+ años, el poeta inventa un otro yo, crítico e impaciente, que le cuestiona sobre sus recuerdos y sus viejas notas en dietarios y publicaciones de esos años. Él, el entrevistado, exaspera y cansa a su entrevistador imaginario, insistiendo mucho en su "novela rusa" — una novela no escrita sino vivida, su largo romance y menos largo matrimonio con Maria Alexsándrovna Makárova — y volviendo una y otra vez a su larga y complicada relación con Cuba y su revolución, por la cual guarda mucho afecto y muchísima crítica. Con otras muchas anécdotas sobre sus conocidos y sus experiencias en Berlín, su cómoda casa en Noruega, y visitas relámpagos a Tahití y a Pnom Pen, etc., y sus etapas de profesor universitario en los EE.UU.
« La mayoría de los que llevaban la revolución en la boca sólo querían asustar a la gente, y lo consiguieron. Nunca les creí del todo, » dice. Pero él participaba gustoso en el teatro, y generalmente apoyaba a los activistas, a una distancia discreta. Es buen observador y, al parecer, buen ser humano, un gran guía que llevará al lector a conocer muchísmos de los personajes claves de esa época convulsa.
November 9, 2014
Ich hatte anderes erwartet. Enzensberger wurde zu meinen Schulzeiten öfter als Leitbild eines engagierten linken Intellektuellen gepriesen. Kritisiert wurde er dann später von linker Seite wegen neuer Positionen, die für viele gar nicht mehr "richtig links" klangen.
Im Inhaltsverzeichnis dieses Buches stieß ich auf ein fiktives Interview von E. mit seinem jüngeren Selbst. Gute Idee, dachte ich, um zu zeigen, dass er plausible Gründe hatte, ehemalige Haltungen zu überdenken. Solche Gründe hätten mich sehr interesssiert. Aber bei meiner Lektüre (habe ich vielleicht was übersehen?) nichts von alledem. vielmehr ein durchgängiges und für mich nicht hilfreiches Bagatellisieren seiner eigenen Rolle und Präsenz. Man bekommt den Eindruck, immer wenn in den späten 60ern in Westdeutschland was Größeres passierte, war E. gerade in Oslo. Oder in Russland. Oder natürlich auf Kuba. Auf jeden Fall: in und wegen weiblicher Begleitung woanders:)
Natürlich ist es gutes Recht eines Dichters, sich in ironische Distanz zu seiner Gegenwart zu setzen, sich in romantische Privatheit zurückzuziehen und mit Lesererwartungen schalkhaft umzugehen. Dies weiß E., der große Brentano-Verehrer, sicher viel besser als ich. Wie aber steht es mit dem alten Satz, dass alles Private politisch sei? Wenn der noch stimmt, ist E. einiges an Erklärungen schuldig geblieben. Und wenn nicht, auch.
Im Inhaltsverzeichnis dieses Buches stieß ich auf ein fiktives Interview von E. mit seinem jüngeren Selbst. Gute Idee, dachte ich, um zu zeigen, dass er plausible Gründe hatte, ehemalige Haltungen zu überdenken. Solche Gründe hätten mich sehr interesssiert. Aber bei meiner Lektüre (habe ich vielleicht was übersehen?) nichts von alledem. vielmehr ein durchgängiges und für mich nicht hilfreiches Bagatellisieren seiner eigenen Rolle und Präsenz. Man bekommt den Eindruck, immer wenn in den späten 60ern in Westdeutschland was Größeres passierte, war E. gerade in Oslo. Oder in Russland. Oder natürlich auf Kuba. Auf jeden Fall: in und wegen weiblicher Begleitung woanders:)
Natürlich ist es gutes Recht eines Dichters, sich in ironische Distanz zu seiner Gegenwart zu setzen, sich in romantische Privatheit zurückzuziehen und mit Lesererwartungen schalkhaft umzugehen. Dies weiß E., der große Brentano-Verehrer, sicher viel besser als ich. Wie aber steht es mit dem alten Satz, dass alles Private politisch sei? Wenn der noch stimmt, ist E. einiges an Erklärungen schuldig geblieben. Und wenn nicht, auch.
November 17, 2014
kokette und larmoyante Gedenkliteratur. Unnötig.
Displaying 1 - 17 of 17 reviews