ปางบุญ

by บุญฐิสา

การได้หลบสังคมไปปฏิบัติธรรมที่วัดป่าทำให้ชีวิตและหัวใจที่ยุ่งเหยิงมาพักใหญ่ของ ‘รัตน์สิกา’ สงบลงอย่างบอกไม่ถูก แม้การได้พบกับ ‘คนบางคน’ ที่นั่นจะเป็นเหมือนไม้พายที่คอยกวนตะกอนความรู้สึกในใจให้ขุ่นข้องด้วยความสงสัย

เหมือนมีเสียงกระซิบบางอย่างคอยย้ำเตือนว่า...เธอรู้จักเขา... ทว่าอีกฝ่ายมีแต่ความเย็นชา ท่าทีอยากหลีกหนีให้ห่าง และกลิ่นอาย ‘ลึกลับ’ บางอย่างตอบกลับมา…

หากเมื่อกลับมาสู่ชีวิตปกติ ความผิดปกติที่ควบคุมไม่ได้ในชีวิตเธอเริ่มเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง...ถี่ขึ้น รุนแรงขึ้น มุ่งร้ายหมายชีวิตมากขึ้น รัตน์สิการู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า เธอเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น ถูกสิ่งที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ตามรังควาญ และไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วพวกมันต้องการอะไรกันแน่

เรื่องราวในอดีตกาลไกลโพ้นขมวดปมแน่นหนา หนึ่งคำสาบานผูกรัดโยงใยความสัมพันธ์ให้ซับซ้อนยุ่งเหยิง ความปรารถนาที่ ‘มัน’ หมายมั่นคือสิ่งที่หัวใจเธอร่ำร้องว่าไม่ต้องการ และ ‘เขา’ กลับกลายเป็นตัวแปรสำคัญ เป็นผู้เดียวที่จะปกป้อง หากแต่รัตน์สิกาจะทำอย่างไร ในเมื่อตัวเธอเองก็เป็นสิ่งที่หัวใจเขาร่ำร้องว่าไม่ต้องการและอยากผลักไสให้ไกลห่างเช่นกัน!

408 pages, Paperback

Published May 1, 2016

Reviews

[Lily 百合花 · Rating 4 out of 5]

ชื่อเรื่อง – ปางบุญ
ผู้แต่ง – บุญฐิสา


ตัวละคร
รัตน์สิกา (ใบบุญ), คำแก้ว
ชัชพล (ศีล), สิงห์คำ


รีวิวหลังอ่าน

บุญฐิสาเป็นนักเขียนจากค่ายเรื่องเล่านิยายรักของแจ่มใส เราเคยได้ยินคำชมจากพี่ๆ หลายๆ คน ก็ได้ลองหยิบมาอ่าน แล้วก็พบว่าเป็นเรื่องที่ดีมากๆ เลยค่ะ

ปางบุญเป็นนิยายที่แฝงด้วยธรรมะได้อย่างแนบเนียนกลมกลืน การดำเนินเรื่องสนุก และตื่นเต้น อ่านไปด้วยความลุ้นว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป สำนวนภาษาดีมากค่ะ อ่านแล้วลื่นไหลมากๆ ค่ะ

จุดที่อาจจะสะดุดเล็กๆ ก็คือนิสัยของพระเอก ที่ตอนต้นเรื่องใจร้ายและโหดร้ายมาก แต่พอมากลางเรื่องนี่อย่างกับคนละคนกันเลย จริงๆ ก็เข้าใจนะว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น 555+ (เข้าใจแล้วจะบ่นทำไม) แต่แบบว่าอย่าว่าแต่ใบบุญ นางเอกจะปรับตัวตามคุณศีลไม่ทันเลย เราเองก็เช่นกัน กร๊ากๆ คือตอนที่แบบว่าใจร้ายก็คือใจร้ายจริงๆ ตอนที่หวานก็หวานเหลือเกิน หวานจนงง 555+ ตามไม่ทันนะคะ

การเล่าเรื่องอดีตชาติของพระนาง ไม่ได้เล่าแบบยัดเยียด ชอบค่ะชอบ ค่อยๆ ใส่เข้ามาทีละนิด ให้อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ ไม่ได้มีแพทเทิร์นว่าพระเอกรู้เท่านี้ นางเอกต้องรู้เท่ากันไรงี้ แต่ทุกอย่างดำเนินไปด้วยความรู้สึกที่ค่อยๆ พัฒนาขึ้นของพระนางล้วนๆ เลย

