What do you think?
Rate this book
Jasper en zijn knecht
In 2012 koopt Gerbrand Bakker in de Duitse Eifel, Schwarzbach, een oude woning, misschien om te vluchten voor een plotselinge afkeer van het schrijven. Hij begint bomen te kappen op het omvangrijke stuk grond dat erbij hoort en vertimmert zijn huisje dat het een lieve lust is. Al gauw verzekert hij zich van gezelschap dat zou moeten luisteren naar de naam Jasper. Maar het betreft hier een enigszins gedragsgestoorde, nauwelijks te disciplineren hond die lange tijd een blok aan zijn been zal zijn.
Vanaf december 2014 maakt Bakker korte metten met zijn schrijfcrisis door een jaar lang een dagboek bij te houden, waarin hij over zijn dagelijks leven in de Eifel vertelt en terloops diep in zijn eigen, nu eens deprimerende dan weer uitbundige verleden duikt. En zo komen we uit bij reizen en prijzen, ouders en grootouders, de literaire wereld en het hovenierswezen, zijn schaatscarrière en studentenleven, zijn schrijverschap en nog duizend andere dingen van muizenissen tot kapitale kwesties.
Vanaf december 2014 maakt Bakker korte metten met zijn schrijfcrisis door een jaar lang een dagboek bij te houden, waarin hij over zijn dagelijks leven in de Eifel vertelt en terloops diep in zijn eigen, nu eens deprimerende dan weer uitbundige verleden duikt. En zo komen we uit bij reizen en prijzen, ouders en grootouders, de literaire wereld en het hovenierswezen, zijn schaatscarrière en studentenleven, zijn schrijverschap en nog duizend andere dingen van muizenissen tot kapitale kwesties.
321 pages, Kindle Edition
First published May 1, 2016
10 people are currently reading
199 people want to read
About the author
Gerbrand Bakker
36 books180 followersGerbrand Bakker werd geboren op 28 april 1962 in Wieringerwaard, als derde zoon in een boerengezin van zeven kinderen. Heeft van 1967 tot 1992 'op school' gezeten: kleuterschool; lagere school; havo; vwo; agogische akademie in Leeuwarden en Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.
Van 1995 tot 2002 was hij ondertitelvertaler, waarbij hij een voorkeur ontwikkelde voor natuurfilms die vrijwel allemaal in scène gezet worden: na een flink aantal documentaires zag hij regelmatig dezelfde beelden terugkomen.
Aangezien die kwarteeuw school blijkbaar nog niet voldoende was, begon hij in september 2003 een avondopleiding tot hovenier aan de Groene Campus in Alkmaar. In juli 2006 sloot hij die opleiding succesvol af en vanaf dat moment is hij - als 'vakbekwaam hovenier' - in te huren voor tuinontwerp en -onderhoud.
Omdat hij tijdens zijn studie Nederlands nogal wat aan etymologie had gedaan, en eerste pogingen tot het schrijven van kinderboeken faliekant mislukten, besloot hij een etymologisch woordenboek voor kinderen te gaan schrijven.
Van 1995 tot 2002 was hij ondertitelvertaler, waarbij hij een voorkeur ontwikkelde voor natuurfilms die vrijwel allemaal in scène gezet worden: na een flink aantal documentaires zag hij regelmatig dezelfde beelden terugkomen.
Aangezien die kwarteeuw school blijkbaar nog niet voldoende was, begon hij in september 2003 een avondopleiding tot hovenier aan de Groene Campus in Alkmaar. In juli 2006 sloot hij die opleiding succesvol af en vanaf dat moment is hij - als 'vakbekwaam hovenier' - in te huren voor tuinontwerp en -onderhoud.
Omdat hij tijdens zijn studie Nederlands nogal wat aan etymologie had gedaan, en eerste pogingen tot het schrijven van kinderboeken faliekant mislukten, besloot hij een etymologisch woordenboek voor kinderen te gaan schrijven.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 35 reviews
March 28, 2019
De afgelopen weken ben ik ruim een jaar een andere schrijver geweest. Ik was Gerbrand Bakker. Via zijn dagboeknotities heb ik 2015 opnieuw meegemaakt.
Ik heb in de Eifel gewoond en ik heb over mezelf nagedacht.
Door het lezen van ‘Jasper en zijn knecht’ heb ik me samen met Gerbrand Bakker niet alleen zorgen gemaakt over zijn merkwaardige hond. Ik heb me ook kunnen verdiepen in wat mogelijks de oorzaken en de gevolgen van een depressie zijn.
