ลำนำรักเทพสวรรค์ ภาค 2 เล่ม 6

ลำนำรักเทพสวรรค์ #10

by Tong Hua, ถงหัว, อรจิรา (Translator)

ลำนำรักเทพสวรรค์ ภาค 2 เล่ม 6 หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆ นานามามากมาย เสี่ยวเยาใช่จะสามารถครองคู่อยู่ร่วมกับถูซานจิ่งได้หรือไม่? ยังมีเรื่องราวของจวนซูและเซียงหลิ่ว ที่สุดท้ายจะคลี่คลายไปในทิศทางใด หรือนางต้องเผชิญบททดสอบสุดท้ายอีกหรือ? เรื่องราวความรักแห่งเหล่าเทพสวรรค์มาถึงบทสรุปแล้ว

Genres: Fantasy

312 pages, Paperback

Published May 27, 2016

About the author

Associated Names:
* Tong Hua
* 桐华
* 桐華
* Đồng Hoa (Vietnamese)
* ถงหัว (Thai)


桐华，原名任海燕子，中国言情小说作家、影视制作人、词作者。中国文坛言情小说“四小天后”之一，被封为“燃情天后”。毕业于北京大学。2005年从中国到达美国，创作第一部小说《步步惊心》在网站连载，2006年正式出版。2011年凭借《步步惊心》改编影视剧名声大噪。 其小说《云中歌》《大漠谣》《最美的时光》等被陆续改编成影视。 2013年，桐华参与策划电视剧《金玉良缘》、 《抓住彩虹的男人》。

Ren Haiyan, known by her pen name Tong Hua or Zhang Xiao San, was born in 1982. She is one of the most famous contemporary romance novelists in China.

She graduated from Peking University and came to America in 2005. She currently lives in New York. In 2013, Hua co-wrote the television series Perfect Couple, which is currently in production.


(来源: 百度百科）
(source: wiki)

Reviews

[Ning]

เป็นเรื่องที่เสียน้ำตาตั้งแต่ครึ่งเล่มหนึ่ง
แล้วเสียน้ำตา มาเรื่อยๆ จนจบ

ตอนอ่านเล่มนี้ คือจำภาคหนึ่งไม่ได้เลย แต่พออ่านๆไป ก็เริ่มมีจำได้ลางๆ

เล่มนี้จะมีความรู้สึกคล้ายๆ ภาคหนึ่งนะ แต่เล่นในสิ่งตรงกันข้าม คือมีคนชิงบัลลังก์. มีคนเป็นแม่ทัพ มีมาร มีองค์ชาย อะไรแบบนี้คล้ายๆ กัน เพียงแต่เลือกทางเดินต่างออกไป..

ภาคแรกคือตายเยอะมาก ภาค2 ตายน้อยมาก จนน่าแปลกใจ ฮาา

ตอนจบ.. คือมันจบแบบแฮปปี้นะ แต่หน่วงมาก บอกเลย เลือกทีมไม่ผิดก็ยังหน่วง ยิ่งตอนพิเศษสุดท้ายนี่คือ.. ถอนหายใจเฮือกอย่างหนักหน่วง .. ไว้ลายคนแต่งมาก .. แฮปปี้สุดไม่ได้ตามสไตล์

สรุปคืออ่านสนุก เพลินมาก มีรอยยิ้ม มีเสียน้ำตา .. และหน่วงมากตอนจบ..

[Natt]

รันทด ซาบซึ้ง สมหวัง
จบบริบูรณ์อย่างประทับใจ
ต้องอ่านทั้ง 2 ภาคนะ

[ᴄᴇʀᴇs’]

ชอบมากกก ปกติ ถ้าชอบภาคแรกมาก ๆ แล้วจะไม่ชอบนิยายภาคต่อรุ่นลูก

แต่นี่ชอบเกือบจะมากกว่าภาคแรกอีก ซึ้ง ซับซ้อน ประทับใจ

[วฬา วฬา]

เวทนาตัวเอง เผลอดูซีรีส์ไปไม่กี่ตอน เพิ่งเห็นว่าเป็นถงหัว แม่!!!
เลิกดูก็ไม่ได้ต้องไปหาหนังสือมาอ่าน พอละ ไม่ดูละ เอาจบตามนี้แหละ
ซึ้งน้ำตาไหล ปวดตับไตกันไปตามระเบียบ

[Kittenlittle]

