What do you think?
Rate this book
Άγριες θάλασσες
Στις άγριες θάλασσες της κατεχόμενης Ελλάδας υπάρχει ένα μυστικό ελευθερίας που το γνωρίζουν μόνο οι γενναίοι. Η «Ευαγγελίστρια», το καΐκι της διαφυγής, δε μεταφέρει ανθρώπους∙ μεταφέρει την ελπίδα της εθνικής ξαστεριάς στην πιο σκοτεινή στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Κατακτητές και πατριώτες, διώκτες και κυνηγημένοι, όλοι τους στρατευμένοι σ’ έναν πόλεμο που θα κρίνει το μέλλον του κόσμου. Από τον ασυμβίβαστο καπετάν Μιλτιάδη Χούμα μέχρι την καρτερική Ελένη του, μικροί και μεγάλοι ήρωες στροβιλίζονται σ’ ένα έπος που εκτυλίσσεται στην πανάρχαια θάλασσα του Ομήρου. Τι απέμεινε από αυτή τη φοβερή αντάρα; Μνήμες και βοές μέσα στον χρόνο αλλά και η ζωή αυτών των ανθρώπων, πλούσια σε ιδανικά, σε όνειρα, σε έρωτες και πάθη. Ζωή μοιρασμένη σε επεισόδια που θα αδυνατούσε να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία.
Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο∙ τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.
Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο∙ τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.
472 pages, Paperback
Published January 1, 2016
1 person is currently reading
32 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
July 5, 2016
Και τα πέντε αστεράκια λίγα είναι για αυτό το έξοχο βιβλίο, που συνδυάζει ιστορία, τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου, και μας γνωρίζει με τον καλύτερο τρόπο, έναν ταπεινό, ακέραιο, έντιμο, με ήθος και εθνική συνείδηση Ελληνα, που τίμησε τις ελληνικές "άγριες θάλασσες" της κατεχόμενης Ελλάδας, με τον ηρωισμό του, το θάρρος, τη γεννναιότητά του, την πίστη του στην ελευθερία και στην ασίγαστη ελπίδα του, για την απελευθέρωση του τόπου μας ....οι σελίδες του, όλες μία και μία, μας ταξιδεύουν όχι μόνο στις "άγριες θάλασσες" κατά τον εύστοχο τίτλο του, αλλά σε εκείνη την εποχή, που όλα ήταν πιο αγνά, αθώα, μακριά από σκοπιμότητες, συμφέροντα, ιδιοτέλειες και υστεροβουλίες....αποτελεί έναν "φόρο τιμής" σε όλους εκείνους τους αφανείς και εμφανείς ήρωες, Ελληνες που στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, δεν δίστασαν ούτε στιγμή, με αίσθηση ευθύνης και πλήρη συνείδηση της κρισιμότητας των περιστάσεων, να επιλέξουν ανάμεσα στην υποταγή στον κατακτητή και στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας, ακόμα και εάν, καθημερινά, έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή τους (και όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των δικών τους ανθρώπων), χωρίς να φοβηθούν ούτε στιγμή, να λιποψυχήσουν και να υπαναχωρήσουν από τα ιδανικά και τις αξίες τους. Και αν μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζαμε την σπουδαία προσφορά του Μιλτιάδη Χούμα, τον οποίο γνωρίσαμε χάρη στην έμπνευση και στη συγγραφική πένα της Τέσυς Μπάιλα, αυτό, εν πολλοίς οφείλεται στην ταπεινότητά του και στη σεμνότητά του, που ουδέποτε του επέτρεψε να "εκμεταλλευθεί" τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, αρετές οι οποίες αναμφισβήτητα αποτελούσαν στοιχεία της έντονης και μαχητικής προσωπικότητάς του, σε συνδυασμό με την ασίγαστη φιλοπατρία του και την αστείρετη αγάπη για τον τόπο μας. Οι περιγραφές όσων διαδραματίσθηκαν εκείνη την περίοδο, με την αποφασιστικής σημασίας, συμμετοχή του ήρωα, ο οποίος με εγκαρτέρηση και γενναιότητα, δεν παρεξέκλινε της συνειδητής του επιλογής, είναι όχι μόνο απολύτως ρεαλιστικές (όπως αρμόζει στην αφήγηση μίας αληθινής ιστορίας), αλλά, συγκλονιστικές, θα μπορούσα να πω, αφού, χωρίς καμία υπερβολή, προκαλούν δέος και συγκίνηση και "μεταδίδουν" μοναδικά την αγωνία, την ένταση και τα συναισθήματα που στις πιο κρίσιμες ώρες, βίωσαν όλοι όσοι έλαβαν μέρος, στις επιχειρήσεις διαφυγής και διάσωσης, και αποδίδουν πιστά την ατμόσφαιρα εκείνης της περιόδου, που μπορεί να ήταν "σκοτεινή", φορτισμένη και έμπλεη απόγνωσης και οδύνης, αλλά, πρόσκαιρη και μόνο, χάρη στην αυτοθυσία και στην ακλόνητη πεποίθηση, ότι μόνο με αντίσταση και αγώνα, κατακτάται η πολυπόθητη ελευθερία.
Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για αυτό το αριστουργηματικό βιβλίο, σταματώ εδώ όμως, γιατί αξίζει να γνωρίσετε ένα μοναδικό ταξίδι στις "Αγριες Θάλασσες", με την ελπίδα και την ευχή να παραμείνουν πάντα ήρεμες και γαλήνιες, όσο εξαρτάται από την ανθρώπινη φύση, τον πιο αστάθμητο παράγοντα. Πολλά πολλά συγχαρητήρια !!!!!!!
Θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά για αυτό το αριστουργηματικό βιβλίο, σταματώ εδώ όμως, γιατί αξίζει να γνωρίσετε ένα μοναδικό ταξίδι στις "Αγριες Θάλασσες", με την ελπίδα και την ευχή να παραμείνουν πάντα ήρεμες και γαλήνιες, όσο εξαρτάται από την ανθρώπινη φύση, τον πιο αστάθμητο παράγοντα. Πολλά πολλά συγχαρητήρια !!!!!!!
August 31, 2016
έπεται η άποψή μου...
σε λίγες μέρες...
σε λίγες μέρες...
June 1, 2016
Άγριες θάλασσες μα και καλόπλοες, άξενες και δεκτικές περιμένουν να υποδεχτούν τον αναγνώστη. Σκοτεινές και λαμπερές, με μυστικά και εγωισμό. Να τυλίγουν πότε με την ευεργετική γαλήνη τους το σκαρί της «Ευαγγελίστριας» και πότε να το ανασηκώνουν ψηλά, λες και θέλουν να το φτάσουν στον Θεό και να Του πουν: «Να, δες, η ναυτοσύνη βγάζει ήρωες σε δύσκολους καιρούς».
Η κυρία Μπάιλα αφήνει στην άκρη τα κεντίδια και τις λιγωτικές μυρωδιές της κουζίνας, βγαίνει από τον γυναικείο ψυχισμό που έστησε στο «Μυστικό ήταν η ζάχαρη» για να παίξει ξανά μετά το «Ουίσκι μπλε» με τα κουπιά και τις λαγουδέρες, να ξεψαρίσει νέες ιστορίες και να μπαλώσει τις οφειλές του παρελθόντος. Οι «Άγριες θάλασσες» είναι ένα τελείως διαφορετικό κείμενο, εξίσου αριστοτεχνικό και καλογραμμένο, όμως με ένα διαφορετικό ύφος και στυλ που μου έδειξε ότι δεν είναι τυχαία λογοτέχνις η συγγραφεύς.
Ο Μιλτιάδης Χούμας γεννήθηκε στη Σάμο το 1913 και πέθανε στον Πειραιά το 1989. Έθεσε το καΐκι του, την «Ευαγγελίστρια», στη διάθεση των Συμμαχικών Δυνάμεων και βοηθούσε να φυγαδεύονται στη Μέση Ανατολή σημαντικές προσωπικότητες της ένοπλης αντίστασης και πολύτιμοι αιχμάλωτοι πολέμου. Μία από τις μεγαλύτερες ανδραγαθίες του ήταν η διάσωση του μοναδικού επιζώντα από τη βύθιση του υποβρυχίου «Περσεύς» John Capes, που είχε καταφύγει στην Κεφαλονιά. Σημαντική προσωπικότητα της Εθνικής Αντίστασης, τιμήθηκε με τα μεγαλύτερα παράσημα ανδραγαθίας από Ελλάδα και Αγγλία και όταν όλα τελείωσαν αποσύρθηκε στη βιοπάλη του, χωρίς να πει σε κανένα κουβέντα για όσα είδε και έζησε.
Αυτόν τον ήρωα λοιπόν διάλεξε να μας παρουσιάσει η συγγραφέας στο νέο της μυθιστόρημα. Και ετοίμασε ένα κείμενο υπέροχο, στρωτό, καλογραμμένο, γεμάτο περιστατικά και δράσεις από τον πιο αιματηρό πόλεμο της ανθρωπότητας. Εκτελέσεις, σφαγές, παγίδες, νάρκες, Εθνική Αντίσταση, φυγαδεύσεις, συλλήψεις, πείνα, όλες οι δύσκολες στιγμές της φρικτής δεκαετίας του 1940 ποτίζουν τις σελίδες του μυθιστορήματος. Με δεξιοτεχνία η κυρία Μπάιλα παρ’ όλ’ αυτά στολίζει αυτόν τον μαύρο καμβά με ζωηρές πινελιές, τις μυρωδάτες της γλυκιάς καθημερινότητας, τις κόκκινες του συνεσταλμένου έρωτα, τις ανάλαφρες του παιδικού γέλιου. Γιατί υπήρξαν δύσκολες στιγμές για τον ελληνικό και όχι μόνο πληθυσμό, όμως η ζωή συνεχίζεται και ο έρωτας γράφει ακατάπαυστα στο τεφτέρι του. Εναλλάσσονται λοιπόν αρμονικά τα ανδραγαθήματα του Μιλτιάδη Χούμα και οι αγωνίες και οι δυσκολίες με το βέλος του πρώτου έρωτα, το νοικοκυριό που κρατά μια γυναίκα που περιμένει χτύπημα στην πόρτα τους με την ελπιδα να γύρισε ο άντρας της, την ήδιστη γεύση που αφήνει το κερασμένο χειροποίητο γλυκό.
Το μυθιστόρημα περιγράφει με γλαφυρότητα τη ζωή του μεγάλου αυτού Σάμιου αγωνιστή και χρησιμοποιώντας πρωθύστερα και τις εναλλακτικές εικόνες που ανέφερα πιο πριν καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος. Η αυστηρή, δωρική αφήγηση των περιπετειών του Χούμα έχει ταιριάξει άψογα με τη λυρικότητα της πένας της κυρίας Μπάιλα, αν και αισθάνθηκα ότι το μέγεθος της προσωπικότητας του πρωταγωνιστή και το ότι έχουμε να κάνουμε με ζωντανό άνθρωπο, άρα δεν αφηνόμαστε σε εκτεταμένη μυθοπλασία ή διαφορετική τροπή της πλοκής, τη συγκράτησε σε αρκετό βαθμό. Απέδωσε όμως στο μέγιστο τα συναισθήματα που δημιουργούν τα γεγονότα από μόνα τους και περνάει πολλά νοήματα μέσα από το βιβλίο της: φιλαλληλία, αγάπη και χρέος προς την πατρίδα που όταν λήξει δε χρειάζεται να το αναμασάμε προς τέρψιν ευήκοων ώτων και πολλά άλλα.
Οι «Άγριες θάλασσες» χαίδεύουν με τον αφρό τους την προσωπικότητα ενός εθνικού ήρωα και χαρίζουν στον αναγνώστη λιγότερο γνωστές σελίδες από τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Το μυθιστόρημα είναι ένα αστραφτερό περιδέραιο στον «ιδρωμένο λαιμό» της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Μέσα από το τσάκισμα της φωνής της είδε τον ασημόγλαρο του γυναικείου της φόβου να πετά προς τα ακρογιάλια της θλίψης. Σκέφτηκε πόσο μικρό και εύθραυστο ήταν αυτό το νεαρό κορίτσι μέσα στον πόλεμο, πόσο ασήμαντος και ντελικάτος είναι ο κόσμος μέσα στα καπρίτσια της Ιστορίας, και για μια ακόμα φορά αναθεμάτισε την τύχη τους να έχουν γεννηθεί εκείνη την τόσο σκοτεινή περίοδο» (σελ. 135).
«Κι εκεί, με τον αγέρα να χτυπά κατάσαρκα την πλώρη του καϊκιού, με τη θάλασσα να σφυροκοπά την καρίνα του, εκείνος έβρισκε την ευκαιρία να κάνει και πάλι όνειρα. Λες και από το ανοιχτό του πουκάμισο έβρισκαν την ευκαιρία να διαχυθούν στον νυχτερινό ουρανό και από εκεί να φτάσουν στην ακτή του Τσεσμέ, να κουρνιάσουν πάνω στο μαξιλάρι της Ελένης και εκεί, δίπλα της, να αποκοιμηθούν» (σελ. 157).
«Και τότε κατάλαβε τη μεγάλη διαφορά που υπήρχε ανάμεσά τους. Εκείνοι δεν πολεμούσαν για κανένα ιδανικό. Παιδιά ήταν και η μοίρα τους το είχε φέρει να πολεμήσουν στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας. Οι Έλληνες μάχονταν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Η αδικία τούς είχε μετατρέψει σε ριψοκίνδυνους πολεμιστές, χωρίς καλά καλά να το σκεφτούν, χωρίς να το έχουν σχεδιάσει ποτέ. Οι αιχμάλωτοι Ιταλοί είχαν συρθεί από την Ιστορία σ’ αυτό τον πόλεμο, ενώ οι Έλληνες έγραφαν τη δική τους. Αυτή ήταν η ειδοποιός διαφορά» (σελ. 163).
«Πώς να μιλήσει κανείς λοιπόν τώρα, τόσα χρόνια μετά τον πόλεμο, για όλα αυτά! Αίμα είναι οι μνήμες μέσα μου και πότισαν το μαντίλι της ψυχής μου» (σελ. 432).
Η κυρία Μπάιλα αφήνει στην άκρη τα κεντίδια και τις λιγωτικές μυρωδιές της κουζίνας, βγαίνει από τον γυναικείο ψυχισμό που έστησε στο «Μυστικό ήταν η ζάχαρη» για να παίξει ξανά μετά το «Ουίσκι μπλε» με τα κουπιά και τις λαγουδέρες, να ξεψαρίσει νέες ιστορίες και να μπαλώσει τις οφειλές του παρελθόντος. Οι «Άγριες θάλασσες» είναι ένα τελείως διαφορετικό κείμενο, εξίσου αριστοτεχνικό και καλογραμμένο, όμως με ένα διαφορετικό ύφος και στυλ που μου έδειξε ότι δεν είναι τυχαία λογοτέχνις η συγγραφεύς.
Ο Μιλτιάδης Χούμας γεννήθηκε στη Σάμο το 1913 και πέθανε στον Πειραιά το 1989. Έθεσε το καΐκι του, την «Ευαγγελίστρια», στη διάθεση των Συμμαχικών Δυνάμεων και βοηθούσε να φυγαδεύονται στη Μέση Ανατολή σημαντικές προσωπικότητες της ένοπλης αντίστασης και πολύτιμοι αιχμάλωτοι πολέμου. Μία από τις μεγαλύτερες ανδραγαθίες του ήταν η διάσωση του μοναδικού επιζώντα από τη βύθιση του υποβρυχίου «Περσεύς» John Capes, που είχε καταφύγει στην Κεφαλονιά. Σημαντική προσωπικότητα της Εθνικής Αντίστασης, τιμήθηκε με τα μεγαλύτερα παράσημα ανδραγαθίας από Ελλάδα και Αγγλία και όταν όλα τελείωσαν αποσύρθηκε στη βιοπάλη του, χωρίς να πει σε κανένα κουβέντα για όσα είδε και έζησε.
Αυτόν τον ήρωα λοιπόν διάλεξε να μας παρουσιάσει η συγγραφέας στο νέο της μυθιστόρημα. Και ετοίμασε ένα κείμενο υπέροχο, στρωτό, καλογραμμένο, γεμάτο περιστατικά και δράσεις από τον πιο αιματηρό πόλεμο της ανθρωπότητας. Εκτελέσεις, σφαγές, παγίδες, νάρκες, Εθνική Αντίσταση, φυγαδεύσεις, συλλήψεις, πείνα, όλες οι δύσκολες στιγμές της φρικτής δεκαετίας του 1940 ποτίζουν τις σελίδες του μυθιστορήματος. Με δεξιοτεχνία η κυρία Μπάιλα παρ’ όλ’ αυτά στολίζει αυτόν τον μαύρο καμβά με ζωηρές πινελιές, τις μυρωδάτες της γλυκιάς καθημερινότητας, τις κόκκινες του συνεσταλμένου έρωτα, τις ανάλαφρες του παιδικού γέλιου. Γιατί υπήρξαν δύσκολες στιγμές για τον ελληνικό και όχι μόνο πληθυσμό, όμως η ζωή συνεχίζεται και ο έρωτας γράφει ακατάπαυστα στο τεφτέρι του. Εναλλάσσονται λοιπόν αρμονικά τα ανδραγαθήματα του Μιλτιάδη Χούμα και οι αγωνίες και οι δυσκολίες με το βέλος του πρώτου έρωτα, το νοικοκυριό που κρατά μια γυναίκα που περιμένει χτύπημα στην πόρτα τους με την ελπιδα να γύρισε ο άντρας της, την ήδιστη γεύση που αφήνει το κερασμένο χειροποίητο γλυκό.