อาจจะแค่สะดุดอาการลักปิดลักเปิดของคุณศีลเพียงเล็กน้อยแล้ว นอกนั้นก็ไม่ติดอะไรค่ะ เพราะจริงๆ ความสัมพันธ์ของพระนางค่อยๆ ก่อเกิดจนเกิดความผูกพันกันอีกครั้ง เลยอินไปกับความรักของทั้งสอง อิอิ แต่ตอนใกล้จบก็งงๆ กับท่าทีของคุณพระเอกอีกครั้ง

ใครยังไม่เคยอ่าน ก็อยากจะแนะนำให้ลองหาอ่านกันนะคะ นักเขียนหน้าใหม่ที่เขียนได้ดีงามมากจริงๆ ค่ะ ดีจนยกนิ้วให้เลยค่ะ ในเล่มมีคำนิยมทั้งจากพี่ปุ้ย กิ่งฉัตร อาเอียด ปิยะพร ศักดิ์เกษม และหมอพงศกรค่ะ รอติดตามผลงานเรื่องต่อๆ ไปของบุญฐิสาค่ะ แค่เรื่องแรกก็ทำให้ชอบได้ขนาดนี้แล้ว รับรองว่าตามอ่านต่อไปแน่นอนค่ะ

[สปอยล์]

จริงๆ สิ่งที่ทำให้นางเอกป่วย โดนไล่ออกจากงาน (เพราะผ้าจากคุณยายพระเอก โดนทำให้ไหม้ทั้งหมด เอาไปใช้งานในกองถ่ายไม่ได้) คือปู่เจ้าที่เป็นร่างทรงของนางเอก คือนางเอกไม่ยอมรับขันธ์ ยังไงก็ไม่ยอม ปู่เจ้าก็ถือว่ายังไงก็ต้องเป็นร่างทรงของนางเอกทุกชาติภพไป

ในอดีตนั้นนางเอกเคยเกิดเป็นคำแก้ว เด็กสาวที่มักจะถูกรังแกเสมอ มีเพียงสิงห์คำ (พระเอก) คอยช่วยเหลือ ทั้งสองรักกัน แต่ฐานะต่างกันมาก คำแก้วก็เลยตัดสินใจที่จะเข้าร่วมคัดเลือกเป็นม้าขี่ (ร่างทรงที่ต้องถือเพศพรหมจรรย์ และจะได้ใส่ผ้าที่ชนชั้นสูงได้ใส่) แล้วเธอก็ได้เป็นจริงๆ ทำให้สิงห์คำเสียงใจมาก และไปออกรบจนตัวตายเลย แต่สาเหตุจริงๆ ที่ทำให้คำแก้วตัดสินใจเป็นม้าขี่คือ เพราะรู้มาจากปู่เจ้า (นางเอกรู้จักสนิทสนมกับปู่เจ้าตั้งแต่เด็ก ตอนที่ยังไม่รู้ว่าคือปู่เจ้าอ่ะแหละ) ว่าสิงห์คำอายุสั้น จะตายในศึก แต่ถ้าคำแก้วยอมเป็นม้าขี่ จะทำให้ช่วยได้ แต่จริงๆ ถึงเวลาแล้วก็ช่วยไม่ได้แหละ เหมือนโดนหลอกให้เป็นม้าขี่เลย เพราะปู่เจ้าต้องการ

ทีนี้ก็เหมือนสัญญาผูกพันกันข้ามภพข้ามชาติ คำแก้วในตอนนั้นรู้ว่าสุดท้ายสิงห์คำก็ตาย ก็บอกว่าขอให้เกิดชาติไหน จะไม่ยอมเป็นร่างทรงให้กับปู่เจ้าอีก ถึงได้ชาติปัจจุบันนี้ ต่อให้ปู่ย่าพ่อแม่ให้รับขันธ์ยังไง นางก็ไม่ยอม

คุณศีลมีเซ้นต์ติดต่อกับวิญญาณได้ และเป็นคนเดียวที่จะช่วยนางเอกได้ แรกเริ่มมีท่าทีกับนางเอกแบบโคตรรังเกียจ 555+ อาจจะเพราะความเจ็บช้ำจากอดีตภพ ที่ต่อให้ตอนยังไม่รู้ ก็พยายามหลีกเลี่ยงไรงี้

แต่พอรู้ และอยากช่วยนางเอกสุดๆ ก็เข้าหาจ๊ะ หวานใส่จ๊ะ แถมยังหวานเกินใครอีก นางเอกหนีไป เพราะไม่อยากเดือดร้อนพระเอก ก็โกรธ แล้วก็หาทางให้นางเอกอยู่ข้างตัว