เล่มนี้ก็จบได้อย่างตราตรึงใจมาก ก็อย่างที่คิดไว้เลยว่าเรื่องนี้น่าจะจบตั้งแต่เล่มที่แล้ว ซึ่งพระนางก็ได้อยู่ด้วยกันในที่สุด แต่ในเล่มนี้ได้ทำให้เรื่องราวมีความลึกซึ้ง จับใจ บีบหัวใจคนอ่านก่อนที่เรื่องราวจบลง

มีเหตุการณ์ที่คลายปมทุกอย่างของตัวละครแต่ละตัว ซึ่งมีทั้งดี ไม่ดี และก็มีแบบน่าสงสารเห็นใจมาก ทำให้เราไม่ได้อินกับความรักที่สมหวังของพระนางได้เท่ากับความสงสารของตัวละครอื่นที่มีทั้งไม่สมหวัง มีทั้งเสียสละอย่างยิ่งใหญ่ ในตอนจบของเรื่องก็สมหวังนะ แต่มันหนึบๆ หน่วงๆ ใจอ่ะ เราไม่ค่อยชอบตอนสุดท้าย พอได้แต่งงานกัน นางเอกก็พาพระเอกไปใช้ชีวิตกันสองคน แบบไปแล้วไปลับ เหมือนหายสาบสูญไป ไปจากพี่ชาย พ่อ และท่านตาที่รักนางมากกันทุกคน ก็เข้าใจนะ กว่านางเอกจะได้แต่งงานต้องผ่านความเจ็บปวดมามากมายจากคนรอบข้าง แต่จำเป็นต้องจากไปอย่างนี้จริงๆ เหรอ แต่ก็นะ มันเป็นการจบตามสไตล์ของผู้แต่งเรื่องนี้ อีกคนหนึ่งที่จะไม่พูดถึงไม่ได้คือ เซียงหลิ่ว เป็นผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ โดยที่นางเอกไม่รู้อะไรเลย อ่านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

โดยรวมของภาคสองในซีรีย์ชุดนี้ คือสนุกมาก อ่านแล้ววางไม่ลง เนื้อเรื่องเข้มข้น ต้องใช้พลังในการอ่านสูงมาก เพราะมันมีเรื่องดราม่าปวดใจ แต่ก็คุ้มค่าที่จะอ่านนะ คิดว่าเป็นนิยายที่จะตราตรึงใจเราไปอีกนานเลย

[Ahgase]

เห้อออออออออ นี่ขนาดอ่านสปอยแล้วนะ
ยังอดถอนหายใจไม่ได้
นี่ขนาดจบดีนะ ยัง เห้อออออออออออ
55555555555

ก็ไม่ค่อยลุ้นเพราะอ่านสปอยมากแล้ว + เดาได้
แต่ก็ยังสงสารจวนซู สงสารที่เสี่ยวเยาไม่แม้จะปรับความเข้าใจ
นางมีแค่แบบจวนซูอย่าเข้ามานะ อย่า กุนี่อยากจะตบกบาลให้
ที่มันเจ็บก็เข้าใจแหละ ตอนที่จะฆ่ากันกุยังร้องไห้เลย
แต่มันน่าจะมีแบบคุยเปิดอกหน่อย

กุว่าคนที่รักจวนซูแบบไม่หวังผล แบบรักจริงๆ คืออาเนี่ยน
ทำไมไม่ให้เห็นใจกันบ้าง

อีกคนเซียวหลิ่ว นี่ก็เป็นบ้าหรอ ช่วยเค้าตลอดแต่ไม่เคยจีบ
คุณควรทำงานการกุศล อาชีพแม่ทัพมันไม่เหมาะกับคุณหรอก55555

ละพระเอกของถงหัวนี่คือจะไม่ค่อยอยู่หรอ ชือโหยวก็คนนึงละหายตลอด
อิจิ่งไม่ค่อยโดนใจอะ ควรจะมีไผวิบ(แน๊ คิกๆ)มากกว่านี้

[Thanny W.]