Gerbrand Bakker heeft de afgelopen jaren geen romans meer gepubliceerd, en probeert in zijn dagboeknotities te achterhalen of hij misschien ‘geen schrijver meer is’ — wat ik een verschrikkelijke, maar ook een verschrikkelijk boeiende vraag vind.
Ik heb de man al een paar keer live meegemaakt, en ik was altijd verbaasd over de heftigheid waarmee hij mij benaderde. Je mag me gerust een mep verkopen, maar ik voel niks als ik niet begrijp waar de mep vandaankomt, als er geen argumenten zijn. Het is altijd mogelijk dat iemand je niet mag, om welke reden dan ook, maar in dit geval dacht ik iedere keer: whatever. Ik mag Bakkers boeken, ik mag hem, en dan is het maar eenrichtingsverkeer. Ik vind dat hij goed schrijft, en verder ziet hij zelf maar hoe hij met de wereld omgaat.
In ‘Jasper en zijn knecht’ krijg je een paar keer mee hoe hij over collega’s denkt, en dat is verhelderend. Voor Tommy Wieringa is hij niet mals. Je zou wensen dat je Dolf Verroen beter kende. Van Pauline Slot wil je eindelijk iets gaan lezen. En van Herman van Veen heeft hij geen hoge pet op.
Door dit relaas van een jaar is mijn interesse in de serie Privé-Domein van De Arbeiderspers weer helemaal opgeflakkerd. Het is geweldig als je in het lijf en de hersens van iemand anders gevangen raakt. Je voelt het bloed van een ander door je lichaam gaan, en dat kan heel confronterend en dus verfrissend zijn.
‘Ik heb één keer zitten snikken bij de therapeut, op de dag dat ik zei dat ik zo ontstellend, misschien wel beangstigend, weinig medegevoel heb met andere mensen, of beter gezegd: een gebrek aan wérkelijk contact met andere mensen, dat daar altijd een demper op lijkt te zitten; altijd achteraf, altijd een stap te laat.’
Dat is één van de mooiste notities die ik van Bakker las. Een paar regels die ik hier moet vermelden, omdat ze iets over de schrijver, zijn boeken en over mij zeggen.
Ik heb in de Eifel gewoond en ik heb over mezelf nagedacht.
Door het lezen van ‘Jasper en zijn knecht’ heb ik me samen met Gerbrand Bakker niet alleen zorgen gemaakt over zijn merkwaardige hond. Ik heb me ook kunnen verdiepen in wat mogelijks de oorzaken en de gevolgen van een depressie zijn.
Gerbrand Bakker heeft de afgelopen jaren geen romans meer gepubliceerd, en probeert in zijn dagboeknotities te achterhalen of hij misschien ‘geen schrijver meer is’ — wat ik een verschrikkelijke, maar ook een verschrikkelijk boeiende vraag vind.
Ik heb de man al een paar keer live meegemaakt, en ik was altijd verbaasd over de heftigheid waarmee hij mij benaderde. Je mag me gerust een mep verkopen, maar ik voel niks als ik niet begrijp waar de mep vandaankomt, als er geen argumenten zijn. Het is altijd mogelijk dat iemand je niet mag, om welke reden dan ook, maar in dit geval dacht ik iedere keer: whatever. Ik mag Bakkers boeken, ik mag hem, en dan is het maar eenrichtingsverkeer. Ik vind dat hij goed schrijft, en verder ziet hij zelf maar hoe hij met de wereld omgaat.
In ‘Jasper en zijn knecht’ krijg je een paar keer mee hoe hij over collega’s denkt, en dat is verhelderend. Voor Tommy Wieringa is hij niet mals. Je zou wensen dat je Dolf Verroen beter kende. Van Pauline Slot wil je eindelijk iets gaan lezen. En van Herman van Veen heeft hij geen hoge pet op.
Door dit relaas van een jaar is mijn interesse in de serie Privé-Domein van De Arbeiderspers weer helemaal opgeflakkerd. Het is geweldig als je in het lijf en de hersens van iemand anders gevangen raakt. Je voelt het bloed van een ander door je lichaam gaan, en dat kan heel confronterend en dus verfrissend zijn.
‘Ik heb één keer zitten snikken bij de therapeut, op de dag dat ik zei dat ik zo ontstellend, misschien wel beangstigend, weinig medegevoel heb met andere mensen, of beter gezegd: een gebrek aan wérkelijk contact met andere mensen, dat daar altijd een demper op lijkt te zitten; altijd achteraf, altijd een stap te laat.’
