Jump to ratings and reviews
Rate this book

Outra idea de Galicia

Rate this book
Galicia es, sin duda alguna, la nacionalidad histórica de la que menos suelen ocuparse los medios de comunicación, pese a tratarse de una de las más singulares. Para despejar esas brumas, Miguel-Anxo Murado ofrece al lector un recorrido, mapa en mano, de la historia, la sociología, la política y la geografía gallegas. Se trata de un recorrido moderadamente heterodoxo, y en muchas ocasiones sorprendente, en el que, desechando los tópicos acumulados sobre este país tanto por sus visitantes como por los propios gallegos, se lanza una mirada fresca a fenómenos como la emigración, el caciquismo, el supuesto conservadurismo de su sociedad o incluso los malentendidos acerca de su clima y su paisaje. ¿Son los gallegos realmente celtas? ¿Por qué en Galicia apenas se venden productos contrala cal de las lavadoras? ¿Qué hacía el rey castellano Alfonso X escribiendo su poesía en gallego? Este libro desmitificador, irónico y ameno procura dar respuesta a muchas de las preguntas que el lector pueda haberse planteado alguna vez sobre Galicia y, sobre todo, a aquellas que ni siquiera se había planteado hasta ahora.

186 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2013

14 people are currently reading
185 people want to read

About the author

Miguel-Anxo Murado

14 books15 followers
Miguel-Anxo Murado López, nado en Lugo o 2 de maio de 1965, é un escritor, xornalista e guionista galego.

É irmán do pintor Antonio Murado e da arquitecta Clara Murado.

Licenciouse en Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se especializou en Arqueoloxía. Realizou un máster en Política Internacional no Centre Europeén de Recherches Internationales et Stratégiques de Bruxelas.

Comezou a súa traxectoria literaria aos 17 anos, en 1983, ao gañar o premio Café Gijón de novela curta en castelán coa obra Metamorfosis benezianas. En 1985 publicou o seu primeiro libro en galego, Bestiario dos descontentos, un conxunto de relatos, ao que seguiu en 1986 De soños e derribos (máis tarde titulado Memoria de derribos), Ruído. relatos de guerra (1995), Mércores de cinza (1997), Caderno do Xapón (2000), Lapidario (2003) e O soño da febre (2007).

Dentro do seu labor como guionista, traballou para as series de ficción Pratos combinados, A familia Pita e Mareas vivas e mais para as longametraxes La ley de la frontera (dirixida en 1995 por Adolfo Aristarain) e Fisterra (1999, Xavier Villaverde); na actualidade continúa este labor en series, como Aldán e Eva (1990), Tres días de abril (2010) ou Salgadura (2013), e documentais, como Lendas do mar (1986), Galicia, cruce de miradas (2007) e O incerto Señor Cunqueiro (2011).

A maior parte da súa actividade profesional dedicouna ao xornalismo. Formou parte do Consello de Redacción da revista Luzes de Galiza e colaborou con distintos medios galegos (entre eles, Tempos Novos e El Correo Gallego). Traballou como correspondente de guerra nos Balcáns (en 1991 e mais en 1993), onde cubriu o sucedido en Croacia e Bosnia. Entre 1998 e 2003 residiu en Oriente Medio, onde exerceu como oficial de prensa para as Nacións Unidas, como xefe de relacións exteriores do Ministerio de Medio Ambiente de Palestina e, logo, do Ministerio para Belén (2000). Tras esta etapa continuou o seu labor xornalístico como correspondente en Xerusalén do diario El Mundo durante os tres primeiros anos da Intifada e mais para a axencia de noticias Europa Press. Outra das súas liñas de traballo desenvolveuse no ámbito radiofónico, concretamente na cadea Radio Círculo (Madrid), que dirixiu entre 2004 e 2005.

Actualmente colabora con La Voz de Galicia como articulista ("Escrito en cafeterías" e "Libro de horas") e analista internacional. Nesta súa especialidade, traballa tamén para outros medios de comunicación españois (como no programa "A vivir que son dos días" da Cadena Ser) e para prestixiosos medios internacionais: a cadea británica BBC World Service, BBC 4, Rusia Today TV e os xornais The New York Times e The Guardian, entre outros.

Xurxo Borrazás considera que ten un estilo propio, unha prosa desapaixonada.