สนุกเเละประทับใจมากๆๆๆ เป็นนิยายขึ้นหิ้งอีกหนึ่งเรื่องเลย

เเชียร์พระรองอ่า ~~เซียงหลิว~~ ก็รู้อยู่เเล้วว่าปลายทางเป็นยังไง😖

“เสี่ยวเยา นับแต่นี้ไป ข้าไม่อาจ เฝ้าปกป้องคุ้มครองจะได้อีกแล้ว เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี ขอให้ชั่วชีวิตนี้เจ้าจงมีแต่ความสุขไร้กังวล” TT

[Manchulika]

มีคำพูดมากมายอยากจะพูดแต่คต้องใช้เวลาเรียบเรียงก่อน

[janeny ไก่บิน]

พระเอกกูจางมากเอาจริง โผล่มาต้นกับท้าย
หรือจริงๆหลักๆจะเน้นเซียงหลิ่ว แต่มันไม่สมหวังไง รักเขาแต่ไม่ชิงอะไรเลยทำทุกอย่างช่วยชีวิตใดๆ พระเอกในใจเราคือเซียงหลิ่ว
เล่มนี้ก็ขายดราม่า จวนซูแบบดูซีรี่กูร้องห่มร้องไห้จัด ตอนยาพิษจากดอกไม้ สะเทือนใจ
แต่จบดี ยังดีที่นางเอกสมหวัง แต่เหนื่อยเกินไปมั้ยคุณน้าา
เป็นอีกเรื่องที่เราชอบจริงๆ

[Anida]

หน่วงมาก ถึงหน่วงที่สุด จบแฮ้ปสำหรับพระนาง แต่... สมกับที่เป็นเรื่องที่ถงหัวแต่ง ตอนจบจะบอกเบื้องหลังบางอย่างกับเราเสมอ ... ตั้งแต่เรื่องท่านเก้าในลำนำทะเลทราย .... หรือองค์ชายสี่ ในปู้ปู้ .... เรื่องนี้ก็มีเซียงหลิ่ว....

[Non Suwannapetch]

.

[J]

ตอนจบรู้สึกใจหายที่เสี่ยวเยาและจิ่งออกเดินทางแล้วไปลับเลย ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองไปอยู่ที่ใด ทำอะไร มีความสุขกับชีวิตแต่งงานขนาดไหน มีลูกไหม ได้แต่คาดเดาเหมือนไป๋ตี้ กว่าจะได้ครองคู่กันต่างผ่านอะไรมาเยอะมาก ตั้งแต่ฉากแต่งงานไปรู้สึกว่าเขียนแบบรวบรัดไปหน่อย แต่เจอนิยายจีนมาหลายเรื่องที่ชอบเร่งตอนท้ายเลยรู้สึกไม่ค่อยsatisfiedกับซีนที่มีความสำคัญของตัวละครหลักเท่าที่ควรนัก

ฉากที่ประทับใจมากๆอีกฉากคือตอนเสี่ยวเยาได้เจอแม่เป็นครั้งสุดท้าย เสียน้ำตาไปสามลิตร ทุกอย่างปลดล็อกที่นี่ ปมทุกปมในใจของเสี่ยวเยา รวมถึงอาเหิงก็ได้ปลดล็อกด้วยเหมือนกัน ได้เจอว่าที่ลูกเขย รู้ว่าเสี่ยวเยามีคนดูแลแล้ว พ่อลูกได้สัมผัสถึงกัน เสี่ยวเยาไม่โกรธเกลียดพ่ออีกแล้ว

อ่านจบหลายรอบแล้ว ชอบนิยายเรื่องนี้มาก
ถงหัวเขียนให้เราเข้าใจความคิด ความรู้สึกและปมของตัวละครหลักแต่ละตัวได้เป็นอย่างดี

