อสุรากับยาใจ เล่ม 3

อสุรากับยาใจ #3

by Yue Xia Jin Hu, 月下金狐, เยว่เชี่ยจิงหู

ธรรมดาแล้ว...
หากถูกจอมมารจับตัวไปชีวิตจะต้องรันทด โดนรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ข้า... กลับไม่เป็นเช่นนั้น

พรสวรรค์ด้านการทำอาหารของนางชักชวนแต่เรื่องร้ายๆ ให้มาเคาะประตูบ้าน ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ ชักชวนให้ดาวมฤตยูอย่างชวนจิ่งอวี้... ประมุขพรรคอสูรอันเลื่องชื่อ ให้ตรงดิ่งมาหานางถึงที่ ในที่สุดนางก็ถูกซื้อไปเป็นแม่ครัวประจำตัวของบุรุษที่เอาใจยากที่สุดในใต้หล้า

นี่คือเรื่องราวของอสูรผู้ผ่ายผอมราวกับไม้ฟืน โหดเหี้ยมและเลือกกินเป็นที่สุด กับหญิงงามผิวบางผู้มีพรสวรรค์ในการล่อหลอกเป็นเลิศ

เขากินหนึ่งคำ นางรอดชีวิตไปอีกหนึ่งวัน
เช่นนั้นก็กินให้มากสักหน่อยเถิด กินให้อ้วนท้วนไปเลย!

Genres: China

450 pages, Paperback

First published October 30, 2014

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวดูไร้ที่มาที่ไป นางเอกมาได้ไง มาทำไม
ทำไมต้องมีภารกิจ? สรุป ดอกไม้ทำงานยังไง มีแต่นางเอกเข้าใจว่างั้น ว่างี้
ซึ่งเข้าใจถูกรึเปล่า? เหมือนเขียนให้กว้างๆไว้ พอเกิดปัญหา คิดอะไรไม่ออก ก็ใช้ดอกไม้
เลยไม่กล้าลงสรรพคุณที่แน่นนอนไว้

เนื้อเรื่อง ไม่สุด ขำไม่สุด น่ารักไม่สุด ดราม่าไม่สุด
อยู่ระดับกลางๆ แล้วชอบให้ความคิดร้ายๆ ให้ตัวละคร(คนอ่าน)
แล้วมาเฉลยทีหลังว่าเข้าใจผิด

ตอนจบเหมือนจบไม่ลง จบงงๆ มั่วๆ ลูกนางเอก พระเอก คืออะไร ทำไปทำไม
คืองง กลับมาปัจจุบัน ยังไง กลับมาทำไม บรรยายๆเยอะมาก แต่งไม่ไหวแล้ว?
พระเอกมาได้ไง ยังไงล่ะ บอกไม่ได้จบดีกว่า งี้เหรอ??


สรุป ที่บ่นไปนั้น คือบ่นเฉยๆ ฮา มันก็อ่านได้
เล่ม1-1.5 สนุก ขำๆดี หลังๆ. น่าจะดราม่า แต่ไม่ดึงดูดเท่าที่ควร
อ่านได้เพลินๆ แต่รู้สึกจริงๆ ว่าจบไม่ลง และจบงง ในที่สุด

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

ขอรีวิวรวบยอดที่เล่มสามเลยแล้วกัน โดยรวมแล้วเล่มแรกจะเป็นการเปิดตัวเล่าเรื่องนางเอก และการปรากฏตัวของพระเอก และค่อยมาเพิ่มขมวดปมต่อในเล่มสอง และหวังจะได้อ่านการคลี่คลายปมในเล่มสาม แต่ผู้เขียนกลับปล่อยปมทิ้งไว้หลายปมเลยทีเดียว จนทำให้ความสมูทของเนื้อเรื่องมันหายไป

ประเด็นหลักๆที่หายไป คือดอกไม้ที่อยู่ในตัวนางเอก จริงๆเหมือนมันจะคลี่คลายตอนที่ปริศนาเฉลยเมื่อนางเอกทำความดีครบสมบูรณ์ แต่มันก็ยังไม่ได้ให้ความกระจ่างแบบชัดเจน

การข้ามเวลาของพระเอกมายุคปัจจุบันก็ตัดไปเสียเฉยๆ ไม่รู้ว่าพระเอกข้ามมาได้ไง แล้วชาติก่อนเกิดอะไรขึ้น มันเลยดูขาดความสมเหตุสมผลเหมือนฉากเพิ่มมาเท่านั้น

และยังมีประเด็นอื่นๆที่ทิ้งไว้อ่านแล้วเลยรู้สึกว่ายังไม่สุด ทั้งที่จริงๆแล้วความรักของพระนางลึกซึ้งมากทีเดียว ในส่วนของบทที่สามจะเน้นพรรณนาความรู้สึกพระนางเสียเยอะ จนบางทีก็เยอะไป สรุปคือยังรู้สึกเนื้อเรื่องขาดๆเกินๆไม่สมบูรณ์ แต่ก็อ่านได้เพลินๆ

[Thanchanok V · Rating 3 out of 5]

อ่านจบเหมือนโดนตบหน้า..เสียความรู้สึกหน่อยๆค่ะ
ขอสารภาพว่าเห็นรีวิว อ่านเรื่องย่อปุ๊ป ทำให้เราอยากอ่านมากกกกกกกกก
แต่พออ่านจบเล่ม 1 รู้สึกยังไม่ใช่ แต่ก็อ่านต่อเล่ม2เพราะอยากรู้ และก็รู้สึกว่าอืม ยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่
แต่เมื่ออ่านแล้วก็ดั้นด้นอ่านให้จบ และพออ่านจบ รู้สึกเฟล มากค่ะ
เฟลหลายอย่างโดยเฉพาะ พระ-นาง
ไม่รู้สึกถึงความรักที่พระเอกนางเอกมีให้กันเลยอ่ะ
มันเหมือนคนเขียนบอกเรา มากกว่าตัวละครแสดงออกมาให้เรารับรู้เอง
คือ ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองคนเดียวไหมนะคะแต่เคมีของทั้งคู่มันแปลกๆ
พอตอนจบแทนที่จะซึ้งกลับทำให้รู้สึกเฉยๆ
สรุปคือ เฟลค่ะ เสียใจ T_T

[Or_O · Rating 3 out of 5]

เล่าคร่าวๆ

นางเอกมาจากโลกปัจจุบันเข้าร่างของเด็กสาวชื่อหลัวซี อาศัยอยู่กับพ่อ แม่เลี้ยง และน้องชายต่างพ่อ ตัวหลัวซีนี้ยังเป็นเด็กวัยรุ่น ร่างกายนางพิเศษตรงมี 'สิ่งประหลาด' รูปทรงคล้ายไข่เป็ด มีสีเขียวอ่อน มีดอกอวี้หลันงอกงามอยู่บนนั้น

ครอบครัวของหลัวซีกำลังเดินทางอพยพไปหาถิ่นที่อยู่ใหม่ แม่เลี้ยงอิจฉาลูกติดสามีจึงกลั่นแกล้งให้อดข้าว

หลัวซีไม่มีอาหารตกท้องก็หิว จึงกินดอกอวี้หลันยังชีพแทน ไม่นานดอกอวี้หลันก็ให้ผล หลัวซีก็กินผลอีก

แต่ปรากฏว่าวันหนึ่งหลัวซีเจ็บปวดอย่างหนัก นางก็รับรู้ได้ว่าเป็นเพราะนางต้องจ่ายค่าตอบแทนการกินผลอวี้หลันเป็นความดี

หลัวซีต้องทำความดี เพื่อที่จะไม่เจ็บปวดเจียนตาย

ไข่เป็ดก็คือสถานที่เก็บรวบรวมความดีที่หลัวซีทำ แปลงเป็นสารอาหารให้ดอกอวี้หลันและผลที่งอกงาม

ดอกอวี้หลันช่วยรักษาบาดแผลภายนอก

ผลอวี้หลันช่วยทำให้ผิวพรรณนุ่ม ขาวใสดุจหยก

น้ำค้างจากดอกอวี้หลันทำให้หลับสบาย

ร่างกายหลัวซีค่อยๆ เปลี่ยนแปลง จากผิวพรรณกร้านก็อ่อนนุ่ม จากดำก็ขาวใส แต่แลกมาด้วยความไม่ทนทานต่อความเจ็บปวด

ออกแรงนิด มีแผลหน่อย หลัวซีจะเจ็บกว่าคนอื่น เพราะร่างกายนี้บอบบางเกินไป

เดินทางจนได้ถิ่นที่อยู่ใหม่ แม่เลี้ยงก็ออกอุบายขายลูกเลี้ยง

หลัวซีถูกขายไปยัง 'สวน' ซึ่งเป็นสถานที่อบรมหญิงงามเพื่อเป็นภรรยาน้อย

'สวน' แตกต่างจาก 'หอนางโลม' ตรงที่หญิงงามจะถูกขายให้ชายที่ถูกตาต้องใจเมื่อถึงเวลาเหมาะสม ไม่ต้องรับแขกทั่วไปเป็นกิจวัตร

อยู่ที่สวน ร่ำเรียนศิลปะของหญิงงามต่างๆ จนอายุสิบหกก็ได้พบชวนจิ่งอวี้

ชวนจิ่งอวี้เป็นประมุขพรรคมาร รูปร่างผ่ายผอมจนมีแต่หนังหุ้มกระดูก เลือกกินอาหารและมักนอนไม่หลับจนทำให้ข้ารับใช้ปวดใจ กระทั่งเขาได้กลิ่นยาที่หลัวซีผสมน้ำค้างดอกอวี้หลันให้เด็กๆ จึงชิงมา สุดท้ายก็กินไปทำให้นอนหลับสบาย

ผู้เฒ่าเก่อและสิบสองกระบี่ ผู้ดูแลและกลุ่มองครักษ์ของชวนจิ่งอวี้เห็นดังนั้นก็สืบหาตัวคนที่ทำยาชนิดนั้น

