เพชรพระอุมา เล่ม 27 ตอน จอมพราน

เพชรพระอุมา #27

by พนมเทียน

"คิดถึง...เหลือเกิน" ...รพินทร์พูดออกจากแก่นแท้ของหัวใจจริงของเขา ดารินผละใบหน้าออก กายยังเอนทับอยู่บนตัก แขนข้างหนึ่งโอบรอบคอไว้ นิ้วชี้ของอีกมือแตะเบาๆ มาที่ริมฝีปาก กระซิบตอบช้าๆ "โก...หก" รพินทร์จูบอีกครั้ง ครั้งนี้...หนักหน่วงและนาน ทั้งสองกอดรัดกันแน่น ประดุจจะกลืนเป็นร่างเดียว ฝ่ามือของเขาลูบไล้ไปตลอดทั้งแผ่นหลังของเธอ เหมือนจะพิสูจน์ให้แน่ชัดว่าร่างที่อยู่ในอ้อมแขนในขณะนี้คือ แม่ดอกฟ้าดาริน หาใช่ความฝันเพ้อของตนเอง ที่สร้างให้เกิดเป็นภาพมายาขึ้นมาไม่!

Genres: Novels

332 pages, Paperback

Published January 1, 2004

About the author

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ (23 พฤศจิกายน 2474 - 21 เมษายน 2563) นักเขียนนวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคนหนึ่งของไทย ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2540 เป็นเจ้าของนามปากกา พนมเทียน ผู้แต่ง เพชรพระอุมา

ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เกิดที่จังหวัดปัตตานี เป็นบุตรคนสุดท้องของขุนวิเศษสุวรรณภูมิ กับนางสะอาด รัตนกุล เริ่มเขียนนวนิยายเรื่องแรกตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย เรื่อง “เห่าดง” ลงในสมุดอ่านกันเล่น เมื่อ พ.ศ. 2484 นอกจากเขียนนวนิยายแล้ว ฉัตรชัยยังเป็นคอลัมนิสต์เขียนบทความเกี่ยวกับอาวุธปืน ในหนังสือพิมพ์และนิตยสารบางฉบับด้วย โดยใช้ชื่อจริง และนามปากกา "ก้อง สุรกานต์"

Reviews

[Clairdenoon · Rating 3 out of 5]

"ในป่าไม่มีใครเดินตามนายรพินทร์ได้ทันหรอก ถ้าจะมีก็มีอยู่คนเดียว….แ ง ซ า ย"

#เพชรพระอุมา เล่ม27 ตอน จอมพราน
#พนมเทียน
(เหลืออีก21เล่ม!💪)
บันทึกการอ่าน: ไฮไลต์เล่ม27คร่าวๆตามที่เข้าใจ
1.การเดินทางในเล่มนี้ เน้นไต่หน้าผา ปีนเขา ทั้งเจอหมี เจองูเห่าภูเขา(รพินทร์โชว์สกิลจับงูเห่าภูเขาและคุยกับหมีรู้เรื่อง) และชาวคณะเจอได้ช้าง-กระทิง-งูจงอาง 3ใน5 ท็อปไฟว์ของลุ่มสาละวิน(1.ควายป่า 2.ช้างป่า 3.แรด 4.กระทิง 5.งูจงอาง)

2.เป็นช่วงเรียนรู้นิสัยใจคอของชาวคณะแต่ละคนทั้งลูกจ้างและนายจ้าง มีการท้าทายลองของ(โดยเฉพาะยัยเบลยัยคริส)และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้าทำให้รพินทร์ค่อยๆเผยทักษะความชำนาญในป่าให้คณะนายจ้างได้เห็น พอจบเล่มพวกคณะนายจ้างก็หมดข้อกังขาในความสามารถของเขา

3.เบลขโมยจูบรพินทร์ ส่วนคริสโยนระเบิดที่สลักเก่าพังแหล่มิพังแหล่มาให้รพินทร์ (ดีที่รับได้ทัน)เล่นบ้าเล่นบอมากกก พอรพินทร์เอาคืนพวกชีก็ไปเสี้ยมกับชาวคณะ ว่ารพินทร์ดูเลือกปฏิบัติเทคแคร์ผู้ชายดีแต่กับผู้หญิงกลั่นแกล้ง เหมือนรพินทร์จะไม่ชอบพวกนาง....โดยเล่าในมุมที่ตัวเองเป็นเหยื่อถูกกระทำ แต่ไม่เล่าให้ใครฟังว่าตัวเองไปทำบ้าบออะไรใส่เขาไว้เขาถึงปฏิบัติกับตัวเองแบบนี้ (และใช่ค่ะเราไม่ชอบยัยฝรั่งหัวแดงหัวทอง2คนนี้😒555)