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
100 (32%)
4 stars
121 (39%)
3 stars
69 (22%)
2 stars
13 (4%)
1 star
4 (1%)
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
Profile Image for Roy Lotz.
Author 2 books9,065 followers
November 13, 2022
Spain is a land rich in enchantments. But if I had to choose one region I love above all, I would unhesitatingly pick Galicia, the autonomous community in the northwest corner of the country, right above Portugal. Belying Spain’s image as a land of sunshine and olive groves, it is a rainy, cloudy, and thickly verdured place, resembling Ireland more than Seville. Rich in granite, this gives the landscape a distinctive profile of lush green and dark grey, as virtually every building is made of the local stone. The coast is jagged and dramatic. The food is plentiful, cheap, and delicious. And the people are proud of their identity.

Last year, on a trip up to Santiago de Compostela, the region’s capital, I got a taste of this regional pride. By chance, I was convinced to accompany a local on a tour of the surrounding area. What I thought would be a quick trip turned into an odyssey, as my guide showed my site after site after site, giving me an endless lecture on distinctive features of Galicia. We visited the grave of Camilo José Cela (the Galician writer who won the Nobel Prize), a collection of ancient tombstones, a cathedral, an archaeology museum, a coastal village, a megalith, a lookout point on the top of a mountain… I was shown several examples of cruceiros (the distinctive stone crucifixes that dot the Galician landscape), and one of the largest hórreos ever built (a structure used to store food before the invention of refrigerators).

All of this information was enough to make my head spin. Trying to gain some perspective, I went the next day to the Museo do Pobo Galego, a lovely institution which has exhibitions on Galician traditions, housed in an old monastery. Yet all this did was add to my sense of being overwhelmed. If I was going to really internalize any of this, I needed something I could ponder: I needed a book. When I asked the woman at the museum’s front desk for such a learning apparatus, I was directed to the nearby Librería Couceiro, where I asked a bespeckled man the same question. “Yes, we have plenty of books about Galicia,” he told me. “But they’re all in galego” (the local language).

I was in too deep to be deterred by a language I cannot speak, so I bought one of the books he recommended and left the store feeling rather foolish. You can imagine that I was pleasantly surprised to find that, when I finally opened its pages, I found that I could read it without much issue. To demonstrate why, here are the first few sentences of the book:
O nome de Domingo Fontán non lle dirá gran cousa ao lector e é, seguramente, un personaxe improbable para comenzar unha historia de Galicia. Algunhas desas historias tan só o mencionan, a meirande parte nin sequera iso. Mais este libro non é unha historia de Galicia senón un percorrido por ela, un intento de comprendela.

Translated into Spanish, this reads:
El nombre de Domingo Fontán no le dirá gran cosa al lector y es, seguramente, un personaje improbable para comenzar una historia de Galicia. Algunas de esas historias apenas lo mencionan, la mayor parte ni siquiera eso. Pero este libro no es una historia de Galicia sino un precorrido por ella, un intento de comprenderla.

As you can see, if you know Spanish it is fairly simple to mentally translate the Galician as you go along. Perhaps it helps that the book was, ironically, originally written in Castilian, and only later translated into Galician. As the author explains, it was initially meant to explain the region to outsiders.

So, after all this preamble, was the book what I was looking for? Not exactly. Rather than delving into the history and ethnography of the area, Murado is mainly concerned with correcting misconceptions and busting myths. His tone is acerbic, ironic, and skeptical. The book is doubtless unpopular with tour guides and travel agencies. For example, though the region’s Celtic connection is widely embraced in souvenirs and symbols, Murado points out that this connection is rather tenuous. The bagpipe, for example, which is one of the region’s traditional instruments, is not a relic of ancient times but arrived via sea trade in the Middle Ages.

Galicia is a heavily romanticized place (I am certainly guilty of contributing), so there is plenty of grist for Murado’s mill. Other misapprehensions he attacks include Galicia’s supposed timelessness (it has changed much throughout history), its natural conservatism (it voted for the leftist parties during the Second Republic), and its backwardness (at various points it was a center of trade and industry). And while it is always rewarding to read a lucid and intelligent writer—which Murado most certainly is—by the end of the book one wonders what, if anything, really does make Galicia special. Personally, I was hoping for something more anthropological and less critical. However, considering the abundance of cliches and myths available, I suppose it is good that there is a book to clear the cloudy air a little.
Profile Image for Diego Pino.
73 reviews14 followers
August 31, 2018
Este era un libro que levaba moito tempo querendo ler e animeime finalmente a facelo despois de ler "A invención do pasado", tamén do mesmo o autor.

O que mais me gustou do libro foron os temas relacionados coa evolución demográfica e a economía de Galicia, e como esta fixo mudar, o longo dos séculos, a contorna da súa paisaxe. Tamén foron do meu agrado os primeiros capítulos adicados a desenterrar a historia e orixe de Galicia. Outros capítulos destacables son aqueles adicados a lingua, a idiosincrasia galega e a diáspora. A documentación e bibliografía son amplas, mais moitas citas, por non dicir todas, carecen de notas a pe de páxina. A inclusión do xeógrafo Domingo Fontán como fío condutor do ensaio é un bo acerto e fai a lectura mais amena.

