Le portrait dit des Époux Arnolfini a été peint par Jan Van Eyck en 1434 : énigmatique, étrangement beau, sans précédent ni équivalent dans l’histoire de la peinture... Cet ouvrage offre un voyage au cœur de ce tableau, qui aimante par sa composition souveraine et suscite l’admiration par sa facture. Touche après touche, l’auteur décrypte les leurres et symboles semés par l’artiste sur sa toile, à l’image d’un roman policier à énigmes. Alors le tableau prend corps, son histoire se tisse de manière évidente et les personnages qui nous regardent dans cette scène immuable prennent vie devant nous...
Una lettura curiosa che stimola l’immaginazione. Un quadro famoso di Jan van Eyck del 1434, che rappresenta apparentemente l’amore coniugale di due ricchi borghesi, i coniugi Arnolfini, presto allietato da una nascita, viene minuziosamente studiato e ne nasce una interpretazione allegorica, basata sullo studio dei particolari, che, secondo me, è un po’ forzata ma molto suggestiva. Chiaramente non ve la dico, leggetelo se vi interessa ….
Muy interesante el análisis pormenorizado de los múltiples detalles de un cuadro que ha sido, y seguirá siendo, analizado por expertos, aficionados, paseantes y mirones en general. Pero la tesis que sostiene este médico jubilado y transmutado en detective documental está bastante cogida por los pelos, o por los reflejos del espejo, mejor dicho. Que se trata de una visita espectral de una esposa de la que no hay evidencia documental de que existiera, muerta durante el parto y que está obligando a su viudo a prestar juramento de que va a ocuparse de su alma para que salga del Purgatorio… pos vale. Juega el señor Postel con la documentación existente de manera que se explique coherentemente su interpretación, pero, como a él mismo no le queda más remedio que afirmar,
“Después de haber resuelto un buen número de pistas falsas hemos llegado a un punto en el que no nos queda más remedio que aceptar la parte de misterio que conserva el cuadro. ¡Su génesis apenas se conoce! Y la biografía de Jan [Van Eyck] está llena de lagunas”
Además, en su investigación se salta referencias muy destacadas, como la alusión a la obra de Velázquez, Las Meninas, donde la escena centrada en el espejo del fondo es tan similar a esta.
Total, que muy entretenido el desmenuce del cuadrito en cuestión, pero te deja la sensación de que has leído eso, un entretenimiento.
El autor realiza un análisis sobre el significado de los elementos del cuadro y sobre las hipótesis que se barajan sobre quienes son los dos personajes que aparecen en él.
Me ha parecido muy interesante pero la pega que le he encontrado es lo mal que se aprecian los detalles en las ilustraciones. El libro es muy pequeño y algunas están a doble página con lo que la imagen está partida y no se ve bien. He entrado en la web de la National Gallery y ahí sí que se ve ampliado y al detalle. Os recomiendo leerlo con el cuadro a mano.
quin llibre més fascinant i quina pintura més increïble! no tenia unes grans expectatives, però em feia il·lusió llegir algun assaig sobre art i aquest, uau. tot ho fila i ho explica amb una precisió impressionant, ja ho he dit i ho repetiré sembla que estigui desfent un misteri; m’ha semblat xulíssim. i van eyck era un absolut geni, mare meva. 😩
p.d. això independentment de si la seva teoria és correcta o no, que no ho sabrem mai i sembla una mica agosarada, però interessant i viable
Súper recomendable. Como amante de la historia del arte, he disfrutado de esta lectura con la misma fascinación que sentía a los 17 años cuando estudié 'El Matrimonio Arnolffini' por primera vez (como si ya intuyera que el cuadro encerraba mucho más significado del que se veía a simple vista). Una investigación y un análisis brutal, me ha encantado.
Si uno teclea en ChatGPT "El Matrimonio Arnilfini", la amiga IA te comenta que es un cuadro que tradicionalmente se ha interpretado como la representación de un compromiso o matrimonio, y relaciona todos los símbolos que aparecen en la obra con este tipo de acción. Jean Philippe Postel, en este libro desmonta por completo esta tesis y conduce al lector a través de esos símbolos que abundan en el cuadro a una interpretación totalmente distinta. Aunque estoy muy muy lejos de ser una personas con conocimientos artísticos y mejor no hablar de las habilidades que ni están ni se las espera, me gusta la historia del arte y me gusta leer sobre estos temas. Y me ha gustado como está construido El affaire Arnolfini. El autor coge de la mano a lector partiendo de la premisa de que no tiene por qué conocer la historia de la obra, ni al autor y ni tan siquiera a la propia obra, y lo va guiando paso a paso, la época, Van Eyck, la vida del cuadro... hasta sumergirnos en su interior y justificarnos de manera bastante verosímil su idea de por qué aparece todo lo que en la pintura aparece y donde nos llevan todos esos porqués. Y está bien, y me lo creo. Lo que no quiere decir que lo de como verdad absoluta porque lo mismo, llega otro con una narrativa distinta y también se la compro. Como libro, es muy entretenido, se lee en una sentada. Sin embargo, creo que pasa demasiado de puntillas sobre algunos hechos como para dar por seguro que lo que el dice sea cierto. Vamos, que le falta carga científica o, al menos, contenidos que permitan aceptar muchos de los argumentos sin recurrir de manera necesaria al acto de fe. Aun así, creo que es un libro que toda persona aficionada a la historia del arte debe leer, se lo va a pasar bien.
Una de las asignaturas que más disfruté en el colegio fue Historia del arte. Sólo la cursé un año, pero todo lo que aprendí se me quedó clavado en la memoria... gracias a esa asignatura conocí a Boticelli, Miguel Ángel, Leonardo Da Vinci, Van Gogh, etc. Y gracias a esa asignatura aprendí lo que se escondía en muchas de las obras que son archiconocidas hoy día.
Una de esas obras es El matrimonio Arnolfini, un cuadro que parece estar envuelto en una halo de misterio... misterio que se intenta descifrar en este ensayo que se lee casi como una novela de detectives, pues el autor va siguiendo las pistas que Van Eyck dejó en ella, planteando teorías, sacando conclusiones y haciendo más y más preguntas. Porque esta pintura es una de esas obras que cuanto más se sabe de ella, más preguntas deja en el aire.
Lo breve de sus capítulos, cada uno de ellos dedicados a un detalle de la pintura, hace que este ensayo se lea solo. Además está escrito para los más neófitos, un ensayo muy accesible para todo aquel lector que sienta curiosidad por esa obra pictórica. Además, olviden todo lo que saben de ella, porque lo que van a leer es totalmente inesperado... y no por inesperado es menos creible, porque el análisis que hace el autor no deja dudas de que lo que dice no es más que la verdad... pero como digo, el autor no llega a una conclusión definitiva y, al final, aún sigue teniendo más preguntas.
Es una lectura recomendadísima a las que le doy 5🌟
Ensayo tan fascinante como el cuadro que analiza. Se lee casi como un thriller, como una novela de misterio en la que lo que hay que resolver —el significado último de una obra de arte emblemática y enigmática— es (casi) imposible. Sin hacer spoilers, me quedo con la teoría/hipótesis de Jean-Philippe Postel, que añade una capa fantástica (y fantasmagórica) extra al cuadro. Lo que más me ha llamado la atención del ensayo es la exhaustiva, que no pesada, análisis semiótica del cuadro: la suma descripción de los elementos visuales, hasta el más ínfimo detalle, y su interpretación simbólica. Ahora solo me queda volver a Londres, entrar en la National Gallery con una lupa y detenerme a contemplar el cuadro. (He estado cinco veces en Londres y solo una vez he ido a la National Gallery con la intención de ver “El matrimonio Arnolfini”, con tan mala suerte que en ese momento no se encontraba en exposición.)
me lo he leído en el tiempo muerto de dos aviones y aunque sea “tiempo muerto” y nunca sepas muy bien qué hacer ese rato en el que vuelas, me ha cautivado por completo. y me es muy complicado últimamente que un libro me absorba de esta manera. lo recomiendo, no solo a aquellos a quienes les gusta el arte, sino a esas personas curiosas y observadoras de todo lo que les rodea. 5 estrellas porque no puedo más :).
Una lectura breve pero que cuenta muchísimas cosas. Un cuadro que siempre me ha fascinado, y ahora una (teórica) historia que me fascina tanto o más. Es de admirar el esmero que le pone en analizar cada detalle del cuadro, y cómo poco a poco va quedando cada vez más justificada su teoría.
Recomiendo leerlo mientras se amplía la imagen del cuadro en la web de la National Gallery [o sentada en la sala 56 ;) ]
Znate onu emisiju „Jedna slika vredi hiljadu reči“ koja se svojevremeno prikazivala na kanalu Viasat History? U svakoj epizodi upoznajemo se sa nekim slikarskim delom i tumačenjem tog dela.
I onda se čovek, umetnički neobrazovan kao, na primer, ja, nađe u čudu kada vidi koja sva značenja i poruke ima neka slika. Tada mi tek bude jasnije zašto su letele glave, sevale pesnice, zabranjivane izložbe i organizovane demonstracije zbog (i protiv) pojedinih slikarskih dela.
Knjiga „Slučaj Arnolfini – Tajne Van Ajkove slike“ autora Žan-Filipa Postela je na tragu tih emisija. Knjiga se, kao što se iz samog naslova može zaključiti, bavi istraživanjem značenja i poruka slike koja nam je danas poznata pod nazivom „Bračni par Arnolfini“.
Fora je što je slika i dan danas misteriozna i što zapravo ne znamo šta je slikar želeo da kaže.
Autor knjige nam, tumačeći motive na slici kao i kontekst vremena u kome je nastala, nudi nekoliko potencijalnih odgovora. Od humorističnog, gotovo satiričnog, preko mistično-demonskog, pa sve do biblijskog objašnjenja…
Ovo je takođe priča i o putovanju slike koja je, tokom šest vekova, postojanja prešla dugačak put od Holandije, do Španije, zatim Belgije, da bi, na koncu, završila u Ujedinjenom Kraljevstvu.
Sjajna knjiga.
Za ljubitelje detektivskih romana Agate Kristi, zanimljivih priča i klasičnih slika.
Entretenido, intrigante, bien escrito. No sé si será muy rigurosa la interpretación que hace del cuadro, pero merece la pena leerlo porque a veces es difícil encontrar joyitas así.
Cada uno con sus ansiedades. Una de las mías es el significado: dobles sentidos, iconografía, cosas que remiten a cosas que remiten a otras cosas, inocencias fingidas, acrósticos, máscaras, citas enrevesadas...
Este librito es la orgía del significado. Me flipa como coge un cuadro que has visto ochenta veces y examinando cada detalle, te agarra y te dice: no tienes ni idea de lo que va esto. Su interpretación de la pintura es arriesgada, tanto que seguramente se equivoque, y al final del libro está demasiado pesado con decir "¿LO VES? TODO ENCAJA, TENGO RAZÓN", pero eso no quita que lo haya disfrutado muchísimo.
Como "El Código Da Vinci" pero con bibliografía citada en APA. Muy bien contado y muy loco. Un ensayito de Historia del Arte que acabó convertido en novela negra.
Creo que para los que hemos estudiado Historia del Arte en algún momento de nuestra vida académica, este el un libro imprescindible. Pasar de estar acostumbrado a analizar tantas obras de arte de forma mas o menos superficial a profundizar tanto en un cuadro en concreto, te hace cambiar la forma en la que entiendes el arte.
Cuando estudié el Matrimonio Arnoldfini en segundo de bachiller, me quedé con el hecho de que se trataba de un cuadro que simplemente representaba a una pareja pudiente recién casada. Básicamente un encargo como recuerdo de bodas. Nada más lejos de la realidad, esta obra de Jan van Eyck, esconde un significado completamente diferente al que parece en primera instancia. Un significado incluso macabro. Es interesante ver como cada elemento, cada detalle por más imperceptible que sea, esconde un significado tan tan tan complejo. Cada símbolo religioso, prenda, posición de los personajes o hasta los tejados de los edificios que se reflejan en el espejo del fondo de la obra, todos los elementos tienen una simbología y significado específico.
El autor compone una auténtica obra maestra de la pintura que se relaciona tanto con otros cuadros suyos como el Cordero Sagrado, como con pasajes bíblicos o elementos religiosos relacionados con el purgatorio. Toda esta composición hace que, aunque a ojos del espectador parezca un simple matrimonio recién casado, tras esta pintura se recoja una historia relacionada con la muerte, la religión y la historia y leyendas del catolicismo.
Muy muy recomendado si te interesa el arte, además de ser un muy buen libro para introducirte en el tema.
Estamos ante una pequeña joya literaria, que llega a mi en el momento perfecto. A pesar de haberme fascinado esta pintura desde que alcanza mi memoria, leerlo ahora con cierta madurez y perspectiva ha resultado una auténtica delicia. Esta lectura arranca con cautela y muchas advertencias por parte del autor, pero, a medida que avanzas, vas haciendo propia su hipótesis, hasta llegar a un punto en el que, aunque quieras, ya no puedes dar marcha atrás, y te encuentras completamente atrapado en su red. Fascinante.
¿Me ha entretenido leer este libro y observar el cuadro en detalle? Sí, mucho. ¿Me ha parecido el autor un señor pretencioso que cree que su interpretación es la única válida? También.
Una manera diferente de interpretar este misterioso cuadro. Se aleja del análisis tradicional de Panofsky y al menos me ha hecho darme cuenta de un curioso detalle del espejo que no había visto antes.
“Soy tan sensible a las miradas dirigidas a los cuadros, como a las miradas captadas por los pintores en sus cuadros”
El misterioso cuadro de Van Eyck se muestra en la National Gallery de Londres. Fue propiedad de Margarita de Austria desde 1516, regalo de Don diego de Guevara. Pero… ¿dónde estaba antes? ¿Cómo llegó a su poder? Es un impenetrable misterio, como también lo es que Margarita le haya puesto una tabla y un candado que anulaba su vista.
El número de interpretaciones que ha suscitado desde su incorporación a los fondos de este museo, le da la bienvenida a este ensayo, que se suma a la lista.
¿Ha descubierto este autor el secreto detrás del cuadro? Data de 1434, cuando supuestamente “El matrimonio Arnolfini” fue pintado por Jan Van Eyck. Desde entonces es admirado y ha sido objeto durante siglos de minuciosos estudios.
¿Su significado? Sigue oculto.
La mirada atenta de Jean-Philippe Postel lo ha diseccionado, y nos regala una nueva perspectiva. Pero… ¿es esta la verdad? ¿Tiene este autor la clave que se ha ocultado por centurias a historiadores y miradas críticas?
No lo sé, no me quedó claro porque avanzar por el desmembramiento de cada objeto de la pintura, ha arrojado más misterios y nuevas teorías, todas fascinantes.
¿Quiénes son en realidad el hombre y la mujer retratados? ¿Es el propio pintor y su esposa o es un cuadro encargo de una familia italiana? ¿Qué vínculo unía a esta pareja? ¿Pueden los objetos alrededor y su admirable reflejo en el espejo, ofrecernos las pistas que su creador dejó para nosotros? ¿Es ella un espectro que no se refleja en el espejo?
Que delicia ha sido avanzar por este libro, observar, guiada por un apasionado, los acercamientos a cada pedacito con forma y color y apoyarme de su análisis para encontrar un nuevo disfrute. La analogía perfecta sería decir que ha sido como leer un libro de detectives. Intentando encontrar las pistas, y sobre las pistas, la luz camino a la verdad sobre una de las obras de arte más enigmática de todos los tiempos.
Sigue y será siendo enigmática, pero leer este ensayo te servirá de guía para disfrutar con una mirada nueva. Una especie de juego de pistas del que no encontramos equivalente en la obra de ningún pintor de aquel tiempo.
Nosotros, de pie y solos antes los esposos Arnolfini, ¿qué es lo que vemos?
"Observad, seguid observando, observad siempre, solo así se llega a ver." Jean Martín Charcot
Un 3 no sé pero me lo he pasado y leo pa entretenerme pues un 4 jeje qué más da me ha gustau
Entretenidísima y absorbente la marcianada esta. El autor nos disecciona este famoso cuadro con alegorías, simbolismos, usos de la época, nos hace soñar con hipótesis, y me imagino a este señor (médico de familia recién jubilado) metido de eme mirando el cuadro horas con una lupa flipadísimo y gozándoselo. Vamos, que te engancha su pasión. Placer de diletante.
Creo que este librito era justo lo que necesitaba y buscaba para volver a conectar con mi yo de la adolescencia que amaba la Historia del Arte. Este cuadro en particular siempre me ha llamado la atención y leer tanto sobre él me ha abierto los ojos en muchos sentidos. Como siempre, este ensayo es un compendio de teorías que, hasta cierto punto, no están probadas. Por tanto, el lector puede escoger si aceptarlas o refutarlas.
Fascinant lectura que dona una interpretació molt argumentada sobre el quadre, a la vegada que ensenya a mirar els detalls i interpretar els símbols que hi ha representats.
Com sempre, l'edició de El Acantilado, amb diverses obres d'en Jan van Eyck i la reproducció i els detalls del quadre del que tracta el llibre és excel.lent.
Si sou dels que quan heu vist el quadre del "matrimoni Arnolfini" heu pensat que alguna cosa us grinyola en la parella, llanceu-vos-hi de cap.
Maybe it's the Jan Van Eyck overload I've gone through last semester, but the ideas presented just sounded far-fetched at best and ludicrous at worst. Explaining the ideas of the author to someone else out loud made me blush fr hahahaha
Libro que ahonda en el misterio de los personajes principales del libro. Muchas teorías y todas válidas. Lo he disfrutado mucho sobre todo cuando he podido entender más sobre este lienzo tan misterioso.