4.ชีเบลหลอกถามบุญคำเรื่องแฟนของรพินทร์ บุญคำก็เล่าไปเพราะอยากให้สาวฝรั่งรู้ว่ารพินทร์มีคนรักแล้วจะได้ไม่ยุ่งแต่กลับกลายเป็นว่า ชีเบลประกาศบอกบุญคำว่า

"ฉันกับแหม่มคริสจะ"เอา"นายของบุญคำให้ได้"

แรดมากกกก555 บุญคำได้ยินแล้วแบบปากอ้าตาค้าง 5555

5.รพินทร์มักจะเดินเร็วมากกกกก และหายตัวไปบ่อยๆ สาวฝรั่งก็ถามบุญคำว่าตามทันเหรอ บุญคำก็บอกว่าชินแล้ว เดี๋ยวก็เดินไปเจอกันเอง และชียังถามต่อว่าเดินเร็วอย่างนี้แฟนตามทันไหม บุญคำก็ตอบว่า คนที่เดินตามรพินทร์ทัน และทันรพินทร์ทุกดอก เห็นมีอยู่คนเดียวคือ แงซาย

6.ในที่สุดเล่มนี้ก็ยิง แมนอีทเตอร์ หรือเจ้าเสือกินคนได้ เริ่มจากบุญคำได้กลิ่นเหม็นจึงตามไปดูเจอซากกระดูกและหัวกระโหลกในโพรงไม้ก็มาบอกรพินทร์ สันนิษฐานจากเวลาว่าเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านซับบอนที่หายตัวไป รพินทร์คาดว่าคืนนี้เสือต้องมาบุกแน่ๆ จึงตั้งใจวางแผนจะจัดการเสือในคืนนั้น

7.ขณะที่ทุกคนอาบน้ำแล้ว แต่ชีคริสงอนไม่อาบน้ำพร้อมคนอื่น และลุกมาอาบตอนดึกๆที่คนอื่นนอนหมด เห็นคนนั่งอยู่เป็นเงาๆก็นึกว่าลูกหาบ ชวนให้ไปเป็นเพื่อน...แต่จริงๆคือเสือ และรพินทร์ลุกมายิงช่วยชีวิตชีคริสไว้ทันเวลาก่อนโดนเสืองาบ
รพินทร์มาบอกบุญคำทีหลังว่า ที่ตื่นเพราะทะเยมาเข้าฝันปลุก (โครงกระดูกที่โดนเสือกิน)

8.รพินทร์ให้บุญคำช่วยฝังกระดูกทะเยเงียบๆ โดยไม่บอกพวกนายจ้าง

9.นายจ้างให้วิทยุสื่อสารกับรพินทร์ไว้ติดตัว

10.จากนั้นรพินทร์ก็ยิงกระทิง ทำให้ตามไปจนเจอชาวบ้านกะเหรี่ยง3คน ที่เป็นชาวบ้านตะเคียนทอง ทราบความว่าส่งกำลังมา7คนเพื่อจะไปหารพินทร์ที่หนองน้ำแห้ง แต่ตอนนี้เหลือรอดแค่3(1คนเจ็บหนักโดนกระทิงขวิดไส้ไหล ได้ชาวคณะช่วย/เบลได้ทำหน้าที่หมอจริงซะที) ชาวบ้านกะเหรี่ยงเล่าว่าที่จะมาหารพินทร์คือจะเตือนชาวหมู่บ้านซับบอนและเลยมาแจ้งขอความช่วยเหลือกับรพินทร์ว่า โขลงช้างนำทีมโดยช้างงาดำบุกอาละวาด (หมู่บ้านตะเคียนทองพังระเนระนาดชาวบ้านล้มตายเพราะช้างแก๊งนี้)

11.จบเล่ม27ที่ คณะนายจ้างแสดงความเมตตาอารีตกลงยังไม่เดินทางต่อ รออีก24ชั่วโมงเพื่อช่วยชีวิตชาวกะเหรี่ยงที่บาดเจ็บไส้ไหล โดยตั้งใจจะช่วยให้รอดไม่ทิ้งไปครึ่งๆกลางๆคอยให้น้ำเกลือและรอดูอาการต่อ และมีโขลงช้าง(โขลงนี้ไอ้งาดำจ่าโขลงไม่ได้มาด้วย)บุก รพินทร์ยิงช้างล้มไปหลายตัว บ้างก็หนีตะเลิด ทุกคนปลอดภัยแต่ระหว่างช่วงชุลมุนรพินทร์ก็หายไป...

[Pairash Pleanmalai · Rating 5 out of 5]

มีเส้นทางเดินทางแคบผ่านหน้าผาด้วย คราวนี้ไม่ได้มีเกวียนมาตั้งแต่ต้น เลยมาอีกทางแน่เลย
บทบาทของคริส ผู้แต่งวางบุคลิกสะเหมือนดารินเลย ยังงี้จิตใจพระเอกก็หวั่นไหว

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

Start 0.23 น. 7 ก.พ. 2556
End 23.59 น. 18 ก.พ. 2556