Maiormente o libro está construído sobre un recurso de estilo que se repite o longo de todo o texto. Abordando un tema en cuestión, Murado inclúe unha cita de certo autor (normalmente de contrastada relevancia). A cita fai unha reflexión acerca de Galicia ou algún tema que atinxe a Galicia. Murado emprega estas citas ben para contrapoñer a súa tese, e dicir, desmitificar un prexuízo, ou ben a emprega como instrumento para consolidar a súa argumentativa. O que non me gustou é que ademais de citar textos Murado soe facer algunha observación, positiva ou negativa, do persoeiro citado. Se esta apreciación é importante para a súa exposición está xustificada. Sen embargo, en moitas ocasións, estas apreciacións non son mais ca xuízos de valor que non veñen o caso, o que desde o meu punto de vista resta credibilidade o libro. Un chega a pensar se en lugar de desmitificar non está Murado a construír o seu propio relato mitificado.

Valen de exemplo as opinións de Alberto Martín de Hijas e Palíndromo Mészáros, ámbalas dúas certas e con pouca marxe para a discusión. Podería tamén citar os gratuítos descualificativos que lle presta a Ortega e Gasset (quizais porque Murado o considera discípulo de Menéndez Pindal, personaxe o que parece que lle ten certa aversión) ou a sorprendente falta de mención de Enrique Rajoy como un dos autores, xunto con Alexandre Bóveda e moitos mais, do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936 (o libro é moi dado a incluír chascarrillos desta índole, mais parece que só se son útiles para apuntalar unha determinada visión). Por isto, a medida que fun lendo o libro volvinme mais inmune as apreciacións de Murado sobre as personaxes que menciona. Porén, quédome coas súas reflexións, que xa de por si fan co libro vaga a pena, e o seu amplo coñecemento literario e historiográfico, valiosas fontes de información para seguir ampliando coñecemento sobre Galicia e o pobo galego.

Comparto tamén o comentario doutro lector sobre que a edición en galego inclúe numerosos erros gramaticais. Con sorte serán corrixidos nunha vindeira edición.
Profile Image for Palíndromo Mészáros.
2 reviews1 follower
September 2, 2017
Batiburrillo decepcionante.
El autor, bajo un estilo teóricamente didáctico, tiene la mala costumbre de incorporar apreciaciones personales poco objetivas con bastante inquina, totalmente fuera de lugar en un ensayo de este tipo.

Si a esto se le une la inclusión dispersa de aseveraciones con posicionamientos muy tajantes sobres aspectos cuanto menos polémicos de la cultura gallega y su relación con España haciendolos pasar por verdad absoluta y sin aportar citas, o referencias que apoyen sus sentencias, queda una sensación desagradable de estar leyendo un libro escrito para reforzar las creencias de un público fiel y no la de pretender abrir la mente del profano.

Hay partes del texto que me han despertado mucho interés, generalmente aquellas pocas donde siento que se aleja de los tópicos y los traumas habituales de los nacionalismos y de verdad trata aspectos más transversales de la identidad cultural, que son poco visibles para el observador casual y que tienen más que ver con la vida común que con la historiografía política. Desgraciadamente no es la tónica del ensayo y se diluye en un discurso mucho más ortodoxo de reivindicación política de la entidad nacional gallega.

Hay un capítulo muy sintomático: "De la Gallegofobia a la Gallegofilia" en el que el autor, interpreto, trata de justificar muchos de los complejos históricos del pueblo gallego como reflejo del odio manifiesto al que tradicionalmente les han sometido otras naciones y fundamentalmente la España castellana para posteriormente hacer referencia al curioso hecho de que en los tiempos recientes el gallego "cae bien" y se le considera simpático y entrañable.
Este capítulo tiene 21 páginas, de las cuales se dedican 20 a relatar, con abundancia de citas, la Gallegofobia, para despachar la Gallegofilia en poco más de 1 página, llena de observaciones personales sin ningún rigor, disfrazadas de supuesta verdad en las que se sentencia que esa "filia" proviene del paternalismo y la condescendencia.
Profile Image for Xusto Rodríguez.
96 reviews
September 30, 2019
Unha panorámica apreciable pensada para os non galegos pero que tamén nos pode aproveitar a moitos de aquí.
Gustoume sobre todo polo ben que vai tecendo as distintas historias e a fluidez con que leva o lector dunhas a outras.
Polo seu enfoque xeral abusa un algo do dato tópico, pero mírao desde unha ironía que se agradece.
No lado negativo, sorprendeume o descoido da tradución (pronomes mal colocados, palabras soltas sen traducir, algún verbo en tempo composto...). Mágoa dun traballo máis serio de revisión.
Profile Image for Alberto Martín de Hijas.
1,203 reviews55 followers
August 7, 2017
Confuso repaso a los tópicos e ideas preconcebidas sobre Galicia que termina por ser otra acumulación de tópicos acompañados de algún que otro error desconcertante (por ejemplo afirma que la densidad de población de la Provincia de Pontevedra supera a la de los Países Bajos cuando es sensiblemente inferior)
32 reviews1 follower
Read
April 4, 2020
Libro escrito por un gallego para explicar Galicia al resto de España. Me parece acertado que más tarde se tradujese al gallego (idioma en el que you tengo la versión en papel), ya que también nos viene bien a nosotros leerlo.