ชอบตอนปู่เจ้าเอาตัวนางเอกไป แล้วพระเอกตามมา ปู่เจ้าให้เลือกว่าใครจะเป็นคนรอดแค่คนเดียว พระเอกตัดสินใจยอมถูกกักขังเอง แต่นางเอกก็แอบหลอกให้พระเอกรอดไป ตัวเองถูกขังไว้จนปู่เจ้ายังตกใจ ว่าแบบว่านางเอกไม่อยากเป็นร่างทรงให้ปู่เจ้าขนาดนี้เลยเหรอ

ข้างกายพระเอก มีพี่นาคคอยให้คำแนะนำและช่วยเหลืออยู่เสมอ คราวนี้พี่นาคได้ช่วยนางเอกออกมา แต่ก็ทำให้พระเอกแอบหึงที่มาใกล้ชิดกับนางเอกเรานะ กร๊ากๆ

สุดท้ายปู่เจ้าก็คิดได้ เพราะมีพี่นาค และพระเอกพูด รวมถึงพลังที่เคยมีหดหาย เริ่มเข้าใจในธรรมะ และแล้วก็ปล่อยวางได้ เรื่องราวเลยจบลงด้วยดี

แต่ตอนที่เกิดเรื่องร้ายๆ พระเอกทั้งช่วยเหลือ ทั้งหวานใส่นางเอก ตอนบอกรักกันในตอนที่ฟื้นขึ้นมาจากถูกปู่เจ้าขังวิญญาณไว้ เรานี่ชอบมากๆ แบบว่าเฮ้ยยย นี่พระเอกตัวจริงเหรอ แต่จริงๆ ตกใจตั้งแต่ตอนที่พระเอกคว้านางเอกจูบในช่วงที่นางเอกบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ต้องมาช่วยฉันหรอก ปล่อยฉันไปดีกว่า 555+ เรานี่โคตรตกใจ นึกว่าใครสิงร่างพระเอก ฮาาา

เพียงแค่ว่าพอจบเรื่องร้ายๆ แล้ว พระเอกดันคิดไม่ตกว่าจะบวชตลอดชีวิตดีไหม เพราะตั้งใจไว้แบบนี้ตั้งแต่ก่อนเจอนางเอก ก็เลยหายหัวไป จนพอได้เจอก็บอกนางเอกไป นางเอกก็แบบว่านั้นอย่าได้เจอกันอีกเลย เสียดายว่าเคยร่วมทุกข์ แต่ไม่เคยได้ร่วมสุข (ชอบประโยคนี้มาก) ดีว่าสุดท้ายพระเอกได้พระอาจารย์ให้สติว่า ต่อให้อยากเข้าถึงรสพระธรรม ไม่จำเป็นต้องครองจีวรก็ได้ เป็นอุบาสกที่ดีก็สามารถทำหน้าที่ได้ แต่อย่าปล่อยให้ความสุขที่ควรจะมีด้วยกันตั้งแต่ชาติภพก่อนๆ ต้องมาหายไปเพราะความตั้งใจนี้

ก็ปิดท้ายด้วยงานบวชพระเอก ที่ตั้งใจบวชเพียง 1 พรรษา โดยหลังจากตัดสินใจได้ ก็ได้บอกให้นางเอกรู้ นางเอกก็ยินดีด้วย

Start 18.56 น. Fri 24 Feb 2017
End 20.31 น. Sat 4 Mar 2017
Review Date 11.50 น. Wed 8 Mar 2017

[Patrawan Dear]

#ปางบุญ / บุญฐิสา

ครั้งนี้เป็นการลองงานนักเขียนใหม่ค่ะ นี่เป็นผลงานเรื่องแรกของนักเขียน แต่อัดแน่นไปด้วยเนื้อหา ข้อมูล และพล็อตที่น่าสนใจ มีการนำเรื่องกรรม คำสาบาน ความเชื่อกับแง่คิดทางศาสนามาผูกร้อยเป็นเรื่องราว เดินเรื่องไปอย่างช้าๆ ปล่อยให้ความอยากรู้นำทางคนอ่านไป...