Dat is één van de mooiste notities die ik van Bakker las. Een paar regels die ik hier moet vermelden, omdat ze iets over de schrijver, zijn boeken en over mij zeggen.
January 14, 2018
Gerbrand Bakker is een type (een vage, uiterst subjectieve verwoording van mijn persoonlijke beleving van hem) en dat kan ik erg waarderen. Ik vond het mooi en interessant om zijn verhaal en overpeinzingen te lezen.
"'s Ochtends nog voor mijn vader uit bed kwam om te gaan melken, hartje winter, was ik al beneden in de keuken. Ik deed het harde tl-licht niet aan. Ik draaide de oliekachel hoog en schoof het palletje van de blazer om. Met de enkels over elkaar zat ik dan naar de vlammen te staren terwijl warme lucht bij mijn lijf omhoogstroomde. Ik geloof niet dat ik aan iets dacht. Duistere keuken, warme lucht, het suizen in de kachel. Ik was alleen, iedereen sliep nog, ik vermoed dat ik alleen wilde zijn, niet altijd maar een deel van een nogal schreeuwerige verzameling ouders, broers en zus. Er was nog geen hond, of ze was er wel maar bleef in haar mand liggen, wat ik me niet kan voorstellen. Als mijn vader dan uit bed kwam en achter me langs naar de keukendeur liep, zei hij nooit iets. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit even een hand op mijn hoofd gelegd heeft. Dat was niet erg, helemaal niet. Juist dat stille voorbijgaan, alsof er een verbond tussen ons was, was vertrouwd en geruststellend. Hij liet me alleen. Woorden pasten ook niet bij dat moment, soms is de stilte er niet om doorbroken te worden."
November 7, 2017
Een boeiend en prettig lezend boek waarin de schrijver ook een begrijpelijke inzage geeft in wat het betekent om te leven met depressie. Heel leerzaam.
August 26, 2016
Ik ben een grote Gerbrand Bakker fan. Dit boek getuigt van een moeilijke tijd, maar het is ook een ode aan Jasper.
December 22, 2019
Ik woon sinds juni 2000 in Ierland en een keer per jaar kom ik tijdens de boekenweek een week naar Nederland waar ik regelmatig bij een goede vriend logeer. Het was bij hem thuis dat ik Jasper en zijn knecht zag. Ik houd het Nederlandstalige boekenaanbod redelijk goed in de gaten en heb ieder jaar een verlanglijstje van boeken die ik op papier mee terug naar Ierland wil nemen, maar dit boek was mij ontglipt. Omdat ik van “Boven is het stil” “De Omweg” en “Juni” had genoten besloot ik dit dagboek ook aan te schaffen. Ik ben kattenaanbidder en honden vind ik hooguit aardig en wil zelf geen hond in huis te hebben, maar ik kan mij goed inleven in de liefde voor ieder dier.
Ik heb twee dagboeken gekocht: Jasper en zijn knecht van Gerbrand Bakker en Iers dagboek van Benoîte Groult dat ik eerst besloot te lezen, in twee maanden tijd, tussen romans door want er stonden teveel herhalingen in over de visvangst om in een ruk uit te lezen.
Toen ik in Jasper en zijn knecht begon las ik ook eerst in korte gedeelten met ander werk er tussendoor maar toen ik ongeveer op de helft was besloot ik in een keer door te lezen omdat het zo afwisselend en prettig om te lezen is, dat het niet nodig is om dit dagboek te onderbreken.
Bakker schrijft namelijk niet alleen over zijn hond. Hij schrijft bijvoorbeeld over de buren in de Eifel, over tuinieren, over het schrijverschap, over boeken, zijn depressie en zijn jeugd.
Het is goed dat hij over zijn depressie schrijft. Het is voor mensen zoals ik, die dit nooit aan den lijve hebben ondervonden, vaak moeilijk te begrijpen wat men dan doormaakt.
Al met al vond ik dit een erg geslaagde aanvulling op zijn romans. Een aanrader en daarom vijf sterren.
Ik heb twee dagboeken gekocht: Jasper en zijn knecht van Gerbrand Bakker en Iers dagboek van Benoîte Groult dat ik eerst besloot te lezen, in twee maanden tijd, tussen romans door want er stonden teveel herhalingen in over de visvangst om in een ruk uit te lezen.