Miguel Anxo Murado trata varias ideas sobre Galicia que están arraigadas en el colectivo común, de una manera entretenida y con humor. No se mete demasiado en política, lo que es de agradecer.

Lo que echo en falta son las notas y las referencias en el texto. Al final del libro, Miguel Anxo explica que, al querer darle a la obra un carácter más divulgativo, optó por omitirlas y recoge la bibliografía al final. Sin embargo, yo habría agradecido el otro enfoque. Hay ciertos datos e información bastante sorprendente y, en algunos casos, no he podido encontrar las fuentes para corroborarlos.
Profile Image for Xandre.
15 reviews5 followers
May 19, 2020
Aínda que non coincida ao 100% coa perspectiva e todo o que dí, e que os últimos capítulos sexan algo frouxos, segue a ser un moi bo resumo de como chegamos ao punto no que estamos, e creo que lelo lhe pode vir ben a practicamente calquera galega.
Profile Image for Alexandre Alphonse.
Author 18 books55 followers
August 30, 2019
Lo he leído en castellano porque en la biblioteca de Lugo no tenían la versión gallega (Galiza is different too...), pero, dadas las críticas negativas a la versión gallega (incomprensible siendo el autor gallego, gallegohablante y no precisamente iletrado [muy comprensible conociendo la desidia del mundo editorial, sin embargo]), casi que me alegro.

Lo que más me ha gustado del libro han sido los capítulos sobre el reino de Gallaecia (indigesto para los mucho asturianos y mucho españoles que se crean que Asturias fue un reino y que es la España más verdadera y el resto sólo territorio reconquistado) y sobre el idioma (lengua de poetas o pobres, tradicionalmente, y hoy lengua de los mejores intelectuales y artistas patrios [Manuel Rivas, Suso de Toro, Miguel Anxo Bastos] o de clase trabajadora [porque, desgraciadamente, hay mucho cosmopaleto, como dice Rivas, en la clase media gallega [especialmente coruñesa] que se cree más refinado o moderno por hablar castellano [con acento gallego, quedas peor que mejor hablando castellano, jovenzuelo o estirado; si quieres ser moderno, no hables castellano, que tiene mucha historia detrás o, como dice Séchu Sende en su relato corto "Madrith", más o menos: La lengua española evocababa a las nuevas generaciones el chotis o el cocido madrileño y lo consideraban una cosa folclórica de sus abuelos: habla inglés, inglés amerikano, dude, c'mon, LMAO, jeez...]]).

1) CONSERVADURISMO
Murado se empecina en desmitificar este aspecto gallego, siendo Galiza (desgraciadamente) un feudo histórico del PP, un país católico (soy el primero en concordar con Cela en que el gallego es católico sólo «por si las moscas» [escéptico en el fondo y prudente en la práctica, cosa muy gallega en muchos ámbitos, para bien y para mal [también concuerdo con Cela en que un punto medio entre la proverbial prudencia gallega y el entusiasmo no nos vendría nada mal, ese carácter cerril, poco emprendedor y enemigo de "thinking outside the box" es de las características de mis propios paisanos que más me desagradan y que menos comparto]] si quiera culturalmente, que la catedral de Santiago y la ruta peregrina más famosa del mundo no se dan, vaya, en todas partes) y una tierra (como da a entender él mismo al hablar de los minifundios) llena de propietarios (el socialismo y el comunismo aquí no arraigan, cosa que se ve en nuestro nacionalismo político, tan endeble [para hacer frente al PP, se necesita un partido nacionalista de derecha vieja, paleolibertario y/o liberal, no estatista, colectivista, enemigo de las grandes empresas y las transnacionales [en la tierra de Amancio Ortega, que lleva aquí desde los 10, hace falta un partido nacionalista que lo encumbre y no que lo desprecio, por favor]]).


