Η βοή των υδάτων

by Τούλα Τίγκα

Μια απόπειρα αυτοκτονίας. Μια απόπειρα λιποταξίας απ' τη ζωή. Η Ελπίδα, ένα κορίτσι 18 χρονών. Ο χαρακτήρας της και ο κόσμος της: οι γονείς της με τα προβλήματά τους, ο Αλέξανδρος με τις αναζητήσεις του, η Ελσα με τις δικές της αγωνίες, η επαρχία με τους κανόνες της. Και τέλος η εποχή μας, που έχει καταργήσει πολλά χωρίς να τα αντικαταστήσει με άλλα καλύτερα. Παγιδευμένη μέσα σε όλα αυτά, η Ελπίδα, φτάνοντας στο τέλος της εφηβείας, θέλησε να δώσει τέλος και στη ζωή της. Η Αντιγόνη, η νονά της, έρχεται να τη συναντήσει από μια άλλη πόλη και μια άλλη εποχή. Έχει να της πει πολλά. Γιατί έμαθε να παλεύει. Να χάνει και να κερδίζει. Να αγαπάει, να συγχωρεί και να ξοδεύεται. Να ζει και να περπατάει όρθια. Ένα μυθιστόρημα για τη χαρά της ζωής: την ικανοποίηση να νοιώθεις πάντα έτοιμος για μικρές, καθημερινές μάχες.

256 pages, Paperback

Published January 1, 1996

About the author

Η Τούλα Τίγκα γεννήθηκε στα Τρίκαλα, όπου και ζει σήμερα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Έχει γράψει βιβλία για παιδιά και για νέους και μυθιστορήματα. Στα έργα της συγκαταλέγονται τα βραβευμένα με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου "Οδός Γραβιάς" (Εκδ. Πατάκη 1991), "Η εποχή των υακίνθων" (Εκδ. Πατάκη 1993) και το βραβευμένο με το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού "Διαβάζω" "Τα χρόνια τρέχοντας" (Εκδ. Πατάκη 1999).

Reviews

[mary · Rating 2 out of 5]

Πάντα όταν ανακαλύπτω ένα βιβλίο που έχει θέμα την αυτοκτονία θέλω οπωσδήποτε να το διαβάσω γιατί πέρα από το γεγονός ότι είναι κάτι για το οποίο προσωπικά έχω αναρωτηθεί, θεωρώ πως ακόμη και σήμερα ειδικά στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως ταμπού.Δυστυχώς δεν νομίζω πως η Τούλα Τίγκα το παρουσιάζει ορθά, δείχνοντας όλες τις πλευρές, αλλά προτιμά να τονίσει την αισιόδοξη πλευρά του θέματος χωρίς να εξηγήσει τις παραμέτρους μιας τόσο περίπλοκης και δύσκολης κατάστασης.Καταλαβαίνω ότι απευθυνόμενοι σε εφήβους θέλει να τους βοηθήσει να δουν τη ζωή με άλλο μάτι, αλλά δεν νομίζω πως ο τρόπος που το κάνει είναι πολύ πειστικός.Η ηρωίδα η Ελπίδα είναι ένα πολύ προνομιούχο κορίτσι που έχει όλα τα καλά του κόσμου και δεν νομίζω πως το ότι αγχώνεται και πιέζεται από τους γονείς της είναι λόγοι που θα μπορούσαν να την οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο.Η συγγραφέας απλά μας παρουσιάζει τα γεγονότα χωρίς να εντρυφήσει στα συναισθήματα του κοριτσιού.Το βιβλίο είναι ουσιαστικά περισσότερο ένας μονόλογος της νονάς της Αντιγόνης, μιας ανεξάρτητης και μοντέρνας γυναίκας η οποία σκεπτόμενη τι πρέπει να πει στη βαφτισιμιά τη για να την βοηθήσει, μας εξιστορεί παράλληλα και την δικιά της δύσκολη ζωή και πως κατάφερε στην πορεία των χρόνων να συμβιβαστεί με τον εαυτό της και να δει με άλλο μάτι τη ζωή.Πολλά από αυτά που αναφέρει έχουν ενδιαφέρον αλλά μερικά μοιάζουν πολύ συμβατικά σαν κάποιος να τα αποστήθισε από ένα βιβλίο ψυχολογίας.Το πρόβλημα του βιβλίου νομίζω πως είναι τελικά ότι η συγγραφέας δεν κατάφερε να μπει στην ψυχολογία και στο πετσί ενός ανθρώπου που σκέφτεται έτσι και επομένως ενώ καταπιάστηκε με ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν κατάφερε να το αποδώσει όσο ρεαλιστικά έπρεπε.