این کتاب سفرنامه نخستین مسافرت ناصرالدین شاه به اروپا است که به قلم وی نگارش یافته و صرفا حروفچینی کتاب اصلی است. این مسافرت ناصرالدین شاه، بنا به دعوت فرانسوا ژوزف اول، به طور رسمی و به عنوان بازدید از نمایشگاه بینالمللی «وینه» صورت گرفت. در این سفر، حاجی میرزا حسین خان (سپهسالار) صدراعظم و وزرای علوم و فواید عامه و چند تن از شاهزادگان، اطبا و خدمه دربار همراه او بودند. ناصرالدین شاه و همراهانش روز ۲۱ صفر ۱۲۹۰ از تهران عازم رشت شدند و روز ۱۴ ربیعالاول ۱۲۹۰ از رشت با کشتیهای روسی به حاجی طرخان (استراخان) رفتند و از آنجا، از راه ولگا به تارتیسین و سپس از راه زمینی به مسکو و از آن جا به پطرزبورگ (پایتخت وقت روسیه تزاری) عزیمت کردند. ناصرالدین شاه پس از مسافرت به کشورهای آلمان، بلژیک، انگلستان، فرانسه، سویس، ایتالیا، اتریش (وینه)، مجارستان، عثمانی، از طریق دریای سیاه، تفلیس و بادکوبه و دریای خزر، در رجب ۱۲۹۰ به ایران بازگشت. او در این مسافرت با تزار الکساندر دوم (امپراتور روسیه تزاری)، امپراتور جدید آلمان و بیسمارک (صدراعظم این کشور)، پادشاه بلژیک، ملکه ویکتوریا، رئیس جمهور فرانسه، ویکتور امانوئل دوم (پادشاه ایتالیا)، فرانسوا ژزف (امپراتور اتریش هنگری) و سلطان عبدالحمید (سلطان عثمانی) ملاقات کرد و در بسیاری از کشورها، از کارخانجات، موسسات آموزشی و فرهنگی، صنایع، ارتش، پایگاههای نظامی و سایر دستاوردها و تاسیسات کشورها دیدن نمود.
نسخه پر از غلطی است که از ناچاری و چون به نسخه بهتری دسترس نداشتم خواندم.شما اگر نسخه بهتری سراغ کردید همان را بخوانیداز همه غلط ها بامزه تر نمسه هست که چون متوجه معنی اش نشده اند همه جا تبدیل به غمسه شده