2) VERSOS
Citar versos gallegos de Rosalía, madre del nacionalismo gallego, en castellano, es de una dejadez, falta de respeto y mal gusto de carallo: si bien el autor reconoce no haber querido emplear citas a pie de página, pues es un libro divulgativo y no académico, esta debería ser la excepción a la regla y quedaría un libro más bonito, feraz y bien acabado que tal como está (leer sus traducciones de Rosalía [Rosalía la buena, no la que canta ;-)], como «rosas» en el gallego original por «ángeles» para contrastar mejor con «negros», da noxo).


3) IDENTIDAD GALLEGA
Algunos se quejan por aquí de la defensa de la en el libro. Yo, sin embargo, lo veo bastante timorato y tibio, pues en ningún momento entra, por ejemplo, en el carácter gallego frente al castellano, español o de otras regiones (yo lo veo así: el mucho español es amigo de sentenciar categóricamente las cosas, lo que hoy se viene llamando «cuñado», como si tuviera el cerebro de oreo; el gallego, más intelectual [el sabio galés Bertrand Russell concordaba con lo que voy a decir, y de tonto no tenía mucho], quién lo diría desde la ignorancia con respecto al carácter profundo gallego que muestran la mayoría de latinoamericanos y españoles, es escéptico, amigo de los matices y los grises, non si?, depende... [Hume, sabio escocés esta vez, consideraba esta forma de ser la más genuinamente intelectual, en contraposición a la que yo he comprobado qeu es mucho española: hacerse el listillo, resabido y mono alfa en sociedad]); en la lógica idiomática (cita al padre Feijoo de pasada y punto) de que los galegos hablemos galego en Galiza (más de un turigrino españolisto este verano se ha molestado [como Castelao decía: Os bos galegos somos expatriados anque vivamos en Galiza] por oírme hablar la lengua vieja, originaria del territorio, la que concureda con mi acento también [más lógico, más natural y más ordinario que extraordinario debería ser que los galegos con acento galego falemos galego na Galiza y no castellano, indirectamente impuesto a través de los siglos, o español, esa construcción artificial de distintos reinos que no se creen ni los más españolísimos [de lo contrario respetarían las lenguas y dialectos que enriquecen su amada España en lugar de, como buenos castellanos, madrileños, andaluces... sentirse indiferentes o hasta beligerantes con respecto a ellas]] y tan cooficial como el español [hasta para turista hay que valer: se va uno a un sitio distinto y quiere sentirse como en casa [muy paleto, muy amerikano todo ello] en lugar de apreciar y atesorar las diferencias como parte del viaje, peregrinación, cambio de aires, descubrimiento, turisteo...]). Ah, me olvidaba: trata el fenómeno de la falta de autoestima gallega, pero tampoco ahonda como para llegar al enternecedor y proverbial vicio de la modestia gallega (por experiencia propia, he visto que el trabajador sin cualificación promedio español (madrileño, asturiano o canario [con los que traté en Londres]), sin mucha cultura, dignidad ni inteligencia, tiene más autoestima y soberbia que los 5 superdotados gallegos que yo he conocido, y eso es digno de investigación sociológica y psicológica como poco).
Escribió un famoso madrileño (Cervantes, nada menos): Repara, hermano Sancho, que nadie es más que otro, si no hace más que otro.. Sin embargo, cualquiera que conozca un poco el carácter español promedio (ya no digamos, en los extremos, la fatuidad madrileña o el supremacismo catalán), sobre todo visto a través de los ojos de un gallego (y su proverbial modestia e histórica falta de autoestima), se da cuenta de que esto no se en absoluto aplicable más que... para la identidad gallega. El sentido español del humanismo lo formuló Don Quijote, dijo Ramino de Maeztu (quien sale en este libro de Murado, y no muy bien parado [alguna necedad sobre Galiza o los gallegos de la que ya me he olvidado]) con respecto a esa cita cervantina... y, de nuevo, reitero lo dicho: el humanismo gallego, quizá, porque el español, y mucho menos el madrileño (Maeztu, también de MadriZ), en absoluto).
Un buen ejemplo de todo esto, popular y actual, sería Antón (nombre gallego): un chaval modesto, licenciado en Filosofía, con sus lecturas encima y sus cosas, pero vamos, nada del otro mundo comparado con la mayoría... pero que se hace llamar El madrileño en Twitter, se saca fotos con la mano agarrándose los huevos, vestido con un chándal con varias banderas españolas, como portada de un single y y se posee una vanidad infundada y ridícula tanto como artista como pseudointelectual bajo su nombre de, sí, quizá ya lo sepas o hayas adivinado, C Tangana... Ahí dejo eso ;--). Y sí, ya, que ese es su personaje y tal..., pero, como decía Vonnegut: Somos lo que fingimos ser, así que debemos ser cuidadosos con lo que elegimos ser.