สุดท้ายก็บีบบังคับซื้ออวี้หลันจากสวนมาดูแลชวนจิ่งอวี้

อวี้หลันเดิมนึกว่าจะได้ไปเป็นภรรยาน้อย ต่อเมื่อรู้ว่านางถูกซื้อมาเพราะฝีมือทำอาหารและยาจึงโล่งใจ และทุ่มเทฝีมือดูแลชวนจิ่งอวี้






อ่านอีบุ๊กเลยปวดตามาก

ความรู้สึกเล่มแรกที่อ่านคือเพลินดี อยากรู้ว่าจะเจออะไรต่อ มีอะไรอยู่บ้าง เรื่องราวจะเกิดอะไรขึ้น 3 ดาว

เล่มสองทุกอย่างดร็อปลง ทั้งเนื้อหาและความน่าสนใจ ไปเน้นฉากเซอร์วิสแฟนๆ แต่ความรักระหว่างพระนางสัมผัสไม่ได้ 2 ดาว

เล่มสุดท้ายเพิ่มความดราม่าเข้ามา และจะมีฉากซึ้งน่าประทับใจบ้าง โดยรวมก็ถือว่าดีขึ้นกว่าเล่มสอง 3 ดาว

ภาพรวมนิยายเรื่องนี้มีทั้งส่วนที่โอชอบและส่วนที่โอไม่ชอบ แต่ส่วนที่ไม่ชอบเยอะกว่า

ส่วนที่ชอบ

- การเดินทางการผจญภัย อ่านเพลิน
- อาหารต่างๆ ที่นางเอกทำ หลากหลายน่าสนใจ

ส่วนที่ไม่ชอบ

- การเล่าเรื่อง วิธีเล่าของคนเขียนหลายครั้งเล่าวน ชอบย้ำซ้ำความ มักจะพบว่าย่อหน้าต่อมามีความเดิมซ้ำซ้อนกับย่อหน้าที่แล้วแต่จะเพิ่มความแตกต่างอีกเล็กน้อย ซึ่งทำให้เรื่องดำเนินไม่กระชับ ไม่ลื่นไหล
- มุกตลก ไม่ทราบที่สำนวนแปล หรือต้นฉบับ หรือการปล่อยจังหวะ แต่มุกทั้���หลายไม่ฮาเลย ทั้งๆ ที่มีช่วงปล่อยมุกเป็นระยะพอสมควร
- การยัดเยียดเซอร์วิสให้นางเอกเปลืองตัวต่อหน้าพระเอก และระดับความแรงหรือความถี่ของฉากนั้นมากเกินไป ขาดความเป็นธรรมชาติ
- ขาดอารมณ์ร่วมต่อตัวละคร อ่านแล้วรู้ว่าตัวละครรู้สึกอย่างไร แต่เข้าไม่ถึง ไม่รู้สึกถึงความรัก ความเศร้า ความผูกพัน หรือความเสียสละตามที่คนเขียนพยายามเร้า
- การใส่น้ำหนักเหตุการณ์ไม่ตรงต่อความสำคัญของเรื่อง จะเห็นได้ว่าเล่มหนึ่งและสองจะเป็นช่วงที่ค่อนข้างจะไม่มีความสำคัญต่อเนื้อหามากพอสมควร ส่วนที่สำคัญหรือสรุปต่างๆ ไปอัดอยู่เล่มสุดท้าย และยังมีบางประเด็นไม่ชัดเจน
- ตัวละคร อันนี้ความรู้สึกส่วนตัวโออยู่มาก เรื่องนี้ตัวละครขาดเสน่ห์ นางเอกเป็นคนธรรมดานี่แหละ ที่เห็นแก่ตัว ทำความดีหวังผล อันนี้โอรับได้นะ โอเข้าใจแนวคิดของเรื่อง และไม่ได้ต้องการนางเอกที่เลิศเลออะไร แต่โอไม่ชอบนิสัยส่วนตัวหลายๆ ฉากที่นางออกจะเป็นตัวถ่วง พึ่งพาไม่ได้ เรียกร้องความสนใจ มีความงี่เง่ามากพอสมควร ส่วนพระเอกแย่กว่านางเอกอีก นางเอกต้องดูแลเป็นลูก เอาแต่ใจ ไม่ปรับปรุงตัว ฉากพิสูจน์ความรักไม่ช่วยตีคะแนนเขาในใจโอได้เลย
- ความรัก ไม่น่าลุ้นทั้งพระทั้งนาง ความสัมพันธ์ระหว่างพระนางเป็นแม่กับลูก เป็นบ่าวกับเจ้านายมากกว่าคนรัก
- ตอนพิเศษขาดๆ เกินๆ โอไม่ชอบตอนพิเศษ 1-3 โดยเฉพาะตอนพิเศษ 2 และ 3 เห็นช่วงหลุดมาก เนื้อหาขัดแย้งกันเอง ชอบตอนพิเศษ 4 ตอนเดียวถ้าเทียบกับทั้งหมด แต่ก็ถือว่ายังไม่ประทับใจและตอบคำถามเท่าที่ควร และส่วนตัวไม่ชอบทัศนคติคนเขียน เรื่องคนที่หึงและหวงก็เพราะรัก ส่วนคนที่ไม่ทำนั้นแสดงว่าไม่รัก โอว่าไม่ใช่ มันเป็นเรื่องการให้เกียรติและไว้ใจต่างหาก

(3+2+3)/3 = 2.67 ดาว

ย่อเรื่อง เล่ม 1 ถึง 3 (ต่อจากด้านบน)

***เปิดเผยเนื้อหาสำคัญ***

.
.
.
.
.
.
.
.
.

ชวนจิ่งอวี้ หรือท่านจอมมารนั้น เลือกกินเป็นที่สุด เขาไม่ชอบอาหารรสจัด เพราะความสามารถในการรับรสดีกว่าคนทั่วไปหลายเท่า

หลัวซีต้องสรรหาเมนูอาหารให้ท่านจอมมารใหม่ไม่ซ้ำแต่ละวัน คอยสังเกตว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ลงมือทำอาหารผสมน้ำค้างดอกอวี้หลันเพื่อให้หลับสบาย จนในที่สุดก็รู้ความชอบเขา แม้เขาจะกินได้สามคำก็นับว่าดีมากแล้ว

ทำอย่างนี้ทุกวันระหว่างทั้งกลุ่มเดินทางกลับบ้านของท่านจอมมาร จนร่างกายชวนจิ่งอวี้เริ่มมีเนื้อมีหนัง ค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้น

ร่างกายท่านจอมมารนั้น มีพิษอยู่ชื่อสาปอสุรา เป็นพิษร้ายแรงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ทำให้เขาร่างกายอ่อนแอ สุขภาพไม่ดีเหมือนคนอื่นๆ

แท้จริงแล้วที่ชวนจิ่งอวี้และคณะมาที่เมืองที่นางอยู่เพราะต้องการมางานชุมนุมโอสถสวรรค์เพื่อหาตัวยาล้ำคามารักษาชวนจิ่งอวี้ แต่กลับได้หลัวซีกลับไปแทนยา

ระหว่างทางหลัวซีก็เจอพ่อกับแม่บุญธรรมมาขอให้นางช่วยเหลือ แต่นางไม่ยอม สุดท้ายพวกเขาก็ทิ้งลูกชายที่พึ่งเกิดให้นางไว้แล้วเผ่นหนีไป

น้องชายของหลัวซีคนนี้เกิดมาผิดปรกติ นิ้วมือข้างหนึ่งมีนิ้วเกินมาหนึ่งนิ้ว กลายเป็นหกนิ้ว คนยุคโบราณมีความเชื่องมงาย กลัวเด็กนำโชคร้ายมาให้จึงไม่มีใครยอมเลี้ยง สุดท้ายหลัวซีก็ต้องเลี้ยงเด็กคนนี้เอง นางตั้งชื่อให้เขาว่า เป๋าเป่า

หลัวซีได้รู้จักชวนจิ่งอวี้มากขึ้นก็รับรู้ว่าแท้จริงแล้วนิสัยเขาเหมือนเด็กคนหนึ่ง เลือกกิน เรียกร้องความสนใจ ขี้อิจฉา ชอบเอาชนะ ยิ่งกว่านั้นคือติดนาง ต้องให้นางเอาใจแต่เพียงผู้เดียว

ยามกลางวันเขาเป็นประมุคพรรคหน้าโหด ยามกลางคืนเขาเอาแต่เรียกร้องความอบอุ่นจากนาง

ครั้งหนึ่งนางลนลานเพราะเด็กร้อง จึงให้เด็กดูดนมจากอกตัวเอง ชวนจิ่งอวี้มาเห็นเข้าจึงขอเลียนแบบบ้าง หลัวซียอมเพราะกลัวชวนจิ่งอวี้ไม่พอใจเป๋าเป่า

สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าท่านจอมมารมาขอจับ ขอกอด ขอดูดนมจากเต้าแม่ครัวหลัวซีเป็นประจำ

เป๋าเป่าเป็นเด็กเลี้ยงง่าย แทบจะไม่ร้องไห้โยเยเลย ยกเว้นเวลาเขาหิวจริงๆ ท่านจอมมารที่เกลียดเสียงดังจึงยอมให้นางเลี้ยงน้องไว้ได้ชั่วคราว และแม้แต่ผู้เฒ่าเก่อซึ่งไม่ใช่คนที่มีเมตตาอะไรยังยอมดูแลน้องให้นางบ้าง เพราะนางมีคุณความดีที่ช่วยให้ท่านจอมมารดูดีขึ้นผิดหูผิดตา

ระหว่างทางนางได้เจอคู่สามีภรรยาประหลาด สุดท้ายก็พอคณะไปเอี่ยวกับหนอนพิษ และได้ช่วยให้ฮูหยินของครอบครัวรอดตาย ผู้เฒ่าเก่อได้เรียนรู้การเย็บคนครั้งแรก สุดท้ายหลัวซีได้ลูกประคำไม้โพธิสัตว์มาเป็นค่าตอบแทน ผู้เฒ่าเก่อดีใจเพราะของสิ่งนี้สามารถนำมาปรุงยาช่วยท่านจอมมารได้

เดินทางผ่านเมือง เลาะป่าเขา เจอคนดีบ้าง ร้ายบ้าง ยากลำบากแสนสาหัสในทะเลทรายจนเกือบตายบ้าง ระหว่างนั้นดอกอวี้หลันก็ค่อยๆ งอกจากเดิม สองดอก สามดอก ทุกครั้งนางต้องจ่ายค่าตอบแทนเป็นความดีจำนวนมาก นางจึงต้องสะสมความดีโดยการนำเงินที่ได้รับจากท่านจอมมารมาช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก หรือช่วยเหลือคนเท่าที่ความสามารถนางจะช่วยได้ นอกจากนี้ นางยังอัพเกรดความสามารถด้วยการมองเห็นแสงสีขาวจากอกคนต่างๆ ซึ่งเป็นแสงแสดงว่าคนคนนั้นมีความดีที่ทำ หรือต้องการความช่วยเหลือจากนาง เมื่อนางช่วยเหลือพวกเขาแล้ว นางก็จะได้แสงสีขาวเป็นความดีตอบแทนมาเก็บไว้ในไข่เป็ดอวี้หลันของตัวเอง

ในที่สุดนางก็เจอคนที่สามารถฝากเป๋าเป่าได้ หลัวซีพบในทะเลทราย เขาเป็นบัณฑิตที่เพิ่งสูญเสียบุตรชายและลูกสะใภ้ไป จึงยินดีรับเป๋าเป่าไปเลี้ยง ก่อนจากกันผู้เฒ่าเก่อตัดนิ้วที่เกินมาของเป๋าเป่าออกให้ ทำให้เหมือนเด็กปกติคนอื่น

ระหว่างทางข้ามหุบเขาอันตราย เส้นด้ายทองคำที่ใช้ข้ามเขาขาด ทำให้หลัวซีและชวนจิ่งอวี้ตกลงไปในเหว สุดท้ายชวนจิ่วอวี้ก็ใช้แส้ประจำตัวช่วยหลัวซีและตัวเขาเองไม่ให้ตกลงไปตาย แต่กลับติดในผาแทน

ชวนจิ่งอวี้ได้รับบาดเจ็บหนัก เขาไม่สามารถควบคุมสติตัวเองได้ จึงบอกให้หลัวซีซ่อนตัวจนกว่าเขาจะสลบไป

ระหว่างนั้นชวนจิ่งอวี้กลายเป็นอีกคนหนึ่ง ไม่หลงเหลือตัวตนเดิมอีก หรือก็คือเขากลายเป็น สาปอสุรา ซึ่งเป็นพิษที่ติดตัวเขานั่นเอง

เมื่อชวนจิ่งอวี้สลบ หลัวซีจึงออกมาปฐมพยาบาลรักษา เช็ดเนื้อตัว หาอาหารในผา

หลายวันผ่านไปจนท่านจอมมารได้สติ สิบสองกระบี่และผู้เฒ่าเก่อก็ตามหาชวนจิ่งอวี้พบ และออกเดินทางต่อไป

เจอเหตุการณ์สาวงามให้หลัวซีหึงหวง และกลับคืนสู่จู่เหว่ย บ้านเดิมของจอมมาร

หลัวซีกลายเป็นฮูหยินของจอมมารในที่สุด

ผู้เฒ่าเก่อเล่าให้ฟังว่า จอมมารแห่งโลกันตร์บูรพา หรือตำแหน่งที่ชวนจิ่วอวี้อยู่นั้น เกิดจากการให้เด็กในครรภ์ฮูหยินของท่านประมุขได้รับพิษผ่านมารดาสามร้อยกว่าชนิด ถ้าเด็กรอด จึงจะสามารถครอบครองตำแหน่งประมุขได้

แต่ชวนจิ่งอวี้นั้นไม่อาจเอาชนะพิษสุดท้าย หรือพิษสาปอสุราได้สมบูรณ์ ร่างกายจึงเป็นครึ่งผีครึ่งคนอยู่อย่างนี้ ถ้าไม่เพราะประมุขคนเก่าตายไป ชวนจิ่งอวี้ก็คงไม่อาจมีชีวิตรอด ผู้เฒ่าเก่อและเหล่าสิบสองกระบี่พยายามสรรหายามารักษา แต่ก็ช่วยได้แค่ชั่วคราว อีกทั้งยังต้องระวังไม่ให้ท่านจอมมารสติหลุด จนสาปอสุราออกมา เพราะเมื่อออกมาสิบสองครั้งแล้ว ท่านจอมมารจะไม่รอดอีก

และแท้จริงแล้ว การรับตำแหน่งฮูหยินของท่านจอมมาร ต้องให้ฮูหยินดื่มพิษ ถ้ารอดแสดงว่ามีคุณสมบัติจะตั้งครรภ์ประมุขน้อยได้ แต่หลัวซีไม่ได้ผ่านพิธีนี้เพราะชวนจิ่งอวี้ช่วยพูดกับผู้เฒ่าเก่อ

ระหว่างอยู่ที่จู่เหว่ย หลัวซีมีความสุขที่สุด ชวนจิ่งอวี้ตามใจนาง คอยบริจาคเงินบริจาคของเพื่อให้หลัวซีสบายใจ ตามคำแอบอ้างที่นางเล่าว่าโรคประจำตัวของนางจะต้องทำความดีเพื่อรักษาจึงจะหาย

ชวนจิ่งอวี้พานางไปยังถ้ำงู รู้จักกับเจ้างูน้อยสีเงินจนคุ้นเคยกัน ให้นางปรนนิบัติสางผมทุกวัน กินอาหารที่นางทำทุกมื้อ

แต่หลังคลื่นสงบย่อมมีพายุ อุปสรรคเริ่มเข้ามาหาหลัวซี เมื่อผู้เฒ่าเก่อบอกนางว่าท่านจอมมารจะต้องแต่งกับประมุขของโลกันตร์ทักษิณเพื่อยารักษาโรคของเขา

นางตัดพ้อเขาจนทำให้ชวนจิ่งอวี้เอ่ยปากไล่ สั่งให้นำนางไปเป็นอาหารงู

สุดท้ายสิบสองกระบี่และท่านป้าที่เคยรับใช้จึงช่วยให้นางแอบหนีออกไป และให้แผนที่และอาหารนางมา

หลัวซีตรอมตรมและโกรธแค้นชวนจิ่งอวี้ เดินทางกลับไปหาเป๋าเป่า ระหว่างทางเจออุปสรรคอันตรายบ้าง แต่ได้งูน้อยสีเงินที่นางคุ้นเคยช่วยเหลือจากคนใจทราม จนรอดปลอดภัยเจอเป๋าเป่า

นางไม่รู้เลยว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะชวนจิ่งอวี้ออกอุบาย เนื่องจากโลกันตร์บูรพาจะเกิดศึกใหญ่ ทั้งโลกันตร์อุดรและประจิมต้องการแย่งชิงพื้นที่และขุมทรัพย์จากโลกันตร์บูรพา ชวนจิ่งอวี้ไม่อยากให้หลัวซีซึ่งไม่สามารถป้องกันตัวเองได้อยู่ที่นี่ยามมีศึก อีกทั้งยามนั้นเขาก็อ่อนแอมาก

การแต่งงานกับประมุขโลกันตร์ทักษิณเป็นเรื่องหลอกลวง เนื่องจากประมุขโลกันตร์ทักษิณต้องครองตัวบริสุทธิ์ ที่ทั้งสองร่วมมือกันเพราะต่างฝ่ายต่างต้องการประโยชน์จากอีกฝ่ายเท่านั้น

ตัดมาที่หลัวซี นางกลับมาอาศัยอยู่กับเป๋าเป่าและผู้เฒ่าที่นางฝากเป๋าเป่าให้เลี้ยงและรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์กับชวนจิ่งอวี้

นางช่วยเหลือขอทานเด็ก ใช้เงินที่ได้มาเปิดโรงเรียน ให้ผู้เฒ่าที่เป็นบัณฑิตเป็นครูสอนหนังสือขอทานเหล่านั้น และรับนักเรียนทั่วไป เปิดร้านยาเพื่อช่วยเหลือคนที่ไม่มีเงินรักษา นางไม่หวังกำไรในระยะแรก แต่หวังแสงสีขาวจากความดีที่นางทำ การณ์กลับกลายเป็นว่าโรงเรียนที่เปิดไม่นานก็ทำกำไรงาม เพราะเด็กขอทานเหล่านั้นตั้งใจเรียน เด็กที่รับทั่วไปเห็นดังนั้นก็จึงตั้งใจเรียนตาม คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผลก็เป็นเช่นนี้ ทั้งโรงเรียนก็มีอาหารที่หลัวซีทำให้อิ่มท้อง ยามป่วยก็พาไปรักษาที่ร้านยา เป็นสิ่งแวดล้อมครบครันที่พ่อแม่ต้องการที่สุด

ครรภ์แก่ก็เจอกลุ่มผู้เฒ่าเก่ออีกครั้ง นางรู้ความจริงที่ชวนจิ่งอวี้ทำ แม้จะไม่เชื่อในตอนแรก ต่อเมื่อเห็นสภาพแทบไม่เหลือเค้าเดิมของท่านจอมมารจึงอดสงสารไม่ได้ สุดท้ายก็รับชวนจิ่งอวี้มาดูแล

จริงๆ แล้ว ชวนจิ่งอวี้สูญเสียกำลังภายในและเส้นเอ็น ร่างแหลกเหลวไปจากศึกสามโลกันตร์ แม้จะเอาชนะได้ในท้ายที่สุด แต่ก็สูญเสียสัมผัสทั้งห้าไป

ผู้เฒ่าเก่อเย็บร่างท่านจอมมารเข้าด้วยกัน และใช้ความรู้ของตัวเองรักษาเหลือลมหายใจสุดท้ายไว้ได้ สุดท้ายก็พามาหาหลัวซีเพราะหวังให้ชวนจิ่งอวี้ดีใจ

หลัวซีพยาบาลชวนจิ่งอวี้แทบไม่ได้พัก นางใช้ดอกอวี้หลันและน้ำค้างให้ท่านจอมมารดื่ม กิน อาบ ทา หยอด ใส่ ทุกวิธีที่นางทำได้ สุดท้ายชวนจิ่งอวี้ก็ตอบรับนางได้อีกครั้ง

หลัวซีคลอดโดยให้ผู้เฒ่าเก่อผ่าคลอด ผู้เฒ่าเก่อตั้งชื่อให้ลูกชายนางว่า ชวนจิ่งเสวียน ส่วนนางเรียกลูกว่าเป้ยเป้ย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชวนจิ่งอวี้หายเป็นปกติ ทั้งเป้ยเป้ยและเป๋าเป่า ลูกและน้องชายของนางต่างก็เป็นเด็กสมบูรณ์มีความสุข

ยี่สิบปีผ่านไป เป๋าเป่าเติบโตมาเป็นชายหนุ่มจิตใจดี มีปณิธานในการช่วยเหลือคนอื่นเหมือนหลัวซี

ส่วนเป้ยเป้ยที่อายุห่างจากเป๋าเป่าสองปีนั้น ผู้เฒ่าเก่อเลี้ยงดูอย่างใกล้ชิด ไม่นานก็ไปที่โลกันตร์บูรพา

ส่วนหลัวซีและชวนจิ่งอวี้ไม่ได้กลับไปที่โลกันตร์บูรพาอีกเลย

ก่อนหมดอายุขัยของผู้เฒ่าเก่อ เขาสารภาพกับนางว่าท่านจอมมารที่นางใช้ชีวิตอยู่ด้วยนั้นไม่ใช่ท่านจอมมารคนเดิม แต่เป็นสาปอสุรา จุดที่สังเกตได้คือ สภาพเขาไม่อาจฟื้นคืนหลังบาดเจ็บหนักครั้งนั้นได้ และเป้ยเป้ยก็กลัวท่านจอมมารอย่างหนัก ถ้านางไม่เชื่อให้สังเกตปานที่หลังคอของท่านจอมมาร ถ้าเป็นสีแดงแสดงว่าเป็นสาปอสุราจริง

หลัวซีตกใจและไม่เชื่อ นางไม่อยากยอมรับว่าคนที่นางใช้ชีวิตร่วมมายี่สิบกว่าปีนั้นจะไม่ใช่ชวนจิ่งอวี้ตัวจริง แต่พักหลังชวนจิ่งอวี้เริ่มทำตัวผิดแปลกและห่างเหินไปจากนาง ปานแดงหลังคอท่านจอมมารเป็นหลักฐานสำคัญตามที่ผู้เฒ่าเก่อบอก

สุดท้ายนางขอเหล้าพิเศษมาจากเพื่อนของเป๋าเป่า เหล้านี้ต้องดื่มพร้อมคู่รัก ช่วยให้ต่างฝ่ายต่างรับรู้ความในใจของอีกฝ่าย

หลัวซีแต่งตัวอย่างดี ยกเหล้าไปให้ชวนจิ่งอวี้ ชวนจิ่งอวี้ดื่ม

และนางก็ได้รู้ความจริงว่า ผู้เฒ่าเก่อโกหก ชวนจิ่งอวี้ยังเป็นชวนจิ่งอวี้ที่รักนางที่สุดคนเดิม ตอนนั้นชวนจิ่งอวี้เอาชนะสาปอสุราได้แล้วจึงได้ครอบครองร่างตัวเองสมบูรณ์ ที่ผู้เฒ่าเก่อทำอย่างนี้เพราะยึดถือความเชื่อดั้งเดิมของโลกันตร์บูรพา เสือสองตัวไม่อาจอยู่ในถ้ำเดียวกัน เมื่อมีประมุขคนใหม่ ประมุขคนเดิมย่อมอยู่ไม่ได้ เขาจึงวางแผนกำจัดชวนจิ่งอวี้มาตลอดหลังจากชวนจิ่งเสวียนเกิด และที่ผ่านมาก็ที่ประมุขมีอายุไม่ยืนก็เพราะเหตุผลเช่นนี้นั่นเอง

เป้ยเป้ย ลูกชายของนางซะอีก ที่รู้ทุกอย่างเป็นอย่างดี แต่กลับปิดปากเงียบ เป็นใจให้ผู้เฒ่าเก่อและคนอื่นวางแผนสังหารพ่อของตัวเอง

ชวนจิ่งอวี้รู้ดี แต่ไม่เคยเล่าให้หลัวซีฟัง ตอนที่นางรู้ว่าผู้ชายคนนี้รักนางหมดใจไม่เสื่อมคลาย นางก็ถูกดึงกลับไปยังที่ที่จากมา

โลกปัจจุบัน แท้จริงหลัวซีก็คือเฉิงหลัน ที่ประสบอุบัติเหตุโคม่าเกือบเอาชีวิตไม่รอด

แต่เพราะความดีที่หลัวซีทำจนแสงสีขาวเต็มไข่เป็ดอวี้หลัน ให้เฉิงหลันรอดตายปาฏิหาริย์

ยี่สิบปีที่ผ่านมาเป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

สามปีผ่านไป ธุรกิจร้านยาของตระกูลเฉิงเติบโตจึงร่ำรวยอย่างรวดเร็ว น้าเล็กที่นิสัยไม่ดีนักก็มาแนะนำผู้ชายให้เฉิงหลัน เขาชื่อหวังเทียนอวี่ หนุ่มเสเพลทายาทมหาเศรษฐีที่เพิ่งรอดจากอุบัติเหตุ

เฉิงหลัน หรือหลัวซี จำแววตาเขาได้ ตอนนี้หวังเทียนอวี่ไม่อยู่แล้ว กลายเป็นชวนจิ่งอวี้แทน

เขาตามมาหานาง

จบเรื่องหลัก

ตอนพิเศษสามตอน

ตอนแรก ตามหาภรรยาข้ามภพข้ามชาติ
เล่าชีวิตหลังจากหลัวซีเจอชวนจิ่งอวี้ไม่นานก็ทำปิ่นโตไปให้เหมือนส��ัยยังเป็นแม่ครัวของจอมมาร

ตอนพิเศษ2 เหตุเกิดเพราะกระโปรง
พ่อแม่ฝ่ายหญิงกีดกัน แต่สาวไม่สน ขอทำตามหัวใจวิ่งหารัก คอยเทียวไปหา ไปสอนท่านจอมมารให้รู้จักโลกในปัจจุบัน แต่ชุดของสาวเจ้าโป๊เกินไปหน่อย จอมมารก็หึงไปตามระเบียบ

ตอนพิเศษ3 แม่ยายกับลูกเขย
พ่อตาแม่ยายได้รู้จักลูกเขยซะที ตอนแรกตั้งป้อมไว้ดิบดีผู้ชายเสเพลแม่ไม่เอา พอเจอกันกันเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แถมท่านจอมมารยังโชว์ท่าเลียมือระงับความร้อน กับอุ้มสาวโชว์ พ่อแม่สาวเห็นก็ประทับใจ (แต่ไม่ประทับใจโอ = =') สุดท้ายก็แต่งงานกันเงียบๆ ท่านจอมมารว่างเกินไป หลัวซีจึงให้ไปแสดงหนังจะได้ไม่คิดถึงบ้าน บทหนังเข้ากับอาชีพเดิม (นักฆ่า) พอดี จึงแสดงดี ดังเปรี้ยงปร้าง ต่อมามีลูกกับหลัวซีเป็นฝาแฝดชาย และมีลูกสาวหลังจากนั้น

ตอนพิเศษ4 เรื่องของชวนจิ่งเสวียน : ยิ่งสูงยิ่งหนาว
เล่าเรื่องเป้ยเป้ย ลูกชายของหลัวซีกับชวนจิ่งอวี้ เด็กอตัญญูคนนั้นหลังจากพ่อแม่ตายก็ได้รับตำแหน่งสูงสุดของจตุโลกันตร์ เขาเกลียดกลัวพ่อ เย้ยหยันแม่ ดูถูกความรักว่าทำให้ทั้งคู่อ่อนแอ จอมมารที่ไม่อันตรายกับหญิงที่เอาแต่ตามใจสามี หลายสิบปีผ่านไปจนเขาอายุสี่สิบก็เริ่มเห็นว่าข้างตัวว่าไม่มีใคร เชิญผู้รู้หรือนักทำนายมา ก็ทำนายบอกว่าทั้งพ่อและแม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ใช่ในโลกนี้
เขาโดดเดี่ยวก็จริง แต่จะไม่เป็นไร


โอสรุป

ไข่เป็ดนี่เป็นเหมือนบันทึกความดีของนางเอก นางต้องทำความดีรวบรวมแสงสีขาวจนเต็มไข่จึงได้กลับโลกปัจจุบัน และรอดตายจากอุบัติเหตุราวปาฏิหาริย์

สงสัย

- น้องชายต่างแม่คนแรกของหลัวซีหายไปไหน ตอนที่พ่อกับแม่เลี้ยงเอาน้องใหม่มาให้ก็ไม่เห็น
- สาวที่โผล่มาให้นางเอกหึงหายไปไหน ไปแล้วไปลับไม่กลับมา ไหนตอนแรกบอกนางมีประโยชน์ไง
- พระเอกตามมายุคปัจจุบันได้ยังไง
- ทำไมนางเอกตั้งครรภ์จึงไม่ต้องรับพิษเหมือนฮูหยินท่านประมุขคนอื่นๆ ถ้าอย่างนั้นเป้ยเป้ยไม่ขาดคุณสมบัติของจอมมารโลกันตร์บูรพาหรือ
- ไข่เป็ดนี่มาจากไหน ของวิเศษเทพประทานหรือ

บ่น
- เป้ยเป้ย เด็กไม่ดี ทำไมทำกับพ่อแม่อย่างนี้ เอาจริงๆ ไม่เข้าใจเขาเลย พ่อกับแม่ก็เลี้ยงมาดี ให้ความรักดี



เล่ม 2
ตอนที่ 50 สะสมความ
ต้องเป็น สะสมความดี คำว่า ดี ตกลงไปอยู่คำแรกของเนื้อหาตอน






.
.
.

หากบอกว่าร่างที่นิ่งเฉยนี้เป็นคน 'เย็นนอกร้อนใน' ก็ไม่ถูกซะทีเดียว ถ้าจะพูดให้ถูกคงต้องกล่าวว่าเขาเป็นคนที่ปิดกั้นตัวเอง รักสันโดษ ไม่ชอบให้ผู้อื่นเข้าใกล้ ท่าทางทั้งหมดที่แสดงออกมาจึงดูเป็นที่รังเกียจและเย็นชาต่อผู้อื่น ชวนจิ่งอวี้มีชีวิตอยู่ในโลกของตัวเอง เขามองว่าตนเองนั้นอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่าง แต่อีกนัยหนึ่งก็รู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าทุกอย่างเช่นกัน

ตอนที่ 24 ให้มันรู้เสียบ้าง
เล่ม 1

.
.
.

แน่นอนว่านางยังรู้สึกสังเวชใจอยู่บ้าง... คนที่ทำความชั่วมาตลอดจู่ๆ วันหนึ่งหันมาทำความดี ย่อมถูกเรียกว่าวางดาบสำเร็จเป็นอรหันต์ แต่คนที่ทำความดีมาตลอดในวันหนึ่งเกิดทำเรื่องเลวร้ายกลับกลายเป็นต้องตกนรกหมกไหม้ทันที

คิดดูให้ดีนางก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง...

คนหนึ่งหันหลังให้ความชั่วเดินไปสู่ความดี อีกคนหนึ่งหันหลังให้ความดีมุ่งสู่ความชั่ว

คนหนึ่งเดินเข้าสู่แสงสว่างและความหวัง อีกคนหนึ่งเดินเข้าสู่ความมืดมนและความเสื่อมทราม

คนหนึ่งจู่ๆ ก็กลับเนื้อกลับตัว อีกคนหนึ่งรู้แก่ใจแต่ยังเจตนาทำผิด

นี่คือเหตุผลที่ว่าเหตุใดคนดีที่ทำความชั่วจึงได้รับผลกรรมหนักหนายิ่งกว่าคนชั่วโดยสันดานนับร้อยเท่า

ตอนที่ 27 ลูกประคำไม้โพธิสัตว์
เล่ม 1

.
.
.

http://www.bloggang.com/viewdiary.php...

[Ple Suthasinee · Rating 5 out of 5]

อสุรากับยาใจ
โดย YUEXIAJINHU

ไม่ได้อยู่ในลิสต์มาก่อน แค่ต้องหายอดให้ครบจะได้ส่วนลด เลยรีบหารีวิวอ่านก่อนซื้อ ปรากฎว่ารีวิวเสียงแตก คนชอบก็ชอบเลย คนไม่ชอบก็หักคะแนนไป แต่ที่ตัดสินใจซื้อเพราะจบแฮปปี้ และพระเอกรักนางเอกมาก

เล่มแรก ปูพื้นให้รู้จักนางเอก พระเอก คนรอบข้างพระเอก เล่มแรกใสใส ขำๆ พระเอกจอมโหด กับนางเอกขี้กลัว คนสองคนค่อยๆเรียนรู้กันไป

เล่มสองชอบมาก เหมือนอ่านนิยายผจญภัย นี่แค่พระเอกเดินทางกลับบ้านนะนี่ ผ่านทั้งทะเลทรายสุดแห้งแล้ง รังโจรกลางทะเลทราย ออกแนวหนังจีนกำลังภายในหน่อยๆ ชอบสุดตอนเลี่ยงไปเดินตามสันเขาแล้วต้องข้ามหุบเหว และแน่นอน ต้องมีพระเอกนางเอกติดในถ้ำ แต่พระเอกไม่ได้เคล็ดลับสุดยอดวิชานะ เพราะพระเอกเก่งเทพเว่อร์มาตั้งแต่เด็กแล้ว

เล่มสาม ตอนแรกว่าจะอ่านรวดเดียวจบเมื่อวาน แต่ต้องพัก เพราะนักเขียนดันใส่ดราม่ามาตั้งแต่ต้นๆเล่มแบบไม่ยั้ง คนอ่านต้องขอเวลาพักก่อน เดี๋ยวตาบวมไปหาลูกค้า ลูกค้าจะตกใจซะ😅😅 กลับมาอ่านต่อวันนี้ ดราม่าต่ออีกหน่อย แล้วจบแบบที่ต้องการตามระเบียบสายสุขนิยม

พระเอก ; ตอนแรกนี่ไม่หล่อเลย น่ากลัวมาก ดีที่นางเอกขุนจนมีเนื้อมีหนัง พฐ. ดี สุดท้ายก็หล่อนั่นแหละ(นี่เวลาอ่านนิยาย ถ้าบรรยายว่าพระเอกไม่หล่อ ก็จะคิดว่าหล่ออยู่ดี🤣🤣🤣)
พระเอกสายเปย์ หล่อ และรวยมาก มีเหมืองทองเป็นของตัวเอง นางเอกอยากได้เงินไปทำบุญ ก็หยิบไปได้เลยตามสะดวก พระเอกอย่างนี้ที่โลกต้องการ

นางเอก ; สวย เพราะทำดี ใครว่าทำดีไม่หวังผล นางเอกของเรานี่ทำดีหวังผลสุดๆ ตอนแรกทำเพื่อให้มีชีวิตรอด ส่วนความสวยเป็นของแถม เนื้อเรื่องก็บรรยายชีวิตผ่านมุมมองนางเอกเป็นหลัก จริงๆภาพรวมชีวิตนางเอกนี่นับว่ารันทดเพราะแม่เลี้ยงใจร้ายช่วงแรกๆของเล่ม1 หลังจากโดนพ่อขายไปแล้วชีวิตนางเอกก็ไม่นับว่าแย่เลย

ปล. ส่วนตอนพิเศษ ใครไม่ชอบแกวชอบ ชอบแบบนี้ ให้มันรู้ว่าจบแฮปปี้เต็มอิ่ม มันต้องแฮปปี้ 3 ตอนพิเศษรัวๆแบบนี้ 😌😌😌

ปล. ปล. ตอนพิเศษ4 ไม่มีในเล่ม3 ต้องไปตามหาอ่านที่เวปห้องสมุด ซึ่งหลังจากอ่านจบไม่อ่านก็ได้ 🤣🤣🤣

ปล. ชอบ ถ้าว่างแก่ๆคงได้อ่านซ้ำ ที่ต้องรอจนแก่ เพราะคิดว่า ตอนนี้กองดองน่าจะทะลุ 100 เล่มไปแล้ว คงไม่มีโอกาสวนมาอ่านเร็วๆนี้แน่ๆ🤣🤣🤣

[Nuna Imruetai · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวมสามเล่ม เป็นเรื่องที่อ่านได้เรื่อยๆ มีน่าเบื่อชวนหลับ บ้างเป็นบางช่วง ถามว่าขายฟินไหม ก็ดูเหมือนจะใช่แต่ไม่สุด เขียนแล้วอ่านมันไม่กินใจ เหตุผลทีีเอามาประกอบมาอธิบาย บางอย่างก็ดูง่ายๆ แทนที่จะจบเรื่องในอดีต บังอุตส่าโผล่กลับมาพาร์ทโลกปัจจุบัน ความรู้สึกดั่งนักแต่งนิยายตามโลกอินเทอร์เน็ตแล้วได้มารวมเล่ม

[Noo · Rating 3 out of 5]

กว่าจะจบ แอบเหนื่อย แต่เล่มนี้ยังดีกว่า 1 และ 2 ดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ จนจบได้ ดราม่ากว่าเล่มอื่น แต่ยังมีหลายปมที่เขียนไว้แล้วหายไป
เท่าที่นึกได้นะ
-คนที่ดักปล้นในทะเลทราย เขียนบรรยายชีวิตซะละเอียด นึกว่าจะกลับมาแก้แค้น แล้วเขาก็หายไป
-ผู้หญิงที่สวมรอยเป็นผู้หญิงที่ทำงานในทะเลทราย แปลงโฉมและแผงตัวมาเป็นสิบปี เพื่อมาเขียนข้อความในเปลือกหมั่นโถวแค่นี้เหรอ หรืออะไร เหมือนจะวางปมไว้ แต่นางก็หายไป
-หญิงสาวสวยที่แม่เป็นหมอที่ร่วมทางมาด้วย และมีความรู้ทางการแพทย์ หรือพิษอะไรนี่แหละ และมายั่วพระเอก พอนางเอกสวยกว่า หุ่นดีกว่าเลยหายไปอีกคนเฉยเลย อืม...

แถมมีเฉลยเรื่องของวิเศษของนางเอก
-คือไข่เป็ดนาง ทำความดีจนแสงสีขาวเต็มเลยได้กลับโลกปัจจุบัน??
แถมมีแอบหักมุมอีก แหม่
-ผู้เฒ่าเก่อมีแผนยืมมือนางเอกฆ่าพระเอกอีก บอกว่าพระเอกตายไปแล้ว คนที่อยู่คือสาบอสุรา สุดท้ายมาเฉลยว่าก็พระเอกนี่แหละ เพราะสุราคะนึงหา แต่ทำไม่ปานงูพระเอกเป็นสีแดง สีผมพระเอกสีเข้มขึ้น แล้วสภาพใกล้ตายหายได้ใน 10 วันล่ะ งงมั้ย
คงเป็นอีกเรื่องที่จมหายไปในความทรงจำ เหมือนแต่งเรื่องตามอารมณ์ผู้เขียน
-หา.....อะไรนะ พระเอกมาโลกปัจจุบัน ทำงานแสดง เป็นดารา เดี๋ยวๆๆๆๆ คือแต่ก่อนเป็นจอมมาร โหดเหี้ยม เอาแต่ใจ ฆ่าคนไม่กระพริบตา มีเหมืองทอง ลากมาใช้สองสามคันรถไม่สะเทือน และโลกปัจจุบันฮีก็มาสวมร่างทายาทคนรวยมากๆ นะ คือ แสดงละครเพื่อได้แต่งตัวย้อนยุค คือยอมถูก ผกก.สั่งโน่นนี่ แสดงกับคนโน้นนี้นั้น แล้วพอใจ??
-และคิดไปถึงว่าตอนเป็นจอมมารคือรวยมาก (ก.ไก่ กดรัวไปอีกสองนาที ก็แค่กำแพงวังทำด้วยทองแค่นั้นแหละ จานทำด้วยหยก โยนทิ้งแบบไม่เสียดายประมาณนั้น) แต่ตอนซื้อนางเอก สาวถูกใจมาก ปรุงยาลูกกลอนทำให้หลับได้ จ่ายสองพันตำลึง เอ๊ะ ตอนเล่มแรกปูมาขี้เหนียว พอเล่มสามนี่รวยออกทะเลกันไปเลย คือ งงอ่ะ จริงๆ
สิ่งที่ค้างคา
-นางเอกไปยุคโบราณได้ยังไง เข้าร่างเด็กหลัวซียังไง เพราะอะไร ไข่เป็ดมายังไง แค่รู้ว่าติดตัวเด็กที่มาเข้าร่างแค่นั้น??
-พระเอก คือเทพเซียนหรือเปล่า?? อวตารมายุคปัจจุบันมาตามนางเอกได้เหรอ คือมาได้ไง หรืออยากมาก็มา?? ยังไง ไม่อธิบายเลย

จากสาเหตุต่างๆ ข้างต้นเลยไม่อินไปกับเรื่องราว ส่วนตัวอ่านแล้วก็ไม่เพลิน อ่านไปเบื่อไป งงไปด้วย แต่ก็มีจุดในความคิดของตัวนางเอกที่พอมีเหตุมีผลอยู่บ้าง ตอนแรกเกือบให้ สองดาว เลยเปลี่ยนเอาไปสามดาวนะคะ

[Kittenlittle · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้ก็จบอย่างมีความสุขในอีก theme นึง ในเล่มนี้ต้นเรื่องพระนางต้องแยกจากกัน พระเอกเลยหายไป แล้วตอนกลางเล่มก็กลับมาเจอกัน ดูแลกัน มีครอบครัวดูมีความสุข แต่ก็จะมีเรื่องราวบางอย่างซ่อนเอาไว้ และก็จะได้เฉลยความสำคัญของดอกอวี้หลัน ที่ทำให้นางเอกต้องทำความดีอยู่ตลอด และท้ายที่สุดก็จบอย่างมีความสุข

โดยรวมสามเล่มนี้ เป็นนิยายแนวรักโรแมนติก ซึ่งถูกกับจริตเรามาก มีการผูกปมที่น่าสนใจ ดำเนินเรื่องได้น่าติดตาม และก็บรรยายได้ดี ทำให้อ่านแล้วอินไปกับเนื้อเรื่องได้ตลอด อ่านได้ไม่เบื่อค่ะ ค่อนข้างประทับใจ เรื่องนี้ไม่ได้มีตัวร้ายแบบจริงจัง มีแบบผ่านๆ เนื้อเรื่องก็เข้มข้นระดับนึง ซึ่งจะเป็นไปทางของฝั่งพระเอกที่เป็นจอมมาร ที่ไม่ได้เป็นกันง่ายๆ พระนางก็หวานๆ ดีค่ะ พระเอกเป็นคนเอาแต่ใจ และก็หวงนางเอกมาก นางเอกก็ต้องคอยเอาใจพระเอกตลอดเวลา โดยเฉพาะตอนพระเอกป่วยหนักมากๆ นางเอกก็พยายามดูแลอย่างเต็มที่ ซึ่งการบรรยายช่วงนี้ละเอียดดีค่ะ ชอบมากค่ะ

[Miki · Rating 3 out of 5]

มาอัพสเตตัสทีเดียวตอนจบ เลยขอรวบมาทีเดียวละกันนะคะ
เริ่มแรกมาชอบนะกับความพยายามสู้ของนางเอก
นางเอกไม่ได้โง่ แต่ก็ไม่ได้ฉลาดเหมือนนิยายเล่มอื่นๆที่เวลานางเอกย้อนเวลาแล้วฉลาดมาก
พระเอกเย็นชา ช๊อบชอบ เย็นชาแต่ก็มีหัวใจ
แต่
.
.
.
.
.
.
.
เหมือนตอนท้ายๆมันแปลกๆ เหมือนหาทางลงไม่ได้ ทุกอย่างดูค้างๆคาๆ🤔

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

Memorable. What a lovely true love story.

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เนื้อหาบางส่วนเล่ม3 :
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่นางหลัว แม่นางหลัว ในที่สุดข้าก็สกัดตัวยาจากไม้ประคำโพธิสัตว์สำเร็จแล้ว" ผู้เฒ่าเก่อวิ่งตะโกนเสียงดังด้วยท่าทางเหมือนคนสติไม่สมประกอบ ผู้เป็นหมอเทวดาที่เคยแต่งกายสะอาดเรียบร้อยตลอดทางที่เดินทางกลับมา บัดนี้กลับมีสภาพเหมือนขอทานสกปรก หนวดเคราเลอะน้ำยาสีน้ำตาลเหนียว ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก เสื้อผ้าไม่ได้เปลี่ยนมากี่วันก็ยังยากที่จะรู้ แม้กระทั่งรองเท้าก็ไม่ได้สวม

"ชู่ " หลัวซีรีบก้าวออกมาจากห้องแล้วยกมือห้าม "ผู้เฒ่าเก่อเบาๆ หน่อยท่านจอมมารเพิ่งหลับ" "อ้อๆ ท่านจอมมารหลับแล้ว เราต้องพูดกันเบาๆ หน่อย" ในที่สุดผู้เฒ่าเก่อที่ได้สติคืนมาก็พูดจาเป็นปกติ

หลัวซีตามผู้เฒ่าเก่อไปที่ห้องยา ภายในห้องดูเลอะเทอะ มีขวดหยกวางอยู่สองใบในขวดนั้นคือตัวยาที่สกัดมาจากสร้อยประคำโพธิสัตว์มันมีสีเขียวลักษณะเหนียวข้นเล็กน้อย เดิมไม้โพธิสัตว์ไม่มีน้ำจึงต้องอาศัยสมุนไพรจำนวนมากเป็นตัวช่วย ผ่านขั้นตอนการกลั่นมากมายหลายขั้นตอน กลั่นครั้งครั้งเล่า ขั้นตอนเหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบาก ผสมส่วนผสมเข้าด้วยกันอย่างไร อัตราส่วนเท่าไหร่จะควบคุมความร้อนของไฟและเวลาอย่างไร จะเอาชนะความล้มเหลวที่ผ่านมาได้อย่างไร หากไม่ใช่ผู้มีประสบการณ์มากเช่นเขา ไม่ใช่เพราะมีความหลงไหลในวิชาแพทย์ ไม่แม้แต่จะยอมแพ้ มุ่งมั่นศึกษาโดยไม่กินไม่นอน ก็คงยากที่จะสกัดออกมาได้

อย่าว่าแต่สร้อยประคำไม้โพธิสัตว์พวงเดียว ต่อให้มีสิบพวงแปดพวงก็คงเหมือนฝนที่ตกลงไปในแม่น้ำ แม้กระทั่งเงาของความสำเร็จก็อย่าหวังจะได้เห็น หลังซีฟังแล้วก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน นางจัองมองไปที่ขวดหยกพลางถามว่า "นี่คือยาที่ปรุงขึ้นตามตำรับยาโบราณอย่างนั้นรึ?" เยี่ยมจริงๆ ผู้เฒ่าเก่อ ทันเวลาพอดี ท่านไม่รู้หรอกว่าเมื่อครู่นี้ท่านจอมมารตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหน อีกนิดเดียวอาการกำเริบ เคราะห์ดีที่ท่านจอมมารยับยั้งพิษเอาไว้ได้ด้วยตนเองแต่ก็ทำให้เหนื่อยมาก ข้าคิดว่าช่วงนี้พิษคงไม่กำเริบอีกแน่ เรารีบมาขจัดพิษให้ท่านจอมมารกันเถอะ"

"อะไรนะ อาการของท่านจอมมารเกือบกำเริบ เกิดอะไรขึ้น?" ผู้เฒ่าเก่อที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการสกัดน้ำจากไม้โพธิสัตว์หรี่ตาแล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที หลัวซีจึงเล่าเรื่องความเปลี่ยนแปลงของเสียงกระพรวนและอาการของท่านจอมมารตอนที่พิษกำเริบในวันนี้ให้ชายชราฟัง "เรื่องนี้มีพิรุธ มีพิรุธ ข้าจะไปพบท่านจอมมาร" ผู้เฒ่าเก่อลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "โปรดรอสักครู่เถิด กว่าเขาจะหลับได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผู้เฒ่าเก่ออย่าเพิ่งไปรบกวนจะดีกว่า สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือยาแก้พิษเราจะให้ท่านจอมมารดื่มยานี้ได้อย่างไร? ตราบใดยังไม่ได้ขจัดพิษ ข้าไม่มีวันสบายใจได้ ข้ากลัวจะมีอะไรเกิดขึ้น"
เล่ม3 :
ผู้เฒ่าเก่อสามารถสกัดน้ำออกมาจากไม้ประคำโพธิสัตว์ได้แล้ว แต่มันไม่ใช่ยาแก้พิษเป็นเพียงยาที่ช่วยชะลอการกำเริบของพิษเท่านั้น เมื่อหลัวซีรู้เรื่องและบอกเรื่องราวก่อนหน้านี้ให้ผู้เฒ่าเก่อฟัง ผู้เฒ่าเก่อจึงคิดว่าต้องจัดการคนที่อยู่ข้างกายท่านจอมมารซะแล้ว แต่ที่ไหนได้ องครักษ์ลี่รู้ตัวอยู่แล้วและได้ใช้สติช่วงสุดท้ายสารภาพความจริงว่าได้ถูกปลิงเลือดของผู้เฒ่าถงเมื่อตอนนั้นอาศัยร่างทำให้เหมือนไม่ได้สติเป็นพักๆ ช่วงที่อยู่ยอดเขาเทียนยวนตนก็ไม่ได้สติรู้ตัวอีกทีเส้นไหมทองคำก็ขาดแล้ว จากนั้นระหว่างเดินทางกลับมาก็ไม่ได้สติหลายครั้งทุกครั้งจะพยายามรวบรวมหลักฐานต่างๆ ของให้ท่านจอมมารช่วยสังหารตนด้วย
หลัวซีไม่รู้เรื่องราว เพียงเห็นว่าท่านจอมมารแปลกไป พาไปเดินเล่น ทำตัวไม่เหมือนเดิม ให้ทำความรู้จักกับลูกงูน้อยสีเงินที่นางตั้งชื่อว่าเสี่ยวเซิ่ง จึงไปถามผู้เฒ่าเก่อผู้เฒ่าเก่อบอกว่าตัวยาสำคัญอยู่ที่โลกันต์ทักษิณ มีเพียงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เท่านั้น หลัวซีทำใจไม่ได้สุดท้ายก็ยอมเป็นเพียงแม่ครัวขอแค่อยู่ข้างกายชวนจิ่งอวี้ก็พอ
แต่พอจอมมารทักษิณมา ท่านจอมมารกับทำเป็นสนิทสนมกับนาง ไม่สนใจหลัวซี ทั้งยังไล่ให้ไสหัวไปทั้งยังบอกว่าให้ไปเป็นอาหารที่บ่องู ทั้งหมดทำให้นางเสียใจ จึงยอมตัดใจจากมา โดยไม่รู้ว่าที่แท้นี่คือแผนการของชวนจิ่งอวี้ที่ต้องการให้นางเกลียดเพื่อฮึดสู้ เพราะตอนนี้โลกันต์บูรพาอันตรายจากศัตรูรอบด้าน ทั้งโลกันต์ประจิมและโลกันต์อุดร ร่วมกับกองกำลังของทางการที่ต้องการปราบโลกันต์บูรพา และยาที่ได้จากโลกันต์ทักษิณก็เจือจางมีโอกาสแค่สามส่วน จึงคิดมากมายตัดใจส่งหลัวซีออกไป แต่นางไม่รู้เรื่อง ทั้งแค้นชวนจิ่งอวี้มากมายนัก
ตอนเดินทางออกจากโลกันต์บูรพา หลัวซีได้รับความลำบากมากมาย ทั้งยังคิดแค้นชวนจิ่งอวี้ที่สุด ระหว่างโดยสารเรือก็เจอกับหญิงชาวบ้านที่จ้องจะขโมยทรัพย์สิน ของมีค่าของนาง เพราะว่าครั้งนี้หลัวซีเมาเรือเป็นอย่างมากไม่เหมือนขามาโลกันต์บูรพาแม้แต่น้อย นางก็คิดว่าคงเป็นที่จิตใจอ่อนแอ สภาวะอารมณ์ไม่ปกติทำให้เมาเรือมากมาย ตอนที่เสียทีสองแม่ลูกนึกว่าตัวเองแย่แล้ว ฟื้นขึ้นมากลับได้พบศพสองแม่ลูก ตอนแรกยังไม่รู้ว่าทำไมถึงตาย ต่อมาถึงได้รู้ว่าเป็นเสี่ยวเซิ่ง งูน้อยสีเงิน นางคิดว่ามันคงซนจนแอบหนีตามมา ทีนี้ก็มีเพื่อนร่วมทางซะที และในที่สุดนางก็รู้ว่าอาการที่เป็นไม่ใช่เมาเรือแต่เป็นอาการแพ้ท้อง ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ แต่เรื่องนี้ก็ทำให้หลัวซีมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
การเดินทางของนางน่ากลัวยิ่งนัก หลัวซีคับแค้นใจมาก นางไม่รู้เลยว่าเพราะทุกคนถูกตรวจสอบอย่างละเอียด ไม่มีใครออกจากโลกันต์บูรพาได้ ชวนจิ่งอวี้เป็นห่วงหลัวซีเลยไม่ให้ใครคอยตาม เพราะจะเป็นที่สังเกตได้ นางไม่รู้สถานการณ์ในโลกันต์บูรพาว่าเลวร้ายแค่ไหน เพราะสองจอมมารประจิม อุดรร่วมมือกันบุกมา เมื่อได้ยินนางก็ทำเหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยสิ้นเชิง
ยังดีที่หลัวซีสามารถเห็นแสงสีขาวในตัวคนได้ทำให้รู้ว่าสามารถขอความช่วยเหลือจากใคร ตอนนี้ก็ได้อาศัยที่บ้านหญิงชรากับลูกสะใภ้พักฟื้น ทั้งยังสอนลูกสะใภ้นางทำขนมเพื่อให้มีรายได้ดีกว่ารับจ้างเย็บผ้าอีกด้วย การทำดีได้รับการตอบแทนเมื่อสามีและลูกชายของนางกลับมาก็อาสาไปส่งที่ผู้เฒ่าเฉิงอยู่กับเป๋าเป่า
เมื่อไปถึงได้เจอเป๋าเป่าถูกรังแก ก็สามารถช่วยไว้ได้ จากนั้นนางก็เริ่มนึกถึงแสงสีขาวแห่งความดีอีกครั้ง เพราะดูเหมือนนางจะละเลยมานาน จึงช่วยเด็กขอทานเอาไว้ สร้างโรงเรียนและร้านยา เริ่มทำความดีมากขึ้นเรื่อยๆ ไข่เป็ดดอกอวี้หลันก็ออกดอกมาขึ้นทุกที
จนหลัวซีตั้งท้องได้เจ็ดเดือนกลุ่มคนชุดดำก็มาหานาง ผู้เฒ่าเก่อเล่าความจริงในตอนนั้นให้ฟังและบอกว่าอยากให้ท่านจอมมารพบนางเป็นครั้งสุดท้าย พอหลัวซีเห็นชวนจิ่งอวี้ที่เป็นอย่างนี้นางก็เศร้าเสียใจ ทุ่มเทดูแลชวนจิ่งอวี้จนอาการดีขึ้น แต่นางเองกลับจะเกือบแท้งขึ้นมา ชวนจิ่งอวี้ที่ตัดใจไม่สนใจชีวิตก็เริ่มรู้สึกได้ ทะลวงจุดชีพจรตนเอง ฟื้นฟูตนเองเช่นกันเพราะกลัวว่าจะเสียนางอันเป็นที่รักไป และที่ไม่มีใครรู้คือสาปอสุรานั้นได้หลอมรวมตัวเองกับชวนจิ่งอวี้นานแล้ว ในน้ำมีน้ำมัน ในน้ำมันก็มีน้ำ จึงยิ่งเก่งขึ้นกว่าเดิมและฟื้นฟูตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
ในที่สุดก็ถึงตอนคลอด ผู้เฒ่าเก่อตั้งชื่อเด็กน้อยว่าชวนจิ่งเสวียน ส่วนหลัวซีตั้งชื่อเล่นว่าเป้ยเป้ย เป๋าเป่ากับเป้ยเป้ย ช่างแตกต่างกับ พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปี เด็กทั้งสองโตแล้วมีที่ทางเป็นของตัวเอง เป๋าเป่าชอบช่วยเหลือคนมากมายมีกลิ่นอายของบัณฑิตแต่เด็ก ไปอยู่ที่เมืองหลวง ส่วนเป้ยเป้ยพออายุสิบขวบก็กลับโลกันต์บูรพา หลัวซีคิดว่าเด็กๆเมื่อโตขึ้นก็ต้องมีที่ทางเป็นของตัวเอง นางจึงเหลือแต่ดูแลท่านจอมมารชวนจิ่งอวี้ให้ดี
จนกระทั่งอีกสิบปีก็ผ่านไป ผู้เฒ่าเก่อใกล้ตายยังจะมาบอกนางว่าท่านจอมมารจากไปนานแล้วที่อยู่กับนางคือสาปอสุรา นางก็เริ่มระแวงในใจ แต่ยังไม่แน่ใจ หลัวซีเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสุราคะนึงหา จึงนำมาให้ชวนจิ่งอวี้ดื่ม ชวนจิ่งอวี้ก็คิดว่านี่คือยาพิษที่เขารู้มาตลอดว่าผู้เฒ่าเก่อแอบเอาให้นางก่อนตาย เมื่อทั้งคู่ดื่มสุราคะนึงหาไปความในใจของคู่รักก็จะรู้ได้โดยพลันทำให้หลัวซีรู้ถึงความรักที่ชวนจิ่งอวี้มีให้นางตลอดมา และที่ผู้เฒ่าเก่อหลอกใช้นางเพราะผู้เฒ่าเก่อเป็นเพียงผู้คุมกฎ จอมมารจะมีได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หลัวซีเสียใจมากที่เพิ่งรู้ แต่ก็ดีใจมากที่ตัวเองไม่ได้วางยาพิษชวนจิ่งอวี้ ระหว่างที่จะบอกว่ารัก แสงสีขาวในตัวกลับลอยออกมาเพราะไข่เป็ดดอกอวี้หลันสะสมความดีจนเต็มแล้วนั่นเอง และเห็นสีหน้าตกใจกลัวของชวนจิ่งอวี้ นั่นเป็นฉากสุดท้ายที่หลัวซีเห็นก่อนตื่นขึ้นมาในยุคปัจจุบัน
กลับมายุคปัจจุบันนางก็ยังทำความดีอยู่แต่ไม่ความสดใสเหลืออยู่ สามปีผ่านไปในที่สุดก็ได้พบคนที่ตามหามานาน เพราะน้าสาวที่ไม่หวังดี แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้หากันเจอจนได้ ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้อยู่ด้วยกัน

หลังอ่านเล่ม3 :
เรื่องราวความรักที่ไม่เคยบอกใคร แต่ทั้งสองต้องใช้ใจสื่อใจ รักแท้มีอยู่ในโลก ในที่สุดคนเพียงคนเดียวบนโลกที่สำคัญที่สุดของจอมมารที่ไม่สนใจใคร ทั้งสองก็สามารถหากันจนเจอและได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างมีความสุข เป็นเล่มจบที่ทำให้ซาบซึ้งกับความรักของทั้งคู่ กับการอยู่ร่วมกันอีกครั้งจริงๆค่ะ

[Autchara13 · Rating 5 out of 5]

จริงๆให้ 4.8 จาก 5 นะ เรื่องราวโดยรวมสนุกดี จบแบบสุขนิยม ออกแนวอภินิหารหน่อยๆ ใครที่ชอบแบบพระเอกเย็นชา แต่รักนางเอกมาก ทำทุกอย่างให้เธอคนเดียว ก็อ่านเลยโลดด แต่ที่หักเพราะบางฉากรู้สึกว่าบรรยายเยอะไปหน่อย แล้วก็ติดตรงตอนจบนิดเดียวอะ
.
.
.
.
.
#สปอยส์#

[-คือตอนจบ น่าจะกล่าวถึงมุมมองของพระเอก หลังจากที่นางเอกตายจากอดีตแล้วกลับมาปัจจุบัน ว่าเป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมอยู่ดีๆ พระเอกถึงตามมาได้ยังไง คือคนแต่งแบบปลายเปิดเกินไปอะ บางทีเราก็จินตนาการไม่ล้ำลึกขนาดนั้นนะ 55+ แต่เข้าใจว่าพระเอกก็คงตรอมใจ หนีไปหาที่ตายตรงถ้ำที่เคยติดอยู่ด้วยกันกับนางเอก แล้วก็ฟื้นมาอีกทีก็อยู่ในร่างใหม่เลยแหละมั้ง-]

[Cinnamon · Rating 3 out of 5]

ปิดฉากเสียที ต้องใช้วลีนี้เลยกับเรื่องนี้ เล่มจบก็ยังคงเนือย ๆ ไม่ประทับใจเท่าไร มีแค่ตอนพิเศษเท่านั้นที่เราชอบ รู้สึกว่าดีกว่าเนื้อเรื่องหลักอะ แต่สิ่งหนึ่งที่ประทับใจมากตลอดเรื่องคือการส้รางบุคคลิกพระเอกได้โดดเด่น มีทั้งความแข็งแกร่ง เย็นชา แต่ก็ยังอ่อนโยน น่ารัก น่าสงสาร ชวนจิ่งอวี้นั้นสร้างความประทับใจได้อย่างคาดไม่ถึง ยิ่งในตอนพิเศษท้ายเล่มที่เหมือนได้เกิดใหม่ ล้วยิ่งมีกลายอายหล่อเข้มแอบเถื่อนนิด ๆ ในแบบที่เราชอบ

[Nessy Bunny · Rating 3 out of 5]

ดีต้น แผ่วปลายจริงๆนะ เล่มแรก มาดีมากน่าติดตามมาก มุ้งมิ้งมาก
เล่มสอง มีความเยอะ มากมายหลายสิ่งทั้งฉากสถานที่ และ ตัวละคร เนือยๆเล็กน้อย
เล่มสาม ถึงกับอยากวาง ต้นปลายสายเหตุอยู่ที่ไหน เหมือนนึกอยากจับอะไรใส่ก็ใส่ลงไป เล่มนี้ต้องใช้ความอดทนอย่างสูงกว่าจะอ่านได้ถึงตอนจบ
ผิดหวังเล็กๆ เพราะช่วงเปิดทำได้ดีมาก อ่านโต้รุ่งไม่ยอมวาง แต่ช่วงไปบ้านพระเอก มันแผ่วจริงๆ ไม่ได้รู้มึกตื่นเต้น หรือน่าติดตามต่อเลย

[Wanmata · Rating 3 out of 5]

เล่มแรกสนุกดี เล่มนี้ดูเรื่อยเปื่อยเกิน
ฉากการสู้รบในพรรคมารที่ควรจะเข้มข้นก็กลายเป็นรวบรัด
เน้นบรรยายฝั่งนางเอก

อ่านแล้วน่าเบื่อหน่อยๆ
ตอนจบแปลกดี พระเอกกลายเป็นมาอยู่ในโลกปัจจุบัน
แต่ก็ดีที่รวยอ่ะนะ 555

[Pym · Rating 5 out of 5]

กลายเป็นเล่มนี้เข้มข้นสุดเลย เล่มแรกปูเรื่อง ยังพรรณนาเยอะหน่อย เล่ม 2 สนุก เนื้อหามากขึ้นแต่ก็อ่านได้เรื่อย ๆ แต่เล่มสุดท้ายมีมิติมากสุด น่าติดตามไปหมด สรุป เรื่องนี้ออกแนวความรัก น่ารัก อยากเห็นทำเป็นซีรีย์

[LeoWannaReadBooks · Rating 5 out of 5]

อ่านจบแล้วมาคุยกันน คิดยังไงกันบ้างง
https://m.pantip.com/topic/37322120? รีวิวของเราเอง ฝากด้วยน้าา

[Keen · Rating 3 out of 5]

ซึ้งกับความรักของพระเอกนางเอก

แต่งงๆกับตอนจบ เหมือนไม่รู้จะจบยังไง เลยเลือกจบแบบนี้

และยังคงงงกับดอกไม้ต่อไป

รวมๆถือว่าเป็นเรื่องที่อ่านได้เรื่อยๆค่ะ

[Mamarine Thiphayamongkol · Rating 4 out of 5]

มาสนุกตอนท้าย เร่งจบไปนะ สรุปอีตาเฒ่าเก่อนี่สุดตีนมาก

[vanillachoco · Rating 4 out of 5]

ชอบนะอ่านได้เพลินๆครบรสมีหักมุมอ่านแล้วเหมือนได้ภจญภัยไปด้วยหิวก็หิวคู่พระนางก็แบบกรุบกริบแต่ขัดใจตอนจบนี้สิมันไม่ค่อยเมคเซ้นเท่าไหรและมีอะไรค้างคาหลายๆเรื่อง

[Jidapa · Rating 3 out of 5]

สำนวนการแปลดี อ่านสบายลื่นไหล แต่สงสัยว่าผู้แต่งจะชอบทำอาหารหรือไม่ก็ชอบกินมาก. ทั้งสามเล่มแทบจะทุกบทจะมีเรื่องของการที่นางเอกทำอะไรกิน นางเอกทำอะไรให้ท่านจอมมารกินพร้อมทั้งรายละเอียดของวัตถุดิบและวิธีการทำ การปรนนิบัตพัดวีท่านจอมมารของนางเอก แรกๆก็อ่านได้ชิวๆ แต่เล่มหลังๆจะข้ามๆเพราะเบื่อ เอาจริงๆสองเล่มก็จบได้สบายๆถ้าตัดเรื่องดังกล่าวข้างต้นออก เสียดายเงิน แต่ก็มีความสนุกระดับกลางๆถ้าตัดเรื่องหยุมหยิมออก

[IB Nungruthai · Rating 5 out of 5]

อ่านเป็นอีบุ๊คค่ะ ชอบมากกกกกกกกกก อินกับความรัก รู้สึกเชื่อค่ะในความรักทั้งคู่
ชอบท่านจอมมารมาก รักสุดใจ ลึกสุดใจ เก็บความรู้สึก แต่ก็เปิดให้กับความรักเดียวใจชีวิตสุดๆ แหกทุกกฏ
ส่วนนางเอกก็ทุ่มเทกับความรัก ในขณะเดียวกันก็ไม่งอมืองอเท้ากับความลำบากใดๆในชีวิต
เล่มสามร้องไห้หลายตอนมาก พลิกไปมา เราว่าใช้ได้เลยนะคะ ห้องสมุดเลือกเรื่องสนุกอ่ะ ไม่ผิดหวัง

[Zin · Rating 5 out of 5]

3 เล่ม 3 อารมณ์ให้ความรู้สึกต่างกัน ซึ่งเล่มนี้ต่างกับเล่ม 1-2 ทำเอาเสียน้ำตากันเลยทีเดียว แต่ก็ยังสนุก ถึงแม้ยังงงๆกับที่มาที่ไป แต่ก็ถือว่าจบแฮปปี้ ยังไงก็ขอรอเล่มพิเศษตอนที่ 4 ที่ทางสำนักพิมพ์จะส่งรูปเล่มมา หวังว่าจะเคลียร์กับที่มาที่ไปที่ยังคาใจอยู่ไม่มากก็น้อยนะคะ

[J.Nida · Rating 3 out of 5]

มันเป็นงุนๆงงๆ งึกๆงักๆ 5555
อ่านแล้วจบแล้วงงๆว่าควรรู้สึกว่ามันสนุกมั้ยเนี่ยย

สรุปได้ว่ามันก็อ่านได้เรื่อยๆ ไม่มีจุดพีคมากมาย
ปมบางเรื่องก็ขาดๆ เกินๆ พล็อตออกทะเลอีกนิดหน่อย

ความรักพระ นาง ชอบสองเล่มแรกมากกว่า
เล่มสุดท้ายเวิ้นเว้อพรรณนาเยอะไป

สรุป ก็อ่านได้เรื่อยๆ

[Ying Yuvejwattana · Rating 5 out of 5]

4.5 stars
ชอบเลยนะ แม้จะมีบางจุดที่ไม่ชัดเจนบ้าง แต่โดยรวมแล้วอ่านสนุก แอบมี drama เล็กๆที่ทำให้พระเอกกับนางเอกแยกจากกัน แต่ในที่สุดก็ได้เจอกันอีก ชอบตอนพิเศษท้ายเล่มมาก

[Anida · Rating 5 out of 5]

บอกได้คำเดียวว่ารักเรื่องนี้

[M · Rating 4 out of 5]

จบแบบกระชากมิติมาก....

อะไรอ่ะ!!