Toen ik in Jasper en zijn knecht begon las ik ook eerst in korte gedeelten met ander werk er tussendoor maar toen ik ongeveer op de helft was besloot ik in een keer door te lezen omdat het zo afwisselend en prettig om te lezen is, dat het niet nodig is om dit dagboek te onderbreken.
Bakker schrijft namelijk niet alleen over zijn hond. Hij schrijft bijvoorbeeld over de buren in de Eifel, over tuinieren, over het schrijverschap, over boeken, zijn depressie en zijn jeugd.
Het is goed dat hij over zijn depressie schrijft. Het is voor mensen zoals ik, die dit nooit aan den lijve hebben ondervonden, vaak moeilijk te begrijpen wat men dan doormaakt.
Al met al vond ik dit een erg geslaagde aanvulling op zijn romans. Een aanrader en daarom vijf sterren.
July 26, 2020
Dit boek was voor mij heel bijzonder, omdat het heel dicht bij me kwam. Niet alleen omdat het om een dagboek ging en Gerbrand Bakker zichzelf hierin bijna volledig blootgeeft, maar ook omdat ik in zijn geschiedenis en manier van zijn heel veel dingen herkende. Ik zal hierover niet in detail treden, maar de mensen die mij goed kennen en dit boek ook zouden gaan lezen (dat zullen er dus niet veel zijn) zouden weten waar ik het over heb. In elk geval bijzonder om mee te maken: iemand die jouw eigen gevoelens en reacties op dingen beschrijft. Los van dit alles is het verhaal tussen de groeiende toenadering tussen Gerbrand en zijn hond Jasper zeer mooi verteld en is de schrijfstijl van Bakker fenomenaal. Geen woord teveel en hij zegt ook altijd precies waar het op aankomt: iets schoonmaken met ‘handenafdroogpapier’ bijvoorbeeld. Ook zijn vele verzonnen woorden, zoals ‘deeltijdbuurman’ en ‘doorheensleepperiode’ zijn zeer toepasselijk en aandoenlijk. En passant vertelt hij ook veel interessante dingen over de Duitse taal en lokale cultuur, zoals over bepaalde vogelnamen die niet congrueren met de Nederlandse en juist net anders zijn. Hoewel de hoofdpersoon depressieve periodes doormaakt, is het boek door de gebeurtenissen, schrijfstijl en opmerkelijke waarnemingen bij vlagen ook erg humoristisch.
April 14, 2021
4,0 ⭐️
August 14, 2024
Dichtbij en toch ook met afstand geschreven. Mooi. Ik heb er erg lang over gedaan. Voor mijn gevoel een klein beetje met hem meegeleefd.
August 3, 2016
Gerbrand Bakker schrijft op pagina 188: “Dat maakt voor mij een boek goed: als ik zin heb in een sfeer te komen die me aanstaat. Het verhaal boeit me niet zo, geloof ik, hoewel dat ook weer afhankelijk is van de stijl. Sfeer, die telt. Een beetje als heel vroeger Een van de acht. Dat je op zaterdagmiddag met een vriendje achter in het land loopt en je dan al verkneukelen kan op de avond.”
En de sfeer in dit boek is goed. Ik vond het prettig om er steeds naar terug te keren. Ondanks dat ik geen groot hondenliefhebber ben heeft het me niet gestoord dat Jasper, de hond van Gerbrand Bakker, de rode draad in het boek vormt. Bijna 400 pagina’s lang.
Het boek is geschreven als een dagboek, lopend van december 2014 tot en met maart 2016. Het is alsof je in zijn huid kruipt. Hij is bijzonder open over zijn schrijverschap, zijn homoseksualiteit, zijn depressies en het slikken van antidepressiva. En toch is dit geen boek waar ik somber van werd. Een mooi citaat in het kader van zijn depressiviteit:
“De dingen die ik hier opschrijf over depressie, schrijf ik niet zozeer op om mezelf te verklaren, of om inzicht te krijgen en eventueel te geven in wat ik tot nu toe aan boeken geschreven heb, of om mensen die niets van mij begrijpen dat wel te laten doen. Wat mij verbijstert is het onzichtbare ervan. Dat je aan het gedrag en de gedragingen van anderen niets kunt merken. Dat mensen je straal voor de gek kunnen houden; dat er een wereld is voor één persoon die door niemand anders gedeeld wordt. Dat geldt voor anderen, maar dus ook voor mij: dat ik in een wereld leef die door niemand anders gedeeld wordt. Ergens geldt dat natuurlijk voor elk mens, dat is niet het alleenrecht van de depressieveling. Het verschil met ‘blije’ mensen is dat een blij iemand niet wordt gevraagd zich te verantwoorden, of beter: dat een blij iemand zich niet geroepen voelt bij zichzelf te rade te gaan. Nooit kun je samenvallen met een ander, ook niet in liefde: uiteindelijk ben je altijd alleen en zal je nooit een ander werkelijk begrijpen of doorgronden. Ik geloof dat dat een reden is waarom ik zo van non-verbale communicatie houd: dat komt in elk geval een heel stuk dichter bij een doorvoeld begrijpen of herkennen dan taal. Mogelijk is dat een antwoord op al die vragen van lezers over waarom ik zo van dieren hou. Met een dier kun je uitsluitend non-verbaal communiceren.”
Erg aardig is dat in de periode waarin dit boek valt er een aantal goede recensies over zijn boek Juni stonden in buitenlandse media, waaronder The Guardian. Ik heb dat boek gelezen en vond het ook erg goed en kan me de sfeer van het boek nog goed herinneren (van alle boeken van Gerbrand Bakker overigens). Wat ik niet wist is dat Juni in Nederland in 2009 zeer matig werd gerecenseerd. Zo zie je maar hoe relatief een recensie is! Alleen voor Bakker was het uiteraard erg onprettig. Hij is daar ook heel openhartig over. Hij heeft ongetwijfeld in zijn handen gewreven toen hij onderstaand citaat overtikte voor dit boek!
“With this novel (June), his most ambitious yet and one likely to finish near or at the top of most year-end best-of lists, Bakker secures a place for himself among the world’s greatest living writers” (The Irish Examiner, 1 augustus 2015.)
Na dit ‘tussendoortje’ kijk ik in ieder geval uit naar de nieuwe roman van Bakker!
En de sfeer in dit boek is goed. Ik vond het prettig om er steeds naar terug te keren. Ondanks dat ik geen groot hondenliefhebber ben heeft het me niet gestoord dat Jasper, de hond van Gerbrand Bakker, de rode draad in het boek vormt. Bijna 400 pagina’s lang.
Het boek is geschreven als een dagboek, lopend van december 2014 tot en met maart 2016. Het is alsof je in zijn huid kruipt. Hij is bijzonder open over zijn schrijverschap, zijn homoseksualiteit, zijn depressies en het slikken van antidepressiva. En toch is dit geen boek waar ik somber van werd. Een mooi citaat in het kader van zijn depressiviteit:
“De dingen die ik hier opschrijf over depressie, schrijf ik niet zozeer op om mezelf te verklaren, of om inzicht te krijgen en eventueel te geven in wat ik tot nu toe aan boeken geschreven heb, of om mensen die niets van mij begrijpen dat wel te laten doen. Wat mij verbijstert is het onzichtbare ervan. Dat je aan het gedrag en de gedragingen van anderen niets kunt merken. Dat mensen je straal voor de gek kunnen houden; dat er een wereld is voor één persoon die door niemand anders gedeeld wordt. Dat geldt voor anderen, maar dus ook voor mij: dat ik in een wereld leef die door niemand anders gedeeld wordt. Ergens geldt dat natuurlijk voor elk mens, dat is niet het alleenrecht van de depressieveling. Het verschil met ‘blije’ mensen is dat een blij iemand niet wordt gevraagd zich te verantwoorden, of beter: dat een blij iemand zich niet geroepen voelt bij zichzelf te rade te gaan. Nooit kun je samenvallen met een ander, ook niet in liefde: uiteindelijk ben je altijd alleen en zal je nooit een ander werkelijk begrijpen of doorgronden. Ik geloof dat dat een reden is waarom ik zo van non-verbale communicatie houd: dat komt in elk geval een heel stuk dichter bij een doorvoeld begrijpen of herkennen dan taal. Mogelijk is dat een antwoord op al die vragen van lezers over waarom ik zo van dieren hou. Met een dier kun je uitsluitend non-verbaal communiceren.”
Erg aardig is dat in de periode waarin dit boek valt er een aantal goede recensies over zijn boek Juni stonden in buitenlandse media, waaronder The Guardian. Ik heb dat boek gelezen en vond het ook erg goed en kan me de sfeer van het boek nog goed herinneren (van alle boeken van Gerbrand Bakker overigens). Wat ik niet wist is dat Juni in Nederland in 2009 zeer matig werd gerecenseerd. Zo zie je maar hoe relatief een recensie is! Alleen voor Bakker was het uiteraard erg onprettig. Hij is daar ook heel openhartig over. Hij heeft ongetwijfeld in zijn handen gewreven toen hij onderstaand citaat overtikte voor dit boek!
“With this novel (June), his most ambitious yet and one likely to finish near or at the top of most year-end best-of lists, Bakker secures a place for himself among the world’s greatest living writers” (The Irish Examiner, 1 augustus 2015.)
Na dit ‘tussendoortje’ kijk ik in ieder geval uit naar de nieuwe roman van Bakker!
May 1, 2025
Fijn geschreven inkijk in het leven van Gerbrand Bakker. Zal nooit meer hetzelfde naar Philip Freriks en Tommy Wieringa kijken. Ontroerend hoe hij over Jasper schrijft. Niet een boek dat je in een keer uit leest, maar een waarop je je elke dag kunt verheugen voor een stukje voor het slapengaan.
July 21, 2018
Prachtboek van een (h)eerlijke man. Soms tikkie saai, maar dat past in het ritme van zijn dag en zijn leven.
March 12, 2017
Ik lees de columns altijd graag van deze schrijver in Trouw. Het boek is bij vlagen ontroerend, eerlijk, maar soms ook wel wat langdradig. Vandaar drie ipv vier sterren.
July 31, 2016
I just love the writing style of Gerbrand Bakker!
November 10, 2016
... ich bin mir nur nicht sicher, ob ich wirklich so viele Informationen über die Darmentleerungen von Gerbrand Bakker gebraucht hätte.
October 24, 2018
Just love his style, his topics, his references.
April 6, 2024
Weer enorm genoten van een boek van Bakker. De nuchtere en eerlijke toon zonder enige opsmuk - ik smul ervan. Wat kan die man schrijven. De (zelf)observaties zijn scherp. Bijvoorbeeld over zijn depressies: 'Een depressie maakt egoïstisch, maakt contacten met andere mensen lastig, wérkelijke interesse of empathie hebben voor en met anderen is moeilijk en je eigen gevoelens peilen onmogelijk omdat je daar nu juist zo ver mogelijk bij vandaan wilt blijven.'
Rode draad in dit boek is hond Jasper, afkomstig van het Griekse eiland Thasos. Bakker lijkt maar geen band met hem te krijgen. De hond lijkt alleen te doen wat er in hem opkomt. Toch groeit langzaam maar zeker de liefde voor deze lastige hond. Een liefde voor anderen kennelijk zo opvallend dat zijn Duitse buurman Willi (Bakker bezit een huis in de Eiffel) spreekt over 'Jasper und sein Knecht'. De ontknoping van die relatie van een man met zijn hond is ontroerend - maar vooral ontroerend omdat Bakker het onderkoeld vertelt, maar je tussen de regels door merkt hoezeer het dier hem aan het hart gaat.
Op naar 'Knecht, alleen'.
Rode draad in dit boek is hond Jasper, afkomstig van het Griekse eiland Thasos. Bakker lijkt maar geen band met hem te krijgen. De hond lijkt alleen te doen wat er in hem opkomt. Toch groeit langzaam maar zeker de liefde voor deze lastige hond. Een liefde voor anderen kennelijk zo opvallend dat zijn Duitse buurman Willi (Bakker bezit een huis in de Eiffel) spreekt over 'Jasper und sein Knecht'. De ontknoping van die relatie van een man met zijn hond is ontroerend - maar vooral ontroerend omdat Bakker het onderkoeld vertelt, maar je tussen de regels door merkt hoezeer het dier hem aan het hart gaat.
Op naar 'Knecht, alleen'.
November 25, 2018
Gerbrand Bakkers tagebuchhaft strukturiertes Buch zeichnet ein intimes Bild vom Leben eines der erfolgreichsten niederländischen Schriftsteller der Gegenwart. Gespickt mit Ausführungen über den eigentlich trivialen Alltag in seinem abgelegenen Landhaus in der Eifel, den damit zusammenhängenden Garten- und Bauarbeiten, mit Einträgen aus seinem Blog und der zweiwöchigen Kolumne, gewissenhaft beschriebenen Flashbacks sowie Zitaten internationaler Rezensionen seiner bisher erschienen Romane, schafft das Buch auf entschleunigende, nachdenkliche Weise Einblicke – unter anderem in die Lebensrealität mit Depressionen. Dabei steht Bakkers Hund Jasper im Mittelpunkt, dessen erhofft tröstende Wirkung jedoch zunächst ausbleibt. Der Hund entpuppt sich in seiner Unbändigheit als viel zu ähnlich dem Herrn, die Dynamik der Partnerschaft als Abhängigkeit mit einer umgekehrten Hierarchie: der Autor empfindet das Tier als Chef, sich selbst als den titelgebenden Knecht. Trotzdem ist in jeder Beschreibung der körperlichen (Dys-)Funktionen und Ausreißer des Hundes die tiefe Zuneigung zu ihm zu spüren. Jasper ist für Bakker ein Anker und Lebensmittelpunkt, der gleichermaßen zerstörerisch und hilfreich daher kommt. So ist das Buch schließlich nicht nur ein Blick hinter die Kulissen der niederländischen Literaturwelt, die Bakker stets mit lakonischer Skepsis aber dennoch treffend bissigem Kommentar versieht und ein Dokument seiner depressiven Phasen, sondern vor allem eine tragikomische, sehr berührende Liebeserklärung an sein Haustier.
May 2, 2020
'Bakker is een van de bekendste en meest vertaalde hedendaagse Nederlandse auteurs' (achterflap).
Gerbrand Bakker, tot voor dit deeltje van Privé-domein, nooit van gehoord. In dit dagboek over zijn hond Jasper, wonen in Schwarzbach, tuinieren, schaatsen, literaire prijzen, vertalen... maken we kennis. Bakker vlucht naar de Elzas, maakt grote wandelingen met zijn gestoorde Griekse hond Jasper, geraakt ingeburgerd in de kleine gemeenschap van Schwarzbach, verbouwt zijn huis en schrijft. Schrijft over heden en verleden: zijn klusjes, zijn studies, zijn reizen, Amsterdam, Leeuwarden, zijn ouders, vrienden en familie maar vooral over Jasper zijn hond die een belangrijk deel van zijn leven opeist. Gerbrand Bakker's dagboek schommelt van enthousiast, uitbundig naar ontevreden, nukkig, depressief.
'Wat je niet benoemt, bestaat niet'.
Gerbrand Bakker, tot voor dit deeltje van Privé-domein, nooit van gehoord. In dit dagboek over zijn hond Jasper, wonen in Schwarzbach, tuinieren, schaatsen, literaire prijzen, vertalen... maken we kennis. Bakker vlucht naar de Elzas, maakt grote wandelingen met zijn gestoorde Griekse hond Jasper, geraakt ingeburgerd in de kleine gemeenschap van Schwarzbach, verbouwt zijn huis en schrijft. Schrijft over heden en verleden: zijn klusjes, zijn studies, zijn reizen, Amsterdam, Leeuwarden, zijn ouders, vrienden en familie maar vooral over Jasper zijn hond die een belangrijk deel van zijn leven opeist. Gerbrand Bakker's dagboek schommelt van enthousiast, uitbundig naar ontevreden, nukkig, depressief.
'Wat je niet benoemt, bestaat niet'.
April 20, 2024
Ik kreeg dit boek van een vriend voor mijn verjaardag, omdat mijn partner en ik ook een adoptiehond hebben die “enigszins gedragsgestoord en nauwelijks te disciplineren is.”
Zijn liefde voor en omgang met hond Jasper zijn inderdaad heel herkenbaar en erg humoristisch. Ik heb hardop gelachen om sommige passages.
Doordat het boek een dagboek is leert de lezer Bakker kennen. Het lijkt me geen gemakkelijk persoon, voor zichzelf en voor mensen om hem heen. Soms maakt de zelfreflectie hem een onsympathiek personage, bijv als hij zijn woede uitbarstingen, gebrek aan daadkracht of jaloezie beschrijft; maar de eerlijkheid zorgt tegelijkertijd voor sympathie en soms zelfs medelijden. Die paradox is interessant.
Zijn liefde voor en omgang met hond Jasper zijn inderdaad heel herkenbaar en erg humoristisch. Ik heb hardop gelachen om sommige passages.
Doordat het boek een dagboek is leert de lezer Bakker kennen. Het lijkt me geen gemakkelijk persoon, voor zichzelf en voor mensen om hem heen. Soms maakt de zelfreflectie hem een onsympathiek personage, bijv als hij zijn woede uitbarstingen, gebrek aan daadkracht of jaloezie beschrijft; maar de eerlijkheid zorgt tegelijkertijd voor sympathie en soms zelfs medelijden. Die paradox is interessant.
November 16, 2020
4.5 sterren. Net geen vijf want ik hoefde niet te huilen, alhoewel dat misschien kwam omdat ik per ongeluk het einde al had gespoild voor mezelf door het tweede boek op te zoeken. Deze autobiografische bundel van kleine stukjes is alles waar ik van hou, openheid over mentale gezondheid, leven in de natuur en gruwelijk eerlijk (laten we het Nederlandse directheid noemen). Wat kan een mens zich nog meer wensen? Enorm van genoten. Wat wel even gezegd moet worden: de kaft is echt heel erg lelijk, zelden zo'n lelijke kaft gezien. Het is dat hij me aangeraden werd door de hosts van de podcast De Eeuw van de Amateur anders zou ik er nooit in zijn begonnen.
January 10, 2021
Na 'Knecht, alleen' nu ook 'Jasper en zijn knecht' gelezen van Gerbrand Bakker. Net als het vervolg, een soort dagboek met een anekdotische beschrijving van de dagelijkse sores rond zijn schrijversschap, het opknappen van zijn tuin in de Eifel, zijn bezoekjes aan Amsterdam, maar vooral over zijn pogingen om zijn hond Jasper op te voeden. Een hond waarin hij veel van zichzelf herkent, zoals het wegrennen en pas uren later terugkomen wanneer het hem teveel wordt, zijn problemen om zich te hechten aan personen (en vooral aan hemzelf als zijn 'baasje') en zijn onvoorspelbaarheid. Met dezelfde relativerende taal en onderkoelde humor! Een fijn boek!
September 9, 2020
Mooi inkijkje in het leven van deze schrijver, Gerbrand Bakker.
Ik was dol op zijn hond Jasper vooral omdat Gerbrand hem zo liefdevol beschrijft, eigenwijs, wild en ook aanhankelijk als het hem uitkomt.
Ik wist niet dat Gerbrand ook hovenier is, had het kunnen weten omdat ik zijn andere boeken heb gelezen maar het is niet binnen gekomen. Nu wel omdat hij ook over zijn tuin en zijn vak met veel liefde schrijft.
Ik heb genoten van dit boek en ga nu starten met ‘ Knecht alleen’, ik ben benieuwd maar ook een beetje terughoudend omdat ik Jasper zal missen.
Ik was dol op zijn hond Jasper vooral omdat Gerbrand hem zo liefdevol beschrijft, eigenwijs, wild en ook aanhankelijk als het hem uitkomt.
Ik wist niet dat Gerbrand ook hovenier is, had het kunnen weten omdat ik zijn andere boeken heb gelezen maar het is niet binnen gekomen. Nu wel omdat hij ook over zijn tuin en zijn vak met veel liefde schrijft.
Ik heb genoten van dit boek en ga nu starten met ‘ Knecht alleen’, ik ben benieuwd maar ook een beetje terughoudend omdat ik Jasper zal missen.
October 28, 2025
Geestig boek, over een wat tobberige schrijver die met zijn moeilijke en ongehoorzame hond in de Eifel gaat wonen, en daarover schrijft, afgewisseld met herinneringen aan zijn wat moeizame jeugd in Noord-Holland en zijn aldaar ontluikende homoseksualiteit. De Duitse mentaliteit en zijn eigenzinnige kijk op het internationale literaire prijzendom, allemaal informatief en prettig leesbaar uitgeserveerd. enigszins arm aan de brede blik en het meeslepende idee.
November 2, 2021
Een eerlijk relaas over dagelijks moeilijke toestanden met dieren en mensen, van een schrijver die ik niet kende. Maar ik ben nu net langs de bib geweest om zijn romans te halen. Deze is een dagboek, en heel meeslepend. Hij is vertaald en verfilmd maar lijkt mij hier niet zo gekend.
March 20, 2023
Afwisseling tussen vooral dagboekfragmenten en af en toe een column. Het wereldtoneel amper te vinden. Het gaat om de eigen leefwereld. Op en af tussen Eifel en Amsterdam. De reizen als schrijver. Veel inzicht in de psyche. Op naar het vervolg...
June 21, 2023
Prachtig geschreven dagboek gecombineerd met terugblikken naar zijn vroeger. Jasper uit de titel is zijn bijzonder eigengereide hond, en Bakker zijn knecht. Nu toch maar eens Boven is het stil proberen.
October 1, 2017
Prachtig!
July 13, 2019
Lekker slow, heerlijk om te lezen.
Read
April 5, 2023Niet uitgelezen, halverwege geraakt
May 8, 2023
"Volstrekt eenzaam was ik, opgesloten in mijn eigen door mezelf onbegrepen wereld."
Displaying 1 - 30 of 35 reviews