ข้อดีของเรื่องที่เรารู้สึกคือความแปลกใหม่ ซึ่งทำให้เดาทางลำบากว่าจุดจบของเรื่องจะคลี่คลายไปได้อย่างไร รวมถึงสำนวนภาษาที่แม้เราจะยังไม่คุ้นชิน แต่ก็ลื่นไหลไม่ขัดหูค่ะ

จัดว่าเป็นนิยายที่ดีเกินคาดเมื่อคิดว่าเป็นเรื่องแรกของผู้เขียนนะคะ แม้จะมีจุดที่ยังไม่เคลียร์อยู่บ้าง แต่พอปล่อยผ่านไปได้... ท่ามกลางกระแสนิยาย 18+ นิยายเซอร์วิสที่มีล้นตลาด หากใครมองหาความต่าง เรื่องนี้จัดเป็นตัวเลือกที่ดีเลยทีเดีย��ค่ะ มาสนับสนุนงานนักเขียนใหม่ๆกันนะคะ :)

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

เป็นผลงานชิ้นแรกของนักเขียนท่านนี้ที่ออกกับแจ่มใส บอกได้เลยว่าเป็นนักเขียนที่น่าจับตามอง เพราะเล่มแรกสามารถสร้างมาตรฐานได้สูงขนาดนี้ ไม่ได้อวยแต่อย่างใด แต่ตอนที่อ่านรู้สึกเลยว่าการผูกปมเรื่อง การดำเนินเรื่อง ทำได้ดีมากสำหรับผลงานชิ้นแรก จริงๆในความรู้สึกแนวเข้มข้นขนาดนี้ไม่คาดคิดจะได้พบเจอในแจ่มใส ตัวเนื้อเรื่องให้ฟิลแบบคุณชลนิลเลย มีธรรมะสอดแทรกแต่เนื้อเรื่องยังมีความหวานให้พอชุ่มชื้นหัวใจ การดำเนินเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบทำได้ดี

ด้วยความที่เนื้อเรื่องเกี่ยวกับการทรงเจ้า หรือร่างทรงถ้าคนที่ดูเรื่องแบบนี้เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาบ้างก็จะรู้ ถือว่าผู้เขียนทำการบ้านได้ดีเลยทีเดียว แม้จะไม่ได้ลงลึกในพาร์ทอดีตว่าอยู่ช่วงไหนอะไรยังไง ตรงนี้ที่อาจจะทำให้เนื้อเรื่องดูไม่มีต้นสายที่ชัดเจน แต่ด้วยความที่เนื้อเรื่องไม่ได้เน้นในจุดนั้นก็เลยพอปล่อยผ่านไปได้ บอกเลยว่าแนะนำให้อ่านค่ะ สำหรับคนที่ชอบแนวอดีตชาติอะไรแบบนี้ ขอให้กำลังใจสร้างผลงานดีๆแบบนี้ออกมาอีก งานเขียนแบบนี้แหละค่ะที่ต้องการให้มาอยู่ในตลาด แม้จะมีจุดที่หลวมๆอยู่บ้างหวังว่าเล่มต่อไปจะสามารถเติมเต็มช่องว่างตรงจุดนี้ต่อไปได้ จริงๆยังมีพาร์ทของคนที่ช่วยพระเอกที่สงสัยอยู่ไม่แน่ใจมีเล่มต่อไหม เผื่อจะได้เข้าใจเรื่องราวมากขึ้น หวังว่าจะมีเล่มพาร์ทของเขาเพราะเหมือนทิ้งปมตรงนี้เอาไว้

[Muchi Muchima · Rating 5 out of 5]

มันเยี่ยมยอดมาก
คุ้มค่ากับการเสียเงินซื้อมา

นี่แหละนวนิยายที่ต้องการและเฝ้าตามหา
1. เพราะชอบอ่านนิยายประเภทที่เกี่ยวกับเรื่องกรรม พุทธศาสนา เรื่องลึกลับ อยู่แล้ว
2. เพราะนวนิยายแนวนี้หาอ่านได้ยากมาก ไม่ได้มีเกลื่อนตลาด ที่จะหยิบปั๊ปแล้วเจอ (ไม่คิดว่าจะเจอกับแจ่มใส)

ปกติ นิยายเล่มเท่านี้เราอ่านวันเดียวจบเพราะไม่เน้นไรมากมาย แต่สำหรับเรื่องนี้เราต้องใช้เวลามากกว่าเพื่อเก็บรายละเอียด เห็นได้ชัดว่าเราสนใจและชอบเรื่องนี้จริง ๆ

ถ้าใครชอบนิยายรักที่ไม่ได้มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเรื่องรัก ๆ อย่างเดียว เราเชียรืเรื่องนี้มากกกกกกกกก
อ่านเลยค่ะ ดี น่าสนใจ

ป.ล. สำหรับนวนิยายเรื่องนี้ เราอ่านแบบไม่เน้นความรักของพระ-นาง เพราะโครงเรื่องหลักน่าสนใจมากพออยู่แล้ว แต่ก็ชอบพระเอกในช่วงแรก ๆ ของเรื่อง นางดุดี ชอบ ๆ