เสี่ยวเยา - เข้าใจปมของเสี่ยวเยา ถูกทอดทิ้งและร่อนเร่พเนจร เจอการทรมานและความลำบากด้วยตัวคนเดียวมาหลายร้อยปีตั้งแต่เด็กจนโตจึงกลายเป็นคนเย็นชา ไม่เชื่อใจใครก่อน เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ คิดว่ามีความสุขได้ชั่วครู่เดี๋ยวก็ทุกข์อีก โหยหาครอบครัวและคนพึ่งพิง
จิ่ง - รักจิ่งเหมือนที่เสี่ยวเยารัก ไม่เคยสูญเสียความดีในใจ ประทับใจในความรักที่จิ่งมีต่อเสี่ยวลิ่ว/เสี่ยวเยา คนอาจมองว่าจิ่งจิตใจดี อ่อนแอ แต่จริงๆนั่นคือความแข็งแกร่งอย่างที่สุด หากจิ่งอยากได้อำนาจ ชื่อเสียงล้นฟ้าย่อมได้ ขนาดหวางตี้ยังโล่งใจที่จิ่งไม่ใช่คนทะเยอทะยานแบบนั้นเพราะแม้แต่หวางตี้คงเอาไม่อยู่ แม้จิ่งจะดูเป็นคนดีไม่มีที่ติแต่เขาก็มีความเห็นแก่ตัวแบบคนทั่วไป เขาต้องการเสี่ยวเยาและไม่เคยยอมปล่อยมือจากเธอได้เลย เพราะสำหรับจิ่งไม่มีสิ่งใดมีค่ามากไปกว่าเสี่ยวเยาอีกแล้ว สละทุกอย่างเพื่อเธอคนเดียว
จวนซู - สงสารจวนซู พ่อตายในสนามรบ แม่ฆ่าตัวตายต่อหน้า ชีวิตพลัดถิ่น ต้องโตเร็วกว่าเด็กทั่วไปเพื่อปณิธานใหญ่ในชีวิต ตลอดมาไร้พวก ไร้กำลังจึงต้องยืมแรงคนอื่นเสมอ ช่างประณีประนอม ยิ้มแย้ม ไม่แสดงอารมณ์ส่วนลึก ในที่สุดได้เป็นเจ้าครองแคว้น อยากได้สิ่งใดย่อมได้ เพียงแต่ครั้งเดียวในชีวิตที่เห็นแก่ตัวคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาสูญเสียเสี่ยวเยาไปตลอดกาล แอบไม่โอเคหนักมากที่จวนซูใช้เรื่องพ่อที่แท้จริงของเสี่ยวเยามาเป็นเครื่องมือทางการเมืองเพื่อผลประโยนช์ของตัวเอง ปากบอกว่ารักน้องแต่ใช้ปมใหญ่ในใจน้องมาจี้ให้เขาเสียใจ แถมแอบลักหลับเสี่ยวเยาจูบเขาตอนไม่ได้สติ สั่งฆ่าคนรักของน้องอีกคือไม่ได้เลยยย
เซี่ยงหลิ่ว - แม้จะทีมจิ่งแต่ก็ปวดใจกับตอนพิเศษของเซี่ยงหลิ่วมาก อ่านแล้วจุกสุดๆ มีแต่ความหวังดีให้เสี่ยวเยาเสมอแม้ในช่วงเวลาสุดท้าย ถึงตอนแรกจะโหดกับเสี่ยวลิ่วไปหน่อยก็เถอะ เขาคิดมาดีแล้วที่ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกของตัวเองเพราะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ และเสี่ยวเยาไม่ได้อยากมีชะตาแบบพ่อแม่ตัวเอง ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นฟีลกัลยาณมิตรที่ดีต่อกัน

[Cinnamon]

ความจริงที่ได้รู้ถ่วงหนักอยู่ในใจ ถึงกับอึ้งไปเลย น้ำตาค่อย ๆ ไหล เจ๊ถงหัวแกโหดเหี้ยมกับคนอ่านจริงแท้ เรื่องนี้สรุปแล้วสนุกกว่าภาคแรก ปวดใจกว่า และคงจะหน่วงใจไปอีกหลายวัน

[Patrawan Dear]

#ลำนำรักเทพสวรรค์ ภาค 2 เล่ม 6 / ถงหัว

เล่มจบของเรื่องนี้มีความพลิกผันและเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงค่ะ เดิมทีคิดว่าทุกอย่างน่าจะนิ่งๆแล้วในเล่มห้า แต่ผู้เขียนก็ยังคงสามารถสานต่อปมต่างๆ แล้วนำเข้าสู่จุดจบได้อย่างชนิดที่เรียกว่าคนอ่านลุ้นกันสุดใจ

เมื่ออ่านจบ เราพบว่าทั้งเรื่องไม่ได้เวิ่นเว้อเลย ฉากที่เกิดขึ้นแทบทุกฉากมีความหมาย มีเบื้องหลัง ตัวละครที่เปิดไว้ก็ไม่ได้ถูกทิ้งขว้าง แม้มีจุดไม่ค่อยชัดเจนอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าน้อยมากและไม่มีอะไรเสียหาย

เมื่อเทียบกับภาคแรกแล้ว เราคิดว่าความประทับใจอยู่ในระดับไม่แพ้กันนะคะ เพียงแต่เป็นความประทับใจในรูปแบบที่แตกต่าง ซึ่งจะตราตรึงในใจเราไปได้อีกนานแสนนานเช่นเดียวกัน

ต้องบอกว่าหน่วงกันจนถึงหน้าสุดท้าย แต่สนุกคุ้มค่ากับน้ำตาที่เสียไปค่ะ :)