Het valt niet op... maar het is er... het wacht... om te worden gebruikt...
… de inwoners van Dolmen’s Hill worden met nieuwkomers geconfronteerd. Hun aanwezigheid zorgt aanvankelijk voor vertier, maar algauw ontaardt het in een gruwelijke confrontatie. Iedereen wordt erbij betrokken, want net de dorpelingen zelf zijn de focus van de strijd. Alle kampen gaan tot het alleruiterste om hun doel te bereiken. Voor sommigen is dat het activeren van een eeuwenoude aanwezigheid, voor de meesten louter overleven…
Johan Deseyn (1959) blijft zijn fans boeien. In een periode van 16 jaar verschenen 13 boeken, waarvan 11 lijvige romans. Zijn bekendheid spreidt zich uit, hij ontvangt steeds meer positieve reacties op nieuw en vroeger werk. Erfenis, Het Pact, Thanathor, Westhaven, Daemonium … titels in een tweede (of zelfs derde) druk… dat zegt genoeg over het stijgende aantal fans. In deze elfde roman worden de inwoners van een onbelangrijk dorp geconfronteerd met nieuwkomers. De gruwel die zij teweegbrengen raakt hen allemaal, figuurlijk én letterlijk...
Het dorpje Dolmen's Hill is het toneel van een vreemde gebeurtenis. Het begint als er een circus in het dorp neerstrijkt, zonder een vergunning. Ze krijgen de toestemming om een weekend te blijven, omdat er al zo weinig te beleven valt in het dorp. Maar op maandag weigeren ze te vertrekken en beginnen en vreemde dingen te gebeuren....
Het verhaal leest vlot, mede door de korte hoofdstukken en de korte zinnen. Toch vond ik het geen aangename lectuur. Dit kwam vooral door de vele vulgaire en gore passages. De beschrijvingen van alle personages, zonder uitzondering, zijn sexueel getint, en van diegenen die niet als 'aantrekkelijk' kunnen beschouwd worden, worden ook nog eens in vunzige details al hun onaantrekkelijkheden beschreven, zowel fysiek als qua gewoontes.
Ook wanneer de bloederige gebeurtenissen beginnen, worden die op, naar mijn mening, overdreven gedetailleerde manier beschreven.
Was dit nu allemaal echt nodig? De gebeurtenissen waren al gruwelijk genoeg om iemands maag te doen omdraaien, met deze beschrijvingen kan je iemands maag wel tien keer laten omdraaien!
Alhoewel het verhaal 'an sich' niet slecht was, was ik toch blij dat het boek uit was. Waarschijnlijk is dit genre niet echt mijn ding.
Er zijn andere werelden en dimensies buiten degene die wij kennen en met andere bewoners. En soms ontstaat er een scheur tussen deze werelden. Voor diegenen die Johan Deseyn kennen en volgen weten dat dit een weerkerend thema is in zijn werk. Zo ook in "Dolmen". Alles begint in een stil Amerikaans dorpje, maar ontaard in een apocalyps. Het verhaal is goed opgebouwd met de nodige spanning. De roman en de personages zijn heel visueel: je ziet het zo voor ogen. Maar toch vele male spannender dan een horrorfilm. Misschien is het boek iets te dik en had het "slasher"-gehalte iets minder mogen zijn, maar ik heb er in elk geval wel van genoten.
Ik heb dit boek gewonnen bij Mustreads or Not. Nogmaals dank! Ik las de achterkant van het boek en dacht, ja, die lijkt me spannend. Een duistere thriller, ik ben verslaafd aan thrillers. Maar tijdens het lezen besefte ik meer en meer dat dit geen thriller is, maar een duister horror verhaal. Absoluut niet mijn genre. Toch ben ik door gaan lezen, daar ik dit boek gewonnen had. Het verhaal zit wel goed in elkaar en ik moet bekennen dat het blijft hangen. Het dorp Dolmen’s Hill wordt tijdens het verhaal opgesplitst in 2 delen. Dit blijft niet opgemerkt door de dorpelingen zelf, dat blijkt pas aan het eind. Pas dan beseffen ze waar ze mee te maken hebben. Het boek bestaat uit 4 delen die elkaar goed opvolgen. De hoofstukken zijn niet al te groot, waardoor je makkelijk een hoofdstuk wegleest. De schrijfstijl is prettig om te lezen. Het plot zit verrassend goed in elkaar. Voor diegene dit van dit genre houden is het een echte aanrader. Nogmaals, jammer dat er op de voorkant staat duistere thriller en op de achterkant zelfs elfde roman. Je wordt erdoor op het verkeerde been gezet.