Más de un español e inglés me ha dicho que «Galicia es muy española» o Galicia es ESPAÑA (sic) y todo eso (más que gallega, claro, dónde va a parar)... a lo que me gusta responderles: Sí, tan española como Portugal o Macau, no muy diferentes a algunas calles y callejuelas gallegas (Galicia es tanto o más portuguesa que española, y más ella misma que ninguna otra cosa, valga la obviedad que tan pocos parecen o quieren ver [como colonia de interior para turigrinos [para mí un peregrino es una cosa y un turista otra, en general, y en Galiza pues están los peregrinos o los senderistas, a los que llamo turigrinos] o veraneantes y para expolio energético, entiendo sus motivos]).


4) APRECIACIONES PERSONALES DEL AUTOR
Con lo que han dicho algunos de Galiza (al que le moleste que lo escriba así, le remito a Castelao y a mi derecho a tener la política que quiera, que es una nacionalista liberal, en mi caso [nos sobran los motivos, más que a vascos y catalanes, como queda bien claro en el libro]) y los gallegos, bastante poca cosa me parecen las apreciaciones de Murado (a Unamuno, por ejemplo, bien se le podría tildar, sarcásticamente, de cristiano de buen corazón, desde luego o incluso, por contraponerlo a sus formas, de cerdo [recordando la famosa sentencia de Léon Bloy: Cualquier cristiano que no sea un héroe es un cerdo]). A Lopillo (Cura que en la vecindad/ vive con desenvoltura/ ¿para qué llamarle cura/ si es la misma enfermedad?[Góngora]), quien, despreciando el gallego, aprendió portugués, se le puede tildar de «necio» y hasta «fatuo» como poco).

5) GALLEGOFOBIA Y GALLEGOFILIA
Algunos se quejan de que dedique veinte páginas a lo primero y sólo una a lo segundo... Quizá si, siendo gallegos (esa tierra milenaria con esa majestuosa catedral, escritores de primera, lengua más importante de la península sólo detrás del castellano [¿sigo?]...) hubiesen presenciados a pequeños latinoamericanos (sin lengua propia ni gran cultura propia antes de ser colonizados por los españoles salvo algunos escritores geniales en el siglo XX) haciéndote de menos (como aparte de estudios, ciertos viajes, cultura e inteligencia mido dos metros, pues es especialmente ridículo, sí), o canarios (islas geográficamente africanas colonizadas por españoles donde tiene acento latinoamericano y un solo escritor insigne [pero mucho guiri, eso sí, qué nivel]) llamándote «galleguito» o «galleguiño» (de nuevo, que mido dos metros)... pues uno, qué le vamos a hacer, no puede dejar de centrarse en la necia, estulta y verdaderamente (desde la lógica) irrioria gallegofobia o paternalista gallegofilia (yo no cambiaría A Coruña [como provincia, la mía, de la que debo decir, desgraciadamente, que en la ciudad también hay mucho necio y fatuo coruñés a la madrileña [gallego de segunda y español de tercera, para el caso], pues Galiza es tierra de campesinos, pescadores, escritores..., pero no dandis y mucho menos juventud con talento y alguna posibilidad de llevarlo a buen puerto, que para un urbanita de verdad es una capital de provincia como mucho [Cela, como gallego del medio de la nada [Iria Flavia], que es precisamente lo que yo atesoro de Galiza [Caión, Mondoñedo, etcétera] o Umbral como urbanícola de verdad, detestarían a los coruños, quienes, ya que estoy, son la excepción a la regla en lo concerniente a la orgullosa (siendo el orgullo mismo la excepción a la regla de la baja autoestima gallega y/o viciosa humildad cuando no abrumadora ternura cándida), que no vanidosa, identidad gallega: El orgullo es la firme convicción que ya poseemos de nuestra valía en cualquier aspecto; la vanidad, por el contrario, es el deseo de despertar esa misma convicción en los demás (...) La vanidad hace a uno locuaz; el orgullo, taciturno [el propio Murado describe a los gallegos como taciturnos] (Schopenhauer) ], con muy poco que esperar en oferta cultural, innovación, emprendimiento y demás] por la contaminada Madriz sin mar ni la guiri y gentrificada Barcelona ni a punta de pistola [conmigo la gallegofilia paternalista no funciona, ya que, al contrario que el catalán promedio, al que le encantaría estar en mi situación genética [supremacistas dos metros y padre francés] , pocas veces se me verá identificándome con otra cosa que gallego [que me gustaría serlo completo y con más dinero para vivir en un pueblo pesquero como quiera y de por vida, pero aún no estoy ahí y me quedan algunas emigraciones más, que en la fariña, a los 28 y en el 2019, ya me veo viejo y fuera de época para meterme]])


P. D.:
Sobre mí: como puede que me haya pasado de xenófobo o racista (todo el mundo es xenófobo, racista y sexista hasta un punto o por poco que sea, es biológico y natural preferir a tu grupo, por muy subconsciente y profundo que esto sea en la mayoría de los casos [en casos conflictivos, siempre sale a la luz]) en algunos momentos (el propio Castelao fue las dos [le gustaba los negros pero no los castellanos, por ejemplo, como yo prefiero a los brasileños al resto de latinoamérica o a los irlandeses, escoceses y galeses sobre los ingleses, qué cosa de locos; por otra parte, no les gustaban los judíos de la misma manera que a mí no me encantan los musulmanes [sólo los superficiales lo juzgan todo como igual, por parafrasear a Wilde, y todos estamos en nuestro derecho cultural, cirunstancial e intelectual de sentir diferentes grados de fraternidad con respectos aunos y aotros, siempre desde el respeto al ser humano en general]], aunque, como yo, condenaba el nacionalismo racista diciendo que: La raza no es tan siquera el signo diferencial de la nacionalidad, y no se puede fundar ninguna reivindicación nacional —así lo dice Stalin— invocando características de raza. Para nosotros, los gallegos, acostumbrados a recorrer el mundo y a convivir con todas las razas, el nacionalismo racista es un delito y también un pecado. Por mucho que yo sea tradicionalista y me guste la dialéctica heideggeriana (me refiero a su tradicionalismo y conservadurismo [mi tierra, mi gente, mi lengua, mis costumbres], no ulterior nazismo), reconozco que el único nacionalismo viable en el siglo equisequispalito (por mucho que a mí me gustase uno paradójicamente elitista, es decir, a medida, idealizado, con una Galiza llena de gallegos enxebres hablando en galego y demás) es el liberal (https://www.youtube.com/watch?v=xaiPh...). Y, ya que estoy:
Por qué los países pequeños son más ricos: https://www.youtube.com/watch?v=c7u_9...
Descorazonador discurso de Suso de Toro: https://www.youtube.com/watch?v=Wed4E...


P. D.2.: Si has leído esta reseña, gracias por tu tiempo e interés y perdón por las digresiones, subordinadas y abuso de los paréntesis.
Profile Image for Elisa Alvariño.
13 reviews
August 1, 2025
Recomendaría su lectura tanto a gallegos como, especialmente, a no gallegos, ya que en un país tan diverso como España, este libro ofrece una mirada valiosa a una Galicia que muchos desconocen más allá de los tópicos. Murado aborda con claridad aspectos históricos, sociales y culturales que pueden sorprender al lector medio.

Ahora bien, no puedo dejar de notar en el tono del ensayo cierta subjetividad. El autor deja entrever con frecuencia su opinión personal y, en ocasiones, adopta un enfoque bastante victimista, lo que me hizo dudar en algunos pasajes de si ciertas afirmaciones estaban respaldadas por fuentes fiables o si respondían más bien a interpretaciones propias del autor.

Aun así, parto de la base de que Galicia es mi tierra, y eso hace que me resulte especialmente difícil no conectar con cualquier intento de reflexionar sobre ella y con cualquier obra que contribuya a que otros la comprendan un poco mejor; lo cual ya merece mi respeto y, en parte, mi agradecimiento.
Profile Image for maria.
13 reviews
February 13, 2024
este libro empesou super ben, justabame moito lelo porque daba datos geograficos moi chulos e curiosos. ao larjo do libro e verda que non deixa de dalos, pero pouco a pouco sentin que o autor empesaba a dar en exseso comentarios que se basan solo na sua opinion en moitos temas, eso quitabame un pouco da onda do libro
20 reviews1 follower
February 11, 2023
Interesante, entretido e cheo de curiosidades, aínda que sen concordar ás veces coas opinións do autor. Alén diso, síntome na obriga de destacar pra os meus catro seguidores a seguinte xoia extraída do libro. Seica nos anos 50 á editorial Galaxia lle deu por traducir a Heidegger o galego (certo é, curiosa escolla). Velaquí a opinión dun tal Juan Aparicio, franquista:
'En Galicia, algún pedantrón traduce la filosofía alemana con ritmo de gaita ... [Ramón Piñeiro] tiene faltas de ortografía con su pluma y con su alma... Habría que someterles a una cura psicoanalista o traerles a Madrid por las buenas o por las malas'
Arrea, con ritmo de gaita! Recoñézolle a inventiva, de tan pasado de rosca deume a risa
Profile Image for Dani Cogal.
108 reviews3 followers
May 15, 2020
Murado repasa cuestiones históricas, culturales, económicas, políticas, sociales y geográficas directamente relacionadas con Galicia. Comparte su interpretación particular sobre toda clase de asuntos, y lo hace con un estilo claro y ameno, sin grandes rodeos ni complicaciones. Como en sus análisis breves de política internacional en el periódico, es el redactor que ha procurado informarse y explicar un asunto al gran público. Como en sus columnas más personales, es un escritor que pone énfasis en pequeños detalles y anécdotas sin caer en una actitud pretenciosa. Ensayo entretenido y muy interesante.
Profile Image for YoliVieira.
3 reviews
April 6, 2021
"lingua proletaria do meu pobo/eu fáloa por si, porque me gosta/porque me peta e quero e dáme a gana" escrito por Celso Emilio.
Como gallega y gallegohablante he disfrutado mucho con este ensayo. También he sentido la pena de nuestra historia y de porqué a día de hoy muchos gallegos/as somos como somos. No es fácil que la familia o los allegados nos hablen de como se vivía antes en nuestras tierras y eso hace que no tengamos una percepción real de nuestros orígenes. Me ha gustado desmitificar historias y frases que nos definen y que nos son reales. Me gusta más, si cabe, reconocerme como gallega.
Profile Image for Javier.
123 reviews3 followers
October 4, 2022
Coma moitos descendentes de galegos os meus avós é meus pais non fixeran moito por transmitirnos a en lingua é a cultura galega. Escollín este libro para aprender máis sobre a terra de mina familia que imaxinaba que era más que polbo à feira, muiñeira é o Camino. Gustoume moito aínda que non sempre tiña a referencias culturais. O que si que tiña eran as referencias aos clixés de una Galiza atrasada, conservadora é pobre. Creo que é un bó libro para comezar a desmitificar moitas ideas de Galiza
Profile Image for Ħabrel Martinho.
8 reviews
August 10, 2025
Ensaio, que dum eido sinxelo, alumea xanrozamente pràxes da hestoria, cultura, e sozedade ħaleħas das que nom é habitoal falares. Livro que; pola súa brevidade, sinxeleza ‘eficaza tería ser lido nas scolas do país, ou por tod’aquila persoa que desexe comprender a ideosincraza ħalaica.
Aínda eisí ħostaría dum uso máis conzenzudo das normas de zitazom dentro texto, que peritiram aos lètores verificarem com maior reħor a informazóm èsposta.
4 reviews
January 24, 2020
Desmitificación de estereotipos

Este é o primeiro libro que lin que quebra ó relato canónico da historia de Galicia, se ben non é un artigo académico, apresenta información que explica certos desenvolvementos que a día de hoxe inflúen na sociedade galega e cadran mellor co relato que se imparte á Cotío.
Profile Image for Verónica.
240 reviews9 followers
May 18, 2021
Lectura muy interesante sobre la historia de Galicia desde tiempos remotos hasta ahora. El autor habla de un millón de cosas que desconocía, sinceramente ha hecho un trabajo de investigación tremendo, con datos, anécdotas, curiosidades, con opiniones y reflexiones del autor, explicado de una forma muy sencilla y amena. Me ha gustado muchísimo.
Profile Image for ladygaga.
9 reviews
May 30, 2021
Entiendo que a los españolitos de los comentarios les fastidien las verdades contrastadas como hace el autor en este libro. Pueden ir a llorar a Cangas.
Imprescindible para conocer la Galicia que fue y la que es, con análisis de los problemas que tenemos hoy en día.
También tira por tierra la construcción del nacionalismo español sobre el reino de Asturias y el temprano reino de León.
Profile Image for Ross.
19 reviews
May 6, 2022
Foi unha boa maneira de coñecer a terra onde vivo agora desde a perspectiva dun galego. A lectura foi fácil e moi informática tamén.
Profile Image for Adrián P..
4 reviews1 follower
July 14, 2022
Recomendable para calquera galego de cuna ou adopción
Profile Image for Fernando Mahía.
Author 1 book9 followers
November 26, 2025
Un ensaio ameno, moi ben escrito, diferente e curioso que crea unha panorámica histórica de Galicia en menos de 200 páxinas, apto tanto para galegos como para foráneos.
Profile Image for Malvalm.
40 reviews
September 23, 2021
Consigue exactamente lo que propone el título: darte "otra idea" de Galicia. Fácil de leer, ilustrativo y además no cae en el chovinismo fácil. Muy recomendable.
Displaying 1 - 27 of 27 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.