และก็ชอบที่นางเอกตัดพ้อพระเอก "น่าแปลกที่ฉันไม่ได้เจ็บเพราะแรงบีบที่มือ แต่มันเจ็บที่ใจ ขอร้องอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย"

เจ็บปวดดีแท้

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

ไม่น่าเชื่อว่าในโลกยุคดิจิตอลที่ผู้คนห่างไกลพุทธศาสนามากขึ้นเรื่อยๆยังคงมีความเชื่อเรื่องเทพเทวดาอยู่ไม่น้อย นับว่าผลงานเล่มแรกของนักเขียนหน้าใหม่หยิบยกประเด็นได้น่าสนใจและนำเสนอได้แตกต่าง โดยใช้แบ็คกราวน์จังหวัดในภาคเหนือที่ขึ้นชื่อเรื่องผ้าซิ่นตีนจกโบราณลายนกกินน้ำร่วมต้น เป็นสถานที่เกิดเหตุการณ์ต่างๆตั้งแต่ยุคล้านนาจนมาถึงปัจจุบัน

.....หากเจอผีเพียงกรวดน้ำให้พวกเขาก็จากไปแล้ว แต่กับผู้หญิงคนนี้กรวดน้ำขออโหสิแล้วทำไมยังไม่ไปอีก เฮี้ยนเสียยิ่งกว่าผี!!!

ชัชพลหรือศีล หนุ่มหล่อทายาทคนเดียวที่สืบทอดกิจการผ้าทอและช่วยดูแลพิพิธภัณฑ์ผ้าให้ยายของตัวเองนอกจากมีอำนาจและบารมีในการเห็นผีแล้วยังเห็นกรรมผ่านการสัมผัสร่างกายเลยเป็นคนหวงตัว ถ้าไม่สนิทจะดูเงียบขรึมพูดน้อยตามสไตล์คนแก่วัด ถ้านางเอกในเรื่องเป็นตัวแทนของความสว่างสดใส พระเอกในช่วงแรกคือคนที่เหมือนมีเมฆหมอกปกคลุมเพราะสิ่งที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่พูดให้คนอื่นเชื่อหรือเข้าใจได้ พระเอกไม่อยากจะช่วยนางเอกที่มีวิญญาณติดตามตัวแต่กรรมที่ผูกกันไว้แต่ชาติก่อน เจอกันปุ๊ปนางเอกก็ถูกชะตาปั๊ป พล็อตเรื่องที่ดูเครียดและความนิ่งของพระเอกที่ดูทึมเทาในช่วงแรกค่อยๆเจือจางลงเมื่อศึกสู้ผีทำให้นางเอกร่างกายอ่อนแอแยกจากคุณศีลไม่ได้ ออร่านักบวชที่ไม่อยากมีกรรมผูกพันหายลับในพริบตาเหลือแต่ผู้ชายช่างปกป้อง ขี้อาย เดี๋ยวหน้าแดงเดี๋ยวหูแดง อวลไปด้วยหัวใจสีชมพูที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อนางเอก ฉากกุ๊กกิ๊กในเรื่องทั้งภพอดีตและภพปัจจุบันเขียนได้น่ารัก ฉากสะเทือนใจของคู่พระนางมีไม่มากแต่ความผูกพันของคู่นี้ทำให้เชื่อในความรักของทั้งคู่ที่พระเอกเป็นตัวอย่างที่ดีในการชี้แนะนางเอกเพื่อให้มีศีล ศรัทธาและธรรมเสมอกัน

เรื่องนี้ผิดคาดและแตกต่างตรงที่ความดวงตกของใบบุญไม่ได้เกิดจากเจ้ากรรมนายเวรหรือความแค้นในอดีตชาติกับคนอื่น แต่เป็นเรื่อง ระหว่างร่างทรงและเทวดาที่มีคำสาบาน ความแค้นและกรรมผูกพันกันมาหลายชาติ โดยรวมแล้วพล็อตเด่น สำนวนดีชื่นชมนักเขียนที่เล่าเรื่องเหนือจริงได้ตื่นเต้น สนุก น่าติดตามโดยไม่ลืมข้อคิดเรื่องการยึดมั่นสอดแทรกอยู่ทั้งเรื่อง นางเอกที่เจอความทุกข์สาหัสสารพันนับว่ามีจิตใจเข้มแข็งและปลงได้เพราะมีพระเอกคอยช่วยชี้ทางสว่าง ฝ่ายที่ยากกว่าคือผู้ที่ยึดติดในความสุข ความเชื่อ ความแค้น ทิฐิ บารมี ลาภสักการะหรือยึดติดในนิพพาน ไม่ว่าจะเป็นเทวดา ผีพรายน้ำสัมภเวสีหรือแม้แต่ผู้ใฝ่ธรรมที่ยึดติดในผ้าเหลือง มีข้อขัดแย้งในใจบ้างเล็กๆน้อยๆในคาแรกเตอร์ของพระเอกที่ออกตัวแรงว่าจะเป็นฮีโร่คนเดียวที่ช่วยนางเอกได้แต่ตอนจบกลับไม่สุดทางเท่าที่คิด ฝ่ายนางเอกที่เน้นว่าเลือกทางธรรมก็ยังไม่มีบทบาทด้านนี้ชัดเจนเท่าที่ควร

[L-wind · Rating 3 out of 5]

ชอบหลายๆ อย่างในเรื่องนี้นะคะ บรรยากาศความสงบในการปฏิบัติธรรม เรื่องราวของหญิงสาวชายหนุ่มท่ามกลางความตื่นเต้นของวิญญาณตามไล่ล่าอะไรสักอย่าง บุคลิกพระ-นาง ก็โอเค พระเอกเก๋ตรงมีเซนส์ ไม่กลัวผี ส่วนนางเอกกลางๆ นะคะ บางทีก็น่ารัก บางทีก็งอนบ้าง ตามประสาหญิงวัยละอ่อน

เราอ่านตอนแรกด้วยความรู้สึกสนใจ และอ่านจบได้แบบเรื่อยๆ ซึ่งในระหว่างอ่านนั้น...บางทีก็แอบงงภาษาเหนือบ้างเพราะไม่ใช่คนท้องที่ (ขนาดเขาแปลให้เยอะและปรับเยอะแล้วนะ แต่ก็ยังงงบ้างค่ะบอกตรงๆ) แต่ก็อ่านได้นะคะ

ถ้าเป็นงานเขียนชิ้นแรกของคนเขียน ขอยกนิ้วให้ค่ะว่าเขียนได้น่าอ่าน มีรายละเอียดดี ภาษาใช้ได้
แต่ในฐานะคนอ่านคนหนึ่ง ขอให้คะแนนราว 7/10 ค่ะ เพ��าะเรื่องนี้ความจริงมีพล้อตที่โอเค มีคาแรกเตอร์พระ-นาง ที่ใช้ได้ มีตัวประกอบน่าสนใจ (โดยเฉพาะพี่นาคา...สายชิลล์) แต่...ส่วนหนึ่งที่เราขออนุญาตเอ่ยสักหน่อย คือการเดินเรืองค่ะ

คือปกตินิยายควรจะไล่ระดับปมไปเรื่อยๆ เหมือนกราฟที่พุ่งสู่จุด climax แต่เรื่องนี้...การเล่นกับ curve ปมเรื่องนี่เรื่องมันเหมือนกราฟที่ขึ้นลงๆ บ่อยมากค่ะ อธิบายไม่ถูกแต่เหมือนการเล่าเรื่องจะไม่ค่อยร้อยเรียงกันเป็นหนึ่งเดียวเท่าไหร่ เหมือนเรื่องเดินหน้าสามก้าวแล้วถอยสองก้าวบ่อยๆ อย่างหนึ่งคือคาแรกเตอร์ตัวละครที่แกว่งไปมาจนงง อย่างพระเอกคือแกว่งมาก ตกลงจะรับจะรุก จะยังไง บทจะกอดจูบเขาก็ทำ บทจะถอยห่างก็ถอย คือถ้าตัวละครค่อยๆ ผูกพันกันมันจะลึกซึ้งกว่านี้ค่ะ แต่นี่เหมือนแบบ...เดี๋ยวรักเดี๋ยวผลักไส งง / คนอื่นอาจไม่รู้สึกแต่เราอ่านแล้วงงกับจุดนี้มากค่ะ เหมือนเครื่องบินที่ไม่ทะยานตรงๆ แต่บินขึ้นลงไปมาหลายรอบ

อ่านจากคำนำเห็นว่าเรื่องนี้พยายามผูกธรรมะเข้ากับนิยาย แต่...เท่าที่อ่าน ผี...มีบทบาทมากกว่าค่ะ (ขอใช้คำนี้ค่ะ โอเคอาจเป็นโอปปาติกพวกหนึ่ง) แล้วก็เป็นผีอีโก้จัดด้วย เพราะต้องอู้คำเมืองกับเขาด้วยนะ เลยแอบบงงกับอายุขัยผีท่านนี้ว่าท่านอยู่มานานเท่าไรจึงติดอู้คำเมือง คือหัวเมืองเหนือมีอายุน่าจะไม่เกินพันปี แสดงว่าผีท่านนี้น่าจะถือกำเนิดช่วงนั้น ซึ่งก็ไม่นานเลย / และการคลี่คลายหลังจากขมวดปมกันมานาน สุดท้ายพระสงฆ์ก็ปิดจ็อบให้ แอบเสียดาย พระ-นาง น่าจะได้โชว์ความสามารถตรงนี้

อย่างที่บอกค่ะ ตัวพระเอกมีท่าทีแปรเปลี่ยนตลอด แม้แต่ตอนจบก็เปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง เราจึงไม่เข้าใจตอนจบนิดหน่อยว่าจะยูเทิร์นจบแบบนี้หรืออย่างไร ความจริงให้เข้าทางธรรมพร้อมกันไปเลยก็ได้ค่ะ ความรู้สึกตัวละครจะได้ไม่ต้องครึ่งๆ กลางๆ

ความจริงชอบหลายอย่างในเรื่องนะคะ แต่ความลักลั่นในแง่การเดินเรื่อง กับคาแรกเตอร์ที่ไม่ชัดเจน ทำให้คนอ่านอย่างเราเป๋ไปเลย กับอีกอย่าง...จะเรียกว่าเป็นนิยายธรรมะก็ได้ค่ะ เพียงแต่ว่าน่าเสียดายว่าแง่มุมธรรมะที่น่าสนใจกว่านี้ยังมีอีกพอควร แต่ตัวเรื่องนี้ยังคงเล่นประเด็นโอปปาติกตามราวีแบบเดิมๆ อยู่และทางแก้ปัญหาก็ไม่ได้เกินคาดคิดเท่าไรนัก แต่โดยรวมคุณภาพเรื่องดีค่ะ คนเขียนตั้งใจดี

[Aung Aing · Rating 4 out of 5]

เธอเดินทางไปปฏิบัติธรรมที่วัดบนเขาเนื่องจากรู้สึกว่าตนเองมีเคราะห์ ไปพบพระเอกที่ปฏิบัติธรรมเข้า เธอรู้สึกชอบเขาตั้งแต่แรกพบ เขารู้สึกเหมือนทั้งรักทั้งเกลียดเธอ พระที่นั้นท่านกล่าวกับเขาว่าเขากับเธอมีเวรกรรมร่วมกันซึ่งเขาอยากจะตัดเวรกรรมนั้น นางเอกมีครอบครัวเป็นร่างทรง ซึ่งทางครอบครัวอยากให้เธอรับขันธ์ด้วย แต่เธอไม่ยอม เธอได้รับงานให้ไปยืมผ้าจากพิพิธภัณฑ์ผ้าไหมซึ่งเป็นบ้านของพระเอก พระเอกแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบนางเอก แต่เขาก็ช่วยเหลือเธอจากสิ่งชั่วร้าย เขาอยากรู้ว่าสิ่งใดตามติดเธออยู่จึงพาเธอออกไปเที่ยวข้างนอก จึงได้เห็นว่ามีวิญญาณชั่วร้ายคอยติดตามเธออยู่จริงๆเขาจึงจำเป็นต้องช่วยเหลือ เขาเดินทางไปทำงานกับเธอทำให้ทั้งสองคนเริ่มสนิทกันขึ้น แต่ก็เกิดเรื่องร้ายคือผ้าทอเกิดไหม้ทำให้เธอถูกไล่ออก เขาพาเธอมาพักที่บ้านและบอกความจริงกับเธอว่าเขาสามารถเห็นกรรมของคนอื่นได้ผ่านการสัมผัสร่างกาย เขาจึงจับมือเธอเพื่อมองกรรมของเธอ เขาเห็นตัวเองและเธอในอดีตชาติ เขาคอยดูแลเธอตั้งแต่เป็นเด็ก ทั้งสองแต่ก็รักกัน แต่เธอก็ถูกรับเลือกเป็นร่างทรงซึ่งไม่สามารถแต่งงานได้
ต่อมาเธอกับเขาได้ไปเที่ยวถนนคนเดินได้พูดคุยทำให้สนิทกันมากขึ้น เทพผู้ต้องการร่างเธอเดินทางมาพบเขาและบอกให้เขายอมให้เธอรับขันธ์แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เขาไม่ยอม เขาได้เห็นถึงอดีตเธอยอมรับขันธ์ เขาเสียใจมากและเดินจากเธอไปโดยไม่รู้ว่าจริงแล้วเธอรักเขามาก เทพยังไม่ยอมแพ้ส่งผีมาหลอกเธอและมาทำให้ยายของพระเอกป่วย เธอตัดสินใจจะรับขันธ์แต่เขาห้ามไว้พร้อมทั้งจูบเธอ แต่เธอก็แอบหนีไปบ้านย่าเธอ เธอป่วยหนักมากแต่ก็ยังไม่ยอมรับขันธ์ พระเอกยอมทิ้งทิฐิไปตามหาเธอที่บ้านและช่วยเธอได้ทัน เขาพาเธอมาพักที่บ้านของเขา เขาคอยดูแลเธอจนอาการดีขึ้น แต่วันหนึ่งเธอก็ถูกหลอกให้เดินทางไปดูอดีตชาติทำให้เธอรู้ว่าเธอเคยเป็นร่างทรงมาก่อน พระเอกมาตามหาเธอเพื่อช่วยเธอออกมา แต่เธอยอมติดอยู่ในมิตินั้นเพื่อช่วยพระเอกออกไป เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเขาคอยดูแลเธอ เขาขอร้องให้นาคาที่รู้จักเข้าไปช่วยเธอ จึงช่วยเธอออกมาได้ ชายหนุ่มเข้าไปช่วยบริวารของเทพเธอให้ไปเกิดเพื่อตัดกำลังของเทพ เขาจะพาเธอไปบวชชีทั้งสองเดินทางไปพร้อมกับพ่อแม่เธอ แต่เทพก็มาขัดขวางจนเธอคิดจะฆ่าตัวตายดีที่ดีพระท่านมาช่วยไว้ พระท่านทรงโปรดจนเทพสำนึกผิดและยอมอโหสิกรรมให้แก่นางเอก และเธอก็ยอมอโหสิกรรมด้วย เธอบวชเสร็จก็กลับไปหาเขา แต่เขายังอยากจะทำตามที่ฝันคือการบวชตลอดชีวิต เธอให้เวลาเขาคิดเขานำเรื่องไปปรึกษาพระอาจารย์ เขาตัดสินใจบวช 1 พรรษา เธอบอกว่าแม้เขาจะบวชนานแค่ไหนเธอก็จะรอ

[Hamuaelex Li · Rating 5 out of 5]

รออ่านพี่นาคา อิอิ

[Irisa · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้สนุก ประทับใจมากค่ะ หลากหลายอารมณ์สุดๆ มีทั้งความน่ารัก อบอุ่น หวานซึ้ง สะเทือนใจ สงสาร หวาดผวา สยดสยอง อ่านไปลุ้นระทึกไปว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก ประทับใจในตัวนางเอกมาก ใบบุญเป็นหญิงสาวที่เกิดในครอบครัวของคนทรง ย่าของนางเอกบอกว่านางเอกมีองค์ มีเทพที่รอคอยจะมาประทับร่างเมื่อนางเอกยินยอมรับขันธ์ แต่ปัญหาสารพัดที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดก็เพราะนางเอกไม่ยอมนี่แหละ ยอมใจกับความมุ่งมั่น ความเด็ดเดี่ยว ความเข้มแข็งของนางเอก ไม่ว่าจะต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน ก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อ่านไปยังคิดไปเลยว่าถ้าเราโดนขนาดนี้ เราน่าจะยอมแพ้ไปแล้ว แต่นางเอกไม่ยอม แล้วก็ไม่ได้คอยรับความช่วยเหลือจากพระเอกไปวันๆ ด้วย ส่วนพระเอกอย่างคุณศีลเป็นผู้ชายที่ปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ มองเห็นวิญญาณได้ จิตใจดีมีเมตตา ให้ความช่วยเหลือวิญญาณที่มาขอส่วนบุญอยู่บ่อยๆ คุณศีลเป็นคนมีบารมีสูงจนวิญญาณร้ายยังต้องหวาดกลัว ชอบตรงที่นักเขียนทำให้คุณศีลยังเป็นมนุษย์ที่มีอารมณ์ความรู้สึกเต็มเปี่ยม ทั้งรัก ใคร่ ห่วง โมโห น้อยใจ เสียใจ กังวล สมเพชเวทนา แล้วก็ไม่ได้เก่งกล้าสามารถจนเอาชนะทุกอย่างได้ ชอบเวลาที่ใบบุญกับคุณศีลคุยกัน ต่อปากต่อคำกันด้วย ถึงจะเป็นผู้ชายมาดขรึมดูดุ แต่เวลาอยู��กับใบบุญ คุณศีลก็มีมุมน่ารักๆ เหมือนกัน โดยรวมแล้วชอบมากค่ะ ถึงจะมีช่วงพูดภาษาเหนือที่ต้องตั้งใจอ่านหน่อย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินไป