O coronel Woodlord administra ainda a sua plantação de algodão como nos tempos idos da escravatura. Na pista de um bando de ladrões de bancos, Tex e Carson acabam por se ver enredados numa elaborada intriga para encontrar um tesouro, herança de um famoso jogador de cartas e pistoleiro. Quem herda? Eleanor Hood, a fascinante proprietária do “Lucky Smile”, o “saloon” de Galveston, que aprendeu a crescer e fazer-se respeitar num mundo de homens. Decorrendo num período temporal de poucos dias, esta é uma história plena de peripécias, com reviravoltas sucessivas, num enredo onde os personagens servem para realçar as características clássicas de Tex: a invencibilidade, a intolerância contra os agressores e a capacidade de distinguir o certo do errado num só olhar. Enquanto decorre a acção, ao longe forma-se a tempestade do século que, com estrondo, se irá abater sobre a cidade!
Se la trama muscolare di Ruju scorre bene, mettendo Tex e Carson a confronto con il complotto ordito da un possidente schiavista e da un giudice, e costruendo una rincorsa non lineare fino a un finale decisamente burrascoso, i disegni di Rotundo, con le sue tipiche fisionomie cavalline, i corpi lunghi, gli ambienti di un tridimensionale posticcio, le ombre con quel tipico tratteggio poco volumetrico, non convincono molto. Difficile far quadrare l'impressione con l'altrettanto impressionante carriera del disegnatore, ma comunque a conti fatti è un bel texone.
Very Average.. We follow Tex and Carson into Galveston and meet the local saloon owner, a mad colonel with many illegal black slaves, a corrupt judge who hels the colonel. When the local.saloon owner is terrorized by the colonel and his men in search of a hidden treasure the heroic duo get into the game.
Draaman kaari ei vain toimi. Tarina oli minusta sekava. Hahmot kirveellä veistetty kuin jossain japanilaisessa videopelissä. Ei oikeastaan minkäänlaista huumoria. Tex ja Carson kivikasvoja, se voisi toimia, mutta ruutujen tunnerekisterissä vain yksi tunne, kaikki hahmot vihaisen näköisiä. Eipä tarinakaan herättänyt tunteita, ja valitettavasti unohtuu unholaan parissa tunnissa. Ja miksi naisten roolit niin vähäpätöisiä, sen sijaan kampaukset pysyvät tyylikkäinä vaikka sateessa. Muiden kuin päähenkilöihin edesottamuksiin keskityttiin, koko kirja tuntui koostuvan katkonaisesti lyhyistä kohtauksista joiden keskiössä oli joku muu kuin Tex Willer, tavallisesti vielä joku monista lukijalle totaalisen merkityksettömäksi jääneistä hahmoista. Silloin kun Tex ja Carson pääsevät toimintaan, tarinassa tuntuu tapahtuvan jotain, mutta liian harvoin. Kyllä tämänkin Texin tietysti mieluummin lukee kuin selkäänsä ottaa - mutta ehkä vähän hampaita kiristellen.