Το μυθιστόρημα περιγράφει με γλαφυρότητα τη ζωή του μεγάλου αυτού Σάμιου αγωνιστή και χρησιμοποιώντας πρωθύστερα και τις εναλλακτικές εικόνες που ανέφερα πιο πριν καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος. Η αυστηρή, δωρική αφήγηση των περιπετειών του Χούμα έχει ταιριάξει άψογα με τη λυρικότητα της πένας της κυρίας Μπάιλα, αν και αισθάνθηκα ότι το μέγεθος της προσωπικότητας του πρωταγωνιστή και το ότι έχουμε να κάνουμε με ζωντανό άνθρωπο, άρα δεν αφηνόμαστε σε εκτεταμένη μυθοπλασία ή διαφορετική τροπή της πλοκής, τη συγκράτησε σε αρκετό βαθμό. Απέδωσε όμως στο μέγιστο τα συναισθήματα που δημιουργούν τα γεγονότα από μόνα τους και περνάει πολλά νοήματα μέσα από το βιβλίο της: φιλαλληλία, αγάπη και χρέος προς την πατρίδα που όταν λήξει δε χρειάζεται να το αναμασάμε προς τέρψιν ευήκοων ώτων και πολλά άλλα.
Οι «Άγριες θάλασσες» χαίδεύουν με τον αφρό τους την προσωπικότητα ενός εθνικού ήρωα και χαρίζουν στον αναγνώστη λιγότερο γνωστές σελίδες από τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Το μυθιστόρημα είναι ένα αστραφτερό περιδέραιο στον «ιδρωμένο λαιμό» της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Μέσα από το τσάκισμα της φωνής της είδε τον ασημόγλαρο του γυναικείου της φόβου να πετά προς τα ακρογιάλια της θλίψης. Σκέφτηκε πόσο μικρό και εύθραυστο ήταν αυτό το νεαρό κορίτσι μέσα στον πόλεμο, πόσο ασήμαντος και ντελικάτος είναι ο κόσμος μέσα στα καπρίτσια της Ιστορίας, και για μια ακόμα φορά αναθεμάτισε την τύχη τους να έχουν γεννηθεί εκείνη την τόσο σκοτεινή περίοδο» (σελ. 135).
«Κι εκεί, με τον αγέρα να χτυπά κατάσαρκα την πλώρη του καϊκιού, με τη θάλασσα να σφυροκοπά την καρίνα του, εκείνος έβρισκε την ευκαιρία να κάνει και πάλι όνειρα. Λες και από το ανοιχτό του πουκάμισο έβρισκαν την ευκαιρία να διαχυθούν στον νυχτερινό ουρανό και από εκεί να φτάσουν στην ακτή του Τσεσμέ, να κουρνιάσουν πάνω στο μαξιλάρι της Ελένης και εκεί, δίπλα της, να αποκοιμηθούν» (σελ. 157).
«Και τότε κατάλαβε τη μεγάλη διαφορά που υπήρχε ανάμεσά τους. Εκείνοι δεν πολεμούσαν για κανένα ιδανικό. Παιδιά ήταν και η μοίρα τους το είχε φέρει να πολεμήσουν στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας. Οι Έλληνες μάχονταν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Η αδικία τούς είχε μετατρέψει σε ριψοκίνδυνους πολεμιστές, χωρίς καλά καλά να το σκεφτούν, χωρίς να το έχουν σχεδιάσει ποτέ. Οι αιχμάλωτοι Ιταλοί είχαν συρθεί από την Ιστορία σ’ αυτό τον πόλεμο, ενώ οι Έλληνες έγραφαν τη δική τους. Αυτή ήταν η ειδοποιός διαφορά» (σελ. 163).
«Πώς να μιλήσει κανείς λοιπόν τώρα, τόσα χρόνια μετά τον πόλεμο, για όλα αυτά! Αίμα είναι οι μνήμες μέσα μου και πότισαν το μαντίλι της ψυχής μου» (σελ. 432).
April 2, 2017
Δύο πράγματα δεν μου άρεσαν στο κατά τ Αλλά έξοχο μυθιστόρημα.Το πρώτον και κυριοτερον είναι το λάθος που κάνουν σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες όταν αναφέρονται σε μια προσωπικότητα της χώρας τους και η οποία με την αγωνιστική της στάση ταυτίστηκε με τους αγώνες ενός εθνους.Η αγιοποιηση.Το ιδιο λαθος γινεται παντου οπως και στην πολιτικη τεχνη.Οταν αριστεροι βαλθηκαν να μιλήσουν για αριστερους το αποτελεσμα τις περισοτερες φορες ηταν τραγελαφος.Το ιδιο λαθος κανει και η Μπαιλα.Περιγραφει εναμ ηρωα χωρις αρνητικα χωρις μικροτητες και επικεντρώνεται μόνο στα ανδραγαθηματα του.Ο χαρακτήρας είναι λοιπόν απλοϊκός και μονοπλευρος χωρίς διαλεκτική.Μπορεί να φοβήθηκε την σπίλωση του ονοναματος του,μπορεί να παρασύρθηκε από την αγάπη γι αυτόν τον χαρακτήρα η να την γοήτευσε τόσο πολύ ο κεντρικός χαρακτήρας που απουσιάζει το βάθος και η κριτική.Μπορεί να ειναι Έτσι πολύ αγαπητός στις μάζες αλλά σαν λογοτεχνία δεν έχει προσεγγίσει αυτό τον χαρακτήρα με δεξιοτεχνία.ΤΟ Δεύτερον είναι η περιγραφή των βασανιστηρίων η οποία είναι κάπως συνθισμενη και ξεπερασμένη.Θα ήταν αξιοθαύμαστο αν είχε την τόλμη να προχωρήσει μερικά βήματα παραπάνω και να μην ήταν τόσο σεμνοντυφη.Αυτά μπορεί να προκαλούσαν σφίξιμο στο στομάχι σε έναν αναγνώστη του 1970 αλλά του 2016 δύσκολα τον αγγίζει.Εκτός αν είναι κάπως σεμνοντυφος και συντηρητικός.Οι σύγχρονοι αναγνώστες δεν θα βρουν τις σκηνές των βασανηστηριων να έχουν βαρύγδουπο αντίκτυπο στη ψυχή του.Παρόλα αυτά η δομή η ξεδίπλωσαν της ιστορίας ο ρυθμός και μερικές συγκλονιστικες ιστορίες αρκουν για κανουν αυτο το βιβλιο ενα πολυ δυνατο αναγνωσμα (less)
March 28, 2023
Τέσυ Μπάιλα "Άγριες θάλασσες" Εκδόσεις Ψυχογιός 2016.
Είναι η πραγματική ιστορία του καπετάν Μιλτιάδη Χούμα, ενός Σαμιώτη, που πάλεψε όσο λίγοι κατά την Κατοχή.
1941. Οι Ιταλοί έχουν καταλάβει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Όσοι μπορούσαν και πρόλαβαν, διέφυγαν στα απέναντι τουρκικά παράλια. Εγκαταστάθηκαν, βολεύτηκαν όπως μπορούσαν, όμως δεν ξέχασαν την πατρίδα. Μέσα σ' αυτούς κι ο Σαμιώτης Μιλτιάδης Χούμας. Διέφυγε με το ψαροκάικό του, την Ευαγγελίστρια, μετά από καυγά με Ιταλούς στρατιώτες. Κι όταν έμαθε οτι μπορεί να βοηθήσει στην αντίσταση κατά των κατακτητών με το σκαρί του, δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή. Κι ήταν τόση η αντριωσύνη του που το 1946 βραβεύτηκε με το ανώτερο παράσημο που δίνει η Αγγλία σε μη Άγγλους. Όμως ήταν τόσο ταπεινός ο καπετάνιος που ποτέ δεν περηφανεύτηκε για το μετάλλιό του, ποτέ δεν το έβγαλε για επίδειξη. Μόνο μετά τον θάνατό του έμαθαν τα παιδιά του τα κατορθώματά του.
Αυτήν την ιστορία μας διηγείται η Τέσυ Μπάιλα στο βιβλίο της. Πήρε μια πραγματική ιστορία και την έντυσε με όμορφα λόγια, την εμπλούτισε με εντυπωσιακές περιγραφές, τη γέμισε ανθρωπιά και ηρωισμό, και μας έδωσε ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα. Γλαφυρές περιγραφές των μαχών με τους κατακτητές και με την άγρια θάλασσα, λυρικές περιγραφές τόπων και συναισθημάτων, πλούσιες περιγραφές χαρακτήρων και αισθημάτων, αλλά και λιτή γραφή όποτε μιλάει ο πρωταγωνιστής καπετάνιος, όλα αυτά συνθέτουν αυτό το βιβλίο. Η συγγραφέας μελέτησε άφθονη ιστορία, όπως φαίνεται από τη βιβλιογραφία στο τέλος του βιβλίου. Όμως διάβασε και πολλή ναυτική ορολογία, αλλά και λαογραφία των τόπων και των εθίμων της εποχής.
Περίπου 450 σελίδες, χωρισμένες σε σχετικά μικρά κεφάλαια, που ωθούν τον αναγνώστη να πάει λίγο παρακάτω, και ακόμα λίγο παρακάτω. Κι έτσι το βιβλίο πολύ εύκολα τελειώνει, χαρίζοντας απόλαυση στον αναγνώστη.
Είναι η πραγματική ιστορία του καπετάν Μιλτιάδη Χούμα, ενός Σαμιώτη, που πάλεψε όσο λίγοι κατά την Κατοχή.
1941. Οι Ιταλοί έχουν καταλάβει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Όσοι μπορούσαν και πρόλαβαν, διέφυγαν στα απέναντι τουρκικά παράλια. Εγκαταστάθηκαν, βολεύτηκαν όπως μπορούσαν, όμως δεν ξέχασαν την πατρίδα. Μέσα σ' αυτούς κι ο Σαμιώτης Μιλτιάδης Χούμας. Διέφυγε με το ψαροκάικό του, την Ευαγγελίστρια, μετά από καυγά με Ιταλούς στρατιώτες. Κι όταν έμαθε οτι μπορεί να βοηθήσει στην αντίσταση κατά των κατακτητών με το σκαρί του, δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή. Κι ήταν τόση η αντριωσύνη του που το 1946 βραβεύτηκε με το ανώτερο παράσημο που δίνει η Αγγλία σε μη Άγγλους. Όμως ήταν τόσο ταπεινός ο καπετάνιος που ποτέ δεν περηφανεύτηκε για το μετάλλιό του, ποτέ δεν το έβγαλε για επίδειξη. Μόνο μετά τον θάνατό του έμαθαν τα παιδιά του τα κατορθώματά του.
Αυτήν την ιστορία μας διηγείται η Τέσυ Μπάιλα στο βιβλίο της. Πήρε μια πραγματική ιστορία και την έντυσε με όμορφα λόγια, την εμπλούτισε με εντυπωσιακές περιγραφές, τη γέμισε ανθρωπιά και ηρωισμό, και μας έδωσε ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα. Γλαφυρές περιγραφές των μαχών με τους κατακτητές και με την άγρια θάλασσα, λυρικές περιγραφές τόπων και συναισθημάτων, πλούσιες περιγραφές χαρακτήρων και αισθημάτων, αλλά και λιτή γραφή όποτε μιλάει ο πρωταγωνιστής καπετάνιος, όλα αυτά συνθέτουν αυτό το βιβλίο. Η συγγραφέας μελέτησε άφθονη ιστορία, όπως φαίνεται από τη βιβλιογραφία στο τέλος του βιβλίου. Όμως διάβασε και πολλή ναυτική ορολογία, αλλά και λαογραφία των τόπων και των εθίμων της εποχής.
Περίπου 450 σελίδες, χωρισμένες σε σχετικά μικρά κεφάλαια, που ωθούν τον αναγνώστη να πάει λίγο παρακάτω, και ακόμα λίγο παρακάτω. Κι έτσι το βιβλίο πολύ εύκολα τελειώνει, χαρίζοντας απόλαυση στον αναγνώστη.
February 20, 2017
Η πρώτη μου γνωριμία με την γραφή της συγγραφέως μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις .Χειρίστηκε με δεξιότητα την Ιστορία στο ημερολόγιο του καπετάνιου δίνοντας ένα αξιόλογο μυθιστόρημα στον αναγνώστη.
Η ιστορία του καπετάνιου Μιλτιάδη Χουμα συγκινητική ,γεμάτη ανδρια και τόλμη στις δύσκολες ήμερες του αγώνα στην Αντίσταση,αλλά και η μεγαλοψυχία και το σθένος αποτυπωνονται συχνά στις σελίδες του βιβλίου.
Οι σκέψεις του ήρωα ανάμεσα στην αφήγηση και τους διάλογους σε κάνουν να τον γνωρίσεις καλύτερα και να νοιώσεις τις αγωνίες και τις θυσίες του για τον αγώνα της πατρίδας.
Ένα καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα-ημερολόγιο για ένα γενναίο και ταπεινό άνδρα που πολέμησε αγάπησε βαθιά ,θυσίασε και δικαιώθηκε . Όσοι το επιλέξουν θα το απολαύσουν.
Η ιστορία του καπετάνιου Μιλτιάδη Χουμα συγκινητική ,γεμάτη ανδρια και τόλμη στις δύσκολες ήμερες του αγώνα στην Αντίσταση,αλλά και η μεγαλοψυχία και το σθένος αποτυπωνονται συχνά στις σελίδες του βιβλίου.
Οι σκέψεις του ήρωα ανάμεσα στην αφήγηση και τους διάλογους σε κάνουν να τον γνωρίσεις καλύτερα και να νοιώσεις τις αγωνίες και τις θυσίες του για τον αγώνα της πατρίδας.
Ένα καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα-ημερολόγιο για ένα γενναίο και ταπεινό άνδρα που πολέμησε αγάπησε βαθιά ,θυσίασε και δικαιώθηκε . Όσοι το επιλέξουν θα το απολαύσουν.
December 8, 2025
Εξαιρετική γραφή. Είναι το πρώτο βιβλίο της Τέσυ που διαβάζω και οφείλω να ομολογήσω ότι η γραφή της είναι καθηλωτική. Ένα υπέροχο βιβλίο για ένα κομμάτι της ιστορίας άγνωστο σε πολλούς.
October 17, 2018
Ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα με ωραία γραφή για το άγνωστο (λογοτεχνικά) αντάρτικο του Αιγαίου. Μια διαφορετική ματιά (όλο "άγριες θάλασσες") της Αντίστασης στην Κατοχή.
September 19, 2016
Η μελέτη που έκανε η συγγραφέας πάνω στο αντικείμενο είναι αξιοσημείωτη. Μόνο και μόνο τον όγκο της βιβλιογραφίας που παρατιθεται στο τέλος του βιβλίου να παρατηρήσει κανείς καθώς και να αναλογιστεί τον χρόνο που χρειάστηκε για να γίνουν οι συναντήσεις με τους ανθρώπους που βοήθησαν τη συγγραφέα, φτάνουν για να καταλάβεις το μέγεθος της δουλειάς. Παρόλα αυτά, με απογοήτευσε το ότι υπήρχαν σοβαρά λάθη όσον αφορά το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκε: πχ η συγγραφέας, αναφερόμενη σε καΐκι που δένει σε κάποιο λιμενα χρησιμοποιεί το ρήμα "προσαράζει" που σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό. Επίσης, τα καΐκια δεν δένουν "σε κάβο" καθότι ο κάβος είναι το καραβόσκοινο με το οποίο ένα σκάφος δένει στις δέστρες του ντόκου. Τέλος, αφού υπήρξε η διάθεση χρήσης της τοπικής διαλέκτου της Κεφαλλονιάς, δεν θα μπορούσα πάρα να αναφέρω ότι δεν χρησιμοποιείται το ρήμα "κουζουλάθηκα", αλλά το "κουρλάθηκα". Διατηρώ επίσης τις επιφυλάξεις μου για τη σειρά με την οποία αναφέρονται τα χωριά στο νησί. Πιστεύω πως είναι κρίμα σε μια τέτοια δουλειά με τόση έρευνα, να χάνονται αυτού του είδους οι λεπτομέρειες και να απογοητεύουν τον αναγνώστη που γνωρίζει τη σωστή